장음표시 사용
131쪽
eadem hora, qIae genuerit, agura gratias intret Ecclesiam, nulla peccati pondere grivatur . Voluptas etenim carnis, non dolor in culpa est . In carnιs autem commixtione voluptas est, in pro is vero partu dolor , est gemitus . in e di ipsi primae matri omnium dicitur et in doloribus paries . Si itaque enixam muIierem prohibemus Ecclesiam intrare , ipsam ei poenam suam in culpam deputamus . Legunt nonnulli ex veteribus ΜM. in culpam duplicamus . Quae tertiae interrogationi respondent , leguntur tria ean. 3. canone 3. dist. F., quem etsi Romani Correctores ad vulgaria epistolae exempluria exegerint, nonnihil tamen adhuc supererit emendandum iis, qui Maurinorum. editionem sequi maluerint; etenim pro illis verbis Gratiani : Baptitari autem tesenivam mulierem , vel hoc , quod genuerit , s periculo mortis urgetur . . . . intem niente paullulum mora inveniri non valeat, qui redimatur , legunt Maurini Μonachi rBaptieari autem vel enixam mulierem , vel hoc, quod genuerit sine mora , Ii mortis periculo urgetur . . . . interveniente paullulum morte inveniri non valeat, qui redimatur.
Con Quartae , quintaeve quaestioni quomodo auctor epistolae satisfecerit, legimus in can. g. i, 4. dist. s. , cujus verba integra prorsus apud Gratianum referuntur. Quae demum eou. 11. ad sextam quae ilionem pertinent, traduntur in canone T. cau. 33. qu. q. , ubi ta- qu. q. men pro illis Gratiani verbis: De legitimo matrimonio susceptus fuerat, ita legitur: De legitimo conjugio natus fuerat. Quod ibidem memoratur de Romana consuet dine, juxta quam viri se lavarent ante ingressum Ecclesiae, putam fabellam exhibet, cum nullum sit veterum monumentum, in quo disciplinae hujus ne levissimum quidem vestigium dignoscatur. Caa. a. Superest undecima, ac postrema Augustini interrogatio ita concepta : 9uaero
etiam , s post illusonem, quae per somnium solet accidere, vel Corpus Domini quilibet
'μ accipere valeat, vel, s Sacerdos si , saera MFsteria celebrare. Hanc eisdem etiam verbis quaestionem movet Gratianus in dist. 6., licet longe aberrans a proposito suo, ubi canone 1. & a. retulit integram fere responsionem, quae in Gregoriana hac epistola legitur. Heic autem priora canonis verba ita erunt legenda : Hunc quidem testamentum veteris legis, scut in superiori capitulo jam diximus , pollutum dicit , fu nisi lotum aqua etiam usque ad vesperam intrare Ecclesiam non concedit. 2uod
tamen tunc specialiter ad illum populum , spiritaliter autem intelligens sub eodem inteI- testu accipiet , quo praefati sumus , quia quas per somnium illuditur, qui tentatus --
munditia, lyc. in verbis posterioribus , ubi legitur: uua subtiliter . . . . ex naturae superfluitate EF infirmitate . . . aut dies exigit . . . abstinere . . . s tamen dormientem turpi imaginatione illuso non concusserit, ita potius legendum erit : Quia valde subtiliteν . . . ex naturae superfluitate, vel infirmitate . . . aut dies festus exigit . . . abstineri . . . s tamen dormientis mentem turpis imaginatio non concusserit . In versiculo Qua in re ita erit legendum: Qua in re unum ibi ostenditur, ipsa mens rea non tune vel suo judicio libera , cum se dormiente corpore nihiι meminit vidide , tamen in vigiliis corporis meminit in ingluviem ereidisse. Si vero ex turpi cogitatione vigil tis oritur illu o in mente dormientis, patet animo suus reat*s. Videt enim a qua ea dice inclinatio illa processerit, qui, quod cogitarit sciens, hoc pertulit nesciens . Quae deinde subsequuntur apud Gratianum : Et propter talem pollutionem a sacro steris ea die abstinere oportet, in epithola ipsa non leguntur, suntque potius additamen
tum Collectoris, aliquid ad rem propositam ex iis, quae superius scripserat, in ferentis . Post illa verba, hoc pertulit nesciens, statim sequitur : Sed pensandum est ,&c., quae leguntur in canone a. dist. 6. , ubi tamen pro illis verbis: Inter suggestionem ν
132쪽
De Gregorio Magno. ' ra 3 Ilionem , delegationem, ει emsensum judex, taci, ita potius legendum erit: Inter suggesionem , deliatationem; inter delectationem , ω consensum judex, tac. Item in versiculo si autem eapti uus, ita legendum erit: Si autem captivus erat, minime pugna bat: sed ta pugnabat : quapropter captivus non erat ' pugnabat igitur lege mentis , cui lex , quae in membris es, repugnabat. Si hoc pugnabat , captivus erat. Ecce ita. que, aec. Quae in hoc ipso canone leguntur, videmur congruere cum iis , quae traduntur in cap. 2 s. lib. 4. Moralium apud Gregorium Magnum, ibi: Ouatuον
quippe modii peccatum perpetratur in corde, quatuor consummatur in opere . In corde
namque funestione , delectatione , consensu, ta debensionis audacia perpetratur. Fit enim suggestio per adversarium , delectatio per carnem , conses, per spiritum, defensionis audacia per elationem, etc. Eadem fere traduntur in homil. 16. in Evangelia, ibi: Sed sciendum nobis est, quia tribus modis tentatio agitur, suggestione, delectatione, ta consensu; quae ideo huc loci Gregorii testimoitia adduxi, ut indicarem memoratum canonem a. , etsi dubiae sit auctoritatis, plurimum tamen cum aliis Gregorii sententiis convenire. Duo adhuc Gratiani fragmenta supersunt expendenda, quae licet ex epistola Gregorii ad Augustinum laudentur, in illa tamen minime reperiuntur, qualia sunt ca
Quod in primis attinet ad canonem 6. dist. 4. Eruditi omnes jure, ac merito cis 6. arbitrantur, illum apocryphum esse, quod vel unum Quinquagesimae celebrandae disi . 4. argumentum evincit. Etenim in Ecclesia Quinquagesima demum observari coepit poli editas Isidori Mercatoris pseudoepistolas decretales, pracertim vero epistolam Telesphori, cujus fragmentum est in can. 4. dist. 4., immo in Concilio Aurelianenti I., & IV. prope tempora Gregorii Magni celebrato Quinquagessimae usus , quem tum nonnulli novitatis amatores adversus generalem Ecclesiae disciplinam inducere sategerant, interdictoes est; ac tum demum receptum fuisse suo tempore agnovit Alculnus octavi saeculi Scriptor in libro de ecclesiasticis officiis. Ceterum nuper memoratum Gregorii nomine fragmentum in nullis veteribus Gregorii C dicibus sive editis, sive ΜM. reperitur, eo autem minus in epistola ad Augustis num Anglorum Episcopum , quemadmodum tradit Gratianus. Hinc Maurini Μonachi hoc ipsum monumentum ad calcem Gregorianorum operum rejecerunt, pro
fessi, se nullibi illud reperisse. Quomodo vero hoc stagmentum Gregorio tribui potuerit, forte ex eo putaverim , quod similia quamplurima legantur de Quinquagesimae observatione, item de quadragesimali abstinentia a carnibus, lacte, ovis,& sumtuosioribus marinarum belluarum conviviis in Regula S. Benedicti cap. 49. Cum enim Regula S. Benedicti maximo in honore habita, probatissimaque fuerit apud Gregorium Μagnum, facile evenire potuit recentiore aetate , ut quae in eadem Regula praestituerentur, quasi ex auctore Gregorio laudarentur. Perbelle heic juvat referre, quod lepide scribit Iohannes Baptista Mantuanus in suo Poemate de Quadragesima alludens ad id, quod ex Gregorio Magno in memorato canona 6. resertur de permisso minutorum piscium esu quadragesimali tempore, ac sumtuosioribus marinarum belluarum conviviis interdictis, ibi rNon tamen illicitum pisces adhibere minutos :Gregorius Magnus prohibet, sed longior usus Obstitit, & ponti pecuaria magna Per omnes Iam volitant procerum mensas, & prandia Regum rSordida Gregorii leges observat egestas.
133쪽
r 24 Pars secunti. Caput Lm. Gh. ,δ. Ex epistola etiam Gregorii Μagni ad Augustinum Anglorum Iaudatur canon1.Lau. z. Cau: 2o. qu. I., Verum hujus canonis originem jam perspicue indicaverunt Corre-
ctores Romani, asserentes illum legi in epistola 4. Gregorii III. ad Bonifacium Legatum Germaniae , de simile quidpiam haberi in Concilio Vormaciensi cap. 22. Revera Bonifacius Episcopus exhibetur apud Collectores ita quaesivisse a Gregorio III. Si pater , aut mater filium , filiamve intra septa monasterii in infantiae annis subregulari tradiderint disciplina, utrum liceat eis, postquam pubertatis annos impleverint, egredi, ta matrimonio copulari. Respondit autem Gregorius: hoe omnino devitamus, quia nefas es, ut oblatis a parentibus Deo filis voluptatis fraena laxentur. Itaquα .partim ex interrogatione Bonifacii, partim ex responsione Gregorii ΙΙΙ. memoratus canon a. compositus est, & ideo sorte Gregorio Μagno tributus, vel quod idem Pontificis auctoris nomen occasionem errrandi dederit Collectoribus, vel quod Gregorius idem Μagnus de rebus monasticis singularem sollicitudinem gessit. Non debeo tamen omittere hoc in loco, Gratianum tu quaestione a. Caussa aci. disputare, num possint parentes ita filios suos impuberes, imo etiam infantes monasterio tradere, ut non liceat amplius eisdem filiis a monasterio, cui semel addicti fuerunt, etiam post pubertatem divertere; verum adductis hinc illinc veterum Sanctorum Patrum testimoniis haesitare adhuc, ut nihil omnino concludat. Nolo in praesentia, ne fusor fiat oratio, investigare, quid singuli interpretes canonum, Praesertim recemtiores, in hic specie tradiderint. Dicam dumtaxat paucis , quod ipse sentio. Nimirum sancti Patres juxta principia juris, quae illorum erant recepta temporibus, canonum definitiones edidere, praesertim ubi definitiones canonum a civilis juris principiis pendere quodammodo videbantur; eamque obrem ubi ejusdem juris civilis principia immutari debuerunt, mutationi quoque obnoxiae fuerunt ecclesiasti- eae sanctiones. Nemo ignorat, quale quantumque fuerit olim jus patriae Potestatis, eo etiam productum, ut parentes impune filios suos exhaeredare, exponere, abdicare, vendere, imo etiam occidere possent, argumento l. Q. E: de liberis,& posthumis. Quis in tanta parentum potestate non Probasset, Parentes ipsos potuisse etiam vi adhibita filios suos perpetuo in monasteria detrudere 7 Id decuit admitti penes ecclesiasticos Patres, qui meliorem ea ratione filiis conditionem quaeria parentibus intuebantur , ubi parentes eos divino penitus servitio addicerent , quos potuissent a familia repellere, alienae servituti subjicere, aliquando etiam vita privare . Inflexa deinde fuit, ac tandem coercita Parentum Potestas nimis arcta,& severa, ac filii in naturalem propemodum libertatem evadentes ab jugo gravissimo erepti respirarunt. Quid ni & in his temporum, ac causIarum adjunctis alia penes viros ecclesiasticos prudentia reciperetur, qua fieret, ut in liberorum admisesionibus ad monasteria proprius eorundem, ac liber consensus accederet Τ Itaque minime ego dubitaverim ita dirimendam quaestionem hanc esse, ut pro variis temporum adjunctis varia quoque in hac parte invecta suerit disciplina, alicubi asperior, mitior alicubi, alibi citius, serius alibi immutata, Prout aut mitior, aut asperior patria potestas fuerit, prout etiam asperior illa Parentum auctoritas aut socius fuit, aut serius imminuta.
134쪽
De epistola ad Episcopos Concilii Bigacent.
Ex septem Provinciis, quibus Africana Ecclesia constabat, una erat Bizacena, λη, ε. cui tamquam Primas Clematius Episcopus praesidebat. Cum vero Clematius idem' '. de gravillimis criminibus accusaretur, juxta veterum consuetudinem, praesertinia Africanae Ecclesiae, ad Synodum Provincialem deducta est caussa. Eam ob rem convenientes totius Provinciae Episcopi epistolam receperunt a Gregorio Magno in vulgari editione 3 . lib. io . , apud Ilaurinos 3 a. lib. 12. , qua moniti sunt, ut summa diligentia caussam discuterent, ac sententiam dicerent. Ex hac epistola
depromtus est Canon 46. Cau. a. qu. 7., qui cum sit apud Gratianum nonnihil corruptus, ita erit ex optimis epistolae Gregorianae exemplaribus emendandus. Sicut laudabile, discretumque est, reverentiam, ii honorem debitum exhibere prioribus, ita. rectitudinis , ω Dei tιmoris est, squa in eis correctione indigent, nulla dissimulatione postponere , ne totum , quod abs t , corpus incipiat morbus invadere, si languor non fueris euratus in capite . Ante multum siquidem temporis quaedam ad nos de Fratre nostro CD-matio P νimare vestro perlata sunt, quae cor nostrum nstn modico maerore transfigerent. Sed prementibus diverss tribulationibus, θ' maxime circumsaevientibus hostibus ea nobis non fuit spatium requirendi. Et quoniam ita sunt gravia, ut transri indiscussa nulla moti debeant, Fraternitatem vestram his hortamur affatibus, ut cum omni sollicitudine, ae sivacitate veritatis indagare sub antiam multis modis debeatis, ut aut si ita fune ultione canonica resecentur , aut s fassa, Fratris nostri inηοcentia diu sub nes me opi nionis dilaceratione non jaceat. 'unde ut non quis desidiae torpor in requistione sit, admonemus, ut non cujusquam personae gratia, non favor, non blandimenta, vel quodIibet aliud quemquam vestrum vel ad discutiendum quae nobis nunciata sunt, molliat, vel a tramite veritatis excutiat; sed sacerdotaliter ad investigandam vos propter Deum veritatem accingite . Nam siquιι in hoc aut piger esse , aut negligentem se pνaesumserit e hibeee , 'dictis criminibu1 apud omnipotentem Deum se noverit esse participem, cujus ecla
ad perscrutandas subtiliter nefandi caussas facinoris non movetur.
De epistolis ad Columbum Episcopum Numidiae.
Columbum Numidiae Episcopum tamquam prudentissimum, aequique consilii virum laudavit Gregorius in epistola ad Adeodatum Numidiae Primatem , de qua inferius agendum erit. Ad eundem vero Columbum duplex exhibetur Gregorii epistola. Prior est 48. lib. 3. apud Maurinos, & 47. lib. a. in vulgari editione, qua Gregorius Africanum Antistitem monet, ut in Synodo sollicitus sit de custo. m. t s.clienda canonum disciplina, in ea praesertim parte, quae clericorum ordinationes spectu. Eo reserendus est canou 1ao. cau. a. qu. I., cujus priora verba ita le-
135쪽
126 Para secunda . Caput Lm. genda sunt: Itaque erga Primatem Ssnodi tuae esto sollicitcs, ut pueri ad sacros Oνdines Sc. Ratio autem, quare pueri arcendi ab ecclesiasticis ordinibus essent, multiplex a Gregorio redditur,. videlicet puerorum eorundem inscitia, imprudentia, ambitus, favor, ac demum avaritia, quae hujusmodi ordinationes corrumpere solet. Alia est ad eundem Columbum Gregorii epistola apud Maurinos 8. lib. xa. , &in vulgari editione 8. lib. 1 o. ubi queritur Sanctus Pontifex de caussa Donadei Diaconi, qui injuite a quibusdam damnatus fuerat, atque a gradu suo dejectus; unaque Columbum monet, ut in eandem caussam solerter inquirat, addens rati nem , quae a Gratiano integra refertur in cauone T. dist. s6.
De epistola ad Dominicum Carthaginensem .
Ad Dominicum Carthaginensem Episcopum scripta est Gregorii epistola 39. lib. 2. in vulgari, de 4 . ejusdem libri in Μaurina editione; ubi inter cetera Sanctus Pontifex sermonem instituit de juribus privilegiorum ecclesiasticorum tuentdis, de quibus generaliter fuerat a Dominico interrogatus. Huc pertinet canon 8.cau. 23. qu. a. , ubi Pro voce illa derogabo animadverterunt Μaurini Monachi legendum esse derogo.
De epistolis ad Gennadium Patricium ,
Duplex est in Gregorianis codicibus epistola ad Gennadium Patricium, & Exarchum ADicae. Exarchus in Africa dicebatur, qui Imperatoria auctoritate toti Africanae Provinciae Praesectus erat, dictus ita, quasi ex Principis latere missus . Prior est epistola a. in vulgari, & 74. in Μaurina editione lib. I. , ubi Gregorius Gennadium laudat, quod Imperatoria auctoritate haereticis in Astica obsiste-Tet opposivis armis; eundemque etiam monet, ut dum Concilium totius Asicae erat celebrandum, illud curaret definiendum, ut non in parvis, ut olim, sed i spectabilibus urbibus Primatum dignitates constituerentur. Siquidem in Africa ve tus ohtinuerat disciplina, qua inter Episcopos ille Primas haberetur, qui ordinatione sua senior, & antiquior ceteris emi; atque hinc vaga erat Primatum sedes, quandoque etiam in inseriores Civitates translata. Quum vero exinde nonnulla suborirentur incommoda, disciplinam immutandam suasit Gregorius, quemadmo dum etiam consulendum scripsit illi disciplinae etiam in Africa receptae, qua inter dicebatur Episcopis Africanis, ne ad Apostolicam Sedem accederent, expeterent que judicia transmarina, quemadmodum veteres Ahicanae Ecclesiae canones postulabant. Integra haec epistola legitur in canone 48. cau. 23. M. Φ., ubi tamen pro
illis Gratiani verbis: oportet etiam inimicis . . . . meliori ingento . . . magis proe go excellentiae vestrae .... per esin religionis . . . quod brachium . . . velut mucro ne Gyc. legendum erit juxta optimos Μaurinorum codices: oportet eam inimicis . . . meliori genio . . . magno professu excellentiae vesror . . . . peν ea religioηis . . . qui brachium . . . Nelut mlicronem tac.
136쪽
De Gregorio Magην. xx In canone 4 . eau. 23. qu. 4. legitur maxima Pars alterius epistolae, quae est cis, , 3. in vulgari, & s. in Μaurina editione lib. i. , ubi Sanctus Pontifex eundemia cau. 13. Gennadium laudat, quod alaeriter pro fide, ac religione tuenda arma suscepisset, q*- ε- imo & armorum vi maximum eidem fidei incrementum adtulisset. Nonnnulla tamen emendanda sunt apud Gratianum. Etenim pro illis verbis; in futuram vitam caelestium gaudiorum participatione . . . Principis excellentiam . . . largitis Dacorum habitationibus resauraverit . 2uaecumque igitur hic illi chrisianissima mente cθnfertis, . , in integra Gregorii epistola ita legitur juxta codices , ulgatos: in futura caelestium gaudiorum participatione . . . Principis utilitatibus excellentiam . . . Metilis datisitiorum habitatoribus restaurasset; quaecumquae igitur ilii Chrisiana mente confertis,ltc. Μihi non displicet illorum opinio, qui corruptam esse editionem asserunt in voce illa datititiorum utpote satis obscura, & potius legendum putant Gratiliorum, quorum sane nomine intelligemus populos Africanae Provinciae finitimos, sive ditionis illius, quae Dara adpellatur.
De epistola ad Episcopos Numidiae.
Nuper Gebam, receptissimum suisse in Africa morem, ut Primates ecclesiastici Gn. 8.non ex dignitate Civitatis, sed ex senio Episcoporum Comprovincialium constitue. rentur. Hinc non solum eveniebat, ut Primas quandoque in humili Civitate sederet, verum etiam Primatis honorem obtinerent Episcopi, qui cum olim apud Donatistas defecissent, deinde ad Catholicam Fidem reversi in suum Episcopatum restituti fuerunt; hi etenim si aetate ceteros antecellerent, Primatus honorem postulabant. Perniciosum id evenire posse Ecclesiis apprime novit Gregorius, quamobrem scribens ad omnes Numidiae Episcopos epistola apud Maurinos 7 ., in vulgari editione I s. lib. I. , non improbavit quidem Africanae Ecclesiae usum, quo fiebat, ut priores tempore in honore Primatus potiores haberentur, sed probare non potuit, ea occasione Episcopos olim Donatistis adhaerentes ad Primatum adspirare, quibus illud satis esse poterat, ut in pristino gradu recepti fuerint. Huc pertinet Canon 8. diit. χχ. , ubi tamen pro verbis illis: Constituendis Me de ceteris capitulis
. . . plebis curam gerere . . . . ad obtinendsm culmen Primatus anteire , legendum potius eli: Conintuendis, ceterisque capitulis . . . plebis tantummodo curam Serare . . . ad obtinendi euImen Primatus anteire .
De epistola ad Adeodatum Numidiae Episcopum .
Ex epistola superius memorata ad Columbum Numidiae Episcopum intelleximus, Gn. 1 is. quam sollicitus Gregorius fuerit, ut in Numidia Provincia sacrae ordinationes so-ωu. a. lius ecclesiasticae utilitatis intuitu celebrarentur, non favor, non ambitus, non pe- cunia intercederet. Idipsum urget Gregorius in epistola ad Adeodatum Numidiae Primatem, in vulgari editione 48. lib. a, , apud Maurinos ος. lib. 3. , ex quad Pro tus est canon II9. Cau. a. qu. r. , hodie a Romanis Correctoribus maxima in parte emendatus . Maurini Monachi voluerunt in illis verbis ordines, nisi, tac.,
legendum esse, ordines ad pirare, nis, Vc., item pro verbo subrepat, legendum maluerunt subripiat.
137쪽
De epistilis ad Consantinopolitanos directis,
De epistola ad Anatolium Constantinopolitanum
Cum Anatolio Ecclesiae Constantinopolitanae Diacono sorte Gregorius amicitiam Iniit, dum in Urbe Constantinopolitana apud Imperatorem Legati munere iungeretur . Hinc Anatolius ex arctissima necessitudine Gregorio indicavit mentem Imperatoris, qui petebat, ut Iohannes Primae Iustinianeae Episcopus ab Episcopatu suo removeretur. Quid responderit Sanctus Pontifex , exhibetur in epistola 4 . lib. D. in Μaurina, seu 4 r. lib. V. in vulgari editione, cujus sententia refertur in canonex. Cau. 7. qu. l. , ubi tamen pro illis verbis: Ex ejus dispostisne veniat . . , ipso non deposto, ac in custodia, legendum est: Ex ejus depostione veniat . . . ipso in s posto conservare, ac in custodia, esto. Iam praeter haec plurima emendaverunt Correctores Romani.
De epistola ad . Cyriacum Episcopum
Μauritio imperante anno circiter 396. Constantinopolitanus Episcopus electus est Cyriacus in locum defuncti Iohannis cognomento Iejunatoris. Ad eum scripta est Gregorii epistola apud Maurinos 4. lib. 7., & in vulgari editione s. lib. 6., in qua Sanctus Pontifex di recens electo gratulatur, & gratulando varia Episcopalis vitae praecepta interserit. Fere in principio ejusdem epistolae legitur canon s. cau. 8. qu. r. cujus priora verba ita scribenda erant apud Gratianum: In scriptis autem vestris, Pe. Alludit ibi Gregorius ad Cyriaci epistolam, qua Cyriacus idem electioner suam Pontifici Maximo significaverat. In illis autem verbis : Mortuus es Chrsus, ut qui vivunt . . . quoties itaque nobis ex corde . . . quem superna gratia elegit . ita potius erat scribendum: Mortuus es Christus, superes, ut by qui vivunt . . . , quies itaque nobis θ' ex corde . . . . quem superna gratia eIigit. Post haec tradidit Gregorius nihil referre ad vitae sanctitatem, num quis secretis in Iocis degat, sive in monasteriis, num inter saeculi actiones; ac propterea, si quando contingat vitae, ut aiunt, contemplativae addictum ad regendam Ecclesiam vocari, refragari uullo modo debere. Huc pertinent verba canonis xo. dist. 4o. , quae Omnino consonant eum integris epistolae exemplaribus . De
138쪽
De epistola ad Domitianum Melitinae in Armenia Episcopum.
Erat Domitianus Μentinae Episcopus , & Armeniae Metropolita ImperatorigΜauritii consanguineus, de quo plura narrat Evagrius in lib.6. Hiitoriae caP. 16. , II., i & 18. Ad eum scripta exhibetur epistola Gregorii so. lib. 8. in vulgari, & lib. qu. t. Io. in Μaurina editione, ubi inter cetera agitur de caussa Theodori cujusdam Episcopi, ad quam pertinet aurea illa sententia, quae Imitur in Ca.. 3. cau. a. qu. I., ubi tamen legenda non erit vox illa juste, cum iu integra Gregorii epistola desi
De epistola ad Eliam Presbyterum, & Abbatem Isauriae.
i Ad Eliam in Isauria Presbyterum, & Abbatem stripfit Gregorius epistolam, in vulgari editione est 3o, lib. 4:, & 38. lib. s. in Μaurina . Ibi inter cetera prin fisetur Sanctus Ponti&η, ad se missum fuisse Epiphanium quendam olim monaste- qu. a. rio addictum, quem ipse ordinaret; asserit autem se quidem ordinem sacrum ei contulisse, lan eundom sic ordinatum non posse ad Eliam remitti juxta vetustum ecclesiasticum morem , quo fiebat, ut quilibet certa in Ecclesia ordinatus, perpetuo in ea consistere deberet, ex quo & imo perspicue deducitur, ad unumquemque Episcopum spectasse semper suae Ecclesiae elericos ordinare. Huc spectat cais
non raa. cata x. qu. ubi Pro illis verbis: transmittere . . . in alio . . . ordinem acceperiν - . . si ergo vos videre non pomis, in. , legendum potius erit: retransemistere . - . in altero . - . redinem Dorum acceperit . . . s. ergo vos videre non potui , estc..Quae Posteriora verba magis integrae epistolae conveniunt, cum initio epitholae dieatur Elias venturus fuisse Romam ad limina Apollolorum, fuisse tamen gravi infirmitate detentus; hinc jure Gregorius Gebat, is in Epiphanio qui )visse, licet Eliam ipsum videre non Potueri .
De epistosis ad Iohannem Episcopum
mmoratum Cyriacum Ecclesiae Constantinopolitanae Episcopum praecesserat, ut Qximus, in dignitate Iohannes Cognomento Ieiunator, ad quem extat Gregorii Caa. F. epistola apud Μaurinos s3. lib. 3. , & in vulgari editione sa. lib. a. Hujus occasio haec fuit. Quidam ex Hauriae Monachis dignitate sacerdotii etiam insignis nomine Athanalius' de gravissimo crimine per calumniam accusatus publice in Eccle-.sia Constantinopolitana casus fuerat Episcopi jussu , quando tamen reus facinoris vulgo esse ferebatur adolescens quidam Episcopo familiaris. Praeterea Iohannes quis dam Presbyter Chalcedonensis invidia pravorum hominum de haeresi Marcionistarum accusatus damnatus fuerat ab Iudicibus a Constantinopolitano eodem Episcopo
datis fraudis, atque invidiae consciis . Uterque, Athanasius nimirum, & Iohannes Tem. m. R Chal. Disiligod by Corale
139쪽
Chaleedonensis ad Gregorium confugerunt patrocinium innocentiae implorantes :eamque ob rem Gregorius de utraque caussa ad Iohannem Episcopum scripsit . Cumque Johannes rescripsisset, excusando se , quod se ignorante illa omnia peracta in Constantinopolitana Ecclesia fuissent, rursum Gregorias Episcopum redarguit , quod talia, ac tanta facinora, ignorante Amittite, in Ecclesia fierent, quodque Episcopus tam atrocia facta per oscitantiam ignoraret. Ex hac POlteriore epistola dein promtus est canon et . dist. 4s., qui legitur prope finem illius ν ubi Gregorius uringendo asperius loquitur, ac praecipue in immerita Athanasii verberatione dicendo conlatit. Μonent inurini Μonachi pro illis verbis nan percussores,l legendum esse, non perseeutores, idque veterum ΜM. monumentis demonstrant, sicut editi codicea Gratianeam lectionem potius exhibeant. Alia est epistola Gregorii in vulgari editione 24. , apud Μaurinos 23. Iib. a. ad omnes Orientalis Ecclesiae Patriarchas ita directa : Gregorius Iohanni Constantinop litano, Eulagis Araxandrino, Gregorio Antiocheno, Iohanni Ierosobmitano, est Anastam
Expatriarcis Antiocheno a parthos a paribus, intellige pari exemplo ad singulos misis, quemadmodum superius jam memini in simili inscriptione observavisse ) . Anima vertere juvat, Gregorium Antiochenum Episcopum subrogatum finge in Ioeum Anastasii viventis , qui scilicet ab anno 1 a. pulsus fuerat in exilium ab Iultino Imperatore . Hac itaque epistola Gregorius Magnus initio sui Pontificatus certi res secit memoratos Orientales Episcopos de sua elactione, eaque occasione multis expressit curam Pastoralem, qua in gregem dominicum sibi commissum Ecclesia rum Antistites fungi debent, imo etiam ad eosdem misit symbolum Fidei; erat
enim juxta veterum mores receptum, ut, quoties Patriarchae eligerentur, electus
fidei suae professionem ad Patriarchas.cetero. mitteret. Hinc idem Gregorius in lib. s. epistola sa. apud Maurinos, quae est epistola ad Secundinum, ait et maeest, ut quotiet in quaιuor praecipuis sedibus Antistites ordinantur, θ deses Ibi epigmias victim mittant, ιη quibus se sanctam Chalcedonensem Θnodum eum aliis generat has Ssnodis eustodire fateantur. Eandem ob rem Gregorianam hyusmodi epistolam
ubi memorat Iohannes Diaconus lib. a. cap. 3. , quia fidei professionem continet..u i. veterum Synodorum definitionibus accommodatam, imodicam appellat. In priore. D. r. eiusdem epistolae Parte legitur canon 93. eau. a. qu. r. , ubi optimi Pastoris indomlem , ac studia Gregorius recenset. Ibidem vero pro illis verbis r Si sordida ipsa per ris latum tener . . . ad interiora perducendas, Sc., legendum erit ex Μaurinis Codicibus r Si sordida ipsa insequens Iulum tenet . . . ad interea sacraria perducendas,isa 4, in. multa in eadem epistola leguntur verba canonis 6. dissi 4x. , ubi pro voce '' illa tenuitas legendum erit tenaria; docetque Gregorius, quaenam sint vitia ab opti mo animarum Pastore evitanda, eoque praecavenda diligentius, quo pluries sub vi tutum nomine tegi aliquomodo possunt. Demum prope finem epistolae leguntur can. a. verba Canctnis a. dist. x s. , ubὶ Gregorius aperit fidem suam, ceterisque Patriarchis I profitetur juxta ea, quae nuper animadvertebam. Ita vero priora ejusdem canonis verba Iegenda erunte Praeterea quia tarde ereditur ad justitiam, ore autem eonfusio sis.
ad salutem, scut sancti Evangelii quatuor Iibros, se. Praeterea in illis verbis , ω e sualibet vitae, Fc, qua ratione legendum sit , iam diu Romani Correctorea an,
140쪽
De epistola ad Quiricum, aliosque in Hiberia Episcopos .
Gregorii epistola 6 r. lib. s. in vulgari, Se 6 . lib. xl. In Maurina editione juxta editos omnes Codices , & MM. numero plurimos ita inseribitur: Gregorius Muietis, S uteris in Hibernia eon stentibus Carbositas Episcopis . Emendandam tamen- dist. ε eensent hujusmodi inscriptionem Viri eruditi, ut legatur non in Hibernia , sed in Hiberia; atque ad hanc emendationem probandam non solum plurimum valet a ctoritas vaticani Codicis ΜS., ex quo Romani Correctores emendaverunt inscrip- conem canonis 44. de cons. diit. 4. , sed etiam judicium prudens Petri De Marca in appendice ad Concilium Claromontanum sub Urbano II. celebratum, qui animadvertens in hac ipsa epistola potissimum de Nestorianis haereticis agi, auguratus est, eam ad Provinciam Orientalem, qualis erat Hiberia, pertinere . Nec P te rea desunt aliqui ΜSS. Codices , In quibus se legisse Hiberia Monachi Μa rini testantur. Porro Hiberia est regio Asiae inter Colchidem ad occasum, St Al-haniam ad ortum Armeniae majori contermina. Ex hac Gregorii episti la deprom- Ius est canon 44. de coas dist. 4., cujus priora verba ita legenda erunt: Et quidem ab antiqua Patrum institutione 'didicimus, ut quiIibet apud haerom, M. Observandum Praeterea est in voce illa Monothesitas egregium erratum, nondum enim de Μon thelitarum opinionibus disputatio esse poterat temporibus Gregorii, eamque ob rem tutius erit legere Mosophisitas , ut verba Gregorii intelligantur de illis haereticis, qui unicam in Christo naturam esse asserebant, quales erant Eutychiani. Item pro illis
verbis: Virra emendationis . . . fuerint uniti, legendum erit: Vires emundationis . . .
fuerunt uniti. Postremis hisce verbis statim jungenda erunt, quae apud Gratianum subsequuntur in canone 84. de cons. diit. 4. , ubi vice illorum muIti sunt, P aIii ta- ea , cum ad sanctam, tac., haec alia venis sunt substituenda : Multi sunt alii, eumta. ad D am, eae
De epistola ad Sabinianum Diaconum,& Apocrisarium
Apoerisarii munere in Urbe Constantinopolitana fungebatur temporibus Grego cra. o. Tu Sabinianus apud Imperatorem ; atque ad eum scripta exhibetur epistola Glegorii 47. lib. 4. in Μaurina, & x. l . 7. in vulgari editione; quae tamen, s ' η' uti animadverterunt inurini Μonachi, in multis codicibus ΜSS. reperitur ad calcem epistolarum Gregorianarum inter praetermissis, unde non levis suspicio nascitur, ne forte illa a germanis Gregorii monumentis abjudicetur. Nollem sane in Te satis obscura certam proferre sententiam. Tantum dixero caussas suspicionis
augere. quodi in eadem epistola legitur, reserturque in canone sto. cau. 23. U. 8.
Propositum dicitur Gregorio ex parte Imperatoris per clericum quendam, ut Sam ius Pontifex in fugandis Longobardis operam quoque suam impenderet, exemplo praesertim Malci cujusdam Episcopi, qui eandem ob caussam sponte mortiarericulum subiit. Contra tamen Gregorius, ita scripsit: Pervenit vero ad me,