장음표시 사용
91쪽
dem publicis satisfecissent. At in altera legis parte monuit, venientes a militari-hus numeris ad Μonasteria non esse temere suscipiendos , nis eorum vita fuerit subtiliter inquista I &nisi venientes ad Issonasteria per triennium regularem vitam ibi tra- ducerent. Μoderatus heic fuit Gregorius Principis Constitutionem; cum Mauritius milites nusquam recipiendos in Monasteria voluerit; Gregorius demum post triennium recipi posse declaraverit, non quod Imperatoris legibus adversaretur , sed quod proposuerat Imperatorem monere, quemadmodum per epistolas monuit, uΕ ab illa lege deflecteret, sperabatque futurum, ut intra triennii spatium Mauritium ab eadem lege distraheret. Porro hac spe concepta prudentissimus Pontifex duriusculam quidem legem promulgavit, sed plenam legis executionem in triennium suspendit. Atque ejusdem Papae moderatio eo vel magis laudanda erit, quod sci, mus Imperatores sexti saeculi consuevisse commendare eadem ratione decreta sua quoquo modo ad res ecclesiasticas pertinentia Patriarchis, aut Pontificibus Maximis Promulganda, quomodo decreta res Imperii spectantia fidei committebant Praefectorum Praetorio etiam promulganda. At vero Praefectis Praetorio ita comittebantur haec, ut si ipsi acceptam Constitutionem ad detrimentum Reipublicae verget re putavissent, eidem Imperanti significarent legis asperitatem correcturo, atque interea a legis executione abstinerent, uti constat ex Novella Iuttiniani is 1. Quidni etiam idipsum sibi licere in promulganda lege Μauritii Gregorius arbitraretur, ut suspensa interea legis executione, moneret Imperatorem epiliolis, eidemque nimiam latae legis asperitatem exhiberet 'can. i. Haec, quam huz usque expendi, epistola ad plures Episcopos directa est, quam- . y vis in Gratianeo codice ad solo siciliae Episcopos directa feratur. Solis aure Siciliae Episcopis scripta est epistola l. libri t. , ubi Gregorius eosdem monet, ut semel in anno ad Concilium conveniam, vel in Catanenii, vel in Syracusana Uivitate ob eorundem Episcoporum commodum celebrandum, mittens Propserea Petrum Romanae Ecclesiae Subdi Iconum , cui vices suaς commisit, suta in indicendo Concilio, sive in rebus Ecclesiae Romanae tuendi , atque administrandis. Ex hac epistola est canon 1. dist. y4. , ubi pro illis verbis patrocinium commisse legendum est ex veteribus Codicibus ΜSS. patrimonium commissse , quam emendationem etiam probat epistola Gregorii a. & 3. lib. t. , in quibus Sanctus Pontifex scribit, scita in Siciliam misisse Petrum Subdiaconum ad regendum Siciliae patrimonium , & pro regendo Ecclesi patrimonio. Imo 8c mitti consuevisse a Romano Pontifice in Siciliam Ministros ad curam gerendam recisastici patrimonii idem Gratianus demon- Cis. s. strat in can. 9. Cau. Io. qu. 3. , qui legitur in alia ad Siciliae Episcopos epistola cau. io. in vulgari editione 22. lib. O. , apud Maurinos i 8. lib. I 3. Haec epistola scriptas 3' praesertur ad Leonem, Secundinum, Iohannem, Donum, Lucidum, & Trajanum Siciliae Episcopos. Cum enim hi Episcopi, dum per dioecesim Sacramentum Confirmationis admini strarent, sacerdotibus, aliisque Clericis gravamen inserrent, certior tactus Gregorius illos admonuit paterno plane ossicio, quemadmodum in eodem canone s. legimus, ubi pro illis verbis peν universas vestras dioereses legendum erit: per diversas vestras diaereses ; item pro illis ' quod tunc placuit, Aut nunc dicitur , minime custoditur, legendum erit e quot tunc placuit, nunc, scut dicitur, minime custoditur. Demum illa verba postrema, non graves sudeatis exibure, ita erunt CorriSenda, graves non studeatis existere.
92쪽
De epis sis Hrectis per Tusciam, O Umbriam .
De epistola ad Candidum Episcopum Urbevetanum.
Egrotarites Clericos ecclesiasticis debere subsidiis adjuvari aequitas ipsa naturalis postulat; quemadmodum enim servire nobis intelliguntur etiam hi, quos curamus aegros,' 'qui cupientes servire , propter adversam valetudinem impediuntur, uti recte edisserit Paul. qu. i. lus in l. 4. S. s. st. de statu liberis, ita etiam servire adhuc Ecclesiae dicuntur Clerici, quos ab ossicio deturbat adversa corporis valetudo. Hanc ob rem cur Calamniosus quidam Clericus Urbevetanae Ecclesiae sola aegritudinis caussa a Candido Episcopo suo ecclesiastici peculii sibi debita portione privatus fuisset , Gregorius ad Candidum eundem scribens epist. in vulgari editione s. , in Μaurina 8.lib. 2. , consueta illi subsidia ministrari jussit; quemadmodum perspicue liquet ex can. a. cau. T. qu. I. , ex eadem epistola depromto . Animadvertitur , apud Μaurinos verba illa θ' ideo desiderari, quamquam & apud Gratianum, di apud alios eollectores habeantur.
De epistola ad Iohannem Episcopum Urbevetanum.
Superius jam saepe animadvertendum fuit, tempore Gregorii Magni Monaste ebriorum cultum, & incrementa quandam, ita dixerim, aliquot CIericorum, imo& Episcoporum invidiam concitasse, hinc Episcopos eo adductos fuisse, ut Mo- qu. 1. nachorum quietem aliquando turbarent. Turbaverat inter ceteros Iohannes Urbe- vetanus Episcopus, qui interdixerat Abbati Monaitcrii Sancti Georgii, vel, ut alii volunt, Sancti Gregorii, ne in Monalterio eodem Missae celebrarentur, aut mortuorum Cadavera tumularentur. Opportunum duxit ad hanc rem Gregorius epistolam ad Iohannem scribere, quae est 1 a. lib. I. , quaeque integra propemodum exhibetur in can. i 3. cau. i 6. qu. x. Rus verba haec sunt juxta Maurinos codices:
Agapitus Abbas Monasterii S. Gregorii legunt alii: Agapius . . . . S. Georgii insinuavit nobis, plurima se a vestra sanctitate gravamina sustinere , di non solum in bis, quae necessitatis tempore aliquod Mona erio possint ferre subsidium ; verum etiam quod eodem Monasterio Mi fas prohibeatis celebrari, sepeliri etiam ibidem mortuos interdica ui . 2uod I ita es, a tali vos hortamur inhumanitate suspendi , ly sepeliri ibide mortuos, vel celebrari Missas, nulla ulterius habita contradictione permittatis, ne denuo querelam de iis , quae dicta sunt, praedictus Vir venerabilis Agapitus deponere compellatur . Ad hujus cadonis interpretationem observandum est, Gratianum perperam ex illo inferre post canonem 16., quod siquis apud Monasterium sepulturam Iibi est, gere voluerit, libere a Monachis potes sepeliri. Etenim nullibi constat, Gregorium locutum suis e dc illis, qui sepulturam in Μonasterio sibi elegerunt, sed sorte respitare voluit ad sepulturam Monachorum ab hac vita decedentium ab ipsis ΜonDL a chis Disiligod by Corale
93쪽
84 Pan secunda. caput LIX.chis libere in Monasterio faciendam, cum nondum invaluisset usus, ut defuncto rum cadavera ad Ecclesias deferrentur. Revera cum prohiberetur tunc temporis, ne intra Ecclesias tumularentur cadavera, suboriri quaestio poterat, utrum quod de Ecclesiis cautum erat, in Μonasteriis etiam recipiendum esset. Ita nonnulli ex Episcopis arbitrabantur, Μonasteria habentes non tam pro religiosis, quam Pro sacratis locis. Quod cum grave Μonachis videretur adamantibus in eodem, quo vixerunt, loco inhumari, Gregorius Μagnus ut Μonachis gratam rem faceret, aut singulari concessis privilegio, aut etiam juxta commune jus, quod quidem interdi-eebat sepulturas fieri in sacris, non autem in religiosis locis, qualia erant Μonasteria, rescripsit. Canon ita explicatus longe abest a Gratiani proposito; hinc enim Collector ad sui temporis mores veterum Patrum fragmenta inflectebat, non juxta auctorum disciplinam interpretabatur.
De epistola ad Valentinum Abbatem.
n.is. Valentinum Abbatem redarguit Gregorius in epist. 4o. lib. 3. in vulgari, & u. 38. 42. lib. 4. in Μaurina editione, quod parum sollicitus de regulari disciplina, Μω ' nachos sibi subjectos non in ossicio contineret. Integra haec epistola elidem omnino Verbis legitur in can. ao. cau. 18. M. a. , quodque ibidem traditur aliis Comciliorum ecclesiasticorum capitibus consonare videtur, quemadmodum illis facile , liquebit, qui cum hoc canone conferet canones io 3. & Io4. de consecr. diit. q.
Hunc Valentinum Abbatem suspicor Μonasterium habuisse in Dioecesi Spoletana, etenim in epist. 3 . lib. a. in Maurina editione ad Chrisantum Spoletanum scripta mentio fit Ualentini Abbatis, nec non Μonasterii ejusdem jurisdictioni subjecti.
De epistola ad Venantium Episcopum Lunensem.
Duplex epistola est Gregorii ad Venantium Lunensem Episcopum scribentIs .
CV. d. prior est f., posterior est 16. lib. 4. in vulgari editione; sunt autem apud Mauri- ' nos 3. & 7. lib. s. Ex iis, velut ex uno monumento, compositus est apud Gratianum canon Io. dist. so. Priora canonis verba, usque ad illa, hoc in tuae fraternitatis ponimus potestate, continent integram epistolam priorem, ubi pro illis Gratiani verbis de Satuνnino Presbytero, & ministerium Sacerdotii; legunt Maurini Μonachi: De Saturnino Expresbytero, & ministerium presbterii. Nomine viatici, quod ad exitus tempus auctoritate Gregorii reservatur, arbitror intelligi sacramentalem reconciliationem, seu absolutionem, quemadmodum apud veteres usurpari solebat. Quae sequuntur in S. Praeterea pertinent ad epistolam posteriorem , in qua noratantum agitur de Saturnino e gradu Presbyterii dejecto, sed de aliis etiam Clericis eidem ferme sententiae obnoxiis . Hic quoque apud Gratianum legitur e Saturni-gum vero Presbterum; at Gregorii integra epistola apud Collectores exhibita hahet i Saturninum vero Expre1byterum. Duae, quae ibidem memorantur, insulae , Capraria in miri Tyrreno inter Corsicam , & oras Tusciae, & Gorgona fere media inter Corsicam , & easdem Tusciae oras, erant tunc Μonachorum frequentia illustres. Quod vero dignius est observatione, situm est ia vetuitissima disciplina, quae
94쪽
De σνe νυ Magno. 8 sex duabus IstIs Gregorii epistolis eruitur. Nimirum receptissimum erat, ut Clerica semel lapsi, ne post paenitentiam quidem in pristinum gradum restitueremur , quod alias demonstravi, atque ex hoc potissimum cum Viris eruditis rejiciendam non dubitavi epistolam ad Secundinum Gregorio tributam, ex qua depromtum scismus canonem x6. dist. so.
De episeolis per Picenum directis.
De epistola ad Castorium Episcopum Ariminensem.
In causa I 8. qu. a. tres canones exhibuit Gratianus depromtos ex epistola Gregorii ad Castorium Ariminensem, nimirum canonem a. , 3. , & 6. I nullius tamen ex illis lectio probanda, quia non solum hujusmodi fragmenta a Gregoriana ipsa epistola discrepant, verum etiam ipsa Gregorianae epistolae exemplaria non invicem conveniunt e Hinc Μonachi Maurini in sua editione duplicem epistolae textum ob ψS. Codicum varietatem exhibere debuerunt, ne ipsi suo judicio optimum Gregorianae epistolae exemplar elegisse, unumque alteri praetulisse in dubio viderentur. Agitur sane in hac epistola de aliquibus privilegiis in dispendium juris Episcopalis Μonasterio Sanctorum Andreae, & Thomae Ariminensi concessis; sed in. ipsorum privilegiorum explicatione non una eli codicum omnium formula, quorum alii magis, minus alii Episcopalibus juribus detrahunt. Quid concludendum foret in tanta codicum varietate Τ Obvenit animo haud temere praeconcepta suspicio, qua credam Monachorum manibus in hisce Gregorianis epistolis plura aut adjecta fuisse, aut immutata. Nemo enim dubitare potest, quin haec monumenta a Μonachis potissimum custodita suerint, ac de manu in manum in Μonasteriis ipsis traducta variis exemplaribus. Cum vero nondum inventa fuisset ars typographica , ecquis non videt, facile Μonachos potuisse quaedam per paraphrases, Iati resve sententias explicare, aut etiam posterioribus gliscentibus Μonasteriorum comsuetudinibus accomodare' Non est haec nuda suspicio, aut dubitatio, ubi codicum ipsorum varietas adparet, quorum alterutrum ab archetypo dissidere necesse est, facileque ab iis corrumpi potuit, qui codices ipsos solertius custodiebant, quorumque intererat nonnulla immutari. Itaque vel quod corrupta hodie sit hujusmodi epistola, vel quod in dubio semper non privilegiis, sed juri ordinario favere debe mus , ea hodie probanda lectio erit a viro sacrarum rerum studioso, quae Epist porum auctoritati minus ossiciet, si tamen generaliter Episcoporum auctoritati ossiceret, quod favore unius Monasterii Ariminensis a Gregorio concessum videri potest, cum non facile privilegia in exemplum trahantur.
Iamuero ut ad rem veniam, verba canonis a. cau. i 8. M. 2. in Gregorii epistola non leguntur, & in nullis exemplaribus exhibentur . Iure propterea adnotarunt Romani Correctores, eundem canonem a. habendum esse pro quadam summa canonis posterioris, quae forte a Monacho quodam praefigi potuit aut initio ,
aut ad marginem Gregoriam epistolae ad Castorium, ut sic integra Gregorii sentinua
95쪽
tentia paucis perstringeretur. Ceterum plurimum adhuc distant utriusque canoni
formulae. Deducenda res est ad canonem 3. cau..18. qu. 2. In vulgari editione lib.
4. epist. ψ3. ita legitur : Abbatem vera eidem Adonasterio non alium, sed quem dignum moribus, atque actιbus monasicae disciplinae communi consensu Congregatio tota poposcerit, te solumus ordinare. Mis 4 autem illic publicas per udcopum feri omni modo prohibemus , ne in semporum Dei secesibaS popularibus occaso prae dieatur ulla conventibus, simpliciores ex hoc animaό plerumque , quod abst, in scandalum trahat, Irequentior quoque introitus muliebris arceatur. Sic etiam habet epist. 41. lib. a. Maurinae editionis priore loco descripta. Multo aliter Iegitur in epistola eadem posteriore loco edita , ibi: Duuncto vero Abbate cujusquam congregationis , non extraneus , nisi de eadem congregatione , quem ibi propria Noluntate concors fratrum societas elegerit , e qui electus fuerit, e c. quae habentur in can. s. S. Duuncto cau. I 8. qu. 'a. , de quo in serius sermo instituendus erit . Cum posteriore hujusmodi editione consonare videtur GratianeuS CaROn 3. memoratus , licet non omnino ; verum Prior
editio videtur ceteris anteferenda, quia magis perspicua, stylo Gregorii consentanea, & speciei Gregorio propositae accommodata. Etenim cum ita Gregoriana epistola ageretur de uno Μonasterio Ariminensi, convenientius erat ita scribi: Abbatem vero eidem Monasterio tac., quam generalibus uti verbis: Defuncto Albate cujusquam Congregationis. Sane Gratianus in Monasteriis & degens, S scribens illam potius editionem secutus est, quae ad extendenda Monasterii privilegia valeret, ita scribens Abbatem cuilibet Monasterio, Sc. Cuilibet, inquam, quae vox amplior etiam erat, quam in quocumque Gregorianorum operum exemplari. Verum enim vero demus adhuc utriusque editionis parem esse debere auctoritatem, illud saltem admittere Oportebit, unam posse per alteram explicari, ubi minime adversantur, & dubietas inest. Posterior editio habet, debere Abbatem non extraneum, sed de eodem ΜOnasterio a sociis electum ordinari . A quonam vero haec ordinatio electi fiat, minime definitur. In priore vero editione perspicue adseritur, electi ordinationem ad Episcopum pertinere, ibi : Te nimirum Castorium Ariminensem Episcopum) volumus ordinare. Eccur itaque Gratianus in can. 2. Cau. I 8. qu. a. erit excipiendus, ubi exprimit: Abbas in Monasterio non per Episcopum , aut per aliquem ordisetur 7 De electione Abbatis clebat Gregorius, a qua extraneum quemcumque exclusit, non de ordinatione , quam soli Episcopo reservavit. Nullibi autem leguntur ea Gratiani verba vel Clericos, uti notant Romani Cor
rectores, apud Gregorium , quae sane Collector Gratianus non aliunde derivare potuit , quam ex depravatis alicujus Monasterii codicibus. Quod spectat Missarum celebrationem, qua Episcopis in Monasteriis interdic, tur , universi Codices Gregoriani ad Missarum publicarum solemnitatem referunt, quemadmodum S refert Gratianus ipse in dicto canone 3. , quamquam in canonea. generaliter fragmentum Gratianus expresserit. Longe praeterea abest a Gregorii proposito , quod in fine ejusdem canonis a. adjicitur : ut nulIi Ecclesiae subjiciatur; quasi Gregorii ratio, quare Episcopum a Μissis celebrandis in Μonasterio excluderet , ea eslat, quod Monachi a quacumque Ecclesia exemti proponerentur . Non ita, arbitror, locutus finget Sanctus Pontifex, quoties eximendos ab ordinario Μο-nachos voluisset, aliud enim non subjici Episcopo, aliud est nulli Ecclesiae subjici, quasi acephalos . Imo multo aliter sese Gregorius explicat in priore editione su
96쪽
De Gregorio Magno. 87hrandis in coenobio abstinere debebat, quod ipse Coenobio non praesderet, sed ne ad Μonasteria sacrorum Mysteriorum praetextu populus universus, feminae praesertim, conflueret: ne in servorum Dei secessibus sunt ipsa Gregorii verba populαν
bus occaso praebeatur ulla conventibus, ta . . . in scandalum trahat frequentior quoque introitus muliebris . Vereor, ne hodierna aetate versae sint in hac re vices; ubi enim Μonachi olim ex Gregorii constitutione voluerunt, Episcopum quidem ad Μonasteria accedere, dummodo tamen populi frequentia non adesset, ne Monachorum eorundem religiosa quies turbaretur, ac solitudo, modo nonnulli adversus Gregorii sententiam frequentiam populi adamaverint , dummodo a Monasteriis Episcopos ipsos excluderent. Dicendum adhuc superest de dicto canone 6. Cau. 18. qu. a. , cujus sane verba non Consonant cum priore Maurinae editionis exemplari, in quo nil aliud dicitur, quam Abbatem esse eligendum a suis Μonachis, & ab Episcopo ordinandum; item Episcopum Alissas publicas in Monasteriis celebrare non debere , ne monastica quies ulla ratione turbetur, ac demum haec adeo firma esse servanda, ut Μonachi ab omni gravamine liberi divinum opus summa cum animi devotione perficiant. At quid non addidit Gratianus in dicto canone 6. 7 Videtur ille deceptus ex post riore Μaurinae editionis exemplari, aliove simili, ab otioso quodam Μonacho elucubrato , qui voluerit Gregorianam epistolam interpretatione suis temporibus , &voluntati accommodata supplere. In hoc posteriore exemplari ita legitur e Luminosus Albas Monasterii Sanctorum Andreae, ta I bomae is Ariminens Civitate constituti, qsas nobis Dor nabiliteν preces est derit, inditae textus petitionis informat. Namque eodem reserente pluribus in Monasteriis multa a Praesulibus praejudicia, atque ἔν vamina Mynachos pertulisse emperimus. Oportet ergo, ut tuae fraternitatis proso defutura quiete eorum salubri disponat ordinatione; quatenus conversantes in illis, in De servitio, gratia ipsus fuste ante, mente libera perseverent. Missas quoque publicas ab eo in Carnobio fieri omnimodo prohibemus, ne in servorum Dei rec Fhus, ta in eorum receptaculis ulla popularis conventus prαbeatur occaso , vel mulierum fiat novus introitus, quod omnino non expedit animabus eorum. Quae apud Gratianum subsequuntur in vers. nee audeat, tac. usque in finem in omnibus Gregorianarum epistolarum exemplaribus desiderantur , allataque videntur epistolae Gregorii ab eximio deceptore,
cui detestabilis visa fuit in Monachos Episcoporum jurisdictio.
De epistola ad Valerianum , & Demetrium
Firmanae Ecclesiae in Piceno Suburbicario praesederat Fabius Episcopus circa tempora Gregorii Magni. Is certam ecclesiasticae pecuniae quantitatem expenderat in redemtionem captivorum Demetrii, Valeriani, &Pallivi, quorum priores Cle- Gn. s. rici, postremus Episcopus Firmanae ejusdem Ecclesiae deinde fuerunt . Quaesitum cou. 33. fuit, nam isti aere ecclesiastico redemti relandere tenerentur in ecclesiastieum aera s ' η'rium nummos suae redemtionis caussa ab Ecclesia impensos ' Respondit Gregorius non teneri in epist. 14. lib. I. indict. a. in vulgari, & i . lib. s. in Μaurina editione, cujus verba integra ferme referuntur a Gratiano in can. I s. cau. I a. qu. 2.,
etenim post verba illa Gratiani polirema , obici quaesionem nihil aliud in epistola ipsa Disitigod by Corale
97쪽
88 Para secunda. Caput Lm Ipsa legitur , quam quae hic subjiciuntur : nimirum: quia ratio pietatis exposuit, ut quod
studio pietatis impensum est, ad redemtorum onus, vel Uictionem debeat pertinere. SMne res ecclesiasticas impendi recte potuisse in captivorum redemtionem Perpetua traditio fuit, cujus argumento vel una satis esse posset lex a I cum authentica sequente Cod. de Sacrosanctis Ecclesiis .
De epistola ad Iohannem in vicinia Anconitana Episcopum.
Vacante Anconitana Ecclesia cum plures essent ad Episcopatum electi, res ad Gregorium Pontificem deducta est, cujus judicio omnis, controversia dirimeretur . Ut de hac caussa inquireret, mandavit Sanctus Pontifex tum Armenio illius Ecclesiae Visitatori Episcopo, tum Iohanni, quem proinde in Anconitana vicinia constitutum fuisse suspicor. Huc autem pertinet epiliola ad Iohannem eundem scripta 6. lib. I a. in vulgaribus codicibus, & Ir. lib. I 4. apud Alaurinos, cujus integra fere verba exhibentur in can. r. dist. 8s. , atque in hujus canonis prioribus verbis ita legendum est e radicatum nobis est, Florentinum Archidiaconum Ecclesiae Anconitanae, qui, Sc. Item pro illis Gratiani verbis , adjicientes etiam ad ilium tenacem existere , ut in domo ejus amicus, tac. Iegendum erit: addentes etiam, ita illam tenacem existere, ut domum ejus amicus, tac. Ylane singulare eth, quod ita hoc eodem canone observandum est: scilicet ubi proponebatur Florentinus electus, qui jurejurando sese obstrinxerat, ne unquam ad Episcopatum se promoveri pateretur , Gregorius in id solertius inquirendum voluit, non quod Sanctus Pontifex dubitaret, num hoc jusjurandum probandum esset, sed potius ut ex eo , quale fuisset electi ingenium, studium, qualis indoles, atque animus tutius indicaret . Revera probari nullo modo poterat hujusmodi jusjurandum, ubi id promittitur , quod non ex jurantis voluntate pendet, sed potius ad munera publica perlinet, quorum exercitium, ut in publicam tendit utilitatem, ita ab iis, qui res publicas asministrant, etiam in invitos, ac refragantes defertur.
De epistola ad Passivum Episcopum Firmanum.
Passivus Firmanus Episcopus is fuit, quem nuper ex epistola Gregorii ad D metrium, & Valerianum Clericos Imrmanos, captivum fuisse Gebam, & ecclossiastica pecunia redemtum. Ad hunc scripta proponitur epistoIa i 3. lib. xo. in vulgari, & 12. lib. ia. in Maurina editione, cujus sententia perspicua est in can. 18. dist. 6 i. , ubi tamen in aliquibus Gratiani exemplaribus legitur: vel a nobis
Abdiaconus sat, quum potius Iegendum sit: vel a vobis Abdiaconus sat .
98쪽
De epistilis ad Mediolanenses scriptis.
De epistola ad Deodatum Episcopum.
Non satis apte, appositeque explicari posset sententia canonis r. Cau. Ia. D. nisi integram heic describendo Gregorii epistolam ad Deodatum Episcopum Ile- Can. i. diolanensem in vulgari editione 41. lib. 1 o. , & 38. lib. I a. apud Maurinos. Nulli cov. 13. dubium est, scribit Sanctus Pontifex, quia sicut Sacerdotibus res in Episcopatu adqui- stas nulla est alienandi licentia, ita de eis, quas ante habuerint, quidquid j iicar can. ix. voverint non vetantvν . Ttaque Fraternitatem Sestram tempore, quo ad noI fuit, que- eau. a. flam esse recolimus, quod quaedam immobilia, quae Constantius Decessor vester Luminose
ancillae Dei Iliae fratris sui legunt Ilautini: Iliae suae, fratribu que suis testamenti serie legati titulo dereliquit, jam Episcopus adquislset, decrevisseque nos, ut A die
constaret, nullum ex his Ecclesa vesra praejudicium pateretur. Muod vos oportet recolere, molestiam aliquam praedictae anciliae Dei non facere, nec ei sne cognitione de bii, quae pumet, quidquam auferre. Sed s hoc EGIesae vestrae actores probari posse con dunt, vestris nobis epistolis indicate, ut qualiter hoc ipsum constare debeat, diseponamus; dummodo cognita veritate nec Ecclesa vestra pati praejudicium, nec illa injuste videatur Uigit quia , quantum aliqui perhibent, hoo supradictus Decessor veter nonis Episcopatu, sed dum adhuc esset Diaconus adquisvit. inde necesse est, ut, scue dixi s, facta probatione debeat consare, quod verum est. Eandem vero anciliam Dei Fraternitati vestrae commendamus, ut a nullo eam pariatur gravari, vel opprimi, ne,s inquietata fuerit, ex hujus caussae occasone hoe pati, quod non decet, exsimetvν. Et ideo squid forte suerit, quod debeat emendari, aut a plano adhortationis vesrae in deramine corrigatur, aut certe nobis subtiliter nuntietuν; quatenus ta vos ab invidiastis extranei, ta nos, quod convenit facere, nullatenus omittamus. De canone I a. cau. I . qu. a. nihil adjicio, cum nihil aliud in illo contineatur, quam priora imtegrae hujus descriptae epistolae verba.
De epistolis ad Constantium Episcopum.
Ex epistola ad Deodatum Mediolanensem Episcopum nuper exhibita liquido comstat ante Deodatum Ecclesiam Μediolanensem rexisse Constantium Episcopum, Gn. r. ad quem Gregorii epistolae scriptae tres praeseseruntur apud Gratianum. Prior est dis numero II. lib. 4. in vulgari, & 4. lib. s. apud Maurinos, ex qua depromtus est canori x. dist. so. , ubi sane confirmatur vetus illa de lapsis clericis ad pristinuin gradum etiam poli poenitentiam restituendis disciplina. Μonachi Maurini Pro illis verbis pro reversonis spe legendum potius voluerunt: per reversonis spem. Altera epistola est in vulgatis codicibus 14. lib. 6. & in Μaurinis i 4. lib. 7. , --D. cujus argumentum est de non curandia malarum obtregationibM. Rumor euim qui-
99쪽
dam audiebatur adversus eundem Constantium, quem pravi homines ex invidia carpebant. Asserit Gregorius, se non facile credere malignis hujusmodi hominibus , interea tamen Constantium monet, ut ita se gerat, quo ab eisdem sibi detrahentibus se sejungat . Huc pertinet canon s . cau. in . qu. 3. , ubi pro illis verbis , ex saeri eloquii testimonio tenemus , legendum voluerunt Μaurini: V saeri Hoquii testimonium tenemus; item in illis verbis, quae prope finem canonis habeα-tur , quae aeternae vitae sunt, observaverunt, in quibusdam ΜSS. codicibus legi rquae internae vitae sunt, atque postrema haec lectio magis Gregorii proposito accommodata videtur. Postrema Gregorii epistola est in vulgari editione 3 o. lib. 8. , & 29. lib. xci. in Μaurina. Ibi docet Gregorius, Pomprium quendam Episcopum accusatum damnari nullo modo posse, quia nondum probata ab accusatoribus fuerant crimina eidem objecta; atque huc pertinet illa Gregorii sententia, quae legitur in can. 4. Cau. D. M. 3. Nam grave es satis, ta indecens, Di in re dubia certa dicatur sententia .
De epistola ad Magnum Presbyterum .
Vacaverat Μediolanensis Ecclesia ex obitu Laurentii Episcopi, qui Μagnum
Ecclesiae ejusdem Presbyterum a communione suspenderat. Occasione arrepta ad Gregorii benignitatem totum se contulit Μagnus, futurum sperans, ut extra gradum suum non diutius consistere videretur. Annuit Gregorias per epistolam a s. lib. a. in vulgari, & lib. 3. in Maurina editione, eundem Magnum interea monens, ut curaret a Populo, & Clero successorem Episcopum virum laudabilem eligi. Ex hac epistola depromtus est canon a. Cau. 24. qu. 3. , ubi animadvertunt Μaurini, pro illis verbis culpis exigentibus, legendum potius esse, culpis extantibus , quemadmodum exhibent vetera mS. exemplaria . Illud ego adnotandum arbitror, licet in verbis Gratianeis sermo institutus videatur de privatione communionis, ex integro tamen epistolae contextu adparere de simplici suspensione locutum fuisse Gregorium: ita enim habent prima ejusdem epistolae verba Sicut exigente culpa quis a Sacramento communionis digne suspenditur , ita insontibus nullo modo talis debet irrogari vindicta. Comperimus, tac. Itaque species canonis ita erit effingenda. Accusatus coram Laurentio Mediolanensi Episcopo Μagnus , in dubio fuerat ipsi sacra communione interdictum. Caussa post mortem Laurentii ad Gregorium deducta prospere cessit Μagno, qui insores agnitus est , atque ad jura communionis Pristinae restitutus. Quae cum ita sint, nescio cur Gratianus ex hoci ipso canone demonstrare velit, excommuuicationem iniquam nocere potius excommunicatori, quam excommunicato; non enim quidquam hujusmodi in epistola
pertraflatur; hinc dicere jure poterimus Gratianum procul a Gregorii proposito aberrasse. Illud demum in vulgatis Gratiani editionibus observandum est, falso iainscriptionibus eanonis Magnum appellatum suisse Episcopum Μediolanensem , is enim non Episcopali, sed Presbyterati munere in Mediolanensi Ecclesia fungebatur, quemadmodum ex ipsa Gregorii epistola perspicue liquet. De Diqitigod by Corale
100쪽
De epistolis ad Clerum Mediolanensem.
Auream plane dixeris Gregorii epiliolam ad Clerum Μediolanensem , in Vulga'
tis editionibus as . lib. a. , & Iib. 3. apud Maurinos, scriptam occasione Episcopi . ' a electi Constantii. Et quidem de illius electione certior Gregorius factus, eundom ρι. a. commendat in primis, quod dum sua uteretur familiaritate, virum integerrimum agpovisset, deinde tamen aperte profitetur, se in ea parte nihil velle praestare , quod Proposuisset, neminem commendare eligendum , ne electio humano favore Potius, gratiave fieri videretur. Hinc tradit Episcoporum electionem nonnisi maturo animi judicio, ac bene pensato celebrandam esse, una proposita Ecclesiarum utilitate . Prudentissima haec Gregorii sententia jam satis conspici potest in can. a. Cau. 8. qu. a. , quem ex hac epistola depromtum fuisse scimus.
Post obitum Constantii, ut superius jam tradebam, successit in Μediolanensi Epi- Can. 6.sCopatu Deodatus, de cujus electione etiam gratulatus est Gregorius in epist. 6s. Σ' '' lib. 8. in vulgari, & 4. lib. 11. in Μaurina editione . Ibi traditur duos fuisse electos , primum scilicet Deodatum a Mediolanensi Clero ; alterum a Longobardis, quorum armis universa fere Italia vastabatur. Scripsit Gregorius, se ratam habere Cleri Mediolanensis electionem , rejecta omnino illa, quae a Longobardis facta fuerat, ea etiam adjecta ratione , quod Longobardi Catholici non essent, sed apud
haereticos consisterent. Huc spectat canon ε. cau. s. qu. x. his verbis legendus . Nos in homiσem , qui non a Catholicis , e, maxime a Langobardis eligitur, nulla pra:
bemus ratione consensum , nee s alicujus praesumtionis usurpatisne factum fuerit no tant Maurini in aliquot ΜSS. exemplaribus legi: factus fuerit in locum, vel ordi' milium Sacerdotis suscipi 4.
De episeolis per Sardiniam directis.
De epistolis ad Ianuarium Calaritanum Episcopum .
Plurimae sunt ad Ianuarium Calaritanum Episcopum Gregorii Alagni epistolae,
quas memorat Gratianus. Prae ceteris memorabilis est 26. lib. i. in vulgari, & lib. . in Maurina editione; in ea enim nonnulla ecclesiasticae disciplinae capita tradun' eisia. tur. Initium hujus epistolae legitur in can. 4o. cau. xx. qu. a. , ubi simplex , &nuda facti expositio continetur, eκ qua sane aliquid concludere minime licet. Haec qu. i. sunt Priora epistolae verba: Fratris, ta Coepiseopi nostri Fesicis, ta Cyriaci Abbatis relatione cognovimus, quod in insula Sardinia Sacerdotes a lateis et udicibus opprimam tur , ω Fraternitatem tuam ministri sui despiciant; dumque solum smplicitati a vobis stud tur, quantum videmus , disciplina negligitur, unde hortor, ut omni excusatione postposita Ecelestam , quam suscepisti, auffore Deo, regas , disciplinam Clericos tenere cogas, nullius versa metuere sudeat. Antidiaconum vero tuum, ut audio, eri. Heic statim M a sequum