장음표시 사용
171쪽
can. i. inii Gra ianein , mones aut notis numericis distinxerunt, aut seiunxerunt ui. - .is. 49. litate characterum typo ohicorum a sententiis intermixtis Gratiadi ipsus, perperam recensuerunt verba Gregorii, quae habentur initio distinctionis 49. Quae enim leguntur a Vers sollicite formidandum , & in sequenti canone a. pertinent ad Caput Io. & 11. libri P imi Pastoralis, ubi tamen pro verbis illis: Quo per des erium innititur . . . to mam e palpebrae grossescunt, quae quia infusone . . . repugnotiorauebstaculo detestatur ... GH -ν sincere debeat, demonstremus, aliis in codicibus . ista exhibentur : Quo des ierium tuenitit -- . . tormatae palpebrae in aliis infirmanti DI-pebra , in aliis infirmantia palpebro gros m quia insonu . . . repravationis simula delectatur . qualiter viVere debeat, stremus .m.. ,. Verba Canonis a. dij. 83. habentur in parte Prima D- oralis cap. a. , ubi ta-di t. 8 i. men pro illis verbis peccator hortatur legendum erit peccalor honoν .ia is Quae subsequuntur in vers. Episcopus apud Gyegorium desiderantur. Cumam potius auctori tribui illa debeant, attigisse jam videntur Correctores Romani. Cum vero simitia quaedam legantur etiam sub nomine Augustini in can. 32. Cau. a. qu. 7. , nonnulla suo loco de hac re ipsa tradentur in tertia hujus operis parte. η.sν. Adnotant Romani Correctores canonem FT. Cau. a. qu. 7. haberi in parte 3. u. . Pastoralis cap. 1 . Haec ibidem leguntur verba: inde V elati admonendi sunt, ne
' plusquam deeet, Ine liberi, humiles admonendi sunt, ne plusquam expedit, Int subjecti, ne ast illi defensonem justitiae vertant in exercitationem superbiae , aut si cum Iti
dent, plusquam necesse est, hominibus subjici, compellantur eorum etiam vitia venerarι .His sane emendari sacile potest adhuc depravatum Gratiani fragmentum. tertia parte Palloralis capite 3 o. habetur canon 13. de poenit. dist. 3., cujus x . x s. tamen verba ita erunt legenda : Auiter admonendi sunt, qui admi=a plangunt , nee tamen deserunt; atque aliter qui deserunt, nec tamen plangunt. Admonendi sunt enim , admissa plangunt, ut consurare sollicite sciant, cyc. Paullo inferius leguntur verba
canonis x 4. de Paen. dist. 3. , quae non tantum cum editis vulgatis codicibus consonant, sed etiam cum pluribus vetustis codicibus ΜSS., quamquam in aliquibus, testantibus Μaurinis Monachis, ita legatur: Qui admissa Fangit, nec tamen deserit, eanto graviori es in se subjicit, quanto ta ipsam , quam flendo impetrare potuit, veniam eontemnit. Iterum post pauca leguntur apud Gregorium verba canonum t& i 6.. de poenit. dist. 3. , & quidem ubique consona. Obscura forte aliquibus videri poterit illa canonig 16. sententia: Baptizatur qxippe a mortzo, qui mundatur fletibus a peccato , sed post baptisma mortuum tangit, qui culpam post lac mas repetit. Loquebatur ibi Gregorius de peccatoribus post susceptam a Deo veniam reversis ad cul. pam , atque ad eam rem adferebat sententiam Eccles astici cap. 34. vers. 3o. de iis, qui postquam mortuum tetigissent, lavabantur, & iterum ad mortuum reveristebantur , ibi : Ωui baptietatur a mortuo, es iterum tangit eum, quid proscit Ioatio litur Τ Quae verba accommodads rei suae Sanctus Pontifex ebat: Baptietatur quippe a mortuo, qui mundatur, tuc.
172쪽
SECTIO XXVI. De Libro Dialogorum.
Postremo loco inter Gregoriana opera recenseo Dialogos, qui inter Gregorium ipsum, & Petrum Rominae Ecclesiae Diaconum eidem Pontifici familiarissimum initi
fuisse perhibentur; exhibent autem fusam enarrationem miraculorum, quibus Deus Plurium virorum, ac virginum monasticam vitam ducentium in Italia sanctimoniam illustravit, opere ipso in libros quatuor distributo . Verum utrum haec Gregorio jure , ac merito tribuantur , haerent in ancipiti Uiri eruditi. Alaurini Monachi haec Gregorio adserere non dubitaverunt, quemadmodum nec Mabillonius, neque Petrus Gussanvillaeus, cujus eruditas librorum horum vindicias iidem Maurini Μonachi editioni suae inseruerunt . Rationum momenta , quibus hi viri cruditionis Iaude celebres innixi sunt, ad haec potissimum capita rediglintur. In primis in his Dialogorum libris vita Gregorii affabre delineatur, sive auctor se talem exhibet , qualis revera erat Gregorius. Videlicet se fuisse olim Monachum profitetur , &quidem in Romano, quod ipse construxerat, monasterio, uti legitur in libro 3. cap. 33. , in lib. 4. cap. ai. 38. 47. & ss. Deinde auctor idem ait, se in Constantinopolitana Urbe Apocrisarii munere functum fuisse lib. 3. cap. 36., illinc vero ad Romanum Pontificatum evectum lib. 3. cap. 16. , ubi etiam PelaBius II. Gregorii Praedecessor memoratur , quod legitur quoque in lib. q. cap. 37. Omitto
cetera, quae habentur in lib. I. cap. 7., Se lib. 4. cap. 14. Is. 16. 19. , N a T.
Gregorio eidem penitus convenientia. Praeterea multi ex veteribus Historicis de hoC Opere mentionem fecerunt, tamquam Gregoriano hujusmodi fuerunt Beda in lib. a. Historiae cap. t. , Paullus, & Iohannes Diaconi in lib. a. cap. o. , &lib. 4. cap. 7s. Quod vers magis magisque id demonstrare videtur, pertinet ad epistolam Gregorii ad Μaximianum Episcopum Syracusanum , quae eli so. libria. indict. D. in vulgari editione: etenim ibidem Sanctus Pontifex paratum se fore profitetur ad conscribendam enarrationem miraculorum de Patribus , qui in Italia
vixerant, his verbis: Fratres mei, qui mecum familiariter vivunt, omni moido me compellunt aliqua de miraculis Patrum , quae in Italia facta audivimus , sub brevitate scribere. Ad quam rem solatio vestrae charitatis vehementer indigeo, ut ea, quae usu is memoriam redeunt, quaeqse cognovise vos contigit, mihi breviter indicetis.
Sunt e contrario quamplurimi rerum veterum ecclesiasticarum studiosi, sive ex Catholicis, sive etiam ex haereticis, qui istud opus a Gregorio abjudicant, aut saltem incertum omnino putant , an jure Gregorio tribuatur . Ex Catholicis laudo Cedrenum apud Graecos , & Melchiorem Ganu in apud Latinos. Ex haereticis fuerunt Uldricus Coccius , Kemnitius, & Andreas Rivetus , ut omittam ceteros . Sunt autem Catholicis aliae, aliae haereticis caussae, cur de hujus operis fide dubitent , atque auctoritate . Catholicos excitavit veritatis investigandae studium ad regulas artis criticae solidissimas apprime compositum. Haeretici contra apocryphum librum judicaverunt, quod in eo confirmari sincerae fidei, ac religionis dogmata agnoverint. Apage hanc judicandi rationem , quam fovet veritatis non propugnandae, sed evertendae voluntas. Qui solidis adversus libri hujus fidem, atque aucto-X a ritatem
173쪽
ritatem argumentis uti volet, hanc inibit eum viris egregiis viam. Primo quidem initio eorundem Dialogorum fertur Gregorius pressus gravissimis curis secessisse in locum secretum, & moerori accommodatum , diu etiam ibidem constitisse, ut sic ingruentes Pastoralis curae sollicitudines falleret . Id sane minime conveniebat Gregorio Pastori vigilantissimo, qui non facile passus est, Gregem suum instantibus undemnque periculis omnino destitui. Praeterea Dialogorum hujusmodi stylus talis est, qualis in nullo usquam Gregorii libro adparet, pluribus inter cetera barbarismis turpilsime foedatus, quamquam auctor operis in capite i. libri t. prosessus fuerit, se a rusticano scribendi usu abstinere velle, ibit Si de personis omnibus ipsa specia Isteν verba retinere voIuissem, hoe rusticam usu prolata It us scribentis non apte sus peret. Demum quae ibidem miracula Divina describuntur, aniles potius fabellas supere videntur, nec satis majestati, rerumque, de quibus agitur , merito convenire . Quamquam enim mentem humanam Divina virtus longe, ac longissime excedat, mens tamea humana aequo semper judicio agnovit, Divinam virtutem p . ter naturae ordinem nqnnisi in rebus gravissimis, di vere Deo dignis exhiberi consuevisse. Haec sane omnia, si forte non aperte indicant, Dialogorum libros Gregorio perperam adscribi saltem ostendunt, non omnino temere judicasse eos, qui censuerunt, istud Opus ab obscuro quodam Μonacho fuisse elaboratum , & sub eximio Gregorii nomine flandientem auctorem, homuncionum quorundam in monasteriorum latebris consistentium fabulas simplicitate quadam per illorum ora volitantes , in lucem publicam edidisse. Ex canonibus Gratianeis ex hoe Dialogorum libro depromtis primus est canono. dist. 21., cujus si certa fides esset, maximum quoque haberetur argumentum ad demonstrandum, decedentium justorum animas nondum completa expiatione purgatorio adhuc igne excruciari, donec Deo penitus satisfecerint. Legitur idem ca- non in lib. 4. cap. 39. , ubi Pro illis verbis Gratiani in Spiritum Sanctum Masphae. miam . . . peccatum curae familiaris, Μaurini Monachi animadverterunt, legendum potius esse, In Spiritu Sancto blasphaemia . . . peccatum curae rei familiaris. In lib. 4. cap. ii. sermo fit de Mnsno Presbytero, quem aliquot ΜSS. Codices msinum vocant, aliquot etiam ex Nursa Provincia . Hinc autem excerptus est canon 18. dist. 32. , ubi pro illis verbis eν tempore accepti ordinis . . . non sone, it . . . abscidit, legendum est: eae tempore ordinationis acceptae . . . nunquam Iinebat . . . absciderat Quod argumentum ex Nursini facto Gratianus deducebat ,
non satis grave esse videtur; etenim quod Presbyter ille fecissie proponitur , meliori quidem proposito factum indicatur, non vero ita, ut praecepto , ac legi pareretur . Siquidem Auctor Dialogorum ibidem ita prosequitur : Habent quippe faηtii Viri hoc proprium , nam ut semper ub illicitis Iove sint, a se plerumque etiam licita abscindunt. Rursum ab exemplo singulari Hermenegildi Sanctissimi Regis argumentatur Gra.' tianus in canone 42. Cau. 24. qu. r. , ut demonstret potius esse mortem arripere,
quam de manu haeretici communionem suscipere. Quamquam enim haec sententiaverissima sit, inane tamen est illud argumentandi genus, quo ex facto viri cujusdam integerrimi alii ad similia peragenda lege obligati dicantur. mihi sane semper displicuit, ut verum fatear, ea, quae veritati consentanea sunt, dubiis aliquando, aut inanibus argumentis demonstrari; ipsa enim dubia argumenta ad veritatem demonstrandam adhibita, infirmis aliquando occasionem praevebunt, ut de ipsa dubi
174쪽
De Gregorio Magno. 26stent veritate, pro qua pridem acerrime propugnavissent. Memoratus canon legitur in lib. 3. Dialogorum cap. 31., ubi tamen pro illis verbis Gratiani, jaeenspmnipotenιι Deo ad se coormandum preces, legendum potius est : jacere omnipotentι Deo ad confortandum se preces . Ad hunc ipsum canonem exiSendus erit canon x.
Cau. I. qu. 1. Paullisper depravatus apud Gratianum. Canon 49. cm. T. qu. t. habetur in libro a. cap. 3. , ubi quaeritur de Sancto Pe. can. s.
tro, qui in actibus Apostolorum cap. 12. ita loquutus perhibetur: Nune scio vere, quia mi e Dominus Angelum suum, ta eripuit me de manu Herodis, θ' de omni M. pectatione plebis Judaeorum; quaeritur, inquam, num Sanctus Apostolus Iudaeos proinde deserere potuerit, quorum curam semel ipse susceperat . Respondit Auctor Dialogorum, ubi nulla fructus spes esse poterat, ubi omnes pervicaces erant in malo, licuisse Petro discedere, secus ac , si pars Iudaeorum sese Petro subsidium postulans subdidisset. Huc spectant verba memorati canonis χ p., ubi post illa voleant meliorem, haec erunt legenda : Vir iraque Sanctus, propter quem custodiendum saret, qsi omnes inanimiter se persequentes cerneret Τ Et sepe agitur in animo pem aurum, e e. Item pro verbis illis Gratiani: it possit evadere . . . ad gravem labo. rem se alibi, tac., legendum erit: ix posset evadere . . . ω gravem laborem ad M. borem se aIibi, e c.
Canon 17. Cau. x s. qu. a. legitur in lib. 4. cap. so. ibique pro Uerbis illis eum gra- 1..trivia... veniunt, legendum erit, quos gravia ... conveniunt. Similis fere sententia legitur cou. 3I-
apud S. Auguitulum in toto sere libro de cura pro mortuis, & in Enchiridio cap. '
Elegans est sententia canonis 21. Cau. 23. qu. 4. , ubi Pro verbo fuerunt legendum esse fuerint animadvertitur ex collatione Gregorianorum Codicum cap. 8. lib. 1. si Dialogorum. 4. Canon a 6. cau. 23. qu. 8. legitur in lib. I. cap. 8., ubi Pro illis verbis Ananiam, Gn. is. ω Sapphiram . . . exhibentur haec haberi animadvertor Ananiam vera, sty Sapphi.
In lib. 4. Dialogorum cap. 44. leguntur Verba canonis 6o. de Fen. dist. r. , ubi tam. .
de iniquis hominibus ita scribitur: Nam voluissent utique, s potuit ent, Me Ine vii. M pam.
Verba canonis a. de poen. dist. 4. leguntur in lib. 4. cap. 6 o. , ubi postquam Cori. a. enarratum fuisset, quod apud Matthaeum legitur cap. ιη. de conservo, cui vi de m. domino dimissum est, quia ille aliis dimiserar, haec subjiciuntur. Ex quibus miti- Ilere dictis constat, quia s hoc, quod in nos delinquitur, ex corde non dimittimus, styillud rursus a nobis exigitur, quod nobis iam per paenitentiam dimissum fuisse gaudebamus. An Gratiani proposito illa conveniant, facile noverit unusquisque. Disputabat Gratianus, num semel dimissa peccata reviviscere aliquando possint, nimirum post iteratum lapsum Τ At de hac re alibi disserendum potius erit; ac
praecipue ad canones 3. , & 4. eadem dist. 4. de poenitentia. In libro 3. cap. 3o. Dialogorum exhibetur canon a a. de cons. dist. r. Iamdiu rectissime observaverunt Correctores Romani, pro illis verbis Gratiani B. Seba δε constsiani , ω S. Agathae, Sc. , legendum Potius esse P. Stephani , ω S. Mart marrFrum reliquiis, tac. Non erit abs re similia quaedam huc referre ex aliis Gregorii monumentis excerpta. Nimirum Gregorius in epistola ad Leonem Aeoly
175쪽
166 Pars seeunda. Caput Lux in suburra , quae spelunca Dit aliquando pravitatis haereticae , aJ CathoIicae mei es
turam Deo propitiante reducta est, ideo hujus auctoritatis tenore commonitus ... quantum in sacris tectis, vel luminaribus, aliaque reparatione ejusdem Ecclesae necessarium fuerit, erogare modis omnibus sudebis. Demum in libro 4. Dialogorum cap. s8. leguntur verba canonis 73. s. haec sa-lataris de cons. dist. a. , cujus priora verba ita legenda erunt: me namque solis is es, gulariter victima ab α tereo interitu animam salvat, quae illam nobis mortem unigeniti , eons tae. Preterea pro illis Gratiani verbis: In hoc mysterio moritur .... salutem pa--' tusν . . . summa ta ima sociari, e c., haec erunt legenda: In hoc indisterio sacrae oblationis immolatur . . . salutem parritur . . . summa imis sociari, tac., Versic Ius autem uno inquit, quemadmodum jam rectissime animadverterunt Correctores
Romani, desideratur in libris Dialogorum , potius vero pertinet ad Alcvinum, apud quem cum Gregorius Papa laudetur, exinde subbriri Collectoribus errandi occasio potuit; dum illi Gregorii, & Alcvini verba minime distinguentes, ac in
suos codices verba Alcuini transferentes, Gregorii nomine inscribere non dubitaverunt . Ceterum, quae ex Alcvini libris emendanda olim fuerant apud Gratianum, jam Romani iidem Correctores Optime expurgarunt.
De ceteris Capitibus Gregorii nomine relatis.
i. 4. Plurima adhuc fragmenta supersunt apud Gratianum, quae ut plurimum, licet M'. - nomine Gregorii referantur, non tamen Gregorii sunt, saepe etiam a germanis ipsius Gregorii sententiis aliena deprehenduntur. De canone 4. dist. I . nullam- amplius mentionem facio; etenim superius in cap. s s. pag. 489. jam animas ' verit, illum Pelagio primo tribuendum potius fuisse. Exordior a canone a. clist. 29. , qui nomine quidem Gregorii laudatur, attamen quis ille Gregorius fuerit, ac quodnam ad monumentum canon sit exigendus non facile constat. Ego puto, canonis ejusdem auctorem paucis ibidem perstrinxisse sententiam Gregorii VII., qualis habetur in libro s. Regesti epist. s. ad Hugonem Diensem Episcopum . Ibidem Sanctus Ponti sex asseruit, Episcopos Nort mannos, qui olim erant depinsti ab officio, restituendos en e in pristinum gradum, ne sorte asperior, quam par esset, videretur Ecclesiae Romanae disciplina apud Anglos , cum quibus mitius agendum fore suadebat, eam rationem adjiciens, quae in memorato canone u ditur, nimirum sacros canones pro variis temporum, locorum, hominumque ad-j unctis temperandos esse. On. i. Si auctorem canonis a. dist. 33. nosse desideras , tibi satis erit adire collectionemias. 33 Ivonis, apud quem idem fragmentum legitur sub nomine Augustini in libro de ecclesiasticis regulis, sive dogmatibus. Ibi sane cap. 7o. Dum. 37. haec leguntur:
Maritum duarum post baptismum matronarum claricum non ordinandum, neque eum, qui unam quidem , sed concubinam, non matronam habuit, nec illam, qui viduam , ausrepudiatam , vel meretricem sn matrimonio sumst. Neque eum, qui semetipsum qu
libet corporis sui mem re indignatione aliqua, vel justo, injustoque timore legunt aliqui : injuslope Dacio Dperato ι xcaverit. Neque silum qui usuraι accepisse comi
176쪽
-υ- αδ n-MAE Iusse dignosiituν. Neque eum, qui publica paenitentis mortalia
crimina deflet, neque ιιlum, isti uando in furiam viersus insanivit, veι Ulistione diaboli vexatus est, neque eum qui per ambitionem ad imitationem Simonis Magi pecuniam offert. . Integra haec verba descripsi, quod apud Gratianum etiam post Romanam Correctionem paullo aliter descripta legantur. Ceterum librum hunc de dogmatibus eccclesiallicis salin tributum esse Augustino suo erit loco demon
Canonem 3. dist. 4o. arbitror referendum esse ad sententiam Gregorii, quae c., ilegitur in canone 4. ejusdem distinctionis 4o., utrobique enim eadem Propemo- di f. o. dum describuntur, ut proinde verosimile ci, Gratianum ex diversis collectionibus utrumque fragmentum, sive diversam fragmenti ejusdem verbo tenus editionem exhausisse, & quasi duo Gregorii capita protulisse. Ceterum quod ibidem traditur , videlicet Episcopos, ac praesertim Patriarchali honore venerabiles debere bonis operibus potius, quam ceteris animi, aut familiae, ac simillibus dotibus se tales exhibere, pluries idem Gregorius tradidit. Sic in epistola ad Eulogium lexandrinum, & Anastasium Antiochenum Episcopos, quae est 36. lib. 4. hia V ari editione, inquit: omnes Episcopos curae vestrae subjectos ab hujus elationis in- ρο ' prohibete, ut uni Ua vos Ecclesia Patriarchas non solum in bonis operibus,
fes in auctoritate cognostat. Item in epiitola ad Johannem Episcopum V it x Roseilitanum, quae in eadem editione est 38. lib. 4. , ait: Vuid ergo nos . . i Vcopi diέ i qua qui honori, Deum M Redemptoris n*ri bumilitate susiepimus, liramen superbiam οὐ i lassus imitamur rAnimadverter I Romani Correctores, canonem xx. dist. 4 o. plurimum convenire cum us, Rua. .eseruntur apud Gregorium homilia 9. in Ezechielem, ubi dicitur Parum valere i- a, ut quis in gratia Dei perpetuo consilias , ibi: Musa autem Ioca morem non --tari, ipse humani generis primuδ tesatur pareη , Fiin raraduo cecidιt. ded minu Omnia, quae loquimur ex terra. Nam si iacuδDIuare potuisset, datan de cαlo non ι .diset Canon 29. dist. 63. aPud IVOnem in inrte s Decreti cap. a. resertur sub nO- Gn. s. mine Gregoria II., in Vetustis aut m Grai -i codicibus adscribitur Gregorio IV. iis utrobique mendum evidens agnoscitur; etenim , um in eo fragmento mentio fiat Hadriani II. Papae, qui vixit anno circiter 87 - , . itque Gregorio IV. recentior,
nemo dubitare potest nec Gre8Orium II., nec Gre8OV - IV. dici posse canonis illius auctorem . Potius monumentum hoc tribuam Anastic o Bibliothecario , qui in suo Pontificali in vita Hadriani II. eadem sere scripsit, ibi. Ginsectis igιtur omnibus tam Episcopis eum universo Claro , quam Primoribu urbis cis insecundantibus Ibi populis ab . Ecclesta Sancta Dei Genitricis Maria , qua oppellatur ad 'incepe , rapitur, Hadrianus , rrahitur, edi mi Lateranense Patriarchium certatim, ac a p.. νυm. θplebis multitudine deportatur. Quod audientes tum misi Principis moleste tuler. i di
gnati, non quod lavsum virum nouot Ponti em, quem nimirum aηκie cupiebant, sed
ind se, dum praesentes essent, Quirites non invitaverint, nec optatae a se futuri Prae. DID electioni interesse consenserint. 9ui accepta rasione, quod non Augusti caussis conteretur , sed futuri temporis hoc omissum fuerit omnino presseau , ne videlicet Legatos Principis in eIectione Romanorum Proulum mos expectandi per hujusmodi somitem ines steret, omnem suae mentis indignationem medullitus legunt alii insuer, alii mollimi
mallere, ac salutandum tegunt alii at ad salutandum elauum etiam iis humilitιν
177쪽
accessere. Hae sane Brevis historia spectat formulam esecti. - - -
de qua nonnulla differenda proposui ad eanonem , Q. , α 3 a. dist. 63. , ubi etiam quaedam attingam de electione Hadriani l I. juxta ea, quae in memorato Anaitasii monumento traduntur. Interea haec adnotata sufficiat, nisi forte quisquam sciscitaretur, qua Tatione evenire potuerit, ut fragmentum Anal talii Gregorio II., vel IV. Pontifici tribueretur. Ego sane, uti in multis aliis, redarguendam etiam huin re agnosco imprudentiam Amanuensium, ne dicam Collectorum improbitatem, qui saepe ac saepius canonum inscriptiones vitiare turpiter non erubuerunt . Illos Posset haec, qualiscumque tandem habeatur, excusare conjectura forte enim in
ΜSS. quibusdam Codicibus, in quibus monumentum illud habebatur, adjici potuit
haec breviatis characteribus inscriptio ex G. R. P., qua significaretur monumentum depromtum esse eae Gestis Romanorum Ponti cum I nimirum hoc nomine donabatur Anastasii Bibliotheearii Pontificale . quemadmodum docet inscriptio canonis a x. dist. 6 3. At imprudens, imperitusque Amanuensis ita legit: Ex Gregorio Papa, vel ex Gregorio Romano Pontisce. Non erit omnino inverosimilis haec conjectura apud eos, qui apprime norunt, quam facile ex vetustorum Codicum MM., breviation/ bus hujusmodi scripturarum, ac praesertim inscriptionum varietates emerserin 'M nam etiam non emergerent in praesentiat qua nimirum aetate hujuscemod rudi
Viros eruditissimos nec immerito lenent. - - :
4.xi. Simile quidpiam mea opinione contigit in canone 23. dist. 81. . quin Mi. 8a. nomoe apud Gratianum laudatur; apud Ivonem vero parte 6. c . 76- hac ale a inscriptione : Gregorius civibus Romae : forte enim apud vetero le&stat r Grem ius C. Rom. ut significaretur, ea quasi ex Gregorio depromta Misset in Concilio Nomano, IV autem, aut alius quispiam legit Cisibus Romae . ait , Atquies, quodnam demonstrari potest Concilium Romanum sub Gregoriis celebratum, ad quod Gratia laneus canon referaturi Nemo ex Collectoribus QOad 1P'. noverim, aut ex Glossographis huc usque patefecit. Nomine hujus C. t .l ego nodum Romae celebratam anno 43. sub Zaehasi, Pontifice ubi quum consideraveris verba, quae habentur in canone 11. , n-ι dubitaVeris, quin eadem sint cum Gratiani monumento. Quod si adhue b-aeres in eo, quod apud Gratianum, di Iu nem non Zacharias, sed Gregor memoretur, dubitationem amovebit omnem animadversio, qua in eodem innone 38nOstes laudatum Gregorium Μagnum, cui propterea rerentiores Co ores facile tribuere Potuerunt, quae in integro canone Iradebantur . His adfla apud Gregorium eundem plurima deprehendi ad eandem rem, sive materiere. Pertinentia, Praesertim , ut alia omittam benemulta, in epi stola ad Romet in , de alios Defensores, quae in vulgari editione est 3 p. lib. λIam vero si Dciam hoc in ioco verba ipsa memorati canonis x s. editi ita Romano
Concilio Lachariae, ibi: Sed neque hoc Aendum est, pervenisse ad nos quod cuin xjaM. tristitia animi dico per diversa loca hujus Italiae , ω Longsbardorum panes , Moerdotes eum sanctimonialibus sarminis , idest Monachis, habitare. 2uod nefarium sdicere, vel audire contra eanones esse sancita . ubi enim talis fueris commorantiu .
habitatio, antiqui bostis simiai non desunt: unde omnino cavendum, ta vitantam est , Fratres mei, ne fauant, P i Ieaιuν in eis Prophetae dictum: Sacerdotes ejus co eamisant sancta, , renobant legem. Quod ει alius Propheta increpat, dicera et vos Saae dotes, qui DIIstis nomen meum, dissis, in qua re fefellimus nomen tuum r
178쪽
De Gregorio Magno. 169voluntas in vobis , dicit Dominus omnipotens , edi sacri tam non aecipiam ἐe manibus ve-sris . Pro quo timeo, dilecti mei, ne nobis in capite pultis, fi neglexerimus , illud cos- . tingat, quod Dominus per Prophetam dicit: ideo Pastore, audite verbtim Domini. Ecce lac devora is , e . Quae heio 1equuntur, habentur apud Ezechielem cap. 34. Canon II. cau. t. qu. I. potius Iribuendus erat Paschali II., quam Gregorio. Hujus rei testis est Deusdedit, qui in tractatu contra Simoniacos, quemadmodum animadverrterunt Corre fores Romani, eadem verba retulit ex epitiola Paschalis 1 l. o. r. ad Mediolanenses . Hac autem in re maximi faciendum erit Deusdedit relli monium , utpote qui Romae 1cribebat tempore ejusdem Paschalis II., ac propterea . nonnisi impudentiissime Paschali I l. tribuisIer, quod nunquam ab eodem Pontifice. Distet editum. Non tamen inficias iverim, aliqua similia reperiri, aut apud Gregorium I. , quemadmodum exemplo esse potest canon A. cau. I. qu. r. , aut
apud Gregorium Ull. , qui pallim de irritandis Simoniacorum ordinationibus egit:
unde. fieri forte .potuit, ut Gregorii nomen eidem Gratianeo canoni adscribere- . tur. Ceterum non desunt alia ecclesialticorum canonuma monumenta , quibus idem canon consoneti. Similia quaedam leguntur in canone a. Concilii Chalcedonentis; similia etiam habentur, ut cetera omittam, ineptitola a. Nicolai I. ad. Michaelem Imperatorem, ubi de Photio sermo fit, quem Cregorius Syracusanus schismaticus in locum Ignatii ordinaverat, ibi: Nam Gregoriuo quomodo quemquam aediscare poterat, qui in uipliciter jam mycebatων eliμs, quomodo quemquam in aliquo eccloastico poteraι ordine sabilire, qui hcisae initatem scindens ipse jam viaciebatur omnino deIeuas Τ Stetit enim ligatus ligare, et dejectus dejicere non potes, sedestructus conseruere, ta elisas quemquam ordinare neqvidit . O . . Gregorius ergo , qai canonice, ae s Mice depostus, anathematizor 3 erus, quemadmodum posset quemquam prooebere , vel benedicere, ratio nulla docet. Ad canonem 34. cau. I. qu. I. jamdiu Romani Correctores animadverterunt, Ma.8 . illum suisse congelium ex variis i sidori, Gregorii Μagni; atque HieIonymi sen- ωα a.
tentiis. Ubi de Isidoro Hispalensi agendum erit, i Ila tradam, quae ad eundem Sanctum Episcopum ex hoc fragmento referenda erunt, nimirum a versic. M serium itaque usque ad illa verba: Sed qui incrementum dat Deus. Porro quae deinde sequuntur a vers. Polluimul usque in finem ex Hieronymo depromta esse videntur; etenim Saninas Vir in caput x. Μalachiae in ea verba panem pollutum, item in ea pesluimus eos ' ita scribit: Polluimus panem, ides Corpus Christi, quandi indigni accedimus, ta sordidi mundum sanguinem bibimus. - Deinde in caput a. Μ Iachiae ad illa verba maledicam benedictionibus vesris ait: Maledicam, inquit, is mdiationibus ve/is, hoc es iis, quae nunc meis benedictionibus possidetis , Ive quidquid a vobis benedicetur, a me maledistum erit. Et pnit multa: et certe quis ad Sacerdotes proprie mandatum est , vertuntur benedictiones eorum in maleditatonem, quando non benedicunt Sanctis ex vero cordis auectu, Aut Isaac Iacob, est Iacob Patriarchis, P Moses duodecim tribubus, sed per dulces sermones, ta benediuiones decipiunt tarda innocentium , ει qui inique ogunt, benedicuntur ab eis, adulanturque precatoribus, dummodo divites Int, atque eorum vitiis blandiuntur. His itaque aut Isidori, aut Hieronymi fragmentis exceptis cetera fere omnia ex variis Gregorii Magni semtentiis paullo aliter digestis composita sunt. Huc praesertim referenda, quae Gre.
gorius idem habet in s. parte PastoraIis admonitione s. ibi: Admonendi sunt siniti, ne praepostorum suorum vitam remere judicent; squod eos sortasse agere repre-
179쪽
hesbiliter vident, ne unde mala recte redarguunt, inde per elationis Impulsum in pra. fundiora mergantur. Admonendi sunt, ne cum culpas prosιorum moderant, contra
eos audaciores fiant; sed se squa sal u sunt eorum prava, apud semetipsos dijudicent,
tamen divino timore constricti ferre jugum re verentiae non recusent. Huc etiam referenda , quae leguntur in libro I s. Moralium Cap. 16. ibi. Sunt vero nonnulli, qui si parum quid de spiritali conversatione inchoant, cum Rectores suos temporaIia ag re , ω terrena cons derant, mox ordinem supernae dispωtionis accusant, quod nequaquam bene ad regendum praelaoi sui, per quos conversationis smimae exempla monstrantur . Sed hi nimirum dum temperare se a Rectorum suorum reprehen me negligunt, eulpuae suae exigentibus meritis usque ad reprehensonem condicoris excedunt, cujus profecto infipensatio inde ab humilibus reaire agnoscitur, unde ab elatis non rege iudieatur. Ex his sane liquet horum fragmentorum consarcinatorem nonnulla immutavisse, no
nulla de suo adjecisse, neque enim plurium Patrum sententiae aliter jungi pol rant; quod eo vel magis unicuique conitabit, quoties haec coniurantur cum iis, quae tradidit Magisten sentenuarum in lib. 4. cap. 13. ubi Plura ex iis, quae apud Gratianum legimus, describuntur, quaeque Gratiano ipsi tamquam exemplar esse potuerunt, si Lombardi opus scribente Gratiano jam publicam lucem adspexerat. Potiore jure Augultino, quam Gregorio tribueretur canon 89. cau. 1. qu. I., hujus quippe sententia passim apud Sanctum Hipponensem Antistitem probatur, ubi praesertim ille Donatistarum haeresim confecit. Hujus rei argumento esse potest liber de baptismo adversus Donatistas, item liber contra epistolam Parmeniani; in his enim nihil clarius disertiusque exprimitur, quam quod in meminrato canone 89. Paucis indicatur; ut propterea dixeris, ibidem agnoscendum este breviatum quoddam Augustiis illa opera elucubrantis argumentum . Quod si adhuc nonnulla apud Gregorium investigare velis his similia, poterunt in medium proferri ea, quae habentur in epist. 32. lib. a. in vulgari editione ad Iohannem Episcopum Ravennae ibi: Sicut autem bapti tui semel, iterum baptizari mn debet, ita qui consecratus est semes, in eodem sterum ordine non debet consecrari. Sed I quis se stan eum levi culpa ad Sacerdotiam venis, pro culpa poenitentia indici debet, est tamen ordo servari; Huc etiam referri possunt, quae habentur in expositione in librum primum Regum cap. 3. ibi: Eiecti Pastores Sanctae Ecelasa, quod exterius portant de gloria eulminis, hoc intuι accipiunt ex gratia divinae honitatis, ω honorem, quo sublimes sunt in oculis hominum, digno sudis in interiori ab intemae majestatis largitate premerentur. Si Anselmus Lucensis, qui Alexandro IL Pontifici contemporaneus fuit, ean nem xx. Cau. a. . 4. laudavit tamquam ejusdem Alexandri II. monumentum, quid aliud remanet investigandum in codicibus Gratiani, quorum alii Gregorio, Hii Augustino tribuerunt ' Plana temporibus Alexandri II. illa sententia plurimum congruit ; scimus enim simoniae vitium etiam in consecrationibus Ecelesiarum admissum frequentissime fuisse, atque frequentissime etiam ab eodem Alexandro II. damnatum. Restram ad hanc rem, quod legitur in constitutionibus , quas L gati Sedis Am lolicae sub eodem Alexandro Mediolanetabus observandas praescripserunt, ibit Ex nulla Fuque recisastici ordinis benedictione, vel ex ecclasarum coa sematianibus, vel chrismaras datione quidquam Muneris a quoquam per aliquam conven-τionem detuν, aut accipiatur. Nomen Gregorii larte in inscriptionem Gratianei canonis irrepsia, quod creditum fuerit ad Gregorium Vil. Pertinere plurimas
180쪽
De Gregorio Mum. 17 Alexandri II. constitutiones; siquidem Gregorius Alexandri successor Simotuae rum Ecclesias consecrantium gesta aeque improbavit, quemadmodum constat ex pluribus ejusdem Pontilicis monumentis. s orte etiam evenire potuit, ut ideo Gregorius laudaretur tatmquam auctor ejusdem canonis, quod plurimum cum
hoe canone conveniat sententia Gregorii ΜaSni in canone a. cau. I. qu. 1.,
ubi legitur , Sacerdotem simoniace ordinatum nullatenus Sacerdotem vocari posse, qua similitudine potuit collector quispiam canonum uti ad insequendas simoniacas ecclesiarum consecrationes. Unum adhuc animadvertendum es , canonem hunc xa. parum, aut nihil prodesse proposito Gratiani, qui inquirebat, utrum crimen paternum ignorantibus filiis obesset. Canonem 42. Cau. H. M. T. jam Romani Correctores jure tribuerunt Gregorio IV., quamobrem suo loco velut commodiore inferius expendendus erit . .
Quicumque canonem 43. cau. a. qu. 7. consideraVerit, atque cum canone 44.
sequente contulerit, statim agnoscet, illum nihil aliud continere, quam breve istius, ac compendiarium argumentum, quod Gratianus non paucis in Ioeis fa- 'tere tonsuevit. Quamobrem meo judicio parum accurate editores recentiores Gratianei codicis distinxerunt capita numericis notis, dum cauonum argumenta quasi sejuncta capita numeris distinxerunt. Quod ipsum etiam contigit in can. a. evi. s. qu. 6., cujus sententia nihil aliud continet, quam argumentum canonis 3. sequentis. Gregorio Papae perperam tribuitur eram au. Cau. 11. M. I. Verum jam superius cap. s s. pag. 489. demonstravi, illum potius tribuendum fuisse Pelagio I., unaque cacionis ejusdem sententiam expendi. Canon 66. eau. it. qu. 3. PerPeram tributus fuit Gregorio, potius autem
adscribendus erat Isidoro Hispalensi in libro x. sententiarum, qui alias dicitur li' cia. σε. bet D summo bono cap. 34. ibi: Qui reae iudicat, ly praemium inde remunerationu eo. D. ex stat, fraudem in Deum perpetrat, quia justitiam, quam gratis impertiri debuit, I acceptione pecuniae vendit. Bonis mala utuntur, qui juste pro temporaIi lacra judicast . Tales quippe ad veritatem non justistin deseoo , sed amoν praemii provocat. 2uibus, s spes nummi subtrahitur, conssim a justitiae defensione recedunt . Aeceptio munerum praevaricatio veritatis es: unde θ' pro justo dicitur: qui excutit manus suas ab omni munere, se in excelus habitat. Cum canon o. cau. Q. qu. 3. Ex dictis Gregorii depromtus esse dicatur , facile Cis. . liquet, in eo non exhiberi ipsamet Gregorii verba, sed potius sententias ibidem eam. xx. congestas ex pluribus ejusdem Pontificis monumentis. Isiue reserunt Correctores qu4 Romani, quae Gregorius tradidit in caput Is. Moralium cap. 33. ad ea verba Iobi: Caussam, quam nesciebam , diligentissime investigabam. At vero quoties cum his conserantur verba Gratiani, diversa sane utrobique sententia percipietur. Sis uidem apud Gratianum Iegitur, neminem furore percitum, aut levitate qua am adductum debere in judicando praecipit a sententiam pronunciare; sed caute procedere Μosis exemplo; & apud Gregorium Ioco memorato traditur, Dei ministros non debere saecularium negotiorum caussis invigilare; aut, si sorte rerum secelsitas quidpiam hujusmodi pollulet, debere eas per substitutos expedire exemplo Mosis, qui in caussis populi dirimendis viros pro se septuaginta constituis, ut
Panto se ah exterioribus cavis absconderet, tanto avdemius interna penetrarer . Ad
Vm Potius facere videmur quoquo modo, quae Paullo inferius leguntur, itar