장음표시 사용
101쪽
αὰ.,y. sequuntur verba canonis 29. dist. 8 r. , quae cum vulgatis ejusdem epistolae exemdis. 8a. plaribus consonant. Post haec ad alia gradum facit Gregorius . subdens, rusticos Calaritanae Ecclesiae esse cogendos , ut Fidem Catholicam amplectantur his verbis: c... Accidit autem aliud valde Iugendam, quia ipsos rusticos, quos habet Emesa tua nune eas. a I. usque in infidelitate remanere negligentia Fraternitatis vesrae permist. Et quid τυ ad moneo, ut extraneos ad Deum adducatis, qui vestros ab isdelitate corrigere negligitur unde neceste es, vos peν omnia in eorum conversionem vigilare . Nams cujuslibet Episcopi in Sardinia insula paganum rusticum invenire potuero, in eundem Episcopum sortiter mindicabo. Jamvero s rusticus tantae fuerit persilia , olstinationis inventus, ut ad Dominum Deum venire minime consentiat, tanto pensonis onere gravandus es , ut ipsa exactionis suae poena compeliatur ad rectitudinem sesinare. Postrema haec verba Ie-Εuntur in can. 4. Cau. 23. qu. 6., in quo sane Primo obtutu Paullo asperior proponi disciplina videtur, dum traditur, rutticos Per pecuniarias poenas ad Fidem Catholicam adducendos esse , contra quam tradiderit Gregorius Nazianzenus in is oratione 3. his verbis: Neminem vi duci usu lex nos , coacteque, ac non sponte gω- hernari . Hoc enim modo ne alia quidem imperia contineri, ac conservari psunt, quod ita natum comparatum sit, ut quidquid vi tenetur, arrepta occasone satim se in libertatem adserat, ne dum nostrum, non dicam imperium, sed magisterium, quod nulla recteque, ac voluntatis libertate conservatur. Cur vero aliorum investigo testimonia
Patrum, quum Gregorius ipse Μagnus frequentissime scripserit, neminem vi, aut poena indicia ad Fidem Christi suscipiendam fore cogendum ' Perspicuum est ejus testimonium in epistola 34. lib. r. ad Petrum Terracinensem Episcopum, ibi e Eos, qui a Religione Christiana discordant, mansuetudine , benignitate , admonendo , suadendo, ad unitatem Fidei necesse est congregare, ne quos descedo praedicationis , praetentus futuri Iudicis terror ad credendum invitare poterat, minis, ta terroribus repellantuν. Item in epistola 4s. lib. t. ad Virgilium , & Theodorum Gallicanos Episcopos scribens improbat illorum factum, qui Iudaeos vi ad Baptismum compuIerant, his verbis: Dum enim quispiam ad Baptismatis fontem non praedicationis suavitate, sed necessitate pervenerit, ad pristinam superstitionem remeam, iσde deterius moritur, unde renatus esse videbatur. Imo & idem Gregorius in alia ad ipsum Ianuarium Calaritanum epistola 6. lib. s. Maurinae editionis redarguens quosdam, qui vi adhibita nonnullos Iudaeos ad Christi Fidem perduxerant, subdit: Hac circa eos temperanti
magis utendum est, ut trahatur ab eis velle non reniti, non ut adducantur inviti, quirescriptum es : Voluntarie sacrimabo tibi, ides ex voluntate mea confitebor tibi. Hinci autem facile quaeritur, qua ratione mutato stylo Gregorius asseruerit in dicto canone 4. , rusticos gentiles indicta pecuniaria poena esse ad Fidem Christi trahendos En germanam, ut arbitror, Gregorii sententiam. Singularis erat species in dicto canone 4. de colonis, seu rusticis Ecclesiae Calaritanae, illis scilicet, qui praedia rustica illius Ecclesiae colebant, quos propterea Ianuario singulari jure obnoxios Sanctus Pontifex noverat. Hos decebat abs Ianuario primum moneri, qui si mcinitis non indulsissent, possent, aut deberent severiore pinna gravari, ut ea ratione ad Fidem facilius adducerentur. Hoc porro gravamen proprie vis, aut Pinna diCinon poterat, sed modus quidam singularis, quo strictius, & ad summum jus cum colonis ethnicis ageretur, pollicente Episcopo, humanius se cum illis acturum , quoties Christum sequerentur. Plane de colonis praediorum Ecclesiae Calaritanae
ibidem agi, apertissime liquet ex verbis ejusdem epistolae, ibi: Accidit autem aliud valde Diqiligod by GOrale
102쪽
De Gregorio Magno. valde lagendum , quia ipsos rasticos, quos habet Ecclesia tua, nune usque in in delitate
remonere, negligentia Fraternitatis vestrae permist. Et quid vos admoneo , ut extranesi . od Deum adducatis, qui vestros ab in delitate corrigere negligitis ' Haec sani Penitius, uti decet, considerata non aliis accommodari possunt, nisi colonis Gese fasticis, in quibus vigilantior esse debebat, & exactior Episcopi cura. Simile argumentum habetur in epistola 23. lib. 3. , ubi rusticorum nomine intelliguntur Christianorum coloni, quemadmodum in epistola 66. lib. 7., sive in canone s. dist. 89. Quae omnia si apprime perpendantur , nonnihil a Gratiani proposito aliena vide
Quae in Gregorii epistola statim subsequuntur, habentur in canone 9. dist. so. , ubi pro illis verbis, quod omnino prohibemus, legendum est, quod omnino prohibuimus. Sane ibi Gregorius, ubi de Clericis lapsis ad pristinum gradum minime restituendis Verba facit, laudat veteres canones, ibi: Sacratissimi quoque canones contradicunt. Hi sunt canon io. Concilii Nicaeni, canon x. Concilii Ancyrani, canon 29. ex Apostolicis, canon I. in decretis Syricii, canon ai., & a 3. in decretis Innocentii, aliique similes numero Plures. Tandem in fine ejusdem epistolae legitur canon et . dist. 9 f., cujus corrupta apud Gratianum editio in caussa fuit, cur sacrorum canonum Cultores, & Theologi numero plurimi eam opinionem iniverint , quae alias adversari videtur ecclesiasti-
, & quidem vetustissimae traditioni. Perpetuo custodita disciplina in Ecclesia fuit, qua administratio Sacramenti Confirmationis solis Episcopis reservetur , exclusis ab illa iis , qui solo Presbyteratus ordine sunt insigniti. Huc periinere etiam PQIest ipsa Apostolorum doctrina , juxta quam legimus in illorum Actibus solos Apostolos Paracletum Spiritum eo Sacramento tradidisse . Ad hanc rem egregie edisserit Innocentius Papa in epistola ad Decentium Eugubinum cap. 3. ita scribeas : Haec autem Ponti cibus solis deberi, ut vel confignent, vel Paracletum Spiritum tradam, non solum consuetudo ecclesastica demonstrat, verum S illa Iectio Actuum Ap morum, quae asserit Petram, fra Johannem esse directos, qui jam baptieatis traderem Spiritum Sanctum. Iungi his potat Capitulum 4. de consuetudine apud Gregorium IX. Nihilominus tamen non desuerunt, qui Presbyteris eandem facultatem concedi posse dixerunt, ex ecclesiastica saltem dispensatione, ducto argumento ex memorata Μagni Gregorii epistola, prout legitur apud Gratianum, ubi sane liquet concessum fuisse Presbyteris, ut baptizatos Chrismate consignarent. Verum agnoscenda est corrupta editio Gratiant; etenim pro illis verbis: qui baptizati sunt, de Baptietatos, legendum potius est: qui baptietandi sunt, & Baptieandos , quemadmodum habetur, tum in editione Veneta Gregorii anni isos. , tum in Parisiensi
anni 1s18. , 1 TI., 1386., tum in Basileensi anni is 64., tum demum in Maurina ceteris plane accuratiore, ubi etiam Μonachi auctores testantur, ita in ΜSS. veteribus numero quatuordecim haberi. Verba porro ita concepta designant, aliam fuisse consignationem infantum Presbyteris concessam, quam confirmatoria I confirmatoria enim non in baptizatis, sed in baptizandis exercetur. Erat igitur illa consignatio quaedam ceremonialis, qua Cathecumeni ad Baptismum praeparabantur , cujus generis vestigia adhuc supersunt in recentioribus Baptismi ritibus . Neque forsit alia turbare quempiam debet, quod refertur ex Iohanne Diacono, testante apud Africanos simile quidpiam legi Presbyteris ecclesiastica dispensatione concessum, quem admodum habetur in ejus epistola ad Senarium edita apud Mabillonium in tom. r. . Musaei
103쪽
Musaei Italici, his verbis r Sed nec illud tangat Mimum, quod Mi Hiquando quaedamvis necessitatis adsumit, veluti quod nunc per Africam feri dicitur , ut Ianaum Chrisma consciam, quod merito moveret, s istam fonti scalis auctoritas licentiam non δε- disset. inde constat, is Pontificibus quodammodo serι, quod in tanto rerum necessitate, xt a Presbyteris osci post, superior ordo constituit. Haec sane etiamsi indubiam fidem facere credantur, diversa tamen potius sunt, quam contraria, quum in ipsis non de administrando Sacramento Confirmationis agatur, sed potius de Chrismate . conficiendo . Et quamquam ex dispensatione ecclesiastica indulgeri aliquando potuerit , ut Presbyteri Episcopis inferiores sacrum Chrisma conficerent, non tamen exinde necessario insertur, ut iidem Sacramentum Confirmationis administrarent, cum plurimum adhuc discriminis intercedere queat inter utramque potestatem. Alia est Gregorii epistola ad Ianuarium et . lib. 4. apud Μaurinos, & 24. lib. 3. in vulgari editione. Reseribit ibidem Sanctus Pontifex de variis ecclesiasticae disciplinae capitibus, atque inter cetera ait: Praeterea noli, latorem praesentitim Epiphanium Presbterum quorundam Sardorum lueris crιminaliter accusatum, ede. Quae sequuntur, integra legimus in can. 4. cau. s. qu. 6. In fine vero ejusdem epistolae leguntur verba canonis 29. cau. 27. qu. 1., ubi agitur de mulieribus, quae neglectae religiosae initae vitae professione e Monasterio egressae fuerant, & nuptias contraxerant , de quibus ita Gregorius: In mulieribus, quae de Monasteriis ad Micam vitam sunt egressae , mirosque sortitae, quid seri debeat, cum praedicto fraternitatis tui Prensero subtilius sumus loquuti, cujus relatione Sanctitas vestra potest plenius informari.
Et paullo infra referuntur verba ipsa memorati canonis 29. Eos autem, eri.
De variis itidem ecclesiasticae disciplinae capitibus scripsit Gregorius in alia epi. stola ad Ianuarium s. lib. 4. in Maurina, & lib. s. in vulgari editione; ubi i
primis sermo fit de virginibus monasticam vitam professis, quae eo redactae in Sarisdinia fuerant, ut cogerentur e monasterio exire, per praedia sua villasque discurrentes suos reditus curaturae, ut fiscalibus tributis satisfacerent. Hanc monialium di- vagationem improbavit Gregorius, suasitque ut meliori, qua fieri posset, ratione . illis abusibus consuleretur, ac praesertim virum frugi praestituendo praedialibus monasteriorum curis, ut interea sacrae Virgines intra monasterii claustra ab omni perisculo removerentur. Post haec ita subdidit: Siqua autem earum vel per anterierem I centiam juxta quam scilicet vagari consueverant vel per impunitatis pravam consu
tudinem ad Iapsum adulterii deducta fuerit, aut in stupri fuerit monent Μaurini in nomnullis ΜSS. codicibus legi: ad lapsus adulterini de iussa es, aut in μνti fuerit periducta voraginem tae. Quae sequuntur , habemus in can. 28. cau. 27. qu. I. , ubi tamen pro illis verbis: GA mrsitendo proficiat, legunt Μaurini: Usbi paenitendo
proficiat. Post pauca ibidem legitur canon 16. dist. 14. quem non facile poterit quispiam interpretari, nisi una animadverterit integra contextus verba , ibi: Pervenit ad nos , se vos ancilla que Judaeorum fidei caussa ad Ecclesam refugientes, aut infidelibus resi-
tui Dominis , aut eorum , ne restituantur, pretium dari. Hortamur igitur, ut nullat nus tam pravam consuetudinem manere permittas; sed quilibet servus Judaeorum ad menerabilia loca confugerit caussa Mei tac. Iure adnotaverunt Correctores Romani ad memoratum canonem Gratianeum, Vocem illam Christianorum tum in editis, tum in ΜSS. eodicibus desiderari. Iam constitutionibus Imperatorum cautum fuerat, D .
Christianus quispiam Judaeo serviret, toto titulo Codicis ne Christianum mancipiumo
104쪽
. De Gregorio Magno. 9spium, & Novella s. cap. g., eamque ob rem, si servus Iudaeorum ad Ecclesiam conversionis caussa venisset, a servitutis vinculo liberabatur. Has Principum con-1ututiones Christianae Religioni perutiles vix, ac ne vix quidem custodiri Grego-1ius noverat apud Calaritanos, qui servos Iudaeorum ad Ecclesiam confugientes fidei suscipiendae caussa, aut restitui Dominis, aut eisdem pretium dari voluerunt, quod Sanctus Pontifex improbavit, aegre ferens, aut restitui servos ejusmodi tria Perigulum gravissimum animarum ad veram Dei fidem anhelantium, aut erogari extraneis hominibus peculium ecclesiasticum in usus potius fidelium pauperum disePensandum, ubi praesertim domini Iudaei satis Imperatorum legibus omni jure d
minii exuti fuerant. Post verba memorati canonis 16. statim in epistola sequitur, quod le8imus in Can. ixo. n. mo. de cons. dist. q. cujus tamen verba apud Gratianum, aliosque nonnul G constos editos codices depravata fuerunt. Ita legendum vosuerunt Maurini Μonachi ex generali ΜSS. omnium veterum consonantia: uiscopi baptizatos infantes soare bis in frontibus chrismate non praesumant; sed Presbteri baptieandos ungant in perore, ut Episcopi postmodum ungere debeant in fronte. Hinc porro liquet, duplicem sacris chrismatis unctionem in usu fuisse temporibus Gregorii Magni, aliam ceremonialem ante baptismum, aliam sacramentalem post baptismum , qua nimirum Sacramentum Confirmationis administrabatur. Illa a Presbyteris fiebat, haec Episcopis reservabatur. Quod si adhuc quisquam aut vulgata Gregorianarum ePistolarum exemplaria, aut ipsum Gratiani codicem sequi malit, non erit abs re animadvertere duplicem, etiam post baptismum, unctionem fuisse, aliam ceremonialem, di a Presbyteris faciendam, aliam sacramentalem in fronte Episcopis reser-Huc Pestinere posset , quod scribitur in sacramentario Gregorii ad ritus Sabbati sancti, ibi: ut autem surrexerit a fonte, qui baptizatus est ) , ille, qui eπm sincipit, offert eum uni Presbtera, qui faciat Agnum crucis de chrismate cum polluc in Perrιce ejus, dicens eri. Et post pauca subjicitur, sic inunctum adducendum esse ad Episcopum, caussa suscipiendi Sacramenti confirmationis. His fere consonat i sidorus Hispalensis in lib. a. de ecclesiasticis ossiciis cap. 26., ibi: Presburis, inve eκtra Episcopum, sive praesente Episcopo baptitant, chrismate baptizatos ungere licet , sed quod ab Episcopo fuerit consecratum, non tamen frontem ex eodem oleo s-oare , quod solis debetur Episcopis , cum tradunt spiritum Paracletum . In eadem Gregorii epistola prope finem leguntur verba canonis 14. Cau. 36. qui 1. ibi: Pro fundandis etiam monasteriis, quae a diverss jussa sunt construi, si im et j a perspicis haec aliqua ab iis , quibus indicta sunt , excusatione disserre, solerter, qv. t. secvndum quod Ieges praecipiunt, imminere te volumus, cita legunt Μaurini ex fide veterum codicum, neglecta editione illorum, qui legendum putant, admonere te volumus , ne piae defunctorum voluntates tua, quod abst, remissione cassentvr . Prior epistola lib. . indictione a. in vulgari, itidem prima lib. 9. in Μaurina c.4.,t. editione est alia epistola ad Ianuarium, quem Gregorius objurgat, quod ad exa eou. a. randam cujusdam messem ante Μissarum solemnia die dominico convenisset, cele--7 bratisque Missarum solemnibus statim ad praedium remeasset terminos possessionis eradicaturus. Hujus epistolae praefatio legitur apud Gratianum in can. 28. cau. a. P. T. ita emendando. Praedicator omnipotentis Domini Paullus Apostolus dicit: se niorem ne increpaveris: sed haee ejus regula in ea re servanda est, cum eu a senioris emplo suo non trabit ad interitum corda juniorum . . Ubi autem senior foenibus
105쪽
Pars secunda. Caput LIX. exemplum ad interitum praebet, ibi districta increpatione serieηdus es. Nam scriptunia
est: laqueus juvenum omnes vos, ta rursus, Propheta dicit: ta peccator centum annorum maledictus es . Postremum hoc sacrae scripturae testimonium ita exprestum comsonat cum vulgatis veteris testamenti codicibus apud Isaiam cap. 6 F., contra quam scripserit Gratianus, ibit maledictus puer centum annorum. Si alias sacrorum eloquiorum interpretationes desideres, Hebraica lectio ita redditur: ta peccator filius centum annorum maledicetur; apud septuaginta haec scripta reperies e ta peccatoν centenarius etiam maledictus erit; quibus conveniunt Syriaci, Chaldaei, & Arabes haesenIentia : quicumque peccaverit centesmum annum agens, maledicetur. Qualiscumque vero hujusmodi sumatur interpretatio eo collineat Gregorii scopus, ut ostenderetur, jure Januarium reprehendi de die dominico violato, licet ipse senior esset. Poit quam sententiam ita ad rem propius accedens Sanctus Pontifex ait: Tanta autem nequitia as aures meas de tua senectute pervenit Uc. Quae sequuntur, exhibuit Gratianus in can. 24. dist. 86. , ubi tamen pro illis verbis; hortamur ut aliquando respiscas, miser senex . . . humanitus advenerit, legendum est: hortamur aliquando, respisce senex . . . humanitus evenerit. Rusdem sententiae fragmentum retulit ruria sum Gratianus in cati. I i. cau. a. M. T. , quem Propterea juvabit exigere ad memoratum canonem 24.
De pluribus disciplinae ecclesiasticae capitibus egit Gregorius in alia ad Ianuarium epistola, quae est 66. lib. I. in vulgari, & 6s. lib. 9. in Μaurina editione. Ex hac depromtus est canon io. Cau. 26. qu. f., ubi Pro illis verbis, Divini intentione judicii . . . in paenitentiam redigendi, legendum potius est, Divini intentatione judicii . . . in pa nitentiam dirigendi. Voluit Sanctus Pontifex, idolorum Caetores, MAruspices variis ecclesiasticis poenis esse affligendos, servos scilicet salutari virgarum correptioni subigendos, liberos autem homines pinnitentiae agendae caussa ira Monasterio, sacrove loco includendos. Erant hae apud veteres consuetae a Viris ecclesiasticis inflictae poenae. Quod enim spectat ad virgas, & flagella, haec memorat clamquam suorum temporum usu recepta Augustinus in epistola ad Μarcellinum apud Gratianum memorata in can. 1. Cau. 23. qu. F. , memorat etiam
idem Gregorius laudatus in cap. 1. de Calumniatoribus; in quo tamen poenitentiae genere ea servanda erat ab Episcopis moderatio, ut ipsi se potius tamquam Patresfamilias gererent quasi erga liberos , seu, ut verbis utar Gregorii in can. x. dist. 4s. tamquam Pa ores , non tamquam Percussores. Inclusio quoque in Μon steriis invalescere coepit tempore Gregorii in viris praesertim honestioribus, quemadmodum etiam hodie aliquando viget, ut Episcoporum judicio rei graviorum criminum ad certum tempus Religiosis quibusdam locis addicantur. Fuit haec poenitentia criminum capitalium reis indicta in Concilio Agathensi can. so. , sive can. 7. dist. so. , item a Gregorio Μagno in epistola ad Marinianum Abbatem Panormitanum, quae est 26. lib. 2. in vulgari editione; nec non in epistola 4o. ejusdem libri. Post verba laudati canonis 1 o. Cau. 26. qu. s. statim sequitur in eader epistola canon s. dist. 89., cujus editio, ut optimis Gregorii codicibus respondeat, ita erit emendanda. Indicatum etiam nobis es, quod laicis quibusdam curam vesri patrimonii committentes, postmodum in rusticorum vestrorum depraedationibus, atque per hoc exsugationibus cita legunt inurini, contra quam habstat vulgata editio ex fatigati nibus fuerint deprehens, reddere res, quas indecenter retinent, habitas, quas suae
Guori, quippe vestrae nos suppUti c ratiosi, postponant, vobiBue despiciant actuum suo-
106쪽
De Gregoν is Mura . 97νum νeuere rationem . 2uod I ita es, districte a vobis discliti conet enit, atque inter eos, Ecclesaeque vestrae r*sticos caussam examinari subtilius. Et quidquid in eis fuerit
fraudis inventum , cum poena legibus statuta reddere compellantur. De cetero vero cavendum a Fraternitate vestra es, ne saecularibus viris, atque non sub regula vestra δε-
gentibus res ecclesasticae committantur, sed probatis de vestro oscio Claricis. In quibus quid reperiri poterit pravitatis, ut in sub itis, emendare, quod illicite gesum fuerit, Ieatis , quos apud vos habitus sui magis .ctum conveniat, cita legunt Alaurini, vulgares codices habent commendet , quam excuset. Romani Correctores jamdiu indicaverunt Gregorii epistolam, ex qua deprointus videtur canon Φ. Cau. I 3. qu. 2. Plurimum in primis consonat cum verbis epi- Ca stolae ad Ianuarium, ex qua exhibetur canon I 4. cau. I 6. qu. x. Sed magis etiam
consonat cum alia epistola ad eundem Ianuarium, quae est 2o. lib. p. in vulgari editione : ubi agitur de monasterio construendo, quoties ea, quae pridem aedificationi oberant, nullum amplius impedimentum adferrent: Ait Gregorius e Necesse
s, ut s impletum hoc fuerit nimirum si nihil amplius oberit defuncti dispostis
modis omnibus conservetur. Ex his facile erit Gratiani verba emendare . Nihil pro ecclesiastica sepultura esse exigendum decrevit Gregorius in alia ad Ianuarium epistola s s. lib. I. in vulgari, Sc 3. lib. s. in Μaurina editione; atque
ex ea depromtus est canon I a. cau. I 3. qu. a. ita describendus ex Μaurinorum
editione et Questa es nobis Νereida clari ma Femina, quod ab ea centum solidos pro Aiae suae sepultura Fraternitas vora non erubescat exigere, atque ei super doloris gemitum majorem dispendii sudeat inferre molestam . Quod s ita se veritas habet, quia yme nimis es , procul nimis est a Sacerdotis osscio, precium de terra concessa putredini quaerere, ta de alieno velle facere Iussu compendium , ab hac se petitione Fratemnitas vestra contineat, ly molesta ei de cetero non existat e maxime quia θ' Hortui
num quondam, de quo se ipsa asserit Iliam suscepisse , Ecclesar vestrae non in parυα
quantitate munificum memorat extitisse. Hoc autem vitium θ' Nos , postquam Deo au- Eore ad ui copatus honorem accessimus , de Ecclos nosra omnino vetuimus , Si pravam denuo consuetudinem nequaquam usurpari permismus , memores, quia dum Abraham a filiis Emor, hoc est Ephor Ilio Seor sepulcrum pretio ad humandum coi pus eofugispo ularet, pretium accipere renuit, ne commodum videretur de cadavere consecutus. Aergo tantae cons erationis paganus vir fuit, quanto magis Nos, qui Sacerdotes dicimur, hoe facere non debemus Τ Unde ne hoc avaritiae vitium, ne vel in alienis denuo tentari praesumatur, admoneo. Sed siuando aliquem in Ecclesa vestra sepeliri conceditis , Muidem parentes ipsus, proximi, veι heredes pro luminaribus sponte quid offerre voluerint , accipere non vetamus . Peti vero, aut aliquid exigi omnino prohibemus , ne , quod valde irreligiosum est, aut venalis fortasse, quod abst, dicatur Ecclesa, aut vos de humanis videamini mortibus gratulari , s ex eorum cadavaeribus studeatis quaerere quolibet modo compendium. Integra fere in his continetur Gregorii epistola , quam crediderim intelligendam esse de jure sepulturae extra ordinem in Ecclesia concedendo. Siquidem olim nondum mos invaluerat, ut fidelium cadavera passim in
Ecclesia tumularentur; sed raro, & nonnisi ex speciali privilegio id indulgebatur, quemadmodum indulgeri coepit principio Viris clarissimis, Se de Ecclesia optime meritis. Hoc beneficium pro filia sua defuncta obtinuerat clarilsima Femina, intuitu etiam praedelancti Viri in Ecclesiam munifici, quemadmodum demonstrant ipsamet Gregorii verba. Ceterum & raro concessum id juris fuisse, perspicue vis Tom. III. N dentur
107쪽
ρ3 Pars secunda. Caput LIX. demur innuere illa Gregorii ejusdem verba, Sed squando esiquem in Ecclasa mestra sepeliri conceditis, μ.con. r. Licet olim Monachis testamenta condendi facultas minime denegaretur, l. unicaeu μ 39, Cod. Theodos de bonis Clericorum, & Monachorum, & l. ao. Cod. Iustinian. de Episcopis, & Clericis, recentiore tamen aetate eadem facultas ademta ex no-chis. ii. vis Iuttiniani Constitutionibus, Nov. s. cap. D & seqv. , Nov. I 23. Cap. 38. Pineau. s. stremas hasce leges laudavisse visus est Gregorius in can. 7. cau. I9. qu. 3. de 2 promto ex epistola ad Ianuarium in vulgari editione γ. lib. 7. , & lib. s. in Μaurina; ubi asseritur, Stricae monasticam vitam pro sessae testamentum nullius esse momenti, quo etiam Pertinet canon 13. cau. aD qu. a. , jungendus Propterea cum memorato canone 7., ut ad speciem ibidem propositam referatur. Can. 7. Demum apud Gratianum in can. 27. Cau. 23. qu. 4. refertur epistola Gregorii ad Ianuarium 34. lib. a. in vulgari, & 49. ejusdem libri in Maurina editione .s ' ε' Gratiani verba penitus consonant cum optimis epistolae exemplaribus , dummodo in illis: pro defensione propriae injuriae tuae, omissa voce propriae legamus: pro defensone injuriae tuae.
De epistola ad Innocentium, aliosque Episcopos .
.. Iam Metropolitani juribus potiebatur temporibus Μagni Gregorii Episcopus Ca-
eou. i. Iaritanus. Hinc Sanctus Pontifex epistolam scripsit ad innocentium, vincentium,qu. 7. Μarinianum, Libertinum, Agathonem, & Victorem in Sardinia Episcopos, quos ita suadet Μetropolitae suo esse subjectos, ut ab ipso Paschalem denunciationem suscipiant, & nonnisi petita ab eodem venia a suis Ecclesiis discedant. Haec epistola est R. lib. 7. indict. a. in vulgari, de ου. lib. s. in Maurina editione . Ex illa de-Promtus est canon s. cau. a. qu. 7. . cujus sententia ita erit ex integris exemplaribus describenda et Hortamur ergo Fraternitatem vestram , ut antiquam Ecclesarum vestrarum consuetudinem exequentes tam de suseipienda Paschali denunciatione, quam etiams quemquam vestrum pro caussis propriis ubicumque compulerit ambstare necessias , ab eodem Metropolita vestro secundum indictam vobis regulam petere debeatis , nec eum postponere in aliquo praesumatis, eaecepto si, quod non optamus , contra eundem Metropolitam vestrum habere vos aliquid caussae contingat, ut ob hoc Sedis Apostolicae judicium ri, qui petere festinant, licentiam habeant, quod scitis per canones etiam antiquorum Patrum institutione permissum . Haec si cum canone Gratiani conferantur, facile liquebit, verba Gratiani nonnihil depravata fuisse. Porro in verbis postremis nuper memoratis, ubi canones antiqvorsm Patrum laudantur, perspicuum est, illorum nomine intelligi canones 4., & Concilii Sardicensis.
De epistola ad Venerium Episcopum Calaritanum.
e. , Non sibi conflans fuit Gratianus in describendis verbis canonis ap. cau. 27. qu.ctu. L . a. , heic enim illa recenset sub nomine Gregorii scribentis ad Venerium Calarita- qu. R. num, deinde in can. I. cau. 33. qu. t. eadem laudat ex epistola Gregorii ad
Iohannem Ravennatem . Sane in epistola Gregorii ad Venerium nihil hujusmodi
108쪽
De Gregorio Magno . 99 continetur; quamobrem ad illius canonis interpretationem videantur ea, quaeaam disserui ad dictum canonem i. cau. 33. qu. t. Quae vero vulgo circumfertur epistola ad Uenerium Episcopum Calaritanum, ea fere integra habetur apud Gratianum in can. i. cau. 3 s. qu. xo..At de ipsa ita sentiunt Maurini Μonachi : υμ αη. i. striam ad Venerium Episcopum Calaritanum non admittimus: eam inter opera S. Gre- cau. II. gorii recensere vetat ingens oli dissimilitudo : item Venerius ille est Gregorii Magni q ' aevo incognitus: altum etiam , ac perpetuum omnium codicum stentium , item mana- scriptis, ta omnibus Scriptoribus ante Anselmum Lucensem , ω quendam Pobcarpum , quos Gratianus sequutus est. Idipsum fere testatus est Balugius in notis ad Gratianum , asserens, se illam epistolam non reperiisse apud auctorem Anselmo Lucensi antiquiorem : apud Anselmum autem extare in lib. Io. cap. 3 s. in Codice ΜS. S. Germani Parisiensis, ubi tamen manu antiqua ad marginem adjectum legitur r ocrubum caput. Sane quicumque Gratianeum canonem leget, statim Μaurin rum sententiae adquiescet, nisi tamen Maurinos Monachos progressos nimis sui crediderit, ubi Munt Venerium Episcopum Gregoriano aevo incognitum fuisse . Etenim, dictum velim venia tantorum Virorum, in lib. II. epist. 23. vulgaris editionis epistola Gregorii legitur ad Venerium Episcopum, in qua Gregorius illi commisit visitationem Ecclesiarum Taurianensis, S Turritanensis, quae sane Ecclesiae uti erant in Sardinia sitae , ita & in Sardinia existenti Episcopo commendari
De epistola ad Vitalem Defensorem.
Summa sollicitudo, qua Gregorius assiciebatur erga monasteria , resque mona sticas , eum concitavit, ut ad Uitalem Ecclesiasticum in Sardinia Defensorem scri- ἡ ' ζέberet, ejusdemque curae illud commendaret, ne monasteria ab aliquibus turbari si- ευ. x. neret, sed perpetuo Episcopali ossicio dirigerentur . Est haec epistola 6 s. lib. 7. in vulgari , & 64. lib. s. in Maurina editione, ex qua legitur canon 19. cau. 18.qu. a. , ubi tamen pro illis verbis: Executione perturbat. 9uod omnino non grate suscipimus .... quemquam usurpare . . . . sed ut Episcopo loci illius , Ge. legendum volunt Μaurini Monachi: Executione perturbent, quod omnino graviter suscepi-mωr . . . . quemquam hoc usurpare . . . . sed Episcopis Ioci Usus, elic. Si hoc fragmentum penitus perpendatur, facile dignoscetur, quam longe a Gregorii sentenetis aberraverint , qui scripsere, monasticarum exemtionum auctorem Gregorium Magnum fuisse, quum tamen in hac ipsa epistola nihil pressius Gregorius urget,
quam monasteria in Sardinia sita in Episcoporum jurisdictione consistere. N a
109쪽
De epistolis per Corsicam directis.
De epistola ad Bonifacium Defensorem.
inscriptione canonis . cau. as. qu. a. ita habetur apud Gratianum. Grego-οῦ ,. νius Bonifacio primo Defensori. Refertur id ad epistolam 1 . lib. 7. in vulgari, &x4- lib. 8. in Μaurina editione, ubi sane pro codicum varietate, varietas quoque dignoscitur inscriptionum . Veteres editi Codices cum Gratianeo codice consonant. Μaurini ita inscribendum maluerunt: Gregorius Bonifacio r De priuilegiis Defensorum. Alii ex vetustis mS. Codicibus ita legunt: Bonifacio Defensori: de privilegiis Primiceνii Defensoris : vel: Bonifacio Primicerio Desenseri prisilegis Primicerii Vesensoris . Qualiscumque probetur inscriptio , constat ex epistola 77. lib. D. apud Μaurinos, Bonifacium Defensorem fuisse Patrimonii ecclesiastici in Corsica insula ;irmno & primus omnium Desensorum vocatur in epistola Gregorii ad Phocam , quae est 38. lib. 3. apud Μaurinos. Quaedam in hac ad Bonifacium epistola tribuuntur ecclesiasticis Desensoribus privilegia, quae declarat Gregorius esse perpetuo custodienda; atque eo pertinet canon I. cau. as. qu. a. , cujus priora verba ita legenda sunt: mee itaque Constitutionis nosrae decreta, tac. ; item pro illis Gratiani verbis: sue quae in nostra praesentia . . . in totum, veI in partes ea, tac. ita legem dum est: sve quae eis in nostra praesentia . . . in totum, partemve qualibet, c.
De epistola ad Petrum Episcopum .
e,. iii Discrepant etiam Codices in exhibenda inscriptione epistolae Gregorianae, ex qua
eou. i. excerptus est canon . cau. 1. qu. I. alii enim eam scriptam volunt ad Pe- u. a. trum Aleriensem in Corsica Episcopum , quibus Gratiani codex consentire videtur ; alii codices scriptam exhibent Chrisanto Episcopo Spoletano , alii Anastasio Episcopo Antiocheno. Quod spectat Gratianei canonis interpretationem, parum , aut nihil proficere potest codicum hujusmodi diversitas; nihil enim aliud ex eodem canone deducitur , quam Gregorium ordinasse in Acolythum eum , cujus opera utebatur in epistolis ad Episcopos transmittendis , idque intercedente Episcopo , ad quem haec epistola dirigebatur. Verba canonis ita legenda sunt ex optimis epistolae exemplaribus: Latorem praesentium pro intercesione banctitatis vestra Acobtam fecimus, quem ad obsequia vestra retransmismus , ut s, cri.
De epistola ad Simmachum Defensorem.
Con. 14. Ad Simmachum Defensorem in Corsica scripta est epistola sa. in Μaurina, &ris,. - ,ο. lib. I. in vulgari editione; ubi leoitur camu a . dist. 81. ita ex integra epistola Disiligod by GOoste
110쪽
De Gregorio Magno . I 1 stola supplendus: praeterea volumus , ut Sacerdotes , qui in Corsica commorantur, pro hiberi debeant, ne cum mulieribus conversentur tac. Maurini Monachi arbitramur, hoc fragmentum corruptum esse in illis verbis: vel uxore, hanc propterea notam
adjicientes: dubito an non vox illa irrepserit; squidem ista conversatio res est plena periculi , ω suspicio Fina. Idque deducunt ex Concilio Agathens, in quo ita definitum legitur canone 16. Sane s conjugati juvenes consenserint ordinari, etiam uxorum voluntas ita requirenda est, ut sequestrato mansonis cubiculo religione praemissa, postquam pariter convers fuerint, ordinentur; item ex Concilio Nicaeno can. 3. , ubi decretum scimus, non licere Episcopis, Presbyteris, aut Diaconis extraneas mulieres habere, nisi sorte matrem, sororem, amitam, vel eas tantum personas, qvσomnem suspicionem essuetunt. Ego sane dissicilius adducor eo, ut ad emendationem codicum progrediendum putem, praesertim ubi omnium codicum fides aliud suadet,& quae in contrarium adferuntur, parum probant. Etenim quod ex Concilio Agathensi profertur, singulare admodum est, & juvenes conjuges spectat ad ordinationem venientes, quorum caussa ipsum aetatis lubricum arctiorem videtur exigere .
disciplinam, ut quaecumque gravi periculi species evadatur. Quod vero in Concilio Nicaeno legitur in canone 3. , minime interdicit Clericis consortio, & cohabitatione uxorum, sed tantum feminarum extranearum, quarum sane nomine uxor minime venit; imo eodem Nicaeno canone arbitror, expresse admissam fuisse cohabitationem uxorum in illis verbis: vel eas tantum personas, quae omnem suspicis-nem effugiunt. Nulla plane suspicio subesse potest in uxoribus, quas sacerdotes, illarum etiam consensione accedente, a se thoro sejungi maluerunt, ut sacerdotio fungerentur. Atque hac ratione visi sunt intellexisse Nicaenam sanctionem Patres Concilii Carthaginensis vulgo III., cujus canonem retulit Gratianus in can. a T. diit. gr. , ubi a clericorum cohabitatione extraneae quidem mulieres excluduntur, sed admittuntur eae omnes, quae cum eisdem sacerdotibus ante susceptum ordinem cohabitabant, quarum sane nomine venire potissimum uxores, facile unusquisque animadvertet.
De epistola ad Aregium Vapin ensem.
Eae Gallicanis Episcopis, qui sub Gregorio Μagno floruerunt, fuit Aregius Va- Gn. o. pincensi; sub Archiepiscopo Aquensi, quem subscripsisse Concilio Valentino annis 84., ejusdem Concilii acta teitantur. Ad eum scripta est epistola Da. lib. 7. in ,
vulgari, & to . tib s. in Maurina editione; ex qua depromtus est canon Io. dist. Ioo. dist. 3. , ubi pro illis verbis, decorandos esse concessimus, manuscripta quaedam vetera haec exhibente decorandos esse censemus. Canonis sententia ita erit explicanda. Diaconi Omnes in Ecclesia Romana Dalmaticis utebantur, tamquam veste proin pria, atque insigni singulari, quemadmodum refert Anastasiuq in vita Sylvestri.