장음표시 사용
271쪽
26 a Para secunda. Caput LxxI quibusdam haec omittuntur apud Gratianum, videnturque ab auctore Epistola ex.
cerpta ex illa vigilii Papae Epistola, quae resertur in can. 0. cau. a. qu. 6. esse praepesitos, non ferant moleste , aliquem sibi esse praelatum, sed obedientiam , quam migunt, etiam iis defendant. inde liquet , quod omni studio devotionis unanimes divinis, Mapostolicis praeceptionibus parere debeatis ,-in nullo inobedientes, quod abit, esci . Nam licet plerumque accidant in Sacerdotibus Uc. Hoc in loco sequuntur verba canonis 4. dist. 43. , ubi tamen pro verbis illis quam flatim judicandi, legendum est quam statim, set absque nostro consulio j standi . Quae vero apud Gratianum legimus in g. Judaei, profecto e margine intextum irrepsisse videntur, ac sunt potius sum,ma quaedam subsequentis canonis, quemadmodum unicuique legenti facile lique: Post pauca sequitur in eadem Epistola canon s. dist. xy. , ubi pro illis verbis quia majoris excommunicationis dejessione es abjiciendus, cui lare. legendum est quia maνjoris ocommunicationis dejectione es exigendus, cui tae. Tandem post multa in eadem
Epittola leguntur, quae Gratianus retulit iu g. non novum superius memorati cari
nis a. dist. in. Nihil amplius immoror in explicandis singulis hujusmodi fragmen.tis; etenim jam superius exposita est integra Epistolae sententia, si forte apud albquos vim obtineat, ita ut nihil amplius superesse, quod possit difficultatem facessere , videatur .
De canone S. Caussa 3 s. q. 9-
Cum de Gregorio IV. nonnihil tradatur in canone 8. Can. 3 s. v. 9., videri tur hoc loco potissimum explicandus, non quidem in iis omnibus , ac singulis exemplis , quae ibidem Proponuntur, sed in eo tantummodo, quod ad ipsum Gregorium pertinet. In reliquis dicere iussicit, hoc monumentum referri commodius posse ad canonem 33. dist. so. , in quo eadem sere verba recitantur. Ait Gratianus ex libro Pontificali haec narrari de Gregorio IV. Gregorius IV. Theodosum, quem Em genius Antecessor ejus presbyterii honore privaverat, Ecclesin Signinae eo Gramis Episcopum. Verum di hanc enarrationem falso tributam auctori Pontificalis dignoscimus,
cum in Pontificali libro ne verbum quidem occurrat de Theodosio Ecclesiae Signis nae Episcopo per Gregorium IV. designato, & ab Eugenio II. Gregorii decessorea Presbyteratu dejecto. Nihil hujusmodi legitur aut in vita Eugenii II., aut in vita Gregorii IV., quemadmodum igitur auctor integri hujus capitis in pluribus lapsus esse dignoscitur , quod suo loco demonstrabitur ad canonem a s. dist. so. , ita & in hac parte lapsum esse non temere judicabimus.cΑ-
272쪽
Nonnulla jam relata sunt in priore parte hujus operis cap. 32. pag. 48a.& sequentibus, quae Leoni N. Pontifici Maximo tribui jure possunt. Pertinent illa ad Concilium Leonis ejusdem temporibus celebratum . Plura adhuc supersunt eruta ex aliis ejusdem Pontificis
monumentis. Cas. s. dis. 18. in aliquot Gratiani Codietibus emendandus. Can. I. dist. 2o. varius in dive M eκemplaribus, Can. s. cas. I. F. 7. mulio varius in aliis Codicibus. Ca . I. cas. 2. s. q. m temporis illiu3 adjunctis explicandus. Can. 4. cas. xo. F. I. fere consonat cum ceteris usota exemplaribus. Can. T. cau. 26. qv. s. ex integra Epistola supplendus.
Ex Epist. ad CVernonem Du-J Can. xo. cas. 7. qu. r. M aliis monumentis explicandus. Cem Brittanniae.1 Ex Epist. ad runtiam, NAdelfricium EpiscOPOS.
Gn. s. cas. 1. qs. 4. falso tribatus ab aliquibus Leoni III. Ex Epistola s ad Exercitumq Can. 9..eas. 13. qu. 8. alii forte assori tribuendus. Francorum. LEx Epist. ad Lotharium , &Ludovicum Augustum. n. s. dist. xo. ex Donis Codicibur emendandus. n. I 3. dist. Io. non indubiae prorsus auctoritatis. Can. t 6. dist. 63. non indubiae prorsus auctoritatis. n. 3 i. dist. 63. Leoni m. iure trihuendus. Can. 4I .cau. a. qu. 7. potius Leoni IH Mycribendus, jungendusque
273쪽
Ritam Comi- κ Can. t . dist. 63. jungendul cum ean. i 6. dist. 63. tissam. LC Can. 4s. cas. I 6. qu. I. tribuendus Leeni ad Episcopos Brittanniat seribenti.
Adjiciuntur Can. 3. eas. II. qu. I. incertae auctoritatis.l Can. 16. cav. 2 s. qu. a. referendus forte ad vulgatam Leonis homiliam.
l Cas. 13. de cons dist. 3. falso tributus Leoni L .LEonem IV., qui Romanam Sedem tenuit ab anno 847. usque ad annum 8ss. velut Pontificem optimum, Parentem amantissimum Romanae Civitatis , Urbis praeterea restauratorem providentissimum historici universi meritis laudibus orna. verunt . Fuit enim ille in restituenda , quae propemodum lapsa videbatur, Ecclesiastica Cleri disciplina admodum sollicitus , ' quemadmodum & in praemuniendis Civibus ab impetu Saracenorum identidem fidelibus infestorum , Si templa locupletissima deva tantium, vallata manibus, ac prOPugnaculis, imo etiam basilicis aucta, publiciique aedificiis Urbe .
De Epistola ad Episcopos Brittanniato
Sollicitudinem maximam Leonis in ecelesiastica disciplina sedulo custodienda exhibet prae ceteris monumentis ipsius Epistola ad Episcopos Brittanniae minoris in Gablia, quae incipit Quanto studio. Ibidem initio candide profitetur Sanctus Pontifex .se olim in suspicionem adductum fuisse de Brittannis Episcopis, ne &rte in sacris minitiariis desides essent, & Ecclesiam fallerent; deinde vero animo se erectum fuisse, quod illorum agnovisset diligentiam ex eo praeserti , quia Simoniacos da, nassent, Se quid de illis agendum esset Romanum Antistitem, quemadmodum &. de aliis disciplinae sacrae capitibus consuluissent. Huc, sive ad Epistolae initium, per' tinet canon s. cau. I. qu. 7. ibi: Legationem denique communem omnium Episcop
rum reverendissimorum nobis propotam detin sentes, requiritis de his, qui turpismo lucro columbas in Templo Domini vendere non pertimescunt, edi sua acta improba temeνitate Simonis haeres conjugsnt, utrum possint in ordine pomitentiam agere, alli tantum mado extra ordinem , ω Sacerdotalem feri gradum : Quibus nos quidem convictis, qui tam detestabile nefas, quod jam multis est damnatum Concssiis, peregi se noscuntur , nulla poenitentia possumus subvenire, M tot Spiritalibus Patribus obviare, sed in illorum Patrum me sententia convenire omnibus certum M. Integra retuli Leonis verba, qualia in vulgatis Conciliorum, Pontificiarumque Epistolarum exemplaribus edita sunt, ut inde animadvertere unusquisque illico posset, quaenam sit inter Gratianeum, aliosque Codices utcumque vix adnotanda varietas. Statim prosequitur Leo: ita tamen ut omnia in conciliis snt Episcoporum. Nam nullam damnationem Episcoporum es e --l quam censemur, nis aut ante Iegitimum numerum Episcoporum, qui si per duodecim Episcopos, aut certe probata Iementia per septuaginta duos ido eos testes, qui tales snt,
qui S accusare postat, prius ad Saera Christi quatuor Evangelia Sacramenta prinflem Diuitiaco by Corale
274쪽
sent, quod nil fa*um depromant, Aut nobis Beatus a sive re iradidit, G Romana Sancta tesere videtur Ecclesa . Et s inter eos , quos damnandos esse dixerunt homines , su rit Episcopus , qui suam causam in praesentia Romanae Sedis EpiJcopi petierit audiri, nullus super illum finitivam praesumat dare sententiam , sed omnino eum audiri secernimus . Verba haec sunt canonis 3. cau. a. qu. 4. , ad quem tamen jam Romani Correctores animadverterunt, verba illa scut nobis B. Ssisester tνadidit , ω Romana Sancta tenere videtur Eeciesa in Epistola Leonis manuscripta desiderari , quemadmodum etiam animadvertit Lucas Holstentus. Verum in Epistola Nicolai I. ad Salomonem Regem Brittonum, in qua eadem Leonis Epistola memoratur , eadem habentur, quae legimus apud Gratianum: en verba Nicolai de Leone IV. scribentis. Nam qualiter, es a quor, P a quibus sanxit Episcopos condemnari, scriben/GIem tempore Brittannicae Regionis Episcopis, evidenteν inter cetera, ut eadem ipsa verba ponamM , decrevit, aeque praecipiens, ut omnia snt in Conciliis Episcoporum. Nam
suam damnationem Episcoporum vis aut ante clegit Hadrianus ex Codice Μs. Archivi Turonensis nis inaue legitimum numerum Episcoporum, qui si per duodecim Episcopos , aut certe probata sententia peν septuagimaduos idoneos teles , qui tales snt, qui est accusare possint, eae prius ad Sacra Christi quatuor EvangeIia Sacramenta praesent, quod nil falsum depromant, Aut nobis B. Ssiseseν, ω Sancta Romana tenere videtur Ecclesa . Quam secutus decessor meus sanctae memoriae Benedictus , quia contra decessoris sui decretum non ab Episcopis, sed a Laeticis Episcopos in regione tua cognoverat esse dojector , multo maestitia , ω indignatione repletus scriast, quod nuIIa ratio Meret Episcopos a Sedibus suis peIIi, quos duodenarius numerus non ejecisset. Quorum ve gia Sego qseque sequutus eadem censui, imo est censeo, nee ullam posse Episcopos sui honoris sustinere Iacturam, quos non comiat suisse a duodecim Episcopis , praesente primamque semientiam Metropolitano Episcopo obtinente, eum examinarentur , auditos. Qui es crimen
aliquod confessi esse dicuntur, potes credi, quod vi vel formidine 's tantum, edi non consess fuerint quod non seceram, quia videbant Laicos , S Saeculares quosque una cum Rege contra se conspirantes, quo/ nec saltem audierant. Siquidem qui ore tantum, ta non corde profert quod dicit, non cootetur, sed loquisur, quamvis non videatur justa confessio, quae non Ieguimo W ocatur examine. Integram Nicolai I. sententiam , quoad rem hanc attinet, describendam ideo censui, quia plurimum prodesse potest commodae interpretationi Epistolae Leonis, eo vel magis, quia Nicolaus I. eodem vixit saeculo, ac Leoni IV. post Benedictum III. successit. Itaque sive apud Leonem, sive apud Nicolaum de controversiis agitur Episcoporum in Brittannia minore constiturorum . Nem vat o ignorat, tunc temporis nulli Μetropolitano eosdem Brittanniae Episcopos aut fuisse obnoxios, aut sese obnoxios credidisse, aut etiam novi Principis occasione sese ab aliena jurisdictione subtraxisse, quemadmodum tradidi ad canonem o. cau. 3. qu. 6., quidquid in contrarium studeret Τuronensis Archiepiscopus , aliive, qui Brittannos Antistites sibi subjici curabant, quemadmodum ex ejusdem Nicolai Papae Epistola nuper memorata perspicue colligitur, ibi: quia vero magna quis si Metropsitanus apud Brittannos contentio est , licet nulla memoria si vos in vora ν gione vitam habuisse Metropolitanam Ecessam eri. Eam ob rem negotia illa, quae ex generali sanctorum canonum discipIina in Conciliis Provincialibus Metropolita-Di auctoritate congregatis gerenda erant, qualis tunc habebatur caussa accusandorum Episcoporum, vix geri rite poterant, cum promiscue Antistites singuli conventus
lacerent, qui nomiae quidem tenus Provincialia concilia dicebantur, sed quia Su-
275쪽
perioris auctoritate destituebantur , satis exiguas vires habere poterant, imo ut plurimum semina effundebant discordiarum. Ubi id agnoverunt Leo, & Nicolaus Pontifices Μaximi, nihil utilius Ecclesiasticae rei esse posse arbitrati sunt, quam suadere eosdem Episcopos Brittanniae, imo & ipsos Brittanniae Principes, ut Brittanniae Episcopatus subderentur, velut suffraganeorum jure, Archiepiscopo Turonens. yngrata quidem res Brittannis iisdem Episcopis, quos difficile erat ad illud consilium capessiendum adducere. Quam ut necessario obeundam proponentes Pontifices Maximi asseruerunt in primis, duodecim Episcoporum sustragia requiri in d ina- nandis Episcopis, quod si facile Brittannis opportunum demonstrabatur , suturum erat, ut Turonensi Archiepiscopo, vel alteri se subjicerent ; etenim in Brittannia
non tot Episcopatus erat, quot ad duodecim Episcoporum celebrandum conventum sufficerent, quemadmodum eveniebat, si Turonensem Archiepiscopum velut Metro- Politam agnoscerent, quemadmodum revera deinde factuin eit, ut duodecim Episcopi essent in Provincia Turonensi, nimirum Turonensis, Andegaventis, Cenoma nensis , Redonensis , Nannetensis , Venetensis, Mactoviensis, Briocensis, Dolensis, Trecorensis, Crisopitensis, & Leonensis. En singularem rationem, quare apud Brittannos opportunum fuerit definire duodecim Episcoporum numerum in dirimendis accusatorum Antistitum caussis, quamquam aliis definitum generaliter fuerit, in Provincialibus conciliis nulla habita ratione mijoris, vel minoris numeri Episcoporum easdem controversias dirimi debere; uti liquet ex Concilio Carthaginensi ves-8O IV. Can. a. F., ex Capitularibas Francorum lib. 6. cap. 281., & lib. I. cap. 3ι4. & 3ao. , quibus addi merito potest Innocentius I. in can. 26. cau. O. M. I. N in can. I cau. 3. qu. 6. Deinde etiam Pontifices Maximi adseruerunt, inveni
ri olim constitutum Episcopos damnandos non esse, nis probata sententia per Lois
idoneos testes. Vulgata tunc erant decreta illa, quae adtributa fuerant Sylvestro Pa Pae, quaeque memorat Gratianus in can. a. cau. 1. qu. 4. , ubi illa constituitur disciplina. Quaecumque autem habenda esset hujusmodi canonum auctoritas, nonnihil removere Brittannos poterat a dirimendis caulsis Episcopalibus pro lubito, & sine ConciIii Provincialis sincera sententia. Hinc illis canonibus utendum fore visum fuit Opportunum Leoni, cui persuasum forte erat canones illos apud Brittannos jamdiu fuisse receptissimos . Duplici quodammodo via Brittannos insequebatur Epis Pos Leo, quasi diceret: vel arbitramini Epistopales caussas in Provinciali Comcilio dirimi posse; tum vero ad Turonensem Archiepiscopum confugere debetis, velut Archiepiscopum, cujus auctoritate Synodus celebretur, qua demum ita con . vocata fiat, ut numerus sufficiens sit Episcoporum, qui non extat apud Brittannos:
vel arbitramini es uri sine Concilio posse ab Episcopis Episcopos dejici; tum vero Iocum habebit vulgata traditio, qua praestituitur, ne Episcopi damnentur sine in
terventu a. testium, quae cum liquido constent tum ex verbis Leonis, tum extemporis illius, locorum, ceterisque hujusmodi adjunctis, perspicue etiam lique
Leonem non ita excepisse merces Isidorianas, ut crederet, quemadmodum apud Mercatorem legitur, septuagintaduorum testium numerum necessarium fore in
caussis Sacrorum Antistitum dirimendis in Synodo Provinciali. Prosequitur Leo, enarrans, se de pluribus Ecclesiasticae disciplinae capitibus imris.. .. terrogatum fuisse, quibus satisfacere se asserit juxta Sanctorum Patrum vetustaseais. Io. traditiones. In capite a. haec leguntur. Regenda vero est unaquaque Parochias ρογ, visoare, M tuitione Episcopi per Sacerdotes, vel ceteros Curicas , quos ipse cum Dei
276쪽
De Leone LV. 26 timore praeviderit, cui jure pertinere videbitur, ta circumire, ut Iibi necessarium si umfuerit, ectio astica utilitate cogente . Verba haec relata sunt a Gratiano in can. 4. Cau. Io. qu. a. ubi nonnulla in scriptura discrepant, forte etiam accuratius , ut videtur, apud Gratianum exposita.
In capite 3. haec habentur: De eulogiis ad Sacra Concilia deferendis nihiI ime. nimus a majorib 'rerminatum, sed sicut unicuique preobtero placuerit. Nam s cox i- 2 ' ' rutum fuerit His in tempore benerimones aUerri, Iorsan minus tuenter ad Ss nodos occurrent, est magis venire detrectabunt; quae, ut arbitror, non sunt rationabiliter requirendae, nec ultra delatae respuendae . Sunt haec verba canonis 8. dist. 18., quae ideo
integra descripsi, quod in aliquot Gratiani exemplaribus & quidem recentioribus corrupta agnoverim. Quae hic Eulogiae appellamur, apud recentiores vocantur Synodatica , nimirum quaedam munera a Clericis oblata Episcopo occasione Synodi. Haec quemadmodum exigi prohibuit Leo IV., ita etiam prohibuit Hincmarus Rhemensis in capitulis datis Arcbidiaconibus & Presbyteris anno 874. num. s. ibi: Nolite quas pro aliquo adjutorio mi quamcumque rem denarios apud pres Fleros posuistist neque quando ad Ssnodum, ori pro inquistiane ministerii .fui, seu pro chlyma accipiendo venerint, eulogias exigatis . In formulis antiquis Promotionum Episcopalium editis apud Balugium in tomo a. Capitularium Francorum extat numero x8. querela quaedam ejusdem Hincmari de illis , qui Θηodos temere frequentabant, ut factiost ne ministrorum suorum diver1o mado denarios quos pro Glogiis acciperent. Ex capite 4. ejusdem epistolae dePromtus est can. T. Cau. 26. qu. s. his Verbis coh. νIegendus: De Dep rientia autem divinationum, vel malesciortim , scriptum quidem in isti. a sacris habemus canonibus ibi laudatus videtur canon Concilii Ancyrani, seu ca--s. non A. Cau. 26. qu. s. ut iris verba ponamus, ita : uva divinationes expetunt,
est morem gentilium subsequuntur, aut in domos suas hujuscemodi homines introducunt . exquirendi aliquid arte malefica , aut expiandi caussa, sub regula quinquennii jaceant., nde ad tuorum smuitudinem senes , quibus etincta tos in vesris dis riminatis jud eiis . nihil aliud, quam quod tui Patres damnarunt, divinationes , est malescia esse
decernimus . tiuamobrem volumus ilias omnino damnari, est ultra inter Chrisianos no-ιumus nominari, edi ut abstin iantur , sub anathematia interduio pracipimus . In eapite 6. seu poltremo epistolae leguntur verba canonis a. diit. uo. , quaecum non ubique eadem omnino sint, hic exhihebo , quemadmodum in vu atis con l. integrae epistolae exemplaribus describuntur , adjecta etiam ubi opus est alio- ad .io. rum codicum varietate . De Iibesiis, edi commentariis aliorum non convenit aliquem judicare, edi Sanctorum Conciliorum canones relinquere, vel decretalium regulas , ides
quae habentur apud nos smul cum illis in canone , quibus in Onimbus apud Ivonem Iegitur: smuI eum eanone in illis, quibus in omnibus Ecclesasticis utimur judiciis , idest Apostolorum , Nicanorum , Ancyranorum , Neocaesariensum, Gangrensum , Antiochensum , Laodicensum , Chalcedoneκsum, Sardice sum , Carthaginensum , Africanen. sum haec Conciliorum nomina alio ordine apud Ivonem recensentur cum tuis regulae Praesulum Romanorum, lvo: Rettilae Romanorum Ponti cum Sus
stri, Sirmi, Innocentii, Zosmi , Caelestini, Leonis, G Iasi , Hilarii , Symmachi .
Simplicii. Adjicit luor Hormis , ω Gνegorii Junioris: e converso in collectionibu An mi, dic Polycarpi, uti alii jam ad Gratianum adnotaverunt, desunt Omnia
277쪽
a68 Pars secunti . Caput Lora. gsitium, quod minime posset per bios finiri, tunc si illorum, quorum meministis , dicta Hieronymi, Augustini , Udori, vel ceterarum smiliteν sanctorum doctνinam Iimiιium
reperta fuerint, magnanimiter sunt retinenda , ac promulganda , vel ad Apostolicam Sedem referatur de talibus. 9uam ob caussam Iudulentius, ta magna voce pronune re non timeo, quia qui ilia quae diκιmM, Sanctorum Patrum 1tatuta, quae apud nos
cmones praelitulantur , sue si Episcopus , sue Clericus , sis laicus non indisserenter receperit, ipse se convincit, legit tuo: ipse eonvincitur nec Catholicam, ta Apostolicam fiam, nec sancta vera Christi Evangelia quatuor utiliter , θ' edicaciter , est ad sectum nota marginalis Ivonis habet: ad profectum suum retinere, vel credere Nemo hinc non videt, Leonem Brittannis Episcopis proposuisse monumenta illa,
quae tamquam regulas Ecctasiasticas sequi unusquisque deberet, quaeque tunc in Romanae Ecclesiae Codice custodiebantur. At vero cum varia sint in monumentorum descriptione exemplaria, vix certo constitui potest, quibus capitibus Romanus ille codex constaret. Revera Gratianus mentionem secit Conciliorum Constantinopolitani, & Ephesini, quae non memorantur aut in vulgatis epistola codicibus, aut apud ceteros Collectores. Apud Gratianum & alios nomina Pontificum Romanorum recensentur, quae tamen, uti praenotatum est, apud aliquos
Collectores desiderantur. In iis vero codicibus, in quibus nomina Pontificum exhibentur , non est constans lectio, tantum enim in quibusdam de Hormista &Gregorio juniore fit sermo. De nomine Sylvestri non desunt, qui asseruerunt adjectum fuisse ex imprudentia, vel oscitantia Collectorum , argumento sumto ex epistola r. & et t. Hincmari Rhemensis, qui testatur suis temporibus nondum receptos Sylvestri canones fuisse, nec in Codicem redactos Romanae Ecclesiae, quem admodum nec in Codicem redactae fuerant ceterae decretales epistolae recens tributae vetustissimis Pontificibus opera Μercatoris. Alii etiam suspicati sunt memclum in epistolam irrepsisse, ut cum antea legeretur Scilicet Siricii deinde ex imprudentia legi, scribive coeperit Silvestri, Stricii. Ego sane hac in re illud quidem observatione dignum arbitror, Leonem non protulisse sequendas decretales illas, quae Isidori nomine jam tum proferebantur , quod indicat in Ecclesiae Romanae Codice non fuisse servatas, nec receptas, sed tantummodo decretales illas, quae in Codice Dionysii Exigui continentur Forte movebit quempiam Sylvestri Pomtificis nomen, cujus decretales etiam Leo sequendas proposuit. Sed jam animadverterunt plurimi in hac parte corruptam epistolam, sive nomen Sylvestri penitus eradentes, sive pro Sylvestro scribentes particulam scilicet. Ast ego licet verosimilem hujus rei conjemiram deducam tum ex eo, quod non Potior esse Pinruerit apud Leonem ratio Sylvestri, atque antiquiorum Pontificum, quorum omnium decretales aeque prodierunt ex ossicina Μe catoris, tum ex eo, quod eas decretales proposuerit sequendas Leo, quas in Romano canonum codice dixerat contineri, Sylvestri autem capita in Romano Codice necdum continebantur; tamen me plurimum turbat constantissima universorum codicum , & aequa in omnibus exemplaribus lectio, eo vel magis, quia idem Leo in hac ipsa epistola ubdetur sententias Sylvestri sequendas Brittannicis Episcopis proposuisse, quemadmodum adparet ex iis, quae superius animadverti ad Canonem Cau. a. qu. 4. , ubi Leo, quem sequutus est Nicolaus Papa ibidem etiam laudatus, ideo statuit septuaginta duorum testium numerum convenire debere in damnationibus Episcoporum, quia iurer capitula Sylvestri ita constitutum legeretur . Cur itaque velut
278쪽
De Leme IV. 269 incongruum alicui videri poterit, Sylvestri capita a Leone recipienda proponi, quando Leo ipse in praecedentibus ejusdem epistolae verbis Sylvestri canonibus usus est ' Eam ego potius interpretationem caperem, ne dixerim Leonis auctoritat probatum fuisse Μercatoris codicem, ne in ea quidem parte, in qua Sylvestri canones continentur , qua exhibeatur Leo proponens sequenda decreta Sylvestri in ea tantummodo Parte, quam superius proposuerat de testibus septuagintaduobus,& quidem juxta ea, quae superius animadverti addictum canonem 3. cau. a. qu. 4. haec enim interpretatio cum Praecedenti Leonis sententia sequentem nectere videtur , atque una componere .
De Epistola ad Vernonem Brittanniae Ducem.
Testatus est Stephanus Baluzius in notis ad canonem Io. cau. 7. qu. I., inscri- Can. O.
ptionem capitis in variis Gratiani editionibus variam fuisse; ubi enim vulgare edi cat . 7-tiones habent Uemeni, aliae olim habebant: Ne mi, aliae Νmoni, aliae Νennino, aliae Nonnoni, aliae demum Nemo : Una etiam animadvertit ubique depravatam esse scripturam, & legendum potius Nomen o . Revera Nomenrium temporibus Leonis fuisse Brittanniae minoris Ducem plura monumenta demonstrant. Imo quomodo sub eo Principe res Ecclesiasticae, praesertim Episcoporum Sedes, se . haberent, jam exhibui ad canonem io. cau. 3. qu. 6., sive in cap. so. hujus 2. partis pag. 476. , ubi quae dicta sunt, huc etiam referre oportebit , utpote plurimum convenientia ad rectam interpretationem canonis Io. Cau. T. D. I. Animadvertebam illic Brittonum Episcopos fuisse a suis Sedibus deturbatos, & in locum dejectorum alios fuisse substitutos Nomen i auctoritate. Hoc factum non improbare non potuit Leo IV., Proindeque non dubito ab eodem Pontifice epistolam ad Numenvium directam fuisse ea de caussa, quamquam integra hujus epistolae exemplaria deperierint , Episcoposque in deturbatorum locum subrogatos, atque inter ceteros Gillardum, sive ut alii scribunt, Gisiardum, fures ac latrones fuisse adpellatos . Ad hanc rem plurimum facere videtur epistola 84. Lupi Ferrariensis, in . qua Gallicani Episcopi scripserunt ita: Episcopi ιegitimi Sedibus propriis pias: N, ut mitim loquamur, quia dicere noluimus fures θ' latrones , me cenarii introducti. Iungi etiam his posset epist. in recentioribus collectionibus 124. inter epistolas Iohannis VIII. Papae ad eosdem Brittones Episcopos directa. Prae ceteris vero monumentis magis ad hanc ipsam rem pertinet Nicolai I. Pontificis ad Salomonem Brittonum Regem, quae est in Labbeana Veneta editione a a. in appendice: in ea enim haec leguntur: De GisIardo autem , ω Mardo legunt alii Attaeso. Porro erant ipsi Nannetenses Episcopi , GisIardi s scilicet in locum Actardi suffectus Episcopis, de quibus scripsisti, musto ali .. , quam tua reserebat stola, in scrinio nostra reperimus. Laeet non bene faciat A Mus, quia denuo consecrat, quos GisIardus in eo gradu dignoscitur ordinasse, tamen Maesus invenitur ante Giria
dum Episcopatus Oscium suscepisse. Denique Sanausimus Leo Papa Nomen6o scribens,
isteν cetera praecipuum virum Mardum sppellat, ω hunc sanum sapere, sanum iacere, vivere, ac permanere denuntiat; Gisis sim vero tamquam praedaei Mardi s GIum inia orem denotat. Post haec nihil amplius addendum videtur ; non solum
enim hinc fides fit memoratae Leonis ad Nomen*um epistola, sed etiam qualis insurdi fuerit caussa apertissime demonstratur. De
279쪽
De Epistola ad Ebrunium, & Adelfridum
s. Epistola ad Ebrunium, & Adelfridum Episcopos, quae memoratur in canone s. ' cau. x. M. 4. in aliquibus codicibus Leoni IU., in aliis Leoni III. adscribitur Periit illa, nec aliud, praeterquam. apud Gratianum, ejusdem monumentum existit. Privata quaedam caussa , quam diremit ibidem Sanctus Pontifex , non adeo visa est movere Collectores Decretalium, ut de epistola illa solliciti essent. Ex conjecturis, quae in hanc rem adferri Possunt , ego arbitror emendandam in primis imscriptionem, ut legatur non Ebrunio, ω Adelfrido Episcopis, sed potius Emuino, Est He enfrido Episscopis. Interfuerunt hi duo Erminus Silvanectensis, Hermem Didus Bellovacensis in Gallia Episcopi Concilio Carisiaco anni 849., subscripseruntque Synodicae Concilii Parisiensis ejusdem anni ad Numenvium Ducem . Exinde . autem cum illarum Episcopatus incidat in tempora Leonis IV., jam facile coriiscitur custodiendam potius vulgarem Gratiani editionem, quae exhibet Leonem IV. epistolae auctorem, quam alias, quibus Leo III. laudatur. Et quidem cum ex iis, quae superius ex ceteris Leonis IV. epistolis deducuntur . facile inferatur, in Gallia frequentes fuisse Episcoporum dejectiones , & iubstitutiones aliorum Amtistitum in locum ac vicem dejectorum , mirum non est , si eisdem in Provinciis quaedam similia contigerint in Presbyteris , quos hodie Parochos appellar
mus , ut unus in locum alterius Per vim dejecti sufficeretur , quemadmodum legitur in dicto canone s. cau. r. qu. 4. Sacerdos ille , de quo in eodem c none sermo fit, forte videri poterit Godelgarius, de cujus caussa actum eit i Concilio Lugdunensi anno 348., de qua apud Labbeum in tomo s. Venetae edistionis pag. iosi. & sequentibus.
De Epistola ad Exercitum Francorum.
Temporibus Leonis IV. nemo ignorat Romanam ditionem , ipsam prasertim eis Urbem, Sarracenorum armis fuisse concussam , & quidem ea vi, quae diutius, aeras. 13. repetito saepe ac saepius impetu perduravit. Vidit quidem Leo initio sui Ponitis D. S. catus liberam ab incursionibus hostium Romam, turpiterque labefactatam restituit, sed post aliquot annos pati rursus debuit minas acres validistimae classis eorundem Sarracenorum, adversus quos Propterea impetrato novis ad id editis orationibus divino auxilio, uti refert auctor libri Pontificalis, deinde adjutus Neapolitanorum instructis copiis sibi & suis optatam peperit tranquillitatem, licet hanc rursus ludibaverint novo misso hostes exercitu post Leonis obitum, unde Pontificibus Maxi. mis illius successoribus novis curis , anxiisque sollicitudinibus opus fuisse monumenta ferme omnia noni saeculi abunde testantur. Hinc forte dixeris, can em s. Cau. 23. M. 8., qui Leoni IV. alloquenti Francorum exercitum adscribitur, eidem Pontifici convenire , licet de integra Leonis ejusdem epistola non constet:
nimirum dixeris Leoaem IV. conciliae Francos milites in sui suorumque auxilium
280쪽
De Leone IV. a Traecedentes, ut adversus Sarracenos alacri contentione Pugnarent, caelestium prae. miorum spe proposita morituris, quod belligerassent pro veritate flet edi sal batio. ne Patriae, ae defensone Christianorum. Verum ego plurimum dubito , ne satis recto judicio saec Leoni IV. tribuantur. In primis enim cum non aliunde de monumento hoc constet, quam ex Gratiano , aliisque fere contemporaneis Collectoribus, luone nimirum, & Panormiae auctore I horum autem Collectorum codices non perpetuo, ac constantissime hoc ipsum caput Leoni tribuerint, ignoro , quomodo firma consistere possit ipsorum auctoritas. Unum ego habeo G ra. tiaci vetustum Codicem, in quo idem canon 9. una cum canone praecedentisve 8. adscribitur Gregorio Papae, reticito Prorsus nomine Leonis. Idemmet
Gratianus in can. 46. cau. 23. qu. s. similia recitat ad exercitum Francorum
Oecta nomine Nicolai, licet haec' ipsa verba Nicolao tributa apud Gratianum Ivo aeque tribuerit Leoni IV. Francorum exereitum alloquenti in parte io. cap. 87. Decreti. In Panormia, quam prae manibus habebat Antonius Augustiis nus, videbatur idem canon adscriptus Alexandro II., ut ipse testatur in Dialogo 19. lib. a. de emendat. Gratiani. In Panormia, quam prae manibus habςbat Ua- spea idem canon s. laudabatur sub nomine Nicolai Papae, uti scribit idem auctoria brevi Commentario ad a. partem Gratiani ad quaestionem 8. caussae 23. Praeterea animadverto, nullam potuisse suboriri occasionem Leoni IV. ita alloquendi Fran. eorum exercitum ; etenim ἰ ut auctor Pontificalis , aliique scriptores enarrant , in Sarracenis conficiendis, non aliis subsidium advenientibus usi. fuere Romani, quam Neapolitanis, finimitisque populis . Itaque melius alii ex Pontificibus ,& quidem ejusdem saeculi tribuetur e neque enim repugnat; cum iis aut similibus formulis usi tunc fuerint Pontifices Μaximi in excitandis militibus , ut adversus Patriae aeque, ac Fidei hostes pugnarent. Referam ad hanc rem verba Iohannis VIlI. ita scribentis in epistola a t. ad Carolum Imperatorem , quem preocabatur, ut auxilium adversus Sarracenos suppeditaret: incurrire frenue , suis nite celeriter , EP manu consolationis vestrae ab oculis nostris tandem abstergite lacυ.
mal , quatenus super illis presentialiter Deo propitio gaudeatis , est in futuro frequenti, ae laudabili relicta fama superstite cum Christo perperes in cariesibus imperetis.
Quoniam vero verba illius canonis videtur Gratianus depromsisse ex decreto Ivonis parte Eo. cap. 87., atque apud Ivonem Pleniora sunt, juvabit integra hic referre. Ita legitur ibidem : Idem nimirum Leo IU' superius laudatus exemeitui Maneorum. Omni timore, ac terrore deposta contra inimicos sanctae Mei , Maiis sarios omnium regionum Gratianus scripsit resigionum viriliter agere sud te. Item . ibi Uiue nune Parentes vestri publicum moverunt procinctum, sempeν victores extiterunt, nullaque eos muItitudo populi superare potuit: non enim audivimul , ut aliqvain s e sama victoriae reves fuissent. Item. Omnium vestrum nosse volumus charitatem , saniam qui quis quod non optantes dicimus in hoc belis certamine Meliter moris tuus fueria, regna tui caelestia minime negabuntur. Novit Ienim omnipotens, s quisI bet vestrum morietuν, quod pro veritate sues, ta salvatione Patriae , ac deseέMM Christianorum mortuus es: ideo ab eo praesit Istum praemium consequetur.