장음표시 사용
141쪽
rram Pars secunda. Caput rax pro solidis occisus se. De qua re unum est, quod breviter suggenu serenis is Dominis no ris , quia s ego fervus eorum in morte Longobardorum me miseere voluissem, hodie ' Longobardo vim gens nec Regem, nec Duces, nec Comites haberet, etc., quae te guntur in memorato canone ao. , verum non videntur haec Gregorio convenire; sunt enim verba ambitus, ne dixerim audaciae, . Plena, quae vix a strenuo milite . sine jactatione pronunciarentur. Praeterea pugnant haec cum aliis Gregorii monumentisi ex quibus constat. Sanctum Pontificem operam suam frequenter impendi Dia, ut Longobardi ulteriora non molirentur ita Italia, quemadmodum demonstrat inter ceteras epistola ad Mauritium Imperatorem, de qua nonnulla hoc in loco
etiam ad banc rem erunt subjicienda.
De epistola ad Mauritium Imperatorem.
raia, In epistola 33. lib. 4. in vulgari, & 4o. lib. s. in Maurma editione, Grego. rius certiorem Μauritium Imperatorem reddidit, quod ipse Longobardis eonsilio u. i. suo restiterit, atque in omnibus morem gesserit Mauruit jussiorubus; unaque conquestus est, quod ab eodem Mauritio velut insit plans, ac fatuus hiueretur, ac sineret a Longobardis aliquando se decipi. Hinc autem occasionem sumsit hortandi
Imperatorem, ut saceraotes Christi, ac prae Ceteris Pontifices honorificentius c Ieret, non conviciis lacesseret. Huc spestat canon I. cau. II. qu. x. , ubi Ia men pro illis verbis: accepit, F eosdem . . . discutite . . . in qua tamen sententis bi, Ge. legendum est: accepit, sed eosdem . . . disponise . . . in qua tamen sentemtis pie Domine Mi, ως. Cetera animadversionibus Romanorum Correctorum fa- cile poterunt emendari. . Ex epistola ad Μauritium Imperatorem refertur etiam apud Gratianum canon .rx. 12. eau. 27. qu. 2., qui tamen in nullo Gregorii monumeruo reperitur. Ille po-s u. 37. tius videtur ex diversis sacrarum legum fragmentis a quodam otioso contextus , &Gregorii nomine evulgatus, ut major illius auctoritas, ac vis haberetur. Ceterum
quae ibidem adferuntur ex sacra praesertim Scriptura depromta, vel minus integra relata sunt, vel parum apta censentur ad rem, de qua ibidem agitur, demonstrandam . Quid enim exempli gratia dicam de eo, quod deducitur ex Evangelio Μatthaei: Accipe Mariam eonjugem tuam ' Maria quippe non futura tantum sponsa I seph erat, sed vera jam conjux , per eonsensam Jam de praesenti, ut vulgo quut, declarata. Item quod ex Deuteronomio adfertur cap. 21. in versic. Siquis e u Dbes longe aliter descriptum est in ips Moysis libro, quemadmodum unicuique conferenti facile constat. Quae demum in versic. Sicut nuIli subjiciuntur , nihil omnino ad rem propositam facium, imo etiam habentur apud Gratianum sub nomine Iulii Papae in canone 7. eau. 3 s. qu. 3. Quis autem luterea tam incomtam rerum, sententiarumque congeriem Gregorio adtibuet, praesertim vero ad Mauritium Imperatorem scribenti, ad quem , uti videtur , prae ceteris solerter formata scribi' debuisset epistola ' Non tamen infixias iverim, eam, quae in hoc canone describitur, sententiam a germana sacrorum canonum disciplina non dis intrare . Etenim
perspicuum est, nemiaem jure posse s osam alterius sibi matrimonio jungere: imo apud veteres, qui hujusmodi conjugium contraxisset , velut lacrit guq habebatur, praesertim quod inpris eMI SMMωubus Ω- astrum matrimoniis. sed etiam spon' ' cubus Diuit tred by GOrale
142쪽
De Greg/ris Magηθ . . ε 3 3 salibus benedIcere. ΠIne Tricius Papa de iis, qui in matrimonium ducunt alienam
sponsam, ait in canone so . cau. 27. qu. 2. Hoc ne fas, modis omnibus inhibemus,
quia illa benedistis, quam nupturae Sacerdos imponit , apud fideles cujusdam sacrilegii
instar es, s ulla tra gressione violetur. Exinde autem non consequitur, ea omnia. quae in memorato canone I a. leguntur, integra, & verbo tenus pro lege accipienda esse, siquide m cum privati Collectoris sint congesta, corruptaque fragmenta . in eo tantum vim suam exercent, ubi authographis suis recte consonare demonstrantur. Itaque falso tributa fuerunt illa Gregorio Magno, erratumque proscctum esse videtur ex collectione Anselini, juxta ea, quae animadverterunt Romani CO rectores , observantes in inscriptione diversitatem chiracteris . Ego potius arbitror, initium hujus canonis fuisse compositum ex canone 66. Concilii Meldensis anni 84s., ex quo etiam profectum est , ut Gregorio tribueretur I siquidem ibidem ita legitur: Quicumque vero deinceps rapere virgines, vel vifluas praesumserit, secundum onodalem B. Gregorii desnitionem iis , ta complices eorum anathematitentur , cis raprores sineste conjugii perpetus maneant. Similia ferme habentur in canone 68. Refertur autem ibi Concilium Romanum anni 7χε. sub Gregorio II. celebratum, ubi canone s. ita legitur: Siquis de pruria cognatione, vel quam cognatus habuerit, duxerit uxorem , anathema st. Et canone io. Siquis viduam rapuerit, vel furatus fuerit in uxorem , cum sti consentientibus anathema Is . Et canone xi. Siquis virginem, quam sbi non desponsaverit , rapuerit, vel suratus fuerit in uxorem, veI consemiens ei, anathemast.
Quae sine fragmenta in aliquot etiam Codicibus, in quibus Gregorii Magni operaeollecta fuerunt, sub ejusdem Pontificis nomine edita conspiciuntur. Hinc facile unusquisque noverit, haec esse illa ipsa capitula, quae Anselmus Lucensis, ut adnotaverunt Romani Correctores, sub nomine Gregorii evulgavit, intertextis quibusdam sacrarum literarum sententiis, quae deinde recentior manus adtribuit Gregorio Magno ad Mauricium scribenti, quaeque demum Gratianus ejusdem Pontificis nomiae in suum codicem retulit; quae sorte melius Gregorio juniori tribuenda fuissent.
De epistola ad Constantinam Augustam.
Constantina Tiberit Imperatoris filia a Tiberio Patre nuptui tradita inuritio iam aurulum ipsum quasi dotem imperium contulerat. Mortuo deinde marito ab Imperante Phoca in monasterium detrusa primum est, & post annum eum tribus si Iiabus interfecta. Ad illam Mauritio adhuc vivente scripsit Gregorius epistolani quae apud Μaurinos est et x. lib. f., M 34. lib. 4. in vulgari editione. In hac praecipue agitur de caussa Maximi Salonitani in Dalmatia Episcopi, cujus electionem a Gre- Eorio penitus improbatam scimus ex iis, quae superius attigimus. Cum enim Μaximo patrocinari videretur Mautitius, cujus iussu serebatur Μaximus idem conse Cratus in Episcopum , prudentissime voluit Gregorius imperantis animum Per C 'nanti am conjugem flectere; atque huc spectat canon et . diit. 6 3. , ubi pro illis
verbis. esponsalin meum praemittere . et . irrequista relinquere non pusum, ita IeReneum erit: re ponsalem 'meum praerermittere . . . D equi a praeterire non possum . Post
haee statim in epistola sequitur Gregorius his verbis et Sed opto, se Dominum dem eis quatenus nihil in eo de iis, quae dista sum, vaseat inveniri, ω sne pericula an
143쪽
x34 Pars secunda. αφοι L . . I inissι , disturrente iussione, praecepit, ut eum venientem cum honore suscipiam . Gualde grave est, ut vir, ae quo tanta nunciantur, cum ante requiri, ta discuti debeat, honoretuν. Er I vij coporum caussae, tae. Heic sequuntur verba Gratiani in canone 6. can. at . qu. f., ubi pro illis Episcopi mei dubician ι . . . . disulerinς . . . exe cere in eos, Vc., ita legendum erit: Episcopi mei me despiciant . . . disularis . . . in eo exercere, Me. Vix superest animadvertendum, postrema verba huius canonias. eadem esse cum S. ultimo memorati canonis 24. dist. 6 3. eaa. s. His addendus esset canon 8. cau. ia. P. a. , quatenus spectat ad aliam Grego. ea ι. ra. rii epistolam ad Constantinam, quae extat in lib. 4. num. 33. in vulgari, & Iib. s. η num. 4 i. in Maurina editione in illis verbis: Cum Sereni jam Dominam sciam de caelest patria, atque animae suae visa cogitare , cu*am me eommittere vehementer exsiamo , s ea, quae pro timore omnipotentis Domini sunt suggerenda, sisero . Post quae disserit Gregorius de Ethnicis, qui nuper in Sardinia Insula ad Christianam ij idem. conversi fuerant, atque haec longe aliena iunt ab iis, quae Gratianus in eodem c none subjecit. Non est cur piara hete tradam, cum satis de hoc monumento traditum superius fuerit, ubi actum ein de epistola GregOt ii ad Conilantiam Gallin
De epistola ad Theoctistam Patriciam.
Epistola 3 ρ. lib. s. in vulgari, & 41. lib. a r. in Μaurina editione scripta. exhibetur ad Theoctistam Patriciam Μauricii Imperatoris sororem , quam non modice contristatam Gregorius solatus est. M a viis sacrae doctrinae praeceptis initituit. In primis eam hortatus fuit, ne sineret .se dictis hominum deprimi, dummodo apud Deum bene conscia esset, proptereaque malevolorum hominum injuriaes patienter toleraret. Ad hanc rem pertinet canon it. C u. 6. M. a. ibi: Sum autem plurimi, is i. qus vitam bo rum fortasse amplisi, quam debent, laudant, ta nequa elatis de laudia' ' surripiat, permittit omnipotens Deus, tae. Deinde post aliqua prosequitur Gregorius monens, ut aliquando eos, qui nos corripiunt, contemnere debeamus, non gesta nostra penes ipsos purgare; aliquando e converso nostrorum negotiorum rationem damus , ne sorie simpliciores trahamus ita scandrium, exemplo Apostoli Petri, qui quandoque cum ad Gentes Evangelii praedicandi caussa sese convertis et, actorum suorum rationem petentibus humilit reddidix, quo referendus est canon 4o. η μ' caa. a. qu. , quem ex integris epistolae exemplaribus ita emendare juvabit: Certe, enim petrus potesatem Regni exietis acceperat, ut quaeque in terra ligaret , uri so veret, essens in Caeso ligata , vel soluta: supra m e ambulavit, a grotantes umbra es rabat , peccantes vero occidebat, mortuos oratione juscitabaς . Et quia ex admonitione Spiritus ad Cornelium gentilem fuerat ingress s , contra eum quaestio a Idelibus facta est , eur ad centura intrasset. ω tamedisset eum eis, cuν eos baptismate suscepissu. Et tamen idem Apostolarum primus tanta donorum gratia repletus, tanta miraculorum potesate sustiatus, aetereis fdelium non ex potestate, sed ex ratione respondit, caussam per ordimm expo fuit , quomodo τω. quoddam, veluti linteum, in Ugo quadrupedia rerrie, cu bestiae , Ut
reptilia , atque. Wlatilia inerant, ine coelo submitti viderit, vocemque audierit : Surge . . Petre, occide, est manduca; qualiιer tres viri venerim eum ad Cornelium vocantes ;vaιιιeν Spiritus Sanaus buse cum eis ire praeceperit; qualiter idem Spiritua danctus,
144쪽
De Gregoria Maro. 13s es molae in baptizatos in Iudaea post baptismum consueterat, in Gentilibur ante ba
tisenum venit. Si enim eum a Fidelibus tu aretur, auctoritatem, quam in Sancta Ec- εν acceperat, attendisset , respondere poterat, υν pastorem suum oves , quae ei com mi μ fuerant, reprehendere non auderent. Sed si in queresa fidelium aliquid de Isa potestate diceret, pνofesto Doctor mansuetudinis non fuisset. Post haec ad eandem rem subdidit Gregorius, quosdam se cognovisse, qui a pluribus arguebantur, quod di Cis. ιν. cerent relinionis obtentu conjugia posse dissolvi, qui tamen ab hoc sbi objecto er- eau. xy. rore sese purgaverunt ; hinc autem Sanctus Ponti sex occasionem arripuit de hac et ipsa materie disserendi, cujus verba habentur in canone I9. Cau. 27. qu. 2. , quem jamdiu Romani Correctores in aliquibus emendaverunt. Priora tamen canonis Verba ita legenda erunt: Dicebatur namque contra eos, quia sub obtentu religionis conjuria solι erexi, Ge. Et infra . Et si sunt, qui taIta sentisne , vel tenent, quia Chri- sani non sunt, dubium non est. Eosque edi Ego, edi omnes Catholici Episcopi , atquε
ssiversa Ecclesia Mathemati mus , quia veritati contraria sentiunt, contraria Ioquuntur.
Si enim dicunt, Religionis causa conjugia debere dissolvi, sciendum est, quia, cri. Quae prope fintam canonis leguntur , ibi: Dividi conjugium non potest, monent Monachi Maurini ita potius era legenda r Dividi conjugium non licet.. Quum vero in hoc amne laiadetur Lex imperatoria , ex qua permissa videtur conjugii dissolutio m nasticae prUfestionis caussa, referendum id est ad Novellam i 23. mP. go. quam licet non satis Divino juri consormem Gregorius esse dicat generaliter, in rerum tamen, temporum, aut caussarum adjunctis , quibus lata ipsa fuerat, non omninodi qua dici poterat. Nimirum Iuttinianeis temporibus apud Conditores Legum Romanarum adhuc repudia permittebantur etiam ob caussas lege evangelica minime comprehensas. Quid mirum esse porcrat , si repudia pro variis caussis concessa , etiam monasticae profellionis caussa potiore permittenda jure viderentur ' Immo favorabilis in hac parte visa fuit Iuttiniano Religionis caussa, qui cum in aliis repudii caulsis libellum intervenire debere sanxisset, in hae sane conscribendi libelli
decessitatem remisit. Rursum idem Gregorius in hac epistola retulit exemplum quorundam inique accusatorum, quod dicerent: Si de iniquitatibus suis quis in trien- 'nium paenitentiam ageret, postmodum ei perverse vivere Iiceret. Ab hac accusation di'. F. asserit eosdem fuisse purgatos . qua occasione scripsit eandem opinionem anathemate damnandam esse, veluti adψersantem sacrarum literarum monumentis, atque later cetera ait: Si autem dicunt pauci temporis poenitentiam contra peceatum debereficere, Gc., quae Ieguntur in canone 6. S. Sunt qui dicunt de paenit. dist. 3., cujus postrema verba ita legenda erunt ex optimis epistolae exemplaribus I PMutentiaminis vere agere est cmmissa flere, sed iterum Iangenda declinoo .
145쪽
De epistilis directis Alexandriam , Antistatam, O Ierusalem.
' De epistola ad Eulogium Episcopum Alexandrinum.
Cum temporibus Gregorii Magni eo ambitus adductus fuisset Constantinopolitanus Episcopus, ut universiam se Patriarcham nominaret, viris optimis etiam oriem talibus ausus hujusmodi statim improbatus fuit, inter ceteros Eulogio Alexandrino , 'qui novo nomini restitit, ratus nomen illud Romano tantum Pontifiei comvenire posse, quam ob rem ad Gregorium scribens, Gregorium eundem nomine iuersalis Episcopi adpellaverat. Gregorius, qui illud, tamquam ambitiosum voca. tum , in Constantinopolitano Antisthe damnaverat, a se quoque rejiciendum prudentii sime existimavit, proindeque ad Eulogium rescribens in epist. 3o. lib. 7. in vulgari, & 3οι lib. 8. in Maurina editione, significavit nec sibi nomen illud posse congruere, ne videretur ipis unus in Ecclesia Episcopatum gerere, aliosquo Episcopos prorsus excludere . Refertur haec sancti Pontificis sententia in canone s. dist. 99. , ubi Post illa verba: perdere cognosco, haec erunt adjicienda, quae Gratianus omiserat: meus namque honoν es bonor universalis Ecclesae: meus honor est se trum , e . Non omittam praeterea, quod animadverterunt Maurini Μonachi, proicis verbis superbae appellationis vectum paullo aliter legi in nonnullis codicibus ΜM., nimirum Dperstitionis verbis -
m epistola ad Anastasium Episcopum Antiochenum . .
Anastasius Sinai in Iunior Anastasio Μagno ita Antiochena. sede successerat anno Domini sys. ,. seditque annis novem usque ad septimum annum imperii Phocae, quo tempore exorto Antiochiae civili bello, Iudaei eundem Anastasium a sede dejectum, ineque pedibus alsigatum per urbem, urbisque vias collisum foedis ima morte affecerunt, quemadmodum refert NKephorus lib. I 8. caP. 43. , quem tamen in eo lapsum viri eruditi animadverterunt, quod quae Anastasio Iuniori comtigerunt, Anastasio Magno jam a novem annis vita functo adtribuerit. Ad Anali sum Iuniorem extat Gregorii epistola in vulgari editione 4 . lib. 7. indidi. a. ,& 49. lib. s. in Maurina, ubi Sanctiis Pontifex cum eo gratulatur, quod rectam fidei professionem emisisset, quo pertinet canon 26. cau. 1, qu. 1., quem rei Pin nino diversae accommodavit Gratianus, cujusque verba ita legenda erunt: P δε- cator autem egregius dieit: fundamentum aliud nemo potest ponere praeter id, quod pos-rum es, quod est Christus Iesus . Quisiquis ergo cum dilectione Dei, fae proximi mdes , qui in Christo est , Irmitatem tenet, eundem Jesum hrisum Dei , ω hominis Eum πιι se possit fundamentum. Sperandum ergo es, quod ubi Cb sui sundamentum es, bonorum quoque operum sequatur adscium Diqiij so by GOrale
146쪽
De epistola ad Anastasium Presbyterum Jerosolymitanum.
Ad Anastasium Presbyterum Ierosolymitanum scripta est Gregorii epistola 29. lib. 6. in vulgari, & 32. lib. 7. in. Maurina editione. Praesidebat Anastasius monasterio cuidam, quod dicebatur Neas, ejusdemque occasione cum Ierosolymitano Episcopo controversiam passus est. Hanc caussam discutiendam Gregorius voluit. unaque Anastasium moralibus praeceptis instituit, quo pertinet canon 4. dist. 4o. , his verbis: Tua itaque fraternitas quantum in charitare perfecta si, scio; ει qui, εmnipotentem Deum multum diligit, oportet, ut de proximo mestum praesumat. Nos enim loca, vel ordines Creatori nostro nos proximos faciunt, sed ei nos , aut merita bona jung nr, aut mala disjungunt.
De epistola ad Palladium Presbγterum de Monte Syna.
Palladius Presbyter de Μonte Syna mons hic est in Arabia Petraea excelsus, de quo frequens in sacris literis mentio habetur de malorum hominum conviciis, quibus jamdiu lacessebatur, contristatus apud Gregorium conquestus est, quem propterea Sanctus Pontifex consolari voluit in epiliola, quae in vulgari editione est 4s. lib. 8., & a lib. ix. apud Μaurinos. Ex ea apud Gratianum relatus est canon s s. Cau. xi. quaest. , ubi pro verbis illis: magnam tris riam onerare debet, legendum erit: magna tri itia generari debet. Item in sequentibus verbis haec legi debent: quid enim, si homines laudent, , conscientia accuset r ι quo debet esse tristitia, s omnes accusent, ta sola conscientis nos liberos demon- νει Τ . - . . dimitte flvicos .... nisi in pulverem . . . vocandi sunt, etiam ipsi tranquille . . . conspicias. Quia c&m Domino . . . di aurus quippe cum ut cum omnibus pacem habeamus, cyc. Eadem hujus canonis verba leguntur in pseudo epistola Sixta ul. ad orientales, de qua suo loco jam disieriai
De aliis eanonibus ex Regesto Gregorii laudatis. Perperam inter Gregorianas epiliolas in Regesto lib. ro. epistola 3 r. vulgaris editionis adposita est quaedam fidei proselsio, cui hic titulus ex veteribus MSS. codicibus adjectus exhibetur . Promusio cujusiam Episcopi hares m suam anathematiet tis , quam solvi fecit in nonine Domini Imperator Constantinopoli sub die io. mens s Februarii indiu. s Professionis hujus tenor refertur apud Gratianum in canone 9. Cau. t. qu. 7. , ubi tamen pro verbis illis sed smutata reversus existim ν, spondeo sub ordinis mei caussa ... salutem Dominorum, Fc., ita legendum erit ess simulate reuersus existimer sub ordinis mei casu spondeo, N anathematis . . . . MDJutem, genismque Iilomin Dominorum, cyc. Praeterea post illa verba Eeri Me C Iam m. S Golicae,
147쪽
t 38 Pans Deunda. Oput LIX. tholicae, haee subjicienda statim sunt: ad quam Deo propitio sum reversus , communione, fuc. Demum pro verbis illis Notario illi legendum est Notario meo. Susficit sane monumentum hoc legere, ut illiuo constet, non potuisse illud inter Gregorianas epistolas recenseri. Quamobrem eruditi Maurini Monachi ad calcem epistolarum Gregorianarum illud ipsum rejecerunt. Neque vero omni sulpicione falsi vacuum esse Potest ejusmodi monumentum, quod verosimile est a deceptor quodam fuisse confictum, aut imprudenter a quodam Amanuensi inter opera Gregorii relatum. Scilicet ibi proponitur juqurandum, cujus formula exprimitur per genium imperatorum, quae sane non erat in usu apud Christianos, cove minus penes Episcopos ad Fidem Catholicam revertentes. Teilis est Tertullianus in Ap IOGetico cap. 32. , & ad Scapulum cap. a. ita scribens: juramuι non per genior Caesarum; nescitis genios daemonas dici, in. Haec observatio in caussa fuit, cur quidam Collectores in hoc describendo fragmento abstinuerint ab illis verbis per genium, quemadmodum inter ceteros abstinuit Gratianus. Verum cum haec Verba in codicibus ΜSS. optimae notae legi testentur Maurini Μonachi, non est nobis adnitendum, ut illa omittamus; melius enim est apocrypha monumenta rejicere, quam Purgare. Ceterum non omittam hoc in loco laudare viros eruditos, qui, ut hoc monumentum Gregorianae aetati consonum redderent, arbitrati sunt, Epistin
Pum, de quo ibidem agitur, fuissse Firminum Episcopum Histriae , qui schismaticis adhaeserat in caussa trium Capitulorum adversus definitiones quintae Synodi G neralis . Is deinde a schismate reversus in communionem ecclesiasticam receptus est, quemadmodum apertissime demonstrat idem Gregorius in epistola ad eunclcm, quae est 33. lib. 11. in Maurina, & 38. lib. 1 o. in vulgari editione. Quamobrem siquis purgare potius, quam rejicere maluerit memoratum monumentum, non omnino rem inverosimilem arbitrabitur, quoties illud jusjurandum tribuerit Firmino Episcopo a schismate redeunti. In canone 3. Cau. s. qu. 6. minime reseruntur Gregorii verba, sed potius verbae . 3. Iohannis Diaconi in lib. 4. cap. 3I., quemadmodum recte observaverunt Correcto- eou. s. res Romani. Ait enim ille de Gregorio Magno : Sicut conuictum de crimine sηci 1μ si' vindicta eanonica Gregorius neminem relinquebat, sic nimirum Iadarium delatorem ναυ- Iari tramite puniebat: unde Anthemio Subdiacono scribens, ait, tac. Post haec describit Iohannes Diaconus, quae leguntur in epistola Gregorii ad Anthemium Subdiu conum in Campania, quae est epistola i. lib. O. apud Maurinos, & 66. lib. s. in vulgari editione, in ea praesertim parte, quae de Subdiacono agitur calumniatore, qui scilicet Diaconum quendam salso de quibusdam criminibus accusaverat, post quae ita prosequitur idem Iohannes : Idcirco Gregorius non probantem, quod o . jecerat, Subdiaconum lcio jubet privari, quia iuxta canonicas Patrum sententias , qui calumniam illatam non probat, poenam debet incurrere , quam s probasset, ress utique sustineret, ac per hoc quia Subdiaconus crimen Diacono probare non potuit, quoniam impostionem manus, qua carere potuisset, non habuit, non sacerdotio , sed scio caruit . Cetera, quae sequuntur apud Iohannem, eadem sunt, quae Gratianus retulit in memorato canone 3. , ubi ex iis, quae nuper descripsi, nonnulla supersunt emendanda . Itaque hoc in loco statuitur, subdiaconum calumniatorem non solum esse privandum Subdiaconatus officio, sed & et fici infamem , immo & verberibus puniendum esse, quod ut clarius explicetur, omissis iis, quae veteres leges de calumniatoribus Praescripserant, inimadvertendum est, tempore Gregorii invaluisse legem
148쪽
De Gregorio Magno. 239 Imperatoris Iustiniani, quae habetur in Novella ia3. cap. ao. , ubi cautum cit ,
Presbyteros, eu Diaconos falsum testimonium perhibentes in caussa pecuniaria pro verberibus tribus annis separari a sacro miniserio, tu monasteriis tradi , quae verba sane supponunt generatim obtinuisse, ut qui falsum te itimonium tulissent , flagris publice vapularent, ac propterea infamia etiam notarentur , singulari autem Iureia Presbyteris , ac Diaconis , ubi caussa pecuniaria veitaretur , ut poenam subirent suspensionis a minii terio, ac monasteriis traderentur; ubi vero caussa criminalis esset, voluit Iuttinianus Presbyteros aeque, ac Diaconos calumniatores poenis legitimis subjacere. Quoad miniitros inferiores statuit idem Imperator, in omni cauila sive pecuniaria, sive criminali, eos non Iolum ecties apico os.cio repellι, sed etiam verberitas subdi. Hanc itaque Iuttiniani Vonititutionem piae oculis habens Gregorius ineptitola ad Anthemium, ubi proposita cit caussa cujusdam Subdiaconi calumniatoris, scripsit, non esse illum ab ea legitima pinna eximendum, ac propterea jure subjici verberibus, unde infamis redderetur, quae sane paena ibidem dicitur valde .
conveniens, ex eo praesertim, quod juris esset ordinarii, ut calumniatores talionia pana punirentur. Cum vero Subdiaconus adversus Diaconum calumniae reus non
posset parem ponam subire, quia Diaconus de Crimine convictus a sacra ordinati e , manusque impositione deponendus esset, Subdiaconus contra poli agnitam calumniam non poli et tali poena adfici, quia nullam manuum impositionem receperat; hin C Gregorius voluit, exasperandam fuisse Subdiaconorum calumniantium poenam , ut contra ipsos ossicii depositio non susticeret, sed praeterea infligeretur Pα- Ba flagrstrum, unde etiam infamia proficisceretur. Quarunt sollicite Romani Correctores , quis auctor suerit canonis 3. Cau. I. qu. i. , quem in Gregoriano Regello se minime reperisse profitentur . Simili propemodam adserunt legi in Regeito Gregori VII., in pluribus etiam Conciliis,mio de eadem fere verba laudari istud Gratianum nomine Paschalis II. in canone 1 . caia. I. qu. 3. Verum quae in memoratis locis sententia describitur, toti fere antiquitati Ecclesialticae communis esse videtur; scilicet nihil vulgatius est in sacris Conciliis, quam simoni . cos tum dantes, tum suscipientes sacra ministeria gradus sui dejectione damnari, quemadmodum sunt antiquillima fragmenta in Concilio Chalcedonensi can. a. , item canone 3 o. ex iis , qui vulgo Apostolici vocantur . Apud ipsum vero Gregorium Μ agnum simili' habetur sententia tum in canone 3. Cau. L. qu. 6., tum etiam in lib. i. homilia I . in Evangelia num . a 3. ibi: Sacri can
aes sinoniacam haerom damnant, V eos pri vari secerdotio principiunt, qui de largien-ιis ordinibus pretium quaerunt. Cathedra ergo vendentium columbas evertitur, quando hi, ut spiritalem gratiam ueris et Ianι, vel ante humanos , vel a te Dei oculos sacerdotio privantur . Ceterum facile est caussam agnoscere, quare recentior sacrorum canonum
Collector eadem Patrum vetultorum verba adferre noluerit , sed aliis verbis sententiam eorundem ornaverit: agnoscebat quippe mutatam in sacris ordinationibus disciplinam . Olim obtinebat, ut Clerici in vim sacrae ordinationis Ecclesiae adsisnaremur, cum nulla ordinatio fieret sine beneficio, id elt sine officio singulari imisceria Ecclesia demandato; quamobrem ordinatio sacra a beneficii collatione min, me distinguebatur; sufficiebat interea tunc prohibere simoniacas ordinationes, ut prohibita quoque censeretur simoniaca Ecclesiarum , redituumque ecclesiasticorum concesso: suificiebat tunc Clericum Ecclesia privari, ut clericatus quoque sui honore pris
a u. intelliSeretur. At pollariore aetate ubi ordinatio sacra ab Ecclesiae collatione S a . distima v
149쪽
o PMs seeunda. caput Lm. distincta est, & distincta quoque privatio Ecclesiae, seu beneficii a privatione clericalis honoris, recentiores Collectores e re esse duxerunt, veterum Patrum semeentiam juxta disciplinam recentiorem reserre, ac receptis suorum temporum m ribus accommodare . Hinc quod dicitur in memorato canone 3., Presbyterum Per
Pecuniam ordinatum & Ecclesia, & Sacerdotii honore privandum, minime quidem conveniret quoad formulae expreisonem Gregorii Mages temporibus, sed potius congruit Gregorio simplicior sententia, juxta quam Ecclesiae ministerium ab exercitione ordinis non secernatur . At Collector, qui Gregorianam sententiam voluit recentiori disciplinae accommodare , ejus verba immutavit ad novam disciplinam exhibendam efformata, in quibus tamen intima adhuc ejusdem Gregorii sententia
dignosceretur. Con. ris. Laudatur etiam quasi ex Gregoriano Regesto deProm us canon II s. cau. t. qu. 1. I., cujus tamen verba apud Gregorium non leguntur , quamquam saepe, ac sapius
inter Gregorianas sententias nonnihil simile inveniatur, ubi Sanctus Pontifex gravissimum simoniae crimen detellatus est; cujus rei argumento esse possunt nonnulla ejusdem Papae monumenta, quae apud Gratianum leguntur sparsa in cau. I. qu. I. Verosimile igitur est, aut Gratianum, aut quemcuinque alium Collectorem , qui Gratiano auctor extitit, aliis verbis voluisse exornare Gregorii Μagni sententias ,& palam edere ita exornatas, quemadmodum in hoc canone in s. exprimuntur . Nisi fortasse quispiam maluerit haec ad Gregorii VI t. monumenta referre, cujus aetate simoniacorum haeresis quam latissime grassabatur, & apud quem numero plurima capita sunt adversus simoniacos scripta; immo & quae in hoc canone destri. huntur cum depravata ejus temporis diiciplina consonare videntur & ejusdem c nonis sentcntia integra propemodum continetur inter canones Concilii Romani I. sub eodem Gregorio Vll. celebrati. eoi.ει. Falso etiam ex Gregoriano Regesto laudatur canon 63. Cau. 11. qu. 3. , qui po
e . t t. lius laudandus erat ex Simplicio Papa, cujus nomine eadem verba leguntur intast S canone ν. dist. 74. , ad quem propterea cazon 63. erit ab accurato Interprete exigendus . Quare vero Gratianus Simplicii monumentum Regesto Gregoriano adtribuerit, ego ex eo arbitror profluxisse, quod epistola Simplicii, ex qua idem fragmentum decerptum est, inscripta fuisset ad Iohannem Ravennatensem Episcopum. Cum autem ad alium johannem Episcopum Ravennatensem plures scriptae essent epistolae in Regesto Gregoriano, hinc oriri potuit Collectoris erratum, qui utrasque epistolas tum Simplicii, tuiMGregorii sine ullo discrimine ex imprudentiae
confuderit. Cas. 1. Quae apud Gratianum tamquam ex Gregorii Regesto referuntur in canone l. cau. qu. animadverterunt Viri eruditi ex pluribus aliorum auctorum laciniis
' consircinata fuisse . Ceterum quae ibidem de conjugiis post septimum tantummodo consanguinitatis gradum contrahendis dicuntur , non postunt ullo modo Gregorii temporibus convcnire, quemadmodum demonstratum est ad canonem z. cau. 3s. qu. 8. Ideo vero Gregorio tributa fuerunt, quod persuasum nonnullis fuerit, vere germanas epistolas Gregorii esse, quarum una ad Felicem Alesianensem, altera ad Augultinum Anglorum scripta ferebatur , in quibus similia quaedam conlinem tur. Atque non heic constitit auctor hujus canonis; nam in versiculo de his, quipo' mortuas aliqua etiam adjecit de quatuor gradibus adfinitatis servandis , de
quibus nullibi sermonem Greyrius habuit , immo nec sermonem habuit auctor
150쪽
De Gregorio Magno. 24 Iepistolarum Gregorio tributarum sive ad Felicem Messanensem, sive ad Augustinum Anglorum. Quicumque verba canonis 39. caua et s. qu. i. ex Gregorii Regesto laudati con- con. 1,.sideraverit, statim agnoscet Collectorem, sive Gratianus ille sit, sive alius quisi eou. 16.
quam, qui Gratiano auctor extitit, integra Gregorii verba non exhibuisse. Quid P. 3. enim eit, quod Gratianus initio profitetur, se ipsa verba referre Regusti Gregoriani, deinde quali hii oricus stylo suo enarrat, quid in Gregoriana epiliola contineatur 7 Itaque e re esse censeo , ut haec Gratiani involucra dissolvantur. Quae ibi laudantur, excerpta sunt ex epistola Gregorii ad Senatorem Presbyterum, & Αbbatem , quae in vulgari editione est xo. lib. ix. , ubi sermo est de quodam Xenodochio in Augustodunensi Civitate apud Gallos a Syagrio ejusdem Urbis Episcopo, item a Brunichilde Galliarum Regina constructo, in quo Monachi sub bbate rogularem vitam ducebant. Eidem monasterio quaedam privilegia concessit Sanctus Pontifex ita scribens e Constituimus, ut obeunte Abbate, Presbteroque suprirscripti πι--Dehil , atque Monasterii non alius ibi quocumque obreptionis asturia ordinetuν , nisquem Rex ejusdem Provinciae cum c sensu Monachorum secundum amorem Dei elegerit, ae probi erit ordinandum . Et paulo poli et Simili quoque desinitione juxta desiderium Conditorum decernimus, si nullus eorum, qui eidem Aenodochio, atque Monasterio Abbas in posterum fuit ouinatus, ad Episcopatas Icium quacumque obreptione sit ausus accedere , ne res Aenodochii, veι Monasterii iniqua erogatione consumens grauissimam ege. satis nec ratem pauperibus , ac peregriniι , vel ceteris exinde viventibus generet. Haecidit germana, integraque Sancti Pontificis sententia: quae vero in memorato Gratiani Dagmenici subjiciuntur, ut indicetur, contineri in his privilegium singulare, quod ad ceteros extendi non possit, purum , putumque continent aut Collectoris , aut alterius ciuuspiam Scriptoris addiIamentum.
De Curionibus sub nomino Decreti Gregoriani laudatis.
De Decreto, seu epistola ad Episcopos omnes.
Ad omnes Episcopos scribens exhibetur Gregorius in canone 1. dist. 89., cujus eis. r. canonis verba in editis Gregorii operibus minime reperiuntur: attamen similia M. dis. 8a. Gregorio, dum viveret, pronunciata fuisse, historicus refert, nimirum Iohannes Diaconus in vita Gregorii cap. 14. his verbis: Singula eccle stici iuris ociasn Iis quibusque personis flogillatim committi debere jubebat, asserens, quiascut in uno compore multa membra habemus, in. , quemadmodum leguntur in memorato Gratiani fragmento. Quae sane Gregorii dicta cum opportune ad rem suam laudari posse . Collector agnosceret, ea sub Gregorii nomine ad omnes Episcopos scribentis rite laudari potuisse arbitratus est. Praeterea animadverto, similem propemodum sentemtiam legi apud S. Augustinum in enarratione in psalmum 32. his verbis: Γui Is xit fingiuatim corda eorum e manu eratiae μή , manu misericordiae suae fnκit corda ,