장음표시 사용
211쪽
2e2 Pars seeunda. Caput LXVIII. in epistola exordio professus fuerat, se non suo tantum, sed & B. Petri Apostolorum Principis nomine respondisse, imo etiam Christi doctrinae adhaesisse itiit Quaedam subnexuisti capitula, seiseitando, qualiter teneat, vel doceat hae sancta Apostolica
Romana E es a . . . consulenti tibi de statu Ecet me non ex nobis quas ex nobis, sed ejus graxia, qui aperit os mutorum, ta linguas insumium facit dinertas , qualitre tenere debeas Apostolici vigoris doctrinam dicimus. Sane ego exoptarem, ut vigeret adhuCepistola Bonifacii, qua Gregorium interrogaverat, ut ex eo clarior, atque Com modior ex rerum propositarum adjunctis rescripti interpretatio erueretur. At quoniam illa periit, conabor, quoad fieri poterit per me , ita Gregorii sententiam. Exponere, ut nihil adversus illam objici a quoquam possit, neque enim quidpiam ego magis in deliciis habeo, quam Mut aequo adhibito criterici abjudicare a Summis Pontificibus, quotquot ipsis falso tributa, ita & eximia diligentia, eoquα. Quo par est, obsequio, quae nonnullis ardua visa sum illorum monumenta ad rectam prudentiam exacta demonstrare; unde fiet, ut per me nihil nisi verum, nihil praeterea nisi rectum Pontificibus Maximis adscribatur. Itaque altius repetere juvabit hujusmodi rem, nimirum investigandum arbitror, quonam ex jure in conjugiis definitum sit, ut quis, ne in quibusdam quidem caussis, non pol sit relicta conjuge ad aliam divertere. Agnosco conjugiorum jura Partim naturali ratione, partim divina, ut vocant, positiva, partim hominum I Ee constituta esse : leges autem hujusmodi ab aliis alias distinguendas. Porro naturalis lex etsi universis animantibus indita, in homine tamen magis Perpolita magisterio rationis decus quoddam habet singulare, atque ornamentum. Hinc is, in animalia quaeque vix in procreationem, ac Perfectionem sobolis incumbant; homini uero praeter haec honestiora quaedam custodienda immineant . Hinc eticonjugia prout & hominibus, & brutis communia sunt, dici merito possem maris, ta feminae conjunctio ad sobolis procreationem ordinata, prout solos homines decent, dicentur potius maris, ta feminae conjunctio ad sobolis procreationem ordinata se mis gulis honestatis. Haec sane est humani conjugii inititutio, quam non singularia licujus gentis aeraria, aut tabulae ineliam, instulptamque praeie ferunt, sed quam in omnium mente operatione secreta creator indidit Deus. At vero sicut lata ceteris generalibus naturae praeceptis , ita & in lito singularibus animadversionibus illustrando, atque prout res incidit, accommodando homines non aeandem invere sententiam. Quippe omnes quidem asseruerunt honestatem servandam in conjugiis esse, verum in quo sua eslet honestas communi suffragio definire nusquam sciverunt, aliter atque aliter Tegulas honeitatis explicantibus populis ex infirmitate humani ingenii, quod tenebris offundere solent vel ipsa vitia , in quae pr i s mus , vel suscepta ab ipsamet infantia praejudicia longo successionis ordine a parontibus derivata. Operosum nimis esset singularum gentium mores Percurrere, S per diversa etiam tempora expatiari, ut jussi mus , quinam .fuerit se us communis hominum in naturali honestate conjugiorum definienda. Paucis tamen abi ero , legi apud scriptores non contemnendae motae, morem fuis e apud monnullas ludorum gentes, Arabes, Persa , murosque, ac Babylonios, ut, quod aIii nefas
Putabant, cum matribus filii pudendo amore commisterentur; legi itidem Rugiptiis fuisse ex Ptolomel lam sororum conjugia peruxissa; legi apud Axhenienses fratres sororesque eisdem parentibus genitos invicem incestis nuptiis detineri . De Eliorum, ac parentum nuptiis de statin Ovidius in lib. a. Metamorphoians, scribem genres eta, an
212쪽
Jungitur, & pietas geminato crescit amore. Apud Romanos ipsos, licet consanguinitatis jura, custodirentur, non tamen raerohabita est adfinieatis. Hinc Caecilius Metellus non erubuit uxore defuncta ejus sororem, sibi conjungere, Lucius Crassus deiuncti fratris uxorem, di Novercam Iuliam Antoninus Caraealta, quae sane aut aliis gentibus, aut ipfiet etiam Romanis aliis forte temporibus inhonesta videri conjugia potuerunt. Quid memorem
polygaMaiae usum apud plurimas gentes aliquando probatum Quid turpitudinem illam, quam apud Troglodiras admissam ferunt, qui seminas viris nuper desponsas primis nostibus cognacis & adfinibus promistuis adulteriis polluendas tradebant, licet inclicta dein sub gravissimis plenis continentiae conjugalis lege Τ Quid
aliorum mores, qui ferarum ritu thori geniaIis expertes passim in venerem rue-bint, filiumque editum ille sibi addicebat eum , in quo suimet vultus quandam ex. pressam imaginem deprehendisset y Sane quisquis haec omnia, atque his similia ap- me consideraverit, facile agnoscet, quam varia fuerit gentium adsectio in definiendis regulis honestatis , quas natura ipsa in connubiis voluit custodiendas; quod enim aliis honestum, turpe aliis, atque abominabile visum est, quamquam omnes naturali se juri adhaerere proselsi fuerint . . .
Quid igitur in tam rariis populorum moribus de naturali honestate judicandum superest y Aliquot tu hac re praecavenda Mre praejudicia reor: non enim deme runt in primis, qui suo plus aequo fidentes arbitrio ltat im honestati naturali repugnare prponunciarunt, quod ipsi met velut inhonestum ducerent. Improba sanoe judieandi methodus e si enim unicuique de jam naturae definire licet, prout ipse cogitat, quid natura adeo inhonestum erit, quod videri non possit honestum alimi eogitanti Τ Hinc praeterea illud sequerer absurdum , quo naturae jura sibimet ipsis contraria fiant: quod enim hic honestum , & naturae conforme, is lassis inhonestum ille, & naturae difforme pronunciabit. Sunt alii, qui ad jus d vinum in sacris literis exhibitum suspiciunt; deinde quod eodem divino jure constitutum agnoscunt, statim ad jus naturale reserunt; quasi Deus in lege Mofi, aut Apostolis tradita nihil aliud , quam pura puraque naturalia jura, legesque honestatis primigenias explicaverit. Fia fateor, ac religiosa est haec judicandi norma, quam qui sequitur nunquam recedet ab honestate: sed plurimum vereor, ne exinὀe divini positivi, ut vocant, ac naturalis juris regulae contundamur; contra quam suadeat legum earundem ratio; scimus enim Deum in hac ipsa conmibiorum materie te ris praestituisse Iudaeis regulas, easdem autem non praestituisse Christianis. Μihi illud probaturi sicut in ceteris, ita & in hac re tum demum praecepta quaedam ad jus naturae, sive ad honestatis perpetuas regulas referenda esse , cum apud cultiores gentes recepta fuerint, ac probata, etenim cultiores ipsae gentes serva ills adamusfim naturae juribus studiosissime incubuerunt, quas neque supina rarum caussarumque ignoratio, neque astectuum pravitas , aut asperitas a recto tramite detorfit : cte quamquam apis ipsas aliquando contigerit crimen aut scelus irrepere , vel illud peculiare fuisse nonnullorum, vel facile regentium auctoritata ac vigilantia emendatum deprehendetur. His generaliter prejactis, ut ad rem propostam veniam, & Gregorii II. reis
striptum interprerer, eo reducitur controversa, num uxore aegrotante, debituminque vim reddere nou valerae caussa perpetuae intimitatis potuisset maritus apud Coa Ger-
213쪽
Germanos situ aliam sociare . En quaestionem dirimendam non ex positivo divino Evangelii jure, sed sola naturali honestate inspecta: si quidem de Germanis agebatur , qui recens convertebantur ad Chriltianam Fidem , quorum propterea conjugia jampridem contracta ad puras putasque naturalis honestatis leges referenda erant , non ad positiva Dei praecepta , quae eo usque apud illos ignorabantur . Quid ergo Τ Gregorio II. deliberandum erat , an sepositis divinis institutionibus dissolvi in proposita specie matrimonium posset , novumque conjugium iniri , seu an dissolutio conjugii in proposita specie naturali adversaretur honestati' Quando vero demonstrari poteli, id naturae principiis non adversari seposito Cht illi mandato, non arbitror a veritate aberrasse Gregorium , cum respondit dissolvi conjugium posse. Perspectas ipse habebat cultiorum gentium regulas. Quis enim ignorat, Graecos potissimum aut Romanos naturalis Philosophiae studio incubuisse;& quemadmodum apud Graecos Philosophi, ita apud Romanos Censores ita mores ad naturae initituta formasse, ut nemo magis y Verum sive Graeci Philosophi, sive Romani Censores eam disciplinam facile admiserunt, ut certis in caussis com jugia dissolverentur. Ex Graecis Philosophis Socratem laudo, ex Romanis Censoribus Catonem, viros sane gravissimos, & juris naturalis peritia facile praestantissimos. Socratem , ait Tertullianus in apologetico, Apollo sapientissimum hominem recinit; Se rursum idem Tertullianus: Quis gravior, edi sapientior Catone 7 Attamen & idem Tertullianus in apologetico refert tam Socratem, quam Catonem, dum ipsi conjugio caussa senectutis vacare non possent, amicorum juvenum Opera usos fuisse , ut liberos susciperent. Refero ipsamet verba Tertullianir omnia i discreta sunt apud nos, praeter uxores . In isto solo consortium solvimus , in quo solo reteri homines consortium exercem, qui non amicorum solammodo matrimonia usurpant, sed Usua amicis patientissime subministrant, ex illa credo majorum, eae sapientissimorum disciplina Graeci Socraris , ω Romani Catonis , qui uxores suas amicis communicaverant, quas in matrimonium duxerant, liberorum causta. Idipsum demoniteat S. Augulti. nus ad naturalis juris, ut patet, dogmata respiciens in libro x. de sermone Domini. in monte cap. a 6. ita scribens e Rursum quaeritur. utrum s uxoris permissu ve sterilis, με quae concubitum pars non vult. adhibuerit Ibi alteram vir non ali nam , neque a viro sejunctam , possit esse Me erimine fornicationis Τ Et in hi oris quidem vereris testamenti invenitur exemplam. Sed nunc praecepta majora sunt . Post haec refert, quandam mulierem liberandi mariti caussa diviti cuidam consentiente ipso marito fuisse conjunctam, ita deinde concludens: Nihiι hine in aιiquam partem dijputo, liceat euique aestimare quod velis: non enim de divinis auctoritatibus depromta hi oria es' sed tamen narrato facto non ita respuit hoc sensus humanus , qaod in illa muliere viro jubense commissum est, quemadmodum Mtea, cum Me ullo exempla res ista
In conspectu hujus doctrinae , quam & viri severissimi, & Augustinus ipse ad
Pura , putaque se referens juris naturalis principia non improbaverunt, quis in contrarium adferre poterit regulas honestatis generales Τ Aliud sane postivis, ut vocant , di quidem divinis Evangelii legibus adjectum est, quibus sicut matrimonium ad dignitatem Sacramenti evectum est, ita fuit adeo firmatum , ut individuam, ac prorsus inseparabilem Christi cum Ecclesia unionem significaret. At vero apud Germanos, de quorum conjugiis Gregorius agebat, tum primum Evangelii leges praedicari, & palam fieri omnibus coeperant sub Bonifacio Episcopo. Hinc conjugia Paullo Disitigod by Cooste
214쪽
De Gregorio II., s Gregorio III. stos paullo ante contracta non adeo indissolubilia haberi potuerunt, quemadmodum quae
deinceps in conspectu Ecclesiae contraherentur. Quid superest eam ob rem, quod apud Gregorium quisquam improbare possiti Neque vero id fuit in Ecclesia novum , ut quoties de conjugiis ageretur, quae Sacramenta non essent, praesertim de illis, quae inter non Christianos inita pridem fuissent, certis in factorum speciebus, mitius quoquomodo ageretur, & nonnihil aut indulgeretur, aut relaxaretur. Exemplum illustre est apud Theodorum Cantuariensem Virum in ecclesiastica disciplina plane eruditissimum. Scilicet is cum Britannos recens ad fidem conversos instituisset, facultatem eisdem fecit fornicationis vitandae caussa, ut si uxor diu abfuisset, aut in captivitate detineretur, aliam sibi uxorem sociarent, ut patet ex ejusdem Capitulis apud Petitum editis cap. o. ibi r Si mulier fliscesserit a viro despiciens eum, ω nesens reverti, edi reconciliari viro, post quiπque annos cum consensu Episcopi aliam accipere liceat uxorem: Si in captivitate per vim ducta redimi non potest, psyi annum alteram aecipere . Items in eaptivitate ductus fuerit vir ejus , quisqtie annos expectet,s- militer autem tu mulier , s talia contigerint. Si igitur alteram duxerit uorem, priorem de captivitate reversam accipiat , posteriorem dimittat, smiliter autem illa, scut superius diximus, s talia contigerint, faciat. Si cujus uxorem hostis absulerit, ipse eam ad pisci non potes, luet aliam tollere; meIius est sc facere, quam fornicari, tae. Non absimilis sententia recepta est in Capitulari Pippini Francorum Regis edito anno 7sa. sub nomine Synodi vermeriensis cap. s. ibi: Siquis necestate inevitabili cogente in
alium meatum, seu Provinciam fugerit, ... ει uxor ejus cum valet, aut potest amore parentum, aut rerum. Darum eum sequi noluerit, ins ' omni tempore, quamdiu vis ejus ,
quem secuta non fuit, vivit, semper innupta permaneat. Nam sile vir ejus, qui necessitate cogente in alium locum fugit, s nunquam in suam patriam se reversurum sperat , s se abstinere non potest , aliam uκorem eum paenitentia potes accipere . Huc referendus
erit canon Φ. cau. 34. qu. I. Itidem in eodem vermeriensi conventu Canone s. ,
quem laudaverunt Regino in lib. a. de eccles. discipi. cap. at 8., & Burchardus lib. 6. CaP. 43., cavetur, ut si mulier viro ad mortem insidiata fuerit, vir possit ipsamiaxorem amittere, edi aliam aeripere; ipsa autem Osdiatrix paenitentiae subacta absque spe conjugii maneat. Posset huc etiam referri, quod Paullus Apostolus scribit, nimirum si infidelis uxori etiam infideli conjunctus ad Fidem convertatur, posse illam aliam ducere, quoties infidelis uxor sine Fidei periculo non cohabitet. Nonne haec omnia perspicue indicant, justa de caussa dissolvi aliquando potuisse conjugia, quae juxta sola juris naturalis praecepta contracta fuissent 7 Quae si dissoluta fuerunt auctoritate Apostoli, Theodori Cantuariensis, & aliquot Conciliorum, quid novi, quaeso , Gregorius molitus est , ubi & ipse ditatuit matrimonia Germanorum , quae ipsi adhuc Ethnica superstitione detenti olim celebraverant Τ Quod si quisquam adhuc severius hac in re agendum voluerit, atque crediderit Gregorium II. hac ita specie nonnihil indulsisse Germanis , non probando , laudandove, sed potius Permittendo, ne forte aliaes gravissima mala emergerent; is sane de Sancto Pontἱfice, ejusdemque sententia aequius, & convenientius disseret, quam disseruerit Gratianus, quasi hac in parte Gregorius imitatus fuerit Μosem, dum veteribus Iudaeis libellum repudii uxori porrigi permisit, quod Sc aliquando factum a Viris ecclesiasticia
reseret origenes in Commentario in Μatthaeum ita scribens: Tam vero contrascripturae legem mulieri vivente viro nubere quidam Ecclesiae Rectores perm*erant, agentes castra id, quod scriptum es .... non omniso tamen Me ratione, haec enim comν ἶegem '
215쪽
zos Pars Secunda. Caput LXVIII.
larem initio latam, θ' scriptam ad vitanda pejora alieno arbitrio morem reremo starperm se versmile est . . Redeo ad laudatam epistolam Gregorii II. cap. 3. . in quo legimus verba.can m. s. nis F. cad. a. qu. s. Ibi autem disciplina proponitur, quae media aetate Ecclesiae η ubique vigebat, nimirum ut rei, qui delati fuissent in publicum, probationibus dei' ficientibus sese jurejurando purgarent. Gregorii verba hac sunt: De Preab erF vem; si quilibet Sacerdos a populo fuerit aecusatus, si steret non fuerint testes, qui crimini i lato adprobent veritatem, iusjurandum erit in medio, ta illum testem preserat de innocentia suae puritate, mi nuda, es aperta sunt omnia, IIcque maneae in proprio gradu.In capite 4.. ejusdem epistolae legitur , quod sub nomine Gregorii III. legitur apud Gratianum in cin. s. de conc dist. s. ibi: Nam δε homine, qui a Pontificeta Mn. s. coormatus fuerit, denuo uia talis inriteratio prohibenda est. Nihil amplius hela a seMcio capite 7. hujus epistolae, ad quod referendus est canon Σ. cau. Σ . qu. M,
δ' istud enim jam superius expendi, ubi agendum erat de capiti s Gregorii Μ Mi , quod Gratianus tribuisset Gregorio Magno ad Augustinum Anglorum Episscopum rescribenti. Progredior potius ad caput s. ejusdem epistolae, ubi habentur verba canonis si de ρα. . Cons. 4- ibi: De parvulis vero, qui a parentabus subtracti sunt, , an baptizati sunt, vi hs o' non , wm o ς , quia interrogasti, bos ut baptieare deheas secundum Parrum readiadis. . tiovem , is non fwerit, qui res cetur, ratia poscis. Optimae Eme , atque animarum Δαluti apprime initis disciplina: juvat enim potius de vi Sacrament, periculum taeere, quam salutem parvulorum, de quorum baptilinate dubitatue, in discrimenade cere, quum Sacramenta instituta divinitus sint hominum caussa: eamque ob rem parum reserre videtur, ubi de hominum salute agitur, Sacramenta ipsa in re dubia iserata forte vacua fieri, ae frustrari.
Altera epistola est Gregorii Papae ad eundem Bonifacium scripta, quae jure , optimo Gregorio III. erit tribuenda. In ea Μaximus Pontifex profitetur, se pallium archiepiscopale ad Bonifacium mittere, ex quo argumentum optimum est , quo ostendatur ad Gregorium III. illam pertinere , quum auctor vitae Bonifacii lib. 1. CaP. 31. , quemadmodum jam observavit Simondus, scripserit a Gregorio III. pallium fuisse Bonifacio concessum. Ex hac ipsa epistola regulae quaedam editae colliguntur de modo , & usu pallii, itidem de juribus , quae pallio cohaerere videntur, ac praelartim de potetiate novorum Episcopatuum instituendorum . His adjecit Gregorius nonnulla alia disciplinae ecclesiasticae capita, de quibus a Boni Dcio fuerat interrogatus. Epistolae inscriptio haec est e Reverentissimo, avi Sanctustmo Fratri Bonifaeis Coepibeopo ad iliuminationem Gentis Germaniae, ves ei cumquaque is . umbra montis morantibus gentibus in Orore constitutis ab hae Apostolica Sede directo Gregorius Sem, Servorum Dei. Gratulatur initio Sanctus Pontifex eum Bonilacio, quod plurimos in Ethnicorum superstitionibus ad Christi Fidem convertisset , & veluti Moddam honestissimum optime exactae praedicationis insigne profitetur se pallium mittere, quo Bonidicius ornetur , & Ααhiepiscopi nomine, ac dignitate potiatur. Polae pauca ita prosequitur . Quia vero turbas Domini gratia in iis,m parratas ad c...ii Fidem oberis esse comersas, ideoque nequire te occurrere amnibus , ω quae satis viis. 16. tiae sunt, impendere, vel intimare, cum jam lange Iateque gratia Christi ejus Fides in
M, tuis propagestir, 'mecipimus , ut juxta Derorum eanonum D ta , ubi multitudo exin
216쪽
De Gregorio IL, EN Gregorio m. sto platioue . ut nan vilescat dignitas Episcopatus . Haec verba relata sunt in canonem s3. Cau. 16. qu. R., ex quo sane dignoscitur, quo jure facultas concessa fuerat Bonis,cio novos Episcopatus erigendi: is nimirum Sedis Apostolicae delegatum agebat in Germania , in qua nullae adhuc distinctae erant Ecclesiarum Provinciae , nulli adhuc divisi Episcopatus, imo nec instituti, eove minus desii sciati, qui Metropolitarum
Iu capite primo ejusdem epistolae Bonifacii interrogationi respondens Gregorius ais r Eosdemque, quas a P aganis baptieatos esse asseruisti, s ita habetur, ut denuo ba c..rietes in vimine Sanctae Trinitatis mandamus . Haec sententia , quae integra le8itur d. e sin Can. 12. de Cons. diit. 4. occasionem quibusdam interpretibus Praebuit dubitandi, dis. 4.aeum Gregotio probatum fuismet baptisma ab Ethnico quocumque etiam servata Christi institutotis ωrmula collatum . Utinam de Bonifacii interrogatione consta-get; tunc enim clarior roscribentis. Pontificis sententia fieret. Nihil minus tamen, ubi Bonifacii interrogationum exemplaria hodie desideramur, ex conjecturis juvabit Gregorii sententiam investigare. Ego sane non dubito, quin Gregorius idem non sit de eo baptismate intelligendus, quod Paganus quisquam contulerit, non servata ecclesiastica Sacramenti sormula r siqvidem ea aetate non deerant apud Ethnicos quidam Saoerdotes, qui baptismatis christiani irridendi caussa simili quodam lavacro inerentur, eoque ritu baptieandi suos infantes Iovi dedicarent, concepta ad id tali formula, quae christianam formulam imitaretur, pro nomine ex caussa Dei Patris, nomen Ioyis subiti uentes. Id videtur facile erui posse ex eadem Gregorii III, epistola cap. 4. , ubi ita legitur r Eos etiam , qui se dubitaπt esse baptiZ-s, ves ut a Presbytero Jovi mactante, ει carnes immolatilias vescente baptιtati sint, ut ν ha Mentur praecipimus. Noscimus praeterea & Zachariam Pontificem, qui Gregorio tu. succesiit, ad Bonifacium eundem etiam de hujusmodi re rescripssse , ae praecipue solluitum in eo fuisse, ut ostenderet, Sanctii imae Trinitatis invocationem necellariam esse in baptismate administrando, quemadmodum colligitur inter e tera ex canone 83. de consecr. dist. 4. Hinc vero deducitur Bonifacium in proposita specie dubitasse non de ministro, sed potius de necessaria sorma baptismatis. Lmo de miniitro ipso dubitare minime poterat, cum sciret baptismi virtutem totam ex divina institutione , non ex qualitate mi initri pendere , edoctus iam ex epistola Gregorii H. cap. 8. in illis verbis : Enim vero quosdam absque interνogatione θmbesi ab adtiiseris, εν indignis presbsteris fassus es baptieutos. In his tua dilectio e necit anιiquum morem Ecclesar, quia quisquis in nomine Patr&, est Filii, est Spiritua nua ba tetrusus est, σebaptiZari eum minime licet. Non enim in nomine baptieantis , sed in nomine Trinitatis bujus gratiae donum preeipitur, eae remeatur, quod Apostolas ait: inus Deus , una Hdes, unum Baptisma . Itaque Bonifacius de qualitate baptizantis jam antea edoctus a Gregorio II., videtur postulavisse a Gregorio III. de formula in baptizante necessaria; proindeque concludi recte potest, ideo a Gregorio IV. respondente invalidum declaratum fuisse baptismum a Pagano collatum , non quod Faganus minister ellet, sed quod Paganus minister baptismi formulam in Sacrametati collatione C rupisset . Conlarantur cum his, quae dicentur inferius ad
canonem a. dist. M. Quot legimus en canone M. Cau. 1 3. . a. referendam est ad hanc ipsam episto
217쪽
acis Pars Secunda. Caput LxVIII.
atque eorum memoriam faciat Presbter quamvis omnes peccatis subiaceamus, eos. ενuit tamen , ut Sacerdos nonnis pro morasis catholicis memoriam facias, eae intercedat non enim pro impiis, quamvis Christiani fuerint, tale quid agere licebit. Est demum alia Gregorii III. ad Bomiacium Μoguminam epistola, quae incipit Doctoris Gentium, & data dicitur 4. Kalendaν Novembris, imperante Domino piissimo Augusto Leone, imperii ejus anno a 3. , sed edi Constantino Magno Imperatore erus Misanno ao. indictione s. Ibidem gratulatur rursum Gregorius, quod Christiana Fides mira in Germaniae partibus recepisset incrementa, Carolo Praesertim Francorum Principe juvante . Inter cetera deinde haec subdit et Quia indicasti perrexisse te ad gentem Bajoariorum, ta inveniste eos extra ordinem eccissasticum viventes, dum Episcopos non habebant in Provincia, nis unum nomine Vivilo , quem nos ante tempus ordinavimus , ω quia cum absensu Orsionis Ducis eorundem Bajoariorum, seu Optimatum. Provinciae illius , tres alios ordinasses Episcopor, eae in quituar panes Provinciam illam divissses, id es in quatuoν Parochias, ut unusquisque Episcopus suam habeat Parochiam, bene, ω satis prudenter peregi , Frater, quoniam opostolicam praeceptionem ex nostra vise implasti, edi Atu tibi praecipimus , ita peregisti. Itaque non donas, Fratre reverenti Fime , doeendo eos sanctam, catbolicam, est apostolicam Romanae Sedis traditionem, ut Πιuminentuν rudes , ta viam salutis teneant, per quam possint ad aeterna praemia pedi venire . Preibteres vero , quos ibidem reperisti, s incogniti fuerint viri, a quibus sunt ordinati, EP dubium es eos Episcopos suide , an non , qui eos ordinaverunt; s bonae actionis , est ealbolici miri sunt illi Preubteri , est in ministerio Corsi, omnique lege sanctae docti, atque apti ab Episcopo suo benedictionem Errabieratus suscipiant, consecremtuν , se miniserio suo fungantur. Posteriora haec verba retulit Gratianus in caninnem a. dist. 68., quae sane erant cum Praecedentibus conjungenda, ut perspicu adpareret exinde Gregorii sementia. Et quidem haec apprime conveniebant & tem. pori, & Ioco, in quo degebat Bonifacius. Etenim Episcopi illic, ac tunc in suis sedibus minime consistebant , cum in populo recens ad Christi Fidem converso nondum distributae dioeceses essent, suisque finibus singulae circumscriptae , imo &Episcopi ipsi animo Fidei latius extendendae per illas Provincias more ita dixerim apostolico vagabantur . Ne vero alias sub nomine Episcoporum falsi prodirent Amtistites, qui Sacerdotes, ac Presbyteros consecrarent, caute consulendum fuit, ubi ageretur de Presbyteris ordinatis ab iis, quorum episcopalis dignitas, aut auctoritas erat ignota, ut ipsi reordinarentur legitime, si nihil canonicum obruisset. Hincia Concilio ejusdem Bonifacii anno γ a. celebrato canone 4. ita statutum legimus:
Statuimus etiam, ut secundum canonicam cautelam omnes undequaque venientes ignotas
Episcopos, vel Presbyteros ante probationem θnodalem in eccissasticum ministerium non admitteremus. Huc quoque protrahi posset conititutio Concilii Vermeriensis anno circiter 41., proindeque circa tempora Gregorii II. celehrati can. 34. , ubi ita legitur: 'aut ab Episeopis ambulantibuν pre patrias ordinatio Presbyterorum non fas .s autem boni sunt illi Presbyteri , iterum consecrentur. Sic explicatus est Gratiant cain non a. dist. 68. Non est tamen omittendum, quod ipse Gregorius II. in eadem epistola Persequitur, utpote quod plurimum facere potest ad interpretationem illorum , quae superius tradidi ad canonem sa. de cons. dist. 4. Ait Gregorius: Dii vero, qui baptis Oti sunt peν diversissem, eae declinationem linguarum gentilitatis, tamen quia in nomine Trinitatis baptietati sunt, oportet eos per manus impotionem, edi sacri Chrismatis
sva ιρum cosmari. Hanc suae deducitur, eos, qui in Ethaicis stat baptizati, dum modo Diuitigod by GOoste
218쪽
De Gre νω II., ω Gregorio III aoymodo in sanctae Trinitatis nomine baptizati fuisse dicantur, non jam rebaptizandos esse, sed potius Sacramento confirmationis in Ecclesia recipiendos . Quae cum ita sint, ne Gregorium III. sibimet ipsi adversari dicamus , concludendum erit , GreMrium eundem in nuper memorato canone sa. de cons. dist. q. non de alia specie intelligi potis , quam de ea, in qua Pagani quidem Sacramentum baptismatis administraverint, sed baptismatis ejusdem formulam administrando corruperint, quemadmodum superius tradebam . . ' o
De Zacharia. . . Auctor laudatur Zacharias subjectorum canonum apud Gratianum.
Con. 4. dist. 93. ex optimis eodicibus Omendandus. Ex Romano i Can. 3. cau. ar. qu. 4, ex optimis collibu3 emendandus. couciliis. I Cau. 14. cas. 26. qu.. 7. ex optimis codicibuI emendandus . n. s7. de cons dis. I. ex optimis codicibal emendandus.
C Can. a. e . 29. qu. a. es potius Thredori Cantuarieos, uel Ex aliquot De-d uberti Eboracensis. . eus. l Can. 23. cos. 32. qu. 7. es potius Burchardi Momaciens s. L Con. q. cas. ys. Us. s. ad recentiora tempora referendui.
Theodorum Epi-J Can. a. eau. 3 o. qu. 3. 1 smul iungendi, atque ad diversa edita scopum Ticium- i Can. 3. cav. 3o- qu. 3. exemplaria exigendi .
PQ Ari; strii;4 ud C C--- . 78. μ imum emna supplevitis . v -- ῆ H. - I Gn. 17. cas. 7. qu. 1. ex episeolis Zactaris supplandus. semim 'm tui 1 - - δος-η qu. 3. ex integra epistola supplendus.1 opum MOBVR i ciis gi. δε - ' 4. ex integra epistola smic' - -l Can. 86. de cons dis. Μ. ex integra epistola supplendus. Regotio III. in Romana Sede successit Zacharias sub finem anni 74r. Pin eandumque Sedem usque ad annum sa. summa cum animi. moderatione, rerumque agendarum Prudentia tenuit. Plurima quidem sunt monumenta, ex quisbus egregia ipsius erga EccIesiam merita indicari facile. Posseat. Huc inarum refero, quae apud Gratianum demonstrantur . Tom. m.
219쪽
Ad Concilium Romae a Zacharia Pontifice celebratum convenerunt omnes Italiae Episcopi de variis ecclesiasticae disciplinae capitibus regulas constituturi . Vulgo traditur celebrata haec Synodus anno M., etenim in ejus fine haec leguntur et Factum est hoc ConciIium anno secundo legunt nonnulli tento Artabas dimperatoris,. nec non ει Luithprandi Regis anno trigesmosecundo indictione duodecima. Sive ex subscriptione ita expresIa , in qua & Imperatoris , Se Longobardorum
Regis anni una memorantur, sive ex variis Canonum constitutorum formulis ,
quibus & Romani, & Longobardi canonibus editis obnoxii scribuntur, facile con. jicitur, tunc temporis Romanos foedus inivisse in Italia cum Longobardis, quamquam tamen Orientali Imperatori adhuc adhaererent , non quidem Constantino Copronymo Iconoctastae, quem ipsi etiam Constantinopolita* ejecerant, sed Axtabassio sacrarum imaginum adversus impios homines vindici , ac defensori , qui aliquot annis in locum ejecti imperium tenuit. Quindecim canonibus , quae discutienda fuerant, definivit Zacharias. In primo, & secundo cautum stat, nstia Episcopi, Presbyteri, vel Diaconi cum mulieribus habitarent, renovato 'hac in re Synodi Nicaenae decreto. Tertius canon legitur apud Gratianum in can. 3. Cau. 2I. M. 4. ita ex optimis codicibus emendando . 'Ut Episcopus, Pre1bter, Diaconus secuIaνi indumento minime urantur, nis, ut condecet, tunica sacerduali, sed nee dum ambulaverint in civitate, aut in via, sui in plateis Me operimento praesumat ambulare, praeter I in itinere longo ambulaverit. 9uia scut mulieν orans in Eoriosa non velato espite deturpse eaput suum, Iuxta Apostoli vocem, ita Sacerdos sne operimento deturpat suum Sacerdotium . Nam s temere praesumserit contra statuta agere , communione privetur, isnec quae Mista sunt adimplere maturet. Videtur hoc in loco obviam itum fuisse aliquot Sacerdotum moribus, qui in exteriore corporis habitu dejecta Romana toga omnibus olim communi imitari voluerunt breviores Longobardorum vestes, quemadmodum eadem ratione in canone 8. praeceptum est, ne Clerici, aut Monachi comam laxarent , & in canone x 3. ne Clerici Ecclesias cum baculis introirent.
In canone 4. ejusdem Concilii ita legitur: it iuxta sanctorum Patrem, edi e nonum statuta omnes Episcopi, qui hujus Amselicae Sedis ordinationi subjacebunt, qui propinqui sunt, annue idibus meri s Maji Gnstorum Primipum Apostolorum Petri, Paulli liminibus praesententur, omni ores ne sepsta. Qui vero de longinquo, juxta
chirograpirum suum impisant. Nam qui hujus constιtutionis contemtor eκtiterit, praeters aegritudine vaIida 'erit detentus, sciat se eanonibus subjacere. Retulit haec Gratianus in canone 4. dist. 93. non tam Zachariae, quam Anaeleti Pontificum no mine .. sed jam superius in cap. 2. de capitibus Anacleti animadvertere debui, falso Anaeleti nomen huic canoni adpositum fuisse. Porro cum in eodem canonestatutum sit, Episcopos Apostolicae Sedis ordinationi subjectos, scilicet eos, qui Romano Antistiti tanquam Μetropolitae etiam suberant , propinquiores saltem quotannis Romam Convenire , idque Daeta sanctorum Patrum , is canonum flatura , unusquisque facile intelliget, haec spectare ad Provincialis Concilii celebrationem,
quae quotannis fieri solebat ex veterum canonum disciplina, quam sorte collapsam
220쪽
ex iniuria temporum, ideo restaurandam Zacharias censuli, quod in Italia jungi
tum fuisse Episcopi coeperant, ob junctos tunc temporis Romanorum animos, ac Longobardorum. In sequentibas Concilii canonibus quinto nimirum, sexto, & septimo de conjugiorum juribus nonnulla decreta sunt, in octavo de Clericis aut Μonachis co- mam laxantibus. Nonus canon ita exprimitur: Ut nullus Glandas yanuarias, brama colere praesumserit, aut mensas cum dapibus in domibus praeparare , uι per qu. 7. vicos, eae plateas cantationes, EP choros ducere, quod maxima iniquitas es coram Deo, anathema M. Ex his emendandus erit canon I 4. Cau. 26. qu. 7. Iam ad hunci canonem illustrandum nonnulla tradidit Antonius Augustinus in lib. a. dies. 1. de emend. Gratiani, scribens, in epistola Bonifacii Μartyris ad Zachariam Pontificem legi, conqueri illum, quod dicerent Barbari se vidisse Romae juxta Ecclesiam S. Petri Glendis Ianuarii paganorum consuetudine choros duci per plateas , & acclamationes, de cantiones sacrilegas audivisse, & mensas illa die, vel nocte dapibus onerari, & alia fieri. Subjicit praeterea nomine Doma intestigi Dumalia quaedam, seu brumales Iudos, quos Concilium Trullanum cap. 6 a. vetuerat . Incidere autem bruma solebant Saturnalibus diebus non longe a Kalendis Ianuariis . Tertullianus in libro de Idololatria hoc confirmare videtur cum de Br mae honorario, & Kalendis Ianuariis , & Saturnalium celebratione agit. Hucusque Antonius Augustinus. Qui in superstitiosis veterum vomanorum ritibusicivelligandis studuerunt bruma, seu brumalia invenerunt celebrata in Bacchi honorem bis in anno, seu mense Februarii, seu mense Augusti. Quaecumque vero esset illius superstitionis ratio , & eaussa, dubitandum nemini erit, quia jure optimo velut a Christianis hominibus aliena vetita fuerint. Ejusdem Concilii canones 13. , & 14. recensuit Gratianus in canone s7. d tons disi. 1., quem incario, non Zachariae vetulti Gratiani codices adscripserant. Cas.s'. En Concilii verba in can. a 3. Ut nullas Episcopus , Presbyteν , aut Diaconus ad /e sons celabranda Mussarum solemnia praesumat cum baculo introire, aut velato capite istario Dat ad sere, quoniam EP Apostolus prohibet viros velato capite orare in Ecclesa, tas temere praesumserit, communione privetur. Et in canone x 4. ut Episcopus, aut
'en ire, dum ingressus suerit ad Missorum solemnia celebranda, nullo modo audeat data oratiane clegunt alii dicta oratione recedere, ut ab alio Episcopo, aut Pre19-tera suppleantuν Missarum solemnia: sed qui initium ponit, suppleas uisue ad Mem , quia scriptum es: qui perseveraverit inque in Inem, Disus erit. Siquis vero praesumserit praeter quod posvimiu agere, a sacro Corpore , ω Sanguine Domini Nostri Iesu Christi si suspensus. Ex his aliquot jure optimo emendari poterunt apud Gratianum .
De Decretis aliquot Zachariae tributis.
Nonnulla sint apud Gratianum , quae sub Zachaliae Pontificis nomine vulgari potiuerunt, quasi ex aliquot ejusdem editis decretis, quae tamen vix Zachariae ei. Con dem conveniunt. Hujusmodi est in Primis canon a. cau.' 19. M. a. Primus ': 'ejusdem auctor esse videtur Theodorus Cantuariensis, qui in Capitulis apud Peta.