장음표시 사용
191쪽
aga Para secunda. Caput Lm. Gratianus relato DIalogorum libro sub Gregorii nomine in emone 21. de tons. dist. r. statim sub Gregorii ejusdem nomine quaedam subjicit in canone a3. is ' quenti, quae indicat se ex eisdem libris Dialogorum depromsisse; deinde quod is Dialogis Gregorio adscriptis lib. 3. cap. 3. aliqua legantur de Agapito Papa, qui
bus Tecentiore manu inve simile non est aliquot adjecta fuisse. Ceterum, quaenam habenda fit hujusmodi Dialogorum auctoritas, iam satis superius suo in loco discu tiendum fiui . Unum addo, quod pertinet ad histori eam veritatem de Agapito Pontifice Maximo, ac de Anthimo. Anihimus vir haereticis adlinens, Episcopus Primum Trapezundarum, circa annum 33o. Constantinopolitanam dignitatem, ac sedem invasit. Ejus improbitate perspecta, Agapitus Pontifex Μaximus eundemia sententia sua deposuit, atque in ejus vicem Mennam Virum sanctiisimum suffecit, accedente his omnibus rite gestis Iustiniani imperatoris auctoritate, quemam modum refertur in Concilio Constantinopolitano sub Menna anat s 3 6., ac Perspiricue deducitur ex novella Conititutione 4 a. ejusdem Iustiniani.
Ex Concilio Romano sub Bonifacio III. celebrato unum fragmentum superest apud Gratianum, videlicet
icumque ex Scriptoribus Ecclesia is Bonifacti III. tenuit is Maximum
Pontificatum anno 6ο6. gesta recensuerunt, in eo sine discrimine eo -- sentiunt, celebratum ipsius auctoritate fuisse Romae Concilium, in quo nonnulla constituta suerunt de electione Romani Antistius rite peragenda, decre-uamque inter cetera, ut nemo de successore eligendo cogitare auderet , nisi post tertium diem a defuncti Pontificis depositione, seu sepultura. Hujus tamen Synodi acta penitua perierunt, uti animadvertit Baronius ad annum 6os. num. 3. Fragmentum Concilii extat in eamne 7. di p., quod ego arbitror deprointum ex auctore libri Pontificesis, in quo ita legitur in ejusdem Bonifacii vitarise fecis constitutum in Ecclesia B. Perri, in sua se rein Episcops septuagiua duri
Presbeen Romani trigintaquatuor, Diauni, est o is elerus sub anathemate, ut nuΠωPomisce visente , aut Episcopo civitatis suae praesumae loqui de Deces ore, ais parara Mi sacere, οὐ tertio die depostionis eju/, adtinato Clera, ω filiis EGIesae tune Hostis sal; ω quem quisque voluerit, habebit legunt alii ει quem volvemus, baheam Mentiam eligendi Ibi Sacerdotem. Num haec indubiam prorsus fidem faciant, cingitet qui noverit, quale quantumque sit Anastasii testimonium, si modo Anast, sius auctor habendus est Iibri Pontificalis . Investigari vulgo solet, quaenam esse ratio potuerit, cur in aliquot dies dilata fuerit mortuo Episcopo electio sueeeDisris. Noa egiaeruat, qui id comedeadum fuisse dixerint luctui viduata EecIO. sata
192쪽
ae; at vereor, ne hujusmodi animadversio incomtam exhibeat & Episeoporum.& Ecclesiarum imaginem, qualis prodiit demum de officina Μercatoris , . apud quem quae de viro, de uxore obtinent ad Episcopos, de Ecclesias sine ullo diserimine traducta fuerunt. Potius alii asseruerunt illud statutum fuisse, ut obviam iretur schismatibus, ac contentionibus valde frequentibus , quae non tam post mortem Episcopi, aut Romani Pontificis, quam iis adhuc viventibus, dc laborantibus in extremo, concitabantur, unde praepropere nonnulli ad Episcopales nondum vacantes sedes contenderent. Μihi animum subit alia, de quidem me judicio non contemnenda ratio in eligendis Romanis Antistitibus singularis, quae ad eam inducendam disciplinam Bonifacium moverit . Nimirum temporibus Boni- cii III. jamdiu obtinuerat, ut is in Pontificem Maximum eligeretur, qui apud Imperatorem Constantinopoli degentem Apocrysarii, sive Legati Apostolici munus obivisset . favente praesertim Imperatoris gratia, quae tunc Plurimum in electiona Pontificis Maximi valere poterat. Atque ipsa Apocrysarii dignitas erat in Ecclesia valde eximia, ad quam nonnisi viri gravissimi, ac rerum agendarum prudemussimi evehebantur, qui propterea tum ob egregias animi dotes, cum ob illustria in Ecclesiam merita accedente Imperiali benevolentia viam ad Pontificatum Μ ximum sibi facile paratam intuebantur . Hac ratione ad Summum Pontificatum pridem eo enderant Vigilius, Paschalis, Gregorius , Sabinianus , atque ipsemet Bonifacitis III., qui omnes primum Apocrylarii munere functi fuerant , deinde Maximum Pontificatum adepti. Noverat idem Bonifaeius, id maxime eeelesiasticae utilitati congruere, vel quod ea ratione dignissimus successor Romana Cathedrae addieeretur, vel quod iidem qui Apocrysarii munere functi fuerant, rerum ecclesiasticarum statum abprime callebant, in ea praecipue parte, quae unionem Romanae, Graecaeque Ecclesiae, rem profecto tunc temporis maximi momenti, spectarit; via demum quod vir ut plurimum Imperatori aceeptis limus eligeretur ;intererat acilem plurimum, Pontifices eligi Imperator, Constantinopolitano acceptissimos, quo Husdem Imperantis animus ab ambitu Constaruinopolitanorum Patriaris charum averteretur, atque in fovenda Romanae sedis jurae inclinaretur. Revera
idem Bonifacius III. deeretum obtinuit ab Imperante Phoca . uti scribit auctor Pontificalis, quo Romanae Sedi etiam supra Constantinopolitanam Primatus adlatebatur. Quamobrem Bonifacius salubriter consultum Romanae Ecclesiae censuit. quoties definiret, non propere ad electionem successoris Pontificis deveniendum eta, sed dies aliquot expectandos , quibus nimirum interca aut Imperator ipse, aut Apocrysarius Constantinopoli degentes certiores de morte Pontificis rediseerentur , atque ipsis etiam nonnihil in electione successoris concederetur. Haec animadversio sorte magis perspicua redderetur, quoties monumentum superesset actorum memorati Romani Concilii. At cum ejus acta perierint , nemo mihi
Nam venet, si ex illius temporis adjunctis , conjecturis ceteroqui gravissimis paullisper u illarim .
193쪽
Bonifacio IV. nihil a Gratiano tributum videretur , nisi Romani Correctores ani inadvertissent , quod nomine Bonifacii in subiecto canone legitur, alicubi adscriptum haberi eidem Pontifici.
s Canon a s. cas. 16. qs. I. apocryphsι , ω varius in diuersa exemplaribus.
ΑΒ anno 6o . usque ad annum 6is. Romanae Ecclesiae praefuit Bonifacim IV., qui Bonifacio lΙI. successit. Ab auctore libri Pontificalis traditur , templum. quod appellabatur Pantheon olim dicatum Iovi vindici, Hussieni, Pontificis au- toritate vero Deo consecratum fuisse sub titulo B. Mariae, Si omnisam Christi Martyrum. Item traditur, Bonifacium domum suam in monasterium erexisse. An vero jure optimo illi tribuantur, quae legimus sub ipsius nomine in canoneas. Cau. t 6. qu. I., non ausim adfirmare. Ad hoc monumentum ita scribit Va-
spen in Brevi Commentario in Gratianum et 'vulgare, edi famosum decretum sub nomise Bonifacii Papae relatum canone as. hodie ut apoc phum passim reseritur. FP teor quidem, a Bonifacio celebratum fuisse Concilium Romae , postulante prae sertim Mellito Londinensi Episcopo, qui poliquam extra urbis Londinensis moenia monalterium construxisset, Romam petiit a Pontifice Maximo Μonachorum regem dorum regulas accepturus; lateor insuper , ab eodem Pontifice quasdam in ipsa Synodo monasticas regulas praestitutas, quemadmodum testatur Beda in Iib. x. h, storiae ecclelialticae gentis Anglorum cap. 4. , di Henricus Huntindoniensis lib. 3. historiae Anglorum. Verum an hae monaiticae regulae in memorato Gratiani minnumento contineantur, plurimum ipse dubitaverim . Qui . Concilii decretum edidit Gratianeo canoni consonum, fuit Holstentus , eidemque subjecit epistolam, ipsius Concilii Bonifaciani ad Athelbertum Regem Anglorum. Philippus Labbeus& ipse simiIe decretum edidit sub nomine Concilii Bonifaciant, quae duo exemplaria cum inter se nonnihil differant, imo di utraque differant ab exemplari
Ex editione Labbeana. Sunt nonnulli stuIti dogmatis , magis zelo amaritudinis, quam dilectinis is flammati , asserentes Monachos , qui mundo mortui sunt , & Deo vivunt , sacerdotali officio indignos, neque Hai tentiam, aut Christianitatem, seu absinlutione largiri posse per sacerdotalis off-
ii iri cum gratiam, sed omnino fabGratianeo, heic describam . Ex editione Holstentana. Sunt nonnuIli fulti nusso dogmate i. Meusime quidem , deis magis amaritudinis , quam dilectione inflammati, asserentes -- nachos , quia mundo mortui sunt, est Deo vivunt, sacerdotalis pocii potentia indignor , neque m nitenriam , neque Christianitatem
Iargiri, neque absolvere posse pre sacerdotali
ostio divisitui injundam potestatem ; sed
194쪽
De Aonjacio IV. I 8s -ηiηο IMuntuν. Nam s ex hac causti . luntur. Nam s ex hac causa veteresciteres aemuli vera praedicarent, Aposto-ιicae se is Beatusimus Gregorius monastico cultu poliens ad summum nullatenus apicem conscenderet. 2uoniam quidem hae ostiatim fungendi, ligandi , salvendique potestas e Deo summa conceditur; AVUin DI queque
ejusdem sanctis mi Gregorii Lycipulus Ansorum praedicator egregiuI, ac Pannonier
Martinus Beatissimus , cujus faxstitatis
ma longe lateque diffusa totus personat mun-
sis: alii quoque jamplurimi sanctis mi pretis mo Monachortim habitu fulgentes nequaquam annulo Pontificali stibartarentuν ,s, quia Monacbi fuerunt, praedictis uti prohiberentur . Neque enim Benedictus ΛJonmeborum Praeceptor almistus huju1emodi mali so modo fuit interdictor; sed eos saecv- Iarium negotiorum edixit expertes sore solummodo . Quod quidem Apossicis documentis , ω omnium sansiorum I atrum institutis non solum Monachis, verum etiam
canonicis maximst re imperatur. Nemo enim
militans Deo implicat se negotiis secuIaribus. trisque etiam praefatorum Patrum exemplis perspicacibus circumquaque ut muno mortus sint, evidentissima ratione praec pitvr . Tantorum igitur Patrum instituti emplis, qui a periculo mum es refragari, credimus a sacerdotibus Monachis ligasti solvemique oscium Deo imperante haud indigne admisistrari, s eos digne coσ- rigerit ad hoc ministerium sublimari. 2uod lacunctanter a mat, qui quis flatum Morachorum , eu habitum, potentatumque evi- πων consederat. Verbi gratia . Angelus graece , latine nuntius dieitur . Sacerdotes
igituν Monaebi, atque Canonici, qui quoqtidie sancta Dei praecepta annunciant ,
Angeli vocantur, ratione non incongrua
Sed unusquisque Angelicus ordo quanto claritatem Dei vieinius contemplatur, tanto digestate subIimire Uνmatur . Nam uti cherubim, Monachi sex alis velantur, Duae quidem in capitio, quo caput tVisuriter milibus demonsrantvν apertionibus .
aemuli vera praedicarent, ApoItolicae Sedis compar Beatus Gregorius monachico pollens cultu ad summum apice nullatenus conscenderit , cui solvendi,
ligandique potestas concessa est. Augustinus quoque ejusdem sanctissimi Gregorii discipulus Anglorum praedicator egregius, di Pannoniensis Μariirus, aliique quarn plurimi viri sanctissimi piae-ciosorum Monachorum habitu fulgentes
nequaquam annulo Pontificali subirii Drentur. Neque enim Benedictus Monuchorum praeceptor hajus rei aliquo modo fuit interditior, scd eos saecularium negotiorum dixit cxpertes esse di bere ;quod quidem Apostolicis documcntis,
dc Sanctorum Patrum institutis non solum universis , verum etiam Canonicissurnmopere imperatur . Utrisque enim perspicacibus Sanctorum Patrum exemplis , ut mundo mortui sint, praecipitur. Credimus igitur a sacerdotibus Monachis ligandi, solvendique ossicium di. gne administrari, si tamen digne contigerit eos hoc ministerio sublimari. Quod
evidenter affrmat, quisquis statum Μο-nachorum, & habitum considerat. Angelus enim graece , latine nuncius dicitur . Sacerdotes igitur Monachi, atque Canonici, qui Dei praecepta annunciant, Angeli vocantur; sed unusquisque Ang licus ordo, quanto vicinius Dominum contemplamur, tanto sublimius dignitate firmantur. Numquid non ut Cher bim Monachis sex alis velantur: duae in capitio , quo caput tegitur veris demonstrantur assertionibus. Illud vero, quod brachiis extenditur , duas alas
esse dicimus , & illud , quo corpus
conditur, alias duas . Sic sex alarum numerus certissime conficitur . Decertantes igitur conira Μonachos in hac re sacerdotalis potentiae arcere ossicio praecipimus, ut.ab hujuscemodi nefandis ausibus imposterum reprimantur ,
195쪽
IIIud vero tunicae, quos brachiis extendi- quia quanto quisque excelsor , tant. rur, alas duas esse dicimus; θ' illud tan- potentior. dem, quo conditur cerροί, sex alarum numerum certissime implere alseritur . De- certantes igitu Monachicae professonu Presbteros sacerdotaliι polentiae arcere officio , omnimodo praecipimus, tit ab hujuscemodi nefandis avi bus reprimantuν in posterum, quis quamo qui que cel or, tanto
Si penitius, uti fieri decet, consideraveris hujus decreti sententiam, facile agnosces, parum convenire Romano Concilio Bonifacii , & quidem Concilio saeculi septimi, praesertim si his adjunges epiliolam Bonifacii ad Athelbertum Regem Αα-glorum eidem decreto adjectam, cujus formula longe diversa est a formulis Pontificiarum Epistolarum illius aetatis . Praeterea si conferamus ea , quae de hoc Concilio memorat Beda superius laudatus, Cum hoc monumento, quod unum acta Concilii format, etiam constabit diverias fuisse sanctiones Concilii ab hoc decreto ;etenim Concilium, ut ait Beda, de vita Μonachorum, ac quiete nonnulla instante Mellito Londoniensi ordinavit, at ia hocce decreto nihil habetur, quod eo pertineat: tantum definitur gravissima illa controversia, quae demum saeculo undecimo exarsit inter Monachos, & Clericos, contendentibus Μonachis ad adminis strationem Sacramentorum instar Clericorum . Hinc eo facilius ad acta recentioris alicujus Concilii jure hunc ipsum canonem reseremus. Neque fallor: Siquidemia
eadem omnino verba leguntur in canone a. Concilii Nemausensis celebrati anno xo96., atque Consonant cum exemplari Labbeano superius descripto , sequentibus tantummodo verbis in aliorum, quae corrupta videntur , vicem substitutis r Sunt
Bonnuui . . . monacbog, qui munia . . . seu absoltitionem . . .. B. GregoriuI Mona-cties habitu ponens . . . cmscenderet . . . proloso Monachorum halitu . . . annulo
Pontificali subaνrharentur . . . Praeceptor sanctissimus hujus rei . . . non solum Mon chis , verum Canonicis summopere imperatur . . . ligandi, solvendique potestatem digne admini rari . . . contemplatur, tanto sublimi s dignitate firmatur ... quo corpus tegituν, alas duas, tac. Ego sane in conspectu hujus canonis non possum mihi persuadere, jam illum ipsum canonem Nemausensem totidem verbis fuisse editum in Coneilio Romano Bonifacii: qui si editus fuisset apud Bonifacium, dum renovan- .eus erat apud Nemausenses Antistites , aut Bonifacii Papae, aut Coneilii Bonis nimi nomen inter ipsa Nemausensis Concilii asta praelatulisset , eum recentiorum Conciliorum Patres illud semper honoris tribuerint vetustioribus, ut vetustiorum
honestissimam mentionem facerent, quoties illorum monumenta aut eonfirmarent, aut etiam restaura nt. His demum adjicere possum , collectores vetustos hujus canonis nullam mentiunem facere , quae facta primum est apud Ivonem Nemau- sensis Conellii temporibus scribentem, qui tamen in Parte 7. decreti cap. 2α. nonnulla exhibet nonnihil dilli milia ceteris exemplaribus. Consonant verba Ivonis eum exemplari Labbeano superius exhibito, his exceptis : Non viis suisi dogmate , audacissime quidam magis Zelo . . . Userunt Mosacbow . . . neque chrisianitatem largiri , neque obsonoe poloe . . . sed φmnino labumse . . . ad Domum agilatenss spicem eo . sen-
196쪽
De Bonifacis' IV. 187scenderet, eui quiram ostiatim fungendi, tua di, solveiatque Uscio potestra summa comoeditur . . . Ponti cali subar harentur, sed quia Monachi Derunt, praedictis vii peνὸ bentur . Neque enim Benedictus Monaehμ- Praecepιον hujuscemedi rei . . . experteysore solummodo , quod quidem . . . M omnium Sanctorum Parram . . . non solum Monachis , verum etiam Canonicis maximώpere imperatur. Nutrisque enim praefatorem P tram exempli/ perspicacibus eircumquaque ut mundo mortui snt, evidentissima ratione praecipitur. . Tantorum ergo Patrum institutis, exemplis periculos- es refragari . Credimus ergo a Sacerdotibus Monachis ligandi, solvenduIue potestatem, atque seium , Dea operante, haud indisne admisserari, si res digne contigerit ad hoc ministertiam sti limari. Quod ineuncta teν, ω evidenter m rinar qui quis flatum Monachorum , ω θα,itum, potentatumque evidenteν cons erat. Verbi gratis Angelus graece . . . qui. quo siste sancta Der praecepta annuneiant, Aviai vocantur, ramione non incongrua . Ses-- ωDue Avelisus ordo quanto claritatem Dei viciniu3 contemplatuν, tanto duni tate μιιimior Urmatuν . Nam uti Cheνtibi , Mθnachi sex aliae velamur . Duae quidem in capitio , quo captit tegituν, veri milibus demonstrantuν asseνtionibus . Illud vero tun ς , quod bracbiis extenditur, alas duas esse disimus : ω illud tandem , qtio conditu corpus, sex alarum numerum certisfime implere asseritur. Decenantes igitur monachicaenosi νηis presbteros facerdotalis potentiae arcere vicio omnimo praecipimus , ut ab hujuscemodi nefandis ausibus reprimantur in posterum, quia quoto quisque celsor , tant. potentior. Constat igitur, monumentum hujusmodi in primis non tuto adseri posse Bonifacio IU. velut auctori, aut Concilio Romano sub eodem Pontifice celebrato, sed potitis Nemausensi Concilio; cujus tamen exemplaria non omnino invicem comisant. Imo ex eorundem exemplarium collatione nondum fatis, meo judicio, constare potest, utrum eo canone diremt1 sit disputatio, num Monachia liceat Sacramenta Populo ministrare; an potius altera, an e monalterus vocari ad retandas Eoclesias possint, qui sint Sacramenta populo administraturi.
Nomine Deusdedit Papae duo sint apud Gratianum fragmenta.
DEusdedit Vir & doctrina , di pietate insignis, Sedem Apostolicam tenuit ab
anno 6i usque ad annum 6a7. Quae vero hujus Pontificis nomine a Graistiano re&riantur, opus dicenda sunt insignis cujuspiam , ae recentioris deceptoris cis , tib illustri titulo posteritat i illudentis. Huc pertinet in primis canon 1. cau. 3 o ea u. 3o qu. r. laudatus ex epistola Deusdedit ad Gordianum Hispalensem Episcopum. EpD qu. 3. stolam ipsam primum integram referam, non tam ut exinde suppleantur , quae omissa sunt apud Gratianum, quam magis magisque liqueat, quod deinceps subji-Αa a ciam;
197쪽
t 88 Pars seeunda. Caput LXII.
clam : videlieet monumentum hoc tanto Pontifice indignum penitus esse, nec propterea eidem , nisi per gravissimam injuriam tribuendum . His verbis epistola exhibetur : Deusdedit Sanctae Romanae, ει Apostolicae Ecclesae Epistopus Gordiano Hispa-iensi Ecclesae Coepiscopo , ω Fratri dilexi fimo. Pervenit ad Nos Diaconus vester, T srae sanctitatis epistolam serens, quod quidam viri etiam, ac muliere3 praeterito sabbato, paschali die, prae legunt alii pro magno populorum incursu , nesciemes proprio suo sitos suscepissent ex lavacro sancto . Cupis ergo scire , si pro tali accidente ratione d beant viri, ta mulieres ad suum proprium redire Gum , an non . Nos vero moesti in hac re legunt alii: Nos enim G hoc maesti i quissimus priorum Patrum nesνorum dista. Invenimus autem in archivis hujus Apostolicae Sedis jam talta rentigisse in heclesiis Isauri Alii Iegunt Ecclesae Isauriae) ω Ephesorum , smulque Hierosobmα , ω etiam
aliarum Civitatum . Episcopis etiam earum Civitatum ab hac Apostesica dede volentibus scire , s legunt alii utrum viri , ω mulieres redirent ad proprium torum , beat memoriae Sanctissimi Patres Julius, Innocentius, ta Caelestinus eum Episcoporum plurimorum , ω Sacerdotum conventu legunt alii consensu in Ecclasa B. Apostolorum Primcipis prohibentes talia perscripserunt, ta coormaverunt, ut nullo modo jam in conjugisse reciperent mulieres, aut viri, qui quacumque ratione suos susceperGnt natos, sed separent se , ne suadente diabolo tale vitium peccati inolescat legunt alii: jam se in conjugium reciperent muliere1 , ast viri , quicumque aliqua ratione susceperunt natos pν prios , sed separarent se, ne suadente diabolo tale virium innotescat per mundum, Muniversorum emor accrescat. Scitis, quia quomodo Dnt septem dona Spiritus Sancti, ita
sunt septem dona baptismi a primo pabulo sacrati salis, ta ingressu sanctin Ecclesae usque
ad coormationem Diritus Sancti per ebrisma. Ab hoc primo Spiritus Sanai dono tisque ad septimum nullus Christianus suam commatrem in conjugium juscipere debet, ta quι praesumerit, anathematis vinculo religetur in perpetuum, nis paenitentiam egerit digne . Mulieres vero cum separatae fuerint pro hac illicita re a propriis viris , totam praeciapimus recipere dotem , quam in die nuptiali recepit, N post explettim annum recipiantalium virum , smiliter ω vir uxorem. Integra haec epiitola est Deusdedit Pontifici tributa, quam nemo non itatim ab illo abjudicandam putabit. Fictilius in primis est Gordianus ille Episcopus Hispalensis , ad quem directa epistola fertur: etenim scimus ex inscriptionibus Synodi Toletanae anni 6io. tunc praefuisse Hispalensi Ecelesiae Isidorum, quem adhuc rexisse eandem Ecclesiam anno 61'. scimus ex Conis cilio Hispalensi ejusdem anni. Qua itaque ratione contingere potuit, ut tempore Deusdedit Gordianus Hispalensis Episcopus diceretur, nisi dicere velimus & Gordianum , & Isidorum eodem tempore Hispalensem Ecclesiam tenuisse ' Inverosimile etiam videtur, quod ibidem refertur, Parentes magno populi concursu ita praepeditos fuisse , ut ignorantes suscepissent filios suos in administratione baptismatis. Quod vero exinde moestum te Deusdedit adpellaverit , & sollicite ad quaestionem dirimendam veterum Patrum investigaverit monumenta; imo S repererit ad eam rem sanctiones Iulii, Innocentii , & Coelestini Pontificum , non facile mihi
persuadere possum , cum non ageretur de re tanti momenti, quae adeo turbaret virum gravissimum , praesertim cum demonstrari non possint memoratorum Pontificum constituta, quae caussam dedisse seruntur rescripto Deusdedit, quod adeo dis- forme ab aequitate agnovit Alexander lII., ut adversus illud sententiam proferre non dubitaverit in cap. a. de cognatione spirituali. Quis praeterea percipiet verba
illa: Scitis quia quomodo , Uc. usque ad illa suscipere debet, nisi a recta ratione abhor-
198쪽
De Deusdedit. 38'rentem sententiam Pontifici assingat i Dicitur ibidem , septem esse dona sancti Spiritus , a primis baptismi ritibus in baptizandum infusa divinitus, per quae veluti pergi adus spiritualis propinquitas ducta designatur. O rectam graduum computationem , qua fieret, ut duo in primo aeque , ac in septimo gradu jungerentur, nec major esset in uno, quam in altero conjunctio; aut si major conjunctio appareret, ea esset in septimo potius, quam in primo contra Omnes Tmulas computationum . Tandem, quod perspicue a sententiis Deusdedit hoc monumentum alienum evimcit , pertinet ad postremam epistolae partem, quam utpote perPetuae, eidemque . divinae traditioni repugnantem Gratianus omittendam censuit. Asserit auctor epistolae, viros, qui quacumque de caussa filios suos a baptismate suscepissent, ita separandos esse ab uxoribus, ut ipsi alias uxores ducere, & uxores aliis nubere maritis jure possint: qua sententia nemo non agnoscit sanctum illud vinculum violari, quin Deus ipse arctillime inter conjuges colligavit .
As eundem canonem x. cau. 3 o. qu. I. referendus erit canon 3. cau. 32. D. 3. Can. 3.
Siquidem lite in primis Zachariae Pontifici adscriptus a Gratiano fuit, deinde Deus. ες - I . dedit. In hac igitur parte, qua Deusdedit laudatur, non censuit Collector ipsi ita si ' 3'nomen Deusdedit adjicere, ut significaret eidem Pontifici tribuendum canonem fore, sed potius, ut indicaret de hac ipsa materie cognationis spiritualis aliqua jam edita fuisse sub nomine Deusdedit, quae sane cum alia non sint , nisi quae in praelaudato canone i. exhibentur, facile constat , quomodo recipienda haec omnia sint , aut explicanda.
Ex Decreto Honorii Papae laudatur apud Gratianum subjectus hic canon. Canon o. cas. 1 r. qs. 3. Coηcilio Ra veηηatens Johannis VIII.
adscribendus .FRustra de Honorio, susceptoque ab eo Ecclesiae Romanae regimine anno 626. verba facerem, cum fragmentum illud, seu canon ao. cau. o. qu. 3. , qui illius nomine laudatur , Honorii non sit, sed potius Concilii Ravennatensis sub Iohanne VIII. celebrati anno 8 . Primus ex Collectoribus inscriptionem monumenti eorrupit Burchardus, qui in lib. Q. Decreti cap. 48. & 49. recensuit canones . & io. Concilii Ravennatensis, sed canonem p. adscripsit Gelasio, & canonemro. Honorio. Nemo autem ignorat, quam familiare Burchardo fuerit auctorum nomina immutare. Ivo Carnotensis his in suo decreto eundem canonem retulit; imirum in cap. 6 s. partis x ., & quidem sub nomine Iohannis VIII. in Concilio Ravennatensii, & rursum in cap, at 3. ejusdem partis x 4. sub nomine Honorii Papa Burcharchi editionem sine dubio sequutus. En qua tandem ratione deceptus Gratiams fuerit, qui non ex autographis, sed ex Couectoribus fragmentorum
199쪽
zy. . Pars secunda. Caput LxIII. aariones in suum e dicem derivabat. Itaque in Concilio Ravennatenfi , ad quod universi Italiae Episcopi abs Iohanne VIII. acciti fuerant, ita legitur in can. xor
Curae se omnibus Episcopis excommunicatorum nomina tam vieinis Episcopis, quam suis, Parachianis pariter indicare, eaque i. celebri Deo posta prae foribus Ecelsae cunctii conveniemibus inculcare : quatenus in utraque diligentis N axeo municatis ecessasticus aditus excludatur, θ' exe at nis cm fa omnibus auferat . digais sane veneraliIium Episcoporum , via Sacerdotum in hac re districtissime non vigiιavreit, θ' in aliquo emni- merit, quominus eccis uicae severitatis iopesiis eirca pe sonas delinquentium est emetur,
nee coram provinciali θnodo saltis , a communime sciat se esse suspensum . Si vera post tertiam conventionem in sua negligentia manserit, canoniso ju licio subjarebit. Ita supplere, atque emendare juvabia Gratianeam canonem, quem interpretari potis mum debebimus de excommunicatis illis, quorum mentio in eodem Concilio fama suerat in canonibus praecedentibus, nimirum illis, qui domos Dei violavissent, uole fasticis personis injuriam stetissent, sanctimonialem , sue quamcu que seminam is matrimonium , vel concubinatum rapuident, homiciatam, membroν- raruncationem , domis. πiscendia, vel depraedationes fecisse ι, aut his similia delicta admisissera.
De Marti r0. . Ad Martinum Pontificem pertinere videntur duo fragmenta
apud Gratianum. Ex epist. ad Aman. Cdum Episcopum H Can. m. di . so. ex integra epistola supplendus. Trajectensem. LEx Decreto . C Can. a a. de cons dist. 4. pertinet ad Concilium Martini B
HUC revocari non debent quotquot monumenta apud Gratianum legimus sub nomine Μartini Papae. Siquidem jam in priore hujus operis Parie cap. 33. animadvertimus, plurima Concilio Μartini Papae fuisse tributa , quae non Μartino Pontifici L, aut ejus Coneilio Lateranensi adscribenda erant, sed potius Μartino
Bracarensi in collectione canonum ab ipso elucubrata. Quae Μartini Romani Epistopi jure dicum , ad unum, aut alterum caput rediguntur. Μaximum Pontifi- atum ipse tenuit ab anno 64s. usque ad annum 6 s . , quo idem fuit in Chersone' sum relegatus, Eugenio in ejus vicem suffecto, obiit autem anno 6ss. Multa ipse perpessus suit, quod Monothelitarum haeresim damnasset, nee Constantinopolitano Antistiti in eandem haeresim propendenti communicasset. Acta Lateranensia Conc lii tunc temporis celebrati Sancti Pontificis in tuenda fide eonstantiam satis exhia Can. 33. Mat. Exhibet praeterea ejus epistola ad Amandum Trajectensem in Belgio Epist
. 1' pum, quem di de suborta Monothelitarum haresi eertiorem fecit , di quomodo adversita Diuitigod by Coos e
200쪽
adversus reeentes haereticos ipse se gessit, coactoque Concilio illos damnavit. Ims etiam ad Amandum eundem Concilii exemplaria misit, quo facilius Christi fideles in Belgio constituti ediscerent, quare Monothelitarum opinio execratalis esset ediscerent etiam germanam Ecclesiae doctrinam. Ista scribendi Μartino occasionem doderat Amandus, qui eputolam ad Romanum Pontificem direxerat postulans . quid sibi agendum esset in caussa Sacerdotum, ac Ministrorum, qui lapsi in turpia elimina a sacris se miniiteriis arceri aegre ferebant. Martini Papae rescriptum, quod ad hanc rem attinet, legitur in canone i a. diit. so. , cujus verba ita supplere juvabit ex integra epistola, ibi: Suggestum es namque nobis, eo quod PNabim,seu Di cani, aliique sacerdotalis oscii, pos Dad ordinationes in lapsu coinquinantur, G propterea nimio moerore Daternitatem tuam adpringi, vesteque pamrais obsequium pro eorum inobedientia deponere, vacationem ab Episcopatus laboribus eligere , est in flentio , aque otio vitam degere , quam in his, quae tibi commissa sunt, permanere, dicente mismino e Beruus , qui perseveraverit inque in finem . Unde namque beata perseverantia , ns de virtute patientiae t quia secundum apsolicam praedicationem omnes , qui τὐItierint in Chriso pie vipere, persecuriones patientur . Ideoque, frater charissime, non uta afflia 1Mum amaritudo a pio mentis vestrae propolo coarctet recedere , considerans quanta pro absolutione nostri, ta liberatione Creator, Dominusque noser pertulerit, quibusque s contumeliis sociendum tradiderit, ut nos a vinculis potesatis diabolicae liberaret. Pro terea nullatenso in hujusmodi peccato delinquentirus ad destructionem canonum compa
nem exhibeas. Nam qui semeι post suam ordinationem in lapsum ceciderit, deincepi jam postus eris, nullumque gra/um sacerdotii poterit adipisci, sed sussciat ei Iamentationitas , fletibusque assiduis quousque adviserit in eadem paenitentia perdurare, ut commissum delictum divina gratia extinguere valeat. Si enim tales quaerimus ad sacros ordines
promovendos, quibus nulla ruga, nullumque vitae contagium mentes, edi corpora praeperist, quanto magis , s post ordinationem suam quispiam in lapsum ceciderit, S praevaricationis peccato deprebendmur obnoxius, omnino prohibendus est cum manibus Iutulentis,
atque politius mysterium nostrae salutis tractare' bitque hujusmodi semper iuxta sacrarum cana in flatuta in hac vita Opsius, ut ab illo, qui motis interires scrutatμr, nutum ue de ovibus errare congaudet, dum adspexerit Inceram pocnitentiam ejus, in terribili iudieio habeat reostmiliatum, e c. integram hanc Martini sentemiam describendania duxi, ut exinde perspicue constaret, quod alias pluries animadverti, nimirum i di L so. Gratianum propositam de lapsis Sacerdotibus quaestionem non diremisse iuxta germanam Sanctorum Patrum traditionem , veterumque Pontificum definiti
nes , sed potius variis diltinctionibus, atque doctrinis, ut plurimum ex apocryphis , lacerti ve monumentis hinc iIlinc depromus nou diremisis jam, sed in obstu
eo collocasse. Ad Martinum I. Pontificem non sane pertinet canon sta. de cons dist. 4. , -- cin. a.
ius haee est inscriptio apud Gratianum: Ium eae decreto Manini Papae L . quem. ς sque nonnulli putant 1eferendum ad blarinum Iuniorem . qui Mariiuus III. di. V i 'eitur, uixitque anno circiter s. 3. Illud tameo monumeptum frustra imo Dinctiones Martini aut I. aut VI. reperies . Ego arblisor . potius adscribendum. idem esse martino Bracarensi ; neque enim novum est apud Gratianum , canones editos a Martino Bracarensi Antistite sub nomine Martini ripae laudari, quemassimodum constat abunde ex iis, quae animadverti ad caput 33. partis r. Ideo autem