장음표시 사용
231쪽
222 Pars secunda. Caput Laem. nificii mentio habenda fuit, quemadmodum etiam epistolarum Zachariae ad Bonifacium,i opportunum visum est pauca subjicere, quae ad Bonifacium pertinent in codice Gratianeo. Et quidem commodius ceteris agendum hic est de canone Fo4. Cau. 11. qu. 3. , utpote qui depromtus est ex epistola Boallacii ad Zacha. riam, qui etiam conjungi debet cum canone ios. ejusdem caussae, & quaestionis. Habetur ille in epistola per Lullum Presbyterum missa, quae incipit Paternae pie. qu. i. ratis, ubi tamen pro illis Gratiani verbis: Ad ipulator serem , ta adjutis quod cum divina gratia adimplere sudui . . -. ω implere noσ potui ; sed spiritualiteν -- plevi Sacramentum, tac., ita legitur et AdstipuIator, ta adjutor ferem ; hoc autem cum diuina gratia adimplere sudui . . . ta implere non potui . Spiritaliter impleoi
Sacramentum, Sc. Haec si junxeris omni liquebit, qua cautela voluerit Gregorius, Bonifacium inter gentes Evangelium praedicaturum vivere ac conversari, qua etiam
ratione Bonifacius jusjurandum Gregorio praestitum implenqum crediderit Alia est ejusdem Bonifacit epistola ad Regem Anglorum Ethibaldum , Iegunt Gn. io. alii Hiltribaldum, alii Echeldobaldum, alii Accheldobaldum, cum hac inscriptione r iis, Isi Domino charissmo, ta in Christi amore ceteris Regibus praeserendo inobta Angrerum imperii sceptra gubernanti Ethibaldo Regi Bonifacius Archiepiscopus Legatus Germani.
cus Romanae Ecclesiae, tac. Hinc exceptus est Gratiani canon Io. dist. s 6. , quem ad manuscriptum codicem Romani Correctores exegerunt, & Antonius Augustinus in lib. a. Dial. 3. de emend. Grati cum Thomasiano codice contulit, ita subdens: In verbis non magna, varietas est: pro illis improperium nobis objici
tur, illis est, improperium est, G pro nec bello, nec in bello , pro Hispaniae,& Provinciae, omista voce, Se, Hispaniae Provinciae. Sic autem fortasse non Galliae pars, quae Provincia dicitur, accipietur. Pro illis vindex talium , illic est judex Omnipotens talium. A. ego vindex omnipotens talium scriberem . B. Denique pro illis per ignorantes legem Dei, idest Per Sarracenos, scriptum est, per ignorantiam legis Dei, de per Sarracenos. A. Quid apud Donem sit, videamus . C. Ivi improperium est babet, ta nec in bello. Retinet tamen & Provinciae , atque voce vindex Me vocibus judex omnipotens caret. Ad extremum habet per ignorantiam legis Dei per Sarracenos. A. Capitularia conferamus. C. Contuli. Et Provinciae solam habent, cetera ut in ipsa Bonifacit epistola . Hodie haec epistola edita est inter cetera Bonifacit ejusdem monumenta; praecipuus autem scribentis scopus is erat: gratulabatur in primis cum ipsomet Rege, quod pluribus optimis gestis Regium animum exornaret; deinde mitiore stilo enarrabat se accepisse, quod tamen falsum suspicabatur, illum sine justa legitimaque conjuge, vaga qua' clam libidine in plurimas rapi consuevisse, quo enarrato exponebat, quam Iope illud esset, atque inhonestum, potissimum ubi ageretur de Principe, cujus mores facile ceteri imitarentur. Ex his plane intelligitur integra memorati Gratianti
Superest adhuc canon 6. dist. o. , quem ex dictis Bonifacii Martypis deprom eis s. tum adseruit Gratianus I Paullo aliter Ivo Carpotensis in cap. 23. partis s. Ex ἐis. s. gestis Bonifacit Maroris Legati Romanae Ecessae. At vero sive gesta, sive dicta hujusmodi Bonifacii nulli bi reperiuntur, quemadmodum se non reperisse suis tem poribus testatus est Antonius Augustinus ceteroqui solertissimus rerum ecclesiasticarum veterum investigator, in lib. a. de emendat. Gratian. Dial. 3. Roma
ni Correctores Naucleri testimonium produxerunt, ut illum cauonem Bonita'
232쪽
De Zacharia. 223eio jure quodam adscriberent. Non video tamen, quid in hac re valere pc ist estimonium Naueteri, qui taculo demum quintodecimo scripsit a Boni lacii um-poribus valde remotus. Potiore jure iidem Correctores laudaverunt Deusdedit Cardinalem nondum tamen talis, tantaque est ejusdem Collectoris auctoritas, ut rem extra omnem controversiam collocet, cum Deusdedit post duo, & amplius a Bonifacio tacula scripserit. Ego sane laudandam interea censeo Romanorum Correctorum solertiam, qui Collectorem illum indicaverunt, nimirum Deusdedit Cardinalem, quem non Gratianus tantum sequutus fuerat, sed & Ivo Carnotensis; unaque definivisse visi sunt non omnino certam esse hujus canonis auctoritatem, quotiescumque ipsa canonis auctoritas ad fidem, auctoritatemque Collectionis Deusdedit exigatur . Ut enim omittam , Collectionem hanc non omni ex parte probatissimam apud omnes perpetuo extitisse , dicam tantummodo, plurima in eam Collectionem effluxisse ex mercibus Isidorianis, atque, quod ad rem praesentem periinet, lassiciet conferre eundem canonem 6. diit. 4o. cum sanone B. cau. a. qu. 7. , ut exinde dignoscatur, quanta adfinitas sit inter hunc canonem Bonifacio tributum. & epistolam Pseudo Clementis . Non ignoro Μartinum Lutherum inter articulos ex Codice canonum excerptos , quibus adserebat illum detestabilibus fragmentis esse repletum , ac propterea Perdendum , caput hoc publice proposuisse octavo articulo, ut ceteros suae opinionis sectatores, se vidam praesertim juventutem adversus canonum doctrinam concitaret , quemadmodum demonstravit Vittembergensis exitus anno et seto. die 7. Decembris, quo Codex canonum igni traditus fuit. Sunt tamen haec animi nimio, Sc uis requitatem aestuantis deliramenta; non enim integra rerum gestarum volumina ideo perdi necesse est, quod in iis aliqua idemtidem inveniantur a veritate aliena . Quamquam vero germana nulla supersint hujus canonis vestigia apud veteres , aut sorte etiam videatur ipse ex Mercatoris epistolis decerptus , quid , amabo , erat, unde homo haereticus in Codicem canonum adeo acriter declamaret y Ego non video , cur inverosimile admodum sit, Bonifacium apud Germanos Episcopum hanc, aut similem pronunciasse sententiam, cujus pronunciandae si occasionem verosimilem quaeras, ego facile indicabo. Constat ex epistola Bonifacii ad Zachariam relata apud Baronium ad annum 74 I. n. 27., Bonifacium eundem retulisse, se audire a carnalibus quibusdam hominibus, Bajoariis, Alemannis, vel Francis juxta Romanam Urbem quaedam fieri superstitiosa, praesertim Kalendis Ianuarii, aliisque statis ex gentium consuetudine diebus. Sane cum Bonifacius superstitiones omnes eradicare studeret apud Germanos, ne sibi objicerentur Romanorum mores , qui cum publice , ac nemine reluctante superstitioss ludis incumberent, videbantur non destituti sui Antistitis auctoritate, aut consensione,
melius dixerim dissimulationem sorte primum edocuit , Romanos ipsos Amtistites contradicere , aut saltem depravatos populi mores aegre ferre ; deinde etiam adjecit, parum obesse optimae ecclesiasticae disciplinae , quod Romae tum quidpiam minus aptum germanae doctrinae Christi ab aliquibus admitteretur , etiamsi forte quisquam ex Pontificibus Maximis aliquandiu conniveret; cum de aliorum gestis , praesertim supremi Ecclesiae Principis nemo judicium ferre debeat, sed curare tantummodo, ut suos mores sacris institutis informet, quidquid alii peragant, poenas ultori Deo daturi. Atque haec ipsa sententia eadem prorsus est cum sententia canonis 6. dist. 4o. quem Proinde, licet non quisquam statim
233쪽
2 Paνs secunia. Caput Lxx. statim velut germanum & authenticum juris Ecclesiastici documentum reeipiet, non tamen statim, velut pudendum alicujus deceptoris monstrum, instar haeretiel hominis expungendum a sacris Codicibus arbitrabitur.
De Stephano I L, aut III., vel Miam IV.
An post obitum Zachariae successerit in Romana Sede Stephanus II. ille, quem per quatuor tantum dies Romanam Ecclesiam rexisse aliqui serunt, & statim post istum Stephanus III., incertum est; hinc vulgo quia plurimis II. dicitur, ab aliquot III. adpellatur. Haec in caussa sunt, cur hoc in loco nominaverim Stephanum II., aut III., imo etiam addiderim IV. , qui ab aliis III. , ex eo quodi post Paullum successerit
Stephano III. seu II., atque utriusque capita confundi facile potuerint. En canones , qui horum Pontificum nomina praeseserunt. Ex canonibus CCan. 3. Ap. 79. CIio habito in Ba- 79. Leditis in Conci-
nen omnes omnino indubiae austoritatis; ρβ-tius autem Stephani IV. nomine des
L mandi. Iassio tributus Cretilio Stephani. Ex epistola C
potius referendi ad Stephanum V. seu VI. OΜisso Stephano illo Pontifice, quem quatriduanum dicunt, neque enim ipsi
decreta ulla , vel canones adscribi facile possunt, paucis dicam, anno 7s mense Μartio Romanam rexisse Ecclesiam Stephanum II. sive III. usque ad ad num 7s7. Et quidem ea aetate res Italiae premebantur duro Longobardorum Im' perio, fractis Constantinopolitant Imperii viribus : praesertim vero Romani con' querebantur res, & patrimonia Ecclesiarum subripi, ac per vim occupati, ipsam etiam Urbem minis terreri, obsidione angi , eamque obrem ad tutelam Pipisi Galliarum Regis confugerunt, cujus opera pacem, libertatemque recuperarunt, i pis Stephano Pontifice maxima cum sollicitudine procurante. Quas idemtidem in ad gustias redigeretur Stephanus facile unusquisque animo concipit suo, modo nimirum Longobardorum vi pressus, modo ipsis populi sibi singulari etiam jure eommissi calamitatibus defatigatus, modo de Constantinopolitanorum viribus prope deststu torum auxilio desperans, modo de Francorum tutela dubitans, modo etiam belli aeris Pericula expavescens, modo post ipsam quoque victoriam nondum de diu turna pace, ac felici tranquillitate securus. - . Diuitigod by GOoste
234쪽
De Stephoo II., aut III, vel etiam IV. stasPost oblium Stephani anno s . mense Μ o successit in Romana Cathedra
Paullus Diaconus Romanae Ecclesiae Stephani ejusdem frater, vir optime de Romana Ecclesia, & Republica olim meritus, & ad leniendos Longobardorum animos aliquando legatus. Decem autem per annos, quibus Pontificatum tenuit, non nulla edidit Ecclesiasticis rebus utilia, quorum tamen nullum vestigium est apud
Paullum excepit Stephanus III., sive IV. amio 768. ordinatus, non leviter turbatis initio Romanae Ecclesiae rebus , quod quidam Constantinus, deinde quidam Philippus Sedem Pontificiam per vim invasissent, per annum enim fere integrum schismate concussa Romana Ecclesia tandem Pastorem suum suscepit Stephanum, qui obiit anno 7 2. nonnullis gestis adversus recentem Graecorum haeresim de is cultu sacrarum imaginum, nonnullis etiam ad curandam Romanae Ditionis tramquillitatem adversus conatus Longobardorum.
De Canonibus editis in Concilio habito in Basilica Constantiniana.
Stephani III., seu IV. auctoritate celebratum hoc Concilium est anno 69. R ma o Basilica Constantiniana , eo convenientibus Tusciae, & Campaniae Episcopis prosimodum universis, aliisque nonnullis ex reliquis Italiae, & Galliarum Pr vinciis . Caussae celebrandae Synodi duae potissimum fuerunt: Prior nimirum modus& forma Romani Pontificis eligendi, ideo tunc stabilienda, quod ex ambitu Comstantini , & Philippi superius memoratorum, ac Sedem Apostolicam invadentium graviis ma, ut in unoquoque hujus generis schismate contingere solet, in Romanam Ecclesiam incommoda emerserat. Hinc in eadem Synodo damnatus est Constantinus ille schismaticus, imo & illi, qui ab eodem Pseudopontifice fuerant ordinati. Altera caussa fuit recens Orientalium haeresis, qui sacras imagines aversiti, earum cultum impie damnaverant. Hodie acta istius Synodi integra non existunt; Tantummodo quaedam superfuerunt fragmenta, & quidem informia , quae non satis tuto Stephano Pontifici integra adtribueris. Cum vero quatuor sint ex ipsis apud Gratianum , in re aliquantisper dubia curabo , ut singula , quoad fieri possit, ad mentem, reliquiasque illius Concilii exigantur. Edidit Lucas Holdinius nonnulla capita actionis tertiae,& quartae ejusdem Synodi, ad quae jure referre poterimus canones 3. 4. & s. dist. 79. Ex actione 3. ita depromtum legimus: Helento die prolata es sententis, quemadmodum Constantinus Apsolicae Sedis invasis subp itentiae eomeptione sub stere debeat. Item infra: oportebat, ut haec Sacrosancta D - , mina nostra Romana Eecissa, iuxta quod a Beato Petro, ta ejus Successoribus insitu-t m est , rite ordinaretur, in Apsolatus culmen unus de Cardinalibus Presbyteris , aut Diaconibus eonsecraretur . Nemo non videt, heic exhiberi canonem 3. dist. 79., cuius interpretatio plurimum a facto Constantini Pseudopontificis pendet. Fuerat enim Constantinus ipso die seditiosae electionis suae adhuc Laicus, qui facto exercitu, armataque rusticorum hominum caterva Lateranense Patria rchium occupavit. curans deinde, ut clericatum adipisceretur, quo adepto Pontifex consecraretur. Eu
perspicuam cautam , cur definiretur, neminem in summum Pontificem eligen-
235쪽
dum, nisi inter diaconos, aut inter Presbyteros Romanae Ecclesiae jam esset adscriptus, sive , ut olim aiebant, incordinatus, seu Cardinalis . A uctor Libri Ponti. ficalis de hac constitutione mentionem fecit, ita scribens in vita Stephani, de Concilio Romano: Tunc aliatis sacratissimis canonibus , eisque liquido perscrutatis , prolata est sententia ab eodem Sacerdotali Concilio sub anathematis interdicto, nec uIlus unquam praesumat laicorum, neque m alio ordine, nis per distinctos gradus ascendera Diaconus, aut Presbter Cardinatis Iactus fuerit, ad bacri Pontiscatus honorem posis promoveri. Hinc ego non dubito, quin idem canon recte Concilio Stephani imbuatur . Addi posset ad hanc rem canon 6. dist. 79. , ubi exhibetur Leo IV. simi. Ita propemodum itatuisse, eademque auctoritat e rapae Stiphani confirmasse , sed vereor, ne parvi pendatur ejusdem Gratianui canonis auctoritas, utpote quem lata suo loco dixi ad Leonem IV. minime pertinere. Prosequitur Lucas Holstentus in edendis fragmentis actionis tertiae his verbis: Item: Sed EP hoe sub anathematis interdictionibus decernimus , ut nulli nunquam ubcorum , sue ex manu armata, vel ex aliiι ordinibus, praesumant inveniri in Hesione
Ponti cis, sed a Sacerdotibus, atque Proceribus Grisae, edi cuncto Clero ipsa rimi. scalis Heliιo proveniat. Et priusquam Pontiso electus fuerit, eu in Patriarchium ἐροductus, omnes Optimates militiae, vel cuntius exercitus , cu ives honesti , atque vη versa generalitas populi Hjus Romanx 'urbis ad Jalutandum eum stuι omnium denti. num properare debeat. Et ita more solito decrettim facientes , ω in est cuncti parite concordantes subscribere debent. Hos itaque ω in aliis Ecclesis sub divini judicii obte- satione , ω anathematis interdιctione decernimus observandum. Haec rursum pertiere ad factum Pseudopontificis Constantini nemo non videt, qui Pseudoponti sex fratris sui Totonis Ducis Nepesinae Civitatis adjutorio, & armis usus Apostolicam Sedem invaserat. An vero eadem, quae heic retuli ex Hollienio, snt ipsemet Romani Concilii verba, an potius simili quadam formula digesta sententia, non ausim definire. Tantum dixero, Hollienium hac in re sequutum esse fidem Anselmi Lucetas : Auctorem autem libri Pontificalis in verbis nuper superius descriptis paullo aliter Romani ejusdem Concilii sententiam descripsisse, quo sane reserea-clus erit memoratus canon Φ. apud Gratianum.
Hinc nonnulla subjicit Holstentus ex actione 4. ejusdem Concilii ad veneratio. nem sacrarum imaginum pertinentia; Deinde vero ita progrediture Matuta contra vim , .li ambitum. Item: Siquis ex Episcopis, vel Erchyteris, vel Monachis, aut ex laicis contra canonum , ω banctorum Parram statuta prorumpens in gradum Ma9rum Sanctae Romanae E esae, ides Preo bytero=um i ardinalium, ta Diarenorum ire pinosumserit: ta hanc Ap Distam dedem inet adere q*ilibet ex supradictis tenIaserit , sad summum Pontis lem honorem asscendere et olueris, iis , ω Ibi si venissus sat petr
tuum anathema. Item: Siquis ram armis in eiectione Pontiscis, vel aliorem Jaceia
tum invensus fuerit, qnari a M. Item: di uia iuvare, aut introducere in hanc AD vitatem Romae praesumserio qWmquam de quacumque Civitate, aut castro, vel loco Peη-tiscis prius discessum, Dedisque in oede B. Petri 1rintifex ordinatus nexit, anatbemast. Item: di is res ere proumjeru Sacerdoribus , alque Primaribus heresae, vel cuncto Clero ad eligendMm Isti fontiscem , secundum hanc canonicam traditionem ara ebema st. En hisce verbis exhibitum ipsum mei Gratiani canonism s. diit. 79., cu jus auctoritas major etiam ess viderctur , quoties I ucas Pollienius haec omnia se
deduxisse Profiteretur ex melioribu . monumentis, quam ex quibus se singula d.
236쪽
De sepbara II., aut III., vel otiam IV. et 'promsisse eonsessus est. Haec Holstenil fragmenta edidit etiam Mansus In tomo I.
Supplementi ad Concilia Veneto-Labbeam, quibus adjecit ex vetusto MS. Codice Bibliothecae Capituli veronensis actionem i. ejusdem Lateranensis Concilii, quod etiam elegacitibus & suis, de C etani Cenni adnotationibus illustravit. Tribuitur pro terea a Gratiano canoa 14. dist. 3 i. Steph o Papae is primi . asione Ssnodi ab ipso ia Bas ea Lateranesi congregatae . Una Gratiani auctoritas tanti apud unumquemque esse non debet , ut eidem sit illico obtemperandum. Extat, quemadmodum animadverti, apud Mansium in Supplemento actio 1. memorati Coccilii Lateranensis depromta ex Codice antiquissimo Veronensi, α tamen verba illius canonis x 4., imo etiam, quae cum e rilem canone quoquomodo consonet , sententia, desiderantur . De aliis actionibus non loquor, ad quas neque sese retulit Gratianus, neque referre quisquam Gratianeum canonem posset. Addo, nihil simile teperiri apud Ratherium Episcopum Ueronensem in epistola a. Romanae Ecclesiae edita in Spicilegio Dacheriano tom. a. veteris editionis , quamquam ibidem nonnulla Romani hujus Concilii capita summatim attingantur. Sed neque auctor I ibri Pontificalis, qui in vita Stephani III. seu IV. expressit, licet paucis, sententias Romani ejusdem Concilii, mentionem fecit de continenatia majorum Clericorum, aut de variis Graecae, Latinaeque Ecclesiae moribus in Cultodienda continentiae lege, quemadmodum in canone i 4. legimus. Quod si integram actionem x. recens editam quispiam consideret, imo ei iam observet Concilii illius scopum , facile agnoscet , nihil aliud ibidem pertractatum esse , quam negotium Constantini Pseudopapae, sive formam Pontificiae elactionis , diis scussamque disciplinam de cultu ac veneratione sacrarum imaginum. Porro quid commune habebat cum hisce caussis argumentum continentiae a Subdiatonis, Di conis , Presbyterisque servandae, & diversitatis disciplinae apud Orientalem, atque Occidentalem Ecclesiam Τ ino sane judicio minus opportuna tunc fuisset hujus generis disputatio , utpote quae exasperandis potius, quam leniendis , atque in meliorcm frugem redigendis Graecorum animis inserviisset ς neque enim qui se quam ignorat elaborandum potius tunc fuisse , ut Graeci a recta fide devii ad colendas sacras imagines reducerentur , non ut proponeretur sequenda omnino occidentalis Ecclesiae disciplina , sine qua adhuc unitas Ecclesiae consistere potuisset. Plane non ego inficias iverim, veram esse sententiam memorati canonis r . , quo nihil aliud exhibetur, quam diversitas consuetudinum sive apud Graecos, sive apud Latinos industarum: similem propterea traditionem apud alios Collectores habemus r Sic in Collectione quadam canonum ΜS. Bibliothecae. Taurinensis Athenaei, cujus nonnulla fragmenta edidit Μansius in tom. a. Supplementi Lab-heani pag. 67. Sr sequentibus, legimus sub nomine Leonis IX. contra epistolam Nicetae Abbatis: Apud gin nec ad Abdia matus gradum quisquam admittitur , ni
perpetuam eontinentiam, etiam a propria conjuge profiteatur ' nec post gradum euiquam ducere uxorem conceditur. Exinde tamen facile mihi persuadere non possum, memoratum Gratiani fragmentum jure optimo adscribendum esse Stephano III. aut IV. , eidemque in Synodo Latermensi actione x. , quemadmodum testatus est
237쪽
De Epistola ad Episcopum Moguntinum.
Duo sunt Gratiani fragmenta, canon r3. dist. I 6., & canon 2Ο. Cau. a. qu. s. Stephano Papae adscripta in epistola ad Episcopum Μoguntinum , qui in diversis eoa. Codicibus diverso nomine appellatur, nimirum alicubi Luithobius, alibi Luit r- Q. u. rus, seu Luithbertus, alibi Umbertus. Quis vero fuerit Stephanus auctor canos' nis minime indicat Gratianus. Illud pro certo in primis habendum est , Stephano I. tribui non posse, cum temporibus Stephani I. nondum apud Μoguntinos Episcopi essent constituti, quos idem Stephanus edoceret; imo & ipsamet canonum memoratorum materies saeculo Stephani I. non conveniat. Neque vero iidem canones tribui possunt aut Stephano Il. , aut Stephano III., qui etiam IV. dicitur; etenim ab Episcopatus ΜOguntini erectione usque ad obitum Stephani III. qui IV. apud alios est, duo tantummodo Episcopi Μoguntini recensentur, primus omnium Bonifacius, de quo jam superius sermonem institui; secundus est Lullus, quem etiam temporibus Hadriani Papae vixisse Historici ex monumentis firmissimis restantur. Non est igitur locus Luithobio, aut Gliberio, aut Humberto, ad quem fingamus epistolas a Stephano II. , aut III. qui etiam IR dicitur , directas is Verosimilius est hosce canones potius referendos esse ad Stephanum V. , qui MVI. dicitur, juxta ea, quae suo in loco commodius , atque Opportunius expeti
238쪽
De Hadriano.Quae ex Hadriani Papae Capitulis , seu Decreto , seu Romano conellis
se depromsisse testatus est pluries Gratianus, jam expendi in priore hujus operis parte cap. 41. Nonnulla adhuc supersunt hoc in loco expendenda , quae vel ad Hadriani res gestas pertinent, aut cum ipsis nectenda sunt, vel ad ipsius epistolas, aut sanctiones. Ex rebus gestis s Can. 22. dis. 63. ex Sigiserto depromtus , ab historica fide a
Hadriani. L adimM. Nectuntur C Cas. at. dis. 63. pertinet ad Librum Pontiferiem incita Vita. lians, Agathonis . - Can. 3o. Ast. 63. ex integris exemplaribus supplendus.l Can. 32. dis. 63. I smuι juvendi, aeque ex integris Memplain
L Can. 33. dist. 6 3. I ribus supplodi. Ex epistola ad C Can. 6. dist. 37. si istegram epis sententiam exigem
Can. s. dist. x6. simul jungendi 'potius exigendi ad opist Can. 29. de cons dis. DI las Tarum Patriarchae Conmminopolitani. o tristior fuit Italiae universae, ac Romanae EccIesiae facies, eum primum
Hadrianum Pontificem Maximum salutarunt anno 7 7 a. seu quod Longo-- bardorum arma Romanis infesta essent regnante Desiderio, seu quod Ico-noctastarum haeresis apud Orientales latius, ac vividius serperet, eo laetior, atque iucundior in dies adparuit, quum post Paucos annos labentibus rebus opem tulit Carolus Μagnus pace Romanis Parta, captis, Perditisve illorum hostibus, locupletata ipsamet Romana Ecclesia, & honoribus largissime aucta ; alias vero ex Nicaenae II. Synodi Opportuno tempore celebratae sanctionibus suus restitui coeperat in Oriente sacris imaginibus cultus, damnata haereticorum impietate . Obiit Hadrianus sub finem anni 7ss., vel, ut alii scripserunt, sub initium anni 96. Paucis argumenta exhibui, circa quae aut ejus Pontificis gesta versantur , aut ejus epistolae, responsa, ac decreta. nimirum aut de cultu sacrarum imaginum, aut de Italiae universae , praesertim vero Romanae Ecclesiae tutela a Carolo suscipienda, vel suscepta in utilitatem, quoad fieri posset, maximam administranda actum fuit.. De
239쪽
De Canone 2 a. dist. Q. , Cui nectendi sunt canones a T. 3O. 32. & 33. eadem dist.
Altius repetere juvat, qua tradenda sunt ad interpretationem canonis ast. , mcut & aliorum numero plurium in distinct. 63. Certissimum apud omnes est, ve iustissimam fuisse Ecclesiarum omnium consuetudinem, ut defuncto Ecclesiae A inite Clerus & populus eligeret Successorem , quod potiore jure custoditum olim fuit in Ecclesia Romana, in qua nimirum velut omatum Principe nulla esse Poterant superioris alicujus Antistitis partes. Haec disciplina viguit integra, quousque Imperatores ethnici aut de rebus Ecclesiasticis solliciti nou suerunt , aut Ecclesiam ipsam vexarunt . Ubi vero ad Christianam fidem conversi sunt , imo etiam Ecclesiam ipsam privilegiis, honoribus, opibus ditaverunt, & ipsi voluerunt electioni Pontificis Maximi suffragari, quo jure eo validius cootendebant uti se,
quo firmiora essent dignitatis imperatoriae incrementa , antiquata propemodum Romanae Reipublicae forma. Summa Imperii coepit a populo in Imperatores migrare, quemadmodum liquet ex I. r. ff. de constitui. Principum , eamque ob rem etiam jura populi in electionibus Μaximi Antistitis in Principem translata proponebantur . Opportunum autem videbatur quammaxime ad obtinendam Ecclesiae pacem Imperatoris suffragium, quo lato plebis ac turbarum schismata sedabantur, imo ipse Clerus saepe ac saepius in eum consentiebat, quem ipsi Imperatores postulavissent; sciebat enim quantum Ecclesiasticae utilitati studeret pietas , ac reli-Εio Caesarum, quos optimos, atque integerrimos rerum Ecclesiasticarum vindi. ces ac Patronos agnoverat , argumenta hujusmodi inter ceteros praebentibus
Theodosio, ac Constantino. Diutius viguit consuetudo hujusmodi, quousque nimirum Romani Imperii jurisdictio integra apud Imperatorem perseveravit . Primum reeessum ab illa fuit temporibus Pelagii II. ad annum s 7. , ad quem ita scribit Anastasius. His ordinatur absque jusione Priscipis, eo quod Longobardi ob d νωι Civitatem Romanam. Ceterum statim ac Romana Urbs litariate donata est, rursum Pontificis Maximi electio proposita fuit Imperatori, hinc Anastasius idem ad Vitalianum Papam ad annum 6s s. ita scribit: Hic direxit responsales suos cum Ssnodica juxta consuetudinem in Regiam 'urbem apud piissimos Principes , An dans de ordinatione sua: Et dum suscepti essent, renovantes privilegia Ecclesae revers sunt.
Privilegia erant Primatus Romanae Ecclesiae, Cujus tutelam adversus Graecorum ambitum Graeci ipsi Imperatores persaepe susceperant . Clarius Platina in vita Severiai, sive ad annum 638. Vana tunc habebatur Cieri, ει populi eIeuio, nis eam Imperatores, aut eorum Exarchi coormassent. De Exarchis ideo ibi fit mentio, quod Imperatorum nomine Ravennae commorantes res Italiae graviores administrabant. Id adeo verum est , ut cum Gothi etiamsi rebus Ecclesiarum infensi Romanam Urbem occupaverint, non solum sibi reservaverint jura Imperatorum in electione confirmanda Pontificis Maximi, verum etiam onus Romano Antistiti recens electo imposuerint, ut certum tributum solveret Regi Longobardorum , quotiescunque ad ipsum accederet caussa postulandae confirmationis , quaecumque tandem esset
hujusmodi coactrinatio, quemadmodum deducitur ex Calliodoro ia libris variarum, Diuitigod by GOoste
240쪽
M apud Gregorium Μagnum in commentariis 4. PAImi Poenit. Hostibus a Romana Provincia profligalis imperatores Constantinopolitani nou solum jure con, sentὶendi in Romanum electum Antistitem experiri voluerunt pro vetusto more, sed etiam quod a Gothis olim impositum erat tributum exegerunt, rati non dede, cere Catholico Imperatori munera quaedam a Romano Antistite persolvi, quae antea soluta Ethnico Principi fuissent. Res ita sese habuit usque ad tempora Agathonis Papae, sive ad annum circiter 679. Nimirum Agatho ab Imperatore Comilantino Pogonato obtinuit, ut Pontifices Μaximi confirmarentur quidem suffragio Imperatoris, nullum tamen tributum pendere tenerentur. Anastasius Bibliotheeartua id aperte teitatur ita scribens: Agatho natione Siculus ex Monachir sedit annos
duos . . . Hic suscepiι ia tem j sonem piissimorum Principum Constantini, Heraelii. ω Tiberii Augustorum per Epiphanium Gibriosum a secretis missam Praecesseri suo Dono
Papae invitantem, atque adhorιamem, ut debeat Sacerdotes, ve . Missos suas dirigere is Regiam 'urbem pro adunatione faciendo Sanctarum Des Ecclesarum, quoa ta ordinare non distulit. Et direxit Abundantium Paternensem, Johannem EU9egitanum, ly Johantum Drauensem Episcopum tac. . . . Tanta autem gratia divina omnipotentis. concessis
es Missis Sevis Apostolicae, ut ad laetitiam populi, vel Sanili Concilii, qui in Regie
'Urbe erant, Johannes Episcopus fortuosis Dominicorum die octavarum Paschae in Eeelsa B. Sophiae missos publicas latine celebraret coram Principe, ly Patriarcha.
Et post pauca. Hic suscepis divalem jussionem secundum suam posuistionem , ut DP
gessi, per quam relevata est quantitas, quae solita erat dari pra ordinatione Ponti is facienda; so tamen, ut s contigerit post ejus ιrastum esectionem feri, non debeat ον-dinari qui electus suerit, nis prius decretum generale introducatur in Regiam JUrbem secundum antiquam consuetuinem, ut cum eorum conscientia, ω jugone debeat ordinatis. provenire. Non hic tamen constitit Contamini Pogonati in dramanam Ecclesia pietas, & amor; etenim non multo Postea, sive anno circiter 68s., Benedicto II. Papae concessis, ut quicumque in posterum a Ciero populoque in Pontificem Μaximum electus lasset, is irrequisito imperator is suffragio pro legitimo Antistite haberetur. Ita tradit in vita Benedicti Il. Anastasius : Hic suscepit di Ies Iussiones Clementissimi Con- Mini Magni Principis ad Venerabium Clerum, es populam, atque sella,ssinum exercitum Romatis Civitatis, per quas concessit, ut per1ona, qui electus fuerit ad dedem Apsolicam ,
e vesigio absque tarditate Fontifex ordinareIur. Nemo non videt, quam gratam rem secerit Romanis Constantinus, prospiciens sane majori Eccletiae bono, cui ob intervallum , quoRomana a Constantinopolitana Urbe dissita est, non nisi tardius consuli poterat expectato suffragio Imperatoris, deinde etiam argumenta benevolentiae exhibens non mediocria, cum nuper Graecorum ac Romanorum animi sancto foedere essent conciliati, quemadmodum superius ex Anastasio ostendi. En tandem Romanum Clerum, & populum in electione Pontificis Μaximi summa, & omnimoda libertate suffragiorum potitum, qua eo etiam commodius usi sunt posteriore tempore , cum Constastinopolitanorum Principum auctoritas in Italia imminuta , ac tandem deperdita fuerit. Romani Imperii in Occidente labentis ruinam attulit potissimum Graecorum Iconoctastarum in sacras imagines odium, ac pugna, Romanis contradicentibus, atque .etiam obsistentibus; qua seditione mota adversus Imperatores Constantinum Copronimum, Leonem IV., aliosque , facile percipitur in electione Antistitis Μaximi nullas fuisse, aut esse potuisse Orientalium paries. Iura Imperii accrescere interea coeperunt Pippino Francorum Regi , & Carolo