장음표시 사용
291쪽
T Can. 22. cas. 2. qu. s. ex integra epistola emen ansis. Coen. 6. cas. 6. qu. 4. consonat cum integris solae eκem pIartibus . J Can. 19. cas. 23. qs. 8. tonsonat cum integris epssae exem- .plaribus. Can. 26. cau. 27. s. 2. ex integris Ni Iai epistolis supplandis. n. 3. cos. 33. qv. a. spectat potius ad I dorum Mercatorem. - Gn. 4. cos. 33. qu. a. ex integra epistola emendandus. C Can. 26. cas. 2. qs. r. consonat eum integris epipolae exemEx epist. ad J plaribus. - i , Ludovicum Regem. l CM. 8. dist. 96. referendus ad epistolam Nicolai ad Micha l Iem Imperatorem. Ex epist. ad omnes Episcopos in Regno Ludovici.
Ex epist. ad Epi- C .scopos apud Convi- Can. I. dis. Io. ex integra epistola supplendus. cinum congregatos. Ls Can. 3. dis. 8. ex integra epistola suppIendus.
Can. s. dist. I 2. jungendus cum can. 3. . cau. IT. qu. 4. Can. 13. cau. a. qu. 6. pau/Io varius in diuess codicibus. Can. 2I. cati. 3. F. 9. convenit cum pluribus Nicolai m
Can. Ioa. cas. 1 I. qu. 3. ex optimis exemplaribus emendandus. Can. 3 . cos. IT. qu. 4. ex integra epistola supplendus , S
- . C Can. r. dist. I p. ex integra episola supplendus, apque expli-Ex epist. ad i Mndus. EPROPOS G uin, i cais , eas i s. qu. 6. incertar admodum auroritatis. Ex epist. . lad Hinematum ' IRhemensem Archi- lepiscopum. Ex epist. ad C Can. ra. eas. 3. s. spestat potissis episolam scriptam ad GaIlionem Episto- κ Episcopos Streanectenses. .
pum Senensem . Can. 14. cov. 3. qu. 9. e integris monumentia explicandus .
292쪽
Ex. epist. ad Rodullam Archiepiscopum Bituricen
De Meouo. 283 C Cas. 12. dist. 23. consonae eum integris e sota exemplaribus. Can. 8. cas. p. qu. 3. aliter editus in aliis exemplaribus.c an, 6. cau. 3 o. qu. x. consonat etiam Concibis illius artatis. Can. s. cau. 33. qu. a. paullo varius in diversι codicibus. Can. 36. de cons dis. a. consonas cum iotegris epistolae exemplaribus . Ex epist. ad Rha- Πdoaldum Portuensem, & Johannem Can. A. eas. 3I. o. R. ω integris codicibus emendanus.
Ex epist. C Cas. 14. GR. 16. muI jungendis atque ex integra epi ad Phorium. L Can. a.' dist. ao. L sesa explicandi. Ex epist. Π - C simul jungendi, referendislle ad Clerum Constan. 4 - ' potius ad epistolam Nicolai adtinopolitanum. μ' s Michaelem Imperatorem. Ex epist. ad Μichaelem ImperaIOrem . Can. s. dist. xo. eκ integra epistola explicandus. Can. 8. dist. Io. omnino consonat cum integris exemplaribu/.
simul jungendi , referendi ad episto-ιam Nicolai ad Ititium Constanti
. ad Anaso sum Imperatorem. Can. 4. Agy. y6. jungendus cum can. s. dis. Io.
293쪽
284 Ex eadem epistola ad Michaelem. Pars secanJa. Caput LXXVII. Con. t s. cau. 3. qu. D T s si jung di, atque ex integra Can. Σ. cas. q. qu. r. epistolo suppIendi.
Ex responsis ad consulta Bulga- ηrorum. Can. x . dist. 28. paullo varisέ in editis epistolae exemplaribur. n. s. cas. I s. qu. ν. paullo variss in editis epistolae exemplaribus . Can. I s. cati. 23. qu. 8. . ex integris epistolae exemplaribus
Can. a. eas. 27. qu. 2. iungeηJGι cum can. 3 cas. 3 o. qu. s. Ean. I. cau. 3 o. qu 3. ex integra epistola supplendus. Can. 3. cas. 3Ο. qu. F. jungendus cum can. a. cau. 27. qu. R. Can. 22. cas. 32. qu. F. ex integra epistola suppl. ndus .
Can. II. cas. 33. qu. 4. ex integra epistola supplendus . Can. 24. de cons. dist. ε. ex integra epistola supplendus, atque eulicanda . 4
Ex epist. ad CEpiscopos omnes. Ex epist. ad Episco- pum Salonitanum. χ
tarium Archiepisco-η Cas. II. cas. 12. qu. a. incertae auctoritatis.
pumBurdeSalensem, L . Ex epist. ad Humi-fridum Episcopum Morinensem . LCan. s. dist. so. ex Ronis decreto supplendus. Can. 47. cas. 7. qu. 1. ex adjunilis noni seculi explicandus. ad Iohannem Ra- Can. 13. dist. 6v referendus ad Concilium Romanum annι 861. enuatem. LEx epist. ad C Can. a. dist. 22. potius tribsensis Petνε Damiani, Seias Am. Mediolananses. l. 'Ista Legato temporibus Nicolai. II
294쪽
Quadrantinum. LEx epist. ad Rha- toldum Episcopui
toldum Episcopum 4 Can. I s. eas. 33. qu. a. melius Womaciens Concilio tribsen M.
Ex epist. ad Salo- ς - .monem Episcopum η Can. a. e . x s. qu. s. non dissosat a Nicolai L temporiἷσι Comhanti ensem. LEx epist. ad Thado. Cnem Archiepisco- - Can. 23. cati. II. ys. 4. eκ Donis decreto einendandus. pum Mediolanense.
Caη. 4. dist. 33. consonat eum aliis ecclesasticis monumentis. n. 49. dist. so . potius ad Mormaciense Concilium reserensit. Can. 3. dist.' ς : non dissonat a ceteris Meolai monumentis. Can. a. cau. a. s. a. pertinet ad I idori Mercatoris monumenta. Can. 3. caia. 6. εώ. 3. inter dubia Nicolai monumenta recensendus Can. l. cas. I 2. qu. t. referendus ad Concilium SaIstunstadiose. Can. I. cm. 26. qu. s. pertinet potius ad Concilium Aras canum LCan. 3. cau. 26. qu. T. referendus ad epistolam Nicolai ad Rodulfum Bituνicensem l Coen. 1. cas. 3 o. qu. a. facile reserendus ad rescripta Nicolai ad Bulgaro3.
Can. s . de cons dist. 4. non dissonat a Nicolai L temporibui. DE Benedicto III., qus ab anno 8s s. sub finem Septembris Romanam Sedem tenuit usque ad annum 8s8. sub initium Aprilis, nihil singulare obsuvandum apud Gratianum occurrit. Quamobrem gradum laci ad Nicolaum Benedicti Su cessorem, qui eodem anno 8s8., dum Romae praesens esset Ludovicus II. Imperator, ad Maximum Pontificatum evectus est, quem gessit usque ad.annum 867. Assiduis caussarum ecclesiasticarum curis fatigari debuit Nicolaus , ac praesertim respectu habito ad Ecclesiam Constantinopolitanam , a qua dejectus tum fuerat Ignatius, Photio subrogato. Verum haec, sicut & cetera gravissima negotia, quae Sanctum Pontificem detinuerunt, magis ac magis in expendendis Gratiant monumentis declarabuntur. Tantum dixero, varias esse Nicolai epistolarum collectio- .nes; nam apud ipsum Labbeum in recentissimis codicibus in primis adparent epistolae numero septuaginta; deinde subjicitur Appendix I. continens alias epistolas quatuordecim; subsequuntur sex fragmenta, & post ea libellus responsorum ad consulta Bulgarorum in centum , & sex capita distributus . Hinc describuntur decreta alia, sive brevia rescripta in unum collecta per Iohannem Cochlaeum, &in
295쪽
in viginti titulos dispartita . Rursum reseruntur duae Appendices, . varias continem tes epiliolas, & monumenta, praeter epistolas alias , quae adsutae sunt actis Comciliorum eodem tempore celebratorum. Mansus in suo Labbeano supplemento non solum alia Lab anis adjecit monumenta Nicolai; sed etiam utile aeque ac lab riota n edidit Laure tum Chronologicum epistolarum, in quo singulas Nicolai epistolas per ordinem temporis digUit. Ego in praetentia primum locum concedo capitibus illis, quae nomen Romani Concilii sub Nicolao celebrati praeseserunt, cetera deinde ita Persecuturus, ut, quoad fieri possit, invicem illa rungantur, in quibus eadem materies
pertractari quodammodo videatur.
De monumentis Concilii Romani.
Lolliarius Lotharii Imperatoris filius & Ludovici Pii nepos regnum sortitus in ea Galliae parte , quae deinde ex ejusdem nomine Lotharingia appellata fuit,
circa annum 86 o. captus amore Waldradae cujusdam pellicis , repudium Theudibergae conjugis meditabatur. Ut Prineipi morem gererent, non defuerunt, qui Reginam de incestu eum Hucberio fratre accusarem ; quae caussa ut soIemniter discuteretur , celebratum est duplex Concilium inqui ranense , convenientibus in .
primo Episcopis duobus, totidem Archiepiscopis, de totidem rursum Abbatibus ; in secundo septem Episcopis, utrobique autem The ut berga quas criminis rea poenitentiae addicta, & digna Principis repudio declarata. Imo iidem Episcopi & epistolas, de I gatos ad Nicolaum Pontificem miserunt, quem de re vesta redderent certiorem . Post . haec anno 8εχ. aliud convocatum eIt Aqui ranense Concilium ab octo Episcopis, quorum primi erant Guntharius Agrippinensis , de Theutgavdus Trevirensis Archiepiscopi, ibidemque concessum Lothario postulanti, libere novum cum alia contrahere matrimonium , quamobrem non dubitavit Lotharius waldradam sibi conjugio socrite. Id ubi intellexit Nicolaus Papa, Metense Concilium petent etiam Rege ipso Lolliatio celebrari jussit anno 863. missis Apostolicis legatis Ro- dualdo Episcopo Portuensi, Se Iohanne Episcopo Ficociensi, sed ibidem confirmata fuit Aqui ranensis Concilii sententia. Haec fuit caussa alterius celebrandi Concilii in urbe Roma, ipsomet praesente Nicolao Pontifice , quod Concilium Romanum I l. dicitur, de anno 863. celebratum . . Audiiis ibidem duobus Gallicanis Archiesscopis Gunthario, Se Theutgaudo superius memoratis ad . tuendam de Concilii Metensis sententiam, di Lotharii factum Romam missis, Nicolaus Con. cilii sententiam revocavit, imo etiam Archiepiscopos illos deposuit, ac comm nione privavit, consciosque deinde; reddidit Synodalis definitionis Episcopos omnes per Galliam, Italiam, ac Germaniam conititutos. Acta illius Romani Concilii a Sirmondo edita haec omnia perspicue demonstrant. ConstanI haec ex epistos Nicolai Pontificis, quae est instar praefationis; subsequuntur deinde quinque capita quae ad caussas in Concilio pertractatas pertinent. Supplementum addidit Muratorius , quod septem aliis capitibus constat in lom. α. parte a. rerum halicarum pag. ia . Ad epistolam Nicolai reserendus est canon a I. cau. a. qu. a. his verbis describendus: Meolaus Episcopus semus servorum Dei reverentissimis, ae sanctu mis Fratribus nostris Archiepiscopis , ta Episcopis peν Galliam, Italiam, ου Germaniam collitutis. Scelus, quod Loibariuι Aeae , si samen Rex meraciteν dici possit, qui nullo
296쪽
. De Nicolai. α8 uiati salabri regimine perporis appetitus refraenavit, sed Isbries ene vatione magis it risii citis motibus etait, in duabui feminis, Thestberga scilicet, ta mal rada, commist, omnibus manifestum es. Sed ta dudum Episcopos Iheutgaudum , ου Gunthaνium trii fasto eum habuise tutores, ta fastorei pene totur orbis andique ad limina, seu δε-dem Apostolicam eonfluem referebat, obsemibus quoque idipsum scribentibus nosro aposo-titui. quod nos tanto credere renuimus, qua co de Episcopia tale, quid audire nullatenus sperabamus; donec ipse Romam rempore Concilii venientes coram nobis ita sancta Ssu D tales inventi sus, quales fuerant a multis sepissime praedicati, ita ut scriptura, quam suis sipuI-epant manital, quam Ie volebaης, ut nosro roboraremus chirozrapho, caperentis r ω dum muscipulam innocentibus apponere sacogerent , insidiim suis illaqueati sunt ias. Sicque eo serum es Deo auctore, quod in proverbiis legitur: stustra Deitur rete te oculos pennatorum . Siquidem is obligati sum, ta ceciderunt e 1πι vero, qui in die flagitium falso cecidisse dicebamur, favense Domino, cum justriae propugnatoribus resurreximus. ω erecti stimus. Igitur decernente nesiscum Sancta SUnodo in praesentia deposti, M ab incis sacerdotali excommunicats, atque a regimine Episcopatus alieni imdubitanteν exsum. inde vora staternirao canonum normam custodiens , ω decreto. rum sasctiones Esservans, coeat, ne hos , quos nos abjecimuι , recipere in Sacerdotum catalogo praesumat. Depostionis autem sententia, quam praedictos Iheut udum, Mωσιθarium protulimus , cum ceteris capituliε, ρυα Duo Concilio nobiscum sancienia νη-vigavimus , inferius adnera in rasur. -
Post integram hane Nicolaiyepistolam, ex qua suppleri potest Gratiani canon,
sequuntur decreta ipsa Synodi Romanae, quorum in Primo cassata legitur Μetensis Concilii eonstitutio, imo & ipsa Μetensis Synodus damnata , ac potius prε- fibulum appellata. In capite R. eadem propemodum Verba legimus, quae habem
Lur in Can. xo. Oau. xx. qu. 3. ibi: Ihestgaudum Trevirensem Primatem Belgicae
Provinciae, ta Gumbarium Agrippinae Colaniae Archiepiscopos, nunc coram nobis , MSancta SModo , sub gestorum insensatisne, qualiter caussam Lotharii Regis, ει duarum C mulierum ejus Thulbergae scilicet, ta GaIdradae recognoverint, ta judic erint, scri- - super Mo propriis roborarum manibus oferentet; nisuque se plas, vel minus, aut i 'alito egisse oti proprio mustis coram postis normanter i S sentenciam , quam a Sede solica in Ingestrudem uxorem Bos is Sanctissmus frater nosteν Mediolaneno Ametiepiseopus Tado, ta ceteri Coepiscopi nostri petierant emittentam; ει nos divino fue- eras etelo sub lanathematis obtestatione canonice protuleramus, publice viva voce se vi ι e eonfitentes , in quibus omnibus invesimus eos Apostolicas, atque eanonicas sanctioneris pluribus excessse, es mustacis nomam nequiter temerasse; ab omni iudieamus Sacerdotii ineio permanere penitus alienos. Et ideo Spiritus Sancti judicio, ει B. Petripe' nos auctoritate, omni Episcopali exutos regimine con stere de imus . quod sjυκω praecedentem consuetudinem tamquam Episcopi aus fuerint aliquid de sacro minifris euntingere, nullo modo Iiceat eis nec in alis SModo restitutionis spem , aut locum habere satisfactionis, sed communicantes eis omnet abjici ab Ecessa , ω maximes posteaquam didicerint adversus memoratos prolatam fuisse sententiam, eis communicare
tentaverint. Hinc nemo non videt emendandum eue Gratiani canonem , praesertim in posterioribus verbis. Quanta vero fuerit duorum eorundem Epistoporum contumacia, nemo non colligit; siquidem non contenti lavisse Lotharii libidini, similem cu)usdam IngeItrudis caussam defendere conati sunt, parum solliciti de
Synodalibus decretis jam editia cuIlodiendis. Erat Ingelirudis, ut ex quarto hujus - Concilii
297쪽
αεs Para secunia. Caput LXVII. . . Concilii capite deducitur, filia Μattefredi quondam Comitis nupta Bolani, &
j 1mdiu a septennio a marito diverterat huc atque illuc vagabunda iiscurret ι; quemadmodum etiam deducitur ex .epistola Hincmari Rhemensis ad G inarium eumdem Coloniensem Episcopum .directa . Sive igitur quod illi Episcopi faverent Lotharii admisso in uxorem, sive quod faverent Ingelirudis admisso in maritum, in Romana Synodo damnati fuerunt, atque depositi. Quintum Romani Concilii caput ita exprimitur: Si vis dogmata , .mandata, ininteνdicta, sunstiones, vel decreta pro Caιholica Ide , pro Ecclesiastica isciplina, pro correctione IdeIium, pro 'emendatione sceleratorum, veι interdissione imminentium is via fur νorum malorum. a Sedis Ap toticae Prode salubriter promulgaca contemserit , ana' thema sit. Verba haec, quae veluti generalis quaedam sanctio praecedentibus Concilii definitionibus adjecta sunt, habenium integra in can. 18. Cau. as. M. a. Assimonet Antonius Augultinus lib. a. de emend. Grat. Diat. 13. eorundem verbo.
rum aliam haberi formulam apud Reginonem in Chronicis ad annum 86s.., ni. mirum pro illis verbis: pro Catholica Ide Ge. Reginonem scripsisse: Pro Catholicaesdei disciplina, pro correctione Idelium, pro emendatione sceleratorum. vel interdictione imminentium, seu suturorum malorum Em. In Appendice a. epistolarum Nicolai . quae habetur apud Labbeum . eadem Gratiani verba leguntur sub eputola 3. , ubi nonnulla colliguntur sub hoc themate : De sentiatiis atque interdictis Sedis Apost Iieae ad supradictum Archiepiscopum. Directa igitur ea proponuntur ad Adone Viennensem in Gallia Archiepiscopum, quem Nicolaus Papa certiorem etiam se cit de ausu memoratorum Episcoporum, quos Synodus Romana damnaverat,
De epistolis ad Adonem, vel Albinum Viennensem. Archiepiscopum.
Quum nuper memoraverim Adonem Archiepiscopum Viennensem in Gallia, non abs re esse videtur huc reserre Nicolai epitiolas ad eundem . inter ceteras recensentur quatuor in a. appendice Labbeana, quarum prior incipit Consultationis mestrae sub hoc titulo: Nicolaus Episcopus servus serιorum Dei , Reverenti mo , USanctissimo Constatri nosro Adoni danssiae I iennenses hcchsae Archiepucopo . Hujus epistolae initio egit Nicolaus de conjugio Loiharii Regis, cujus causia , quemadmodum dictum modo fuit, universi Galliarum Antistites turbabantur. Deinde ita
prosecutus est: Interea de illo Clerico, Alvico n ine, quem per ordines ecclesUAeos usque ad Diaconatum caste vixisse dicitis, cur nora auctoruate uxorem duxerit , miramur, N eo quod nulli unquam exceptis illis, quos ecclesiainca regula habere permittit , uxorem ducendi licentiam dedimus. Nam exemplar epistolae . quod misylis, neque recognovimus, sed nec illius olum a nobis directum sui e meminimus . suocirca v fra Istruernitas sollicita investigatione perquirat, ut quis auctor illius epistolae fuerit valeat inveniri, quatenus cum apostoIsta auctoritas mittitur, non suscetur, V s vepres Iegatos destinaveritis, per eos ut ipsam episolam nobis dirigatis , optamus, quo cum illam contemplati suerimus, vos de hae causa certissimoι reddere possimus. Ex his perspicue liquet, Alvicum quendani Diaconum voluisse Episcopo suo Adoni illudere,
falso quodam sub Pontificis Maximi nomine edito privilegio , seu dispensatione, quam ubi perspectam habuit Ado, nihil aequius duxit, quam eundem Pontificem
298쪽
Maximum de eiusdem privilegii caussis, & de re ipsa gesta Interrogare. Hi ne
porro & supplebis, & interpretaberis commodissime canonem 4. dist. 32. , quem ivo Carnotensis perperam in parte 6. decreti cap. ix s. tribuit Stephano, quoniam Adonem Viennensem temporibus Nicolai I. vixisse scimus ex monumentis Conciliorum , non autem vixisse liquet temporibus Stephani , sive intelligamus Stephanum Leonis III., sive Stephanum Hadriani III. successorem. Alia est Nicolai ad Adonem epistola, quae incipit 2uia sanctitatis τε ae num. 69. , ubi proponitur de quibusdam ecclcsiasticae disciplinae capitibus Nicolaus ab Adone interrogatus; & in cap. 3. haec leguntur: Si hi, qui sacras res ecclesis datas, ta a f. Iibus oblatas , quas a Principibus Ibi indultas inmadunt, vastant , diripiunt , retinere praesumunt, auctoritate Epiycopali excommunicandi, edi anathematitandi
sunt. De his quidem rebus , quae semel Deo contributae, atque dicatae sunt, edi postea sub oeca ne concessonis Principum a quibusdam invaduntur, sancimus , vι prius con-μIto Principe, ad resecandam tam praesumtivam factionem, cognoscendum utrum sitius ι concesso , an in vasoris praesumtio . Puod I Principis inordinata fuerit largitio , ipsest Princeps pro emendatione redarguendus, s autem invaseris declaratur praesumtio ,
usque ad emendationem excommunicationis A vindicta coercendus. Haec eadem verba Telata sunt apud Gratianum in can. aa. cau. I a. qu. Se sub eodem Nicolai ad Adonem scribentis nomine apud Ivonem parte 3. cap. 112. In ea autem epistola observatur nonnulla deesse, a Collectore idemtidem omissa; eamque ob rem non repugnabit, quaedam apud Collectores alios descripta fragmenta huc referri commode posse, etiamsi in vulgatis epistolae codicibus desiderentur. In canone 6., & . dist. et . tribuuntur duo fragmenta Nicolao Papae scribenti ad Albinum Uiennensis Ecclesiae Archiepiscopum . Fallax sane inscriptio , in qua can.ε. facile arbitrareris pro nomine Albini scribendum esse Adonem, utpote quem Viem 7 nensi tunc Ecclesiae praefectum fuisse scimus, nec reperimus alteri Albino con- eedendum in Vienninsi Ecclesia locum. Siquidem & ante Pontificatum Nicolai regebat Viennensem Ecclesiam Agilmarus, qui deinde interfuit Concilio Lingo- nenii apud Saponarias anno 8s . temporibus NicoIai Pontificis celebrato ; anno vero sequente, scilicet 86o, jam successerat Ado, utpote quem interfuisse scimus in Concilio Tullensi ejusdem anni; cum autem Ado ipse subscripserit anno 8 3., ac propterea post obitum Nicolai, Concilio Cabilonensi, nulla possunt tempora dein monstrari, quibus locus fiat Albino Viennensi Episcopo. Emendationem hane non improbavit Μansius in suo supplemento Labbeano tom. 1. Pag. 977., ubi refert fragmentum episolae Nicolai I. ad Asiuinum, forte Adonem Archiepibe pum Vien- msem , ut es apud Gratianum dist. 27. eae rescripto Laodicensum ad Trajectensem in Codice ,daIrici tom. a. es. 3is. Verba fragmenti ibidem descripta sunt haec estvod interrogasti de femina , quae post obitum viri sui velamen super caput imposuis, E finxit se sub eodem velamine sanctimonialem ege; postea vere ad nuptias rediit, ho-ηum, ta eamnicum nobis videtur, quod peν bpocrism eccles stam regulam conturbare v iuit , ta non legitime in voto suo permaυι, ut paenitentiam de illusone nefanda agat, P revertatur ad id, quod spopondit P in sacro ministerio inchoavit. Nam s consem serimus , quod omnia eccisastica sacramenta quisquis, prout vult, Ingat, ει ηm vere fociat. omnis ordo ecelsasticus conturbatur, nec Catholicae sdei jura cors uηt, nee sacri ordines rite observantur . Tales ergo, ni fi respiscant i spiratuali gia lio percutere cense-
299쪽
2 o Pars secunda . Caput LXXVII. codicibus editis addi nonnulla , quae facile quisquam intelliget, quoties cum his
conseret, quae apud Gratianum leguntur . Verum ego a Gratianea inscriptione magis recedendum putarem , nec investigandum crederem Albinum inter Viennenses Archiepiscopos , cum non' ad Albinum , vel ad Adonem scriptam Epistolam esse arbitrarer I quamobrem ita censeo immutandam Gratiani inscripti nem : Nicolaus Papa ad Adalisinum Juvaveos Ecclesae Archiepiscopum. Revera id perspicue demonstratur ex codice Reginonis , qui scripsit labente saeculo 9., ac propterea fuit Nicolao I. fere coaevus. Sane in Appendice a. ejusdem caP. s7. haec leguntur: Nicolaus Episcopus semus semorum Dei merentissimo , ω μηθissimesnfratri nostro Malumino sanctae yuvaveos Ecelasiae Archiepiscopo . 2uod autem imterrogastis de femina, quae post obitum mariti sui .... sanctimonialem feminam esse . . . bonum videtur ... est in sacro mini serio inchoavit. Nam A consenserimus ... ω nos vere sat , omnis ordo Eecissasticus conturbatur, nee ... per Apostolam frau/ ejus d testa, quid Mi ... Deum, ut forte Sc. Quae hoe in loco descripsi, ea sunt, quae a Gratiani editione dissonant; alia, quae omisi, omnino cum Gratianeo monumento Concordant. Iuvavensis igitur , seu Salaburgensis Episcopus erat Adalvvinus, adguem Nicolaus epistolam scripsit, quod licet una probare posset Reginonis a oritas, confirmari adhuc potest ex actis Concilii Coloniensis anni 8 o. , cui Alabuvinus intersuit, quemadmodum animadvertit Balvetius in notis ad Reginonem. Erratum Gratiani ex Codicibus Ivonis, & Burchardi profluxit: nam Burchardus in lib. 8. cap. 47. tribuit monumentum illud Nieolao scribemi Adalvvino Guae moenensi Eccusae Archiepiscopo. Ivo tribuit Nicolao scribemi in Parte 8. cap. 63. Adalivino Sanctae Viennenss Ecessae Archiepiseopo, & in cap. Is 2. ejusdem Par. 8.AIumino Junaries Episcopo. His autem praehabitis parum sollicitus sum de sentemtia canonis Gratianei exigenda ad editiones sive Burchardi , sive Ivonis , cum sussiciat retulisse Reginonis editionem , utpote ceteris antiquiorem, & magis in
Eadem sane ratione emendandus erit canon x. dist. 34. , quemadmodum etiam Balvetius animadvertit in notis ad Gratianum, ubi enim Gratianus habet ad Aba. 7. a. bisum, legendum erit ad Adarevinum. Praeterea similiter in can. 4. cau. T. P. I. eari. pro vocibus illis Aiuino Januens Archiepiscopo legendum erit: Adesurino Juvaver ς η γ. Archiepiscopo. Inscriptionis enim Gratianeae falsitatem agnovit Antonius A ugustinus in lib. a. de emendat. Gratiani dial. t s. scribens temporibus Nicolai nondum apud Ianuenses constitutum fuisse Archiepiscopum . Utriusque autem canonis eundem esse sontem , unde Gratianus derivaverit, Ivo Carnotensis aperte demonstrat; nam in parte s. postquam in cap. 332. sub hac inscriptione Nicolaus Aluino J Meo Episcopo retulerit tuo memoratum canonem 4. cau. . qu. i. , descripsit deinde in capite sequente, seu 3s3., verba canonis i. dist. 34. sub hac epigraphe e Idem ol- eundem. Imo cum apud Ιvonem eadem monumenta magis integra , quam apud Gratianum, legantur , & penes alios Collectores desiderentur , juvabit hoc in loco illa ex Ivone ipso describere . In cap. 3 s x. haec leguntur e Ponti ces , qui aliquo 'eupantur infirmitate, vel aegritudine, abjieiendi non sunt, nee alios in lacum eorum cen
secrari oportet, nis ex hac fuerint luee subtracti . Quod s de minseris Ibi conces
conqueruntur, quae licita sunt, Sacerdates expleant. In his vero, quae eis praesumere non licet , vicinorum usque ad recuperandam sanitatem Episcoporum auxilia subrogeη-- tur; ει hoo cum castriae studio peragatuν o ne per necessitatis occasonem praesumtieris ι - pusisset
300쪽
pullulat ambitio . Episcopι vero , qui dominici gregis suste Tini euram, atque silicitudinem, ab adminis time eorum discedere non oportet, ut aecepti talanti pulibritudo non deleatur, sed certamine eorum salubriteν augeatuν, ω triplicetur. Quod autem in hoc canone continetur , non eit sane alienum a germanis Nicolai I. sententiis,
ut alias professus eii, Episcopos aliqua infirmitate correptos non esse ab officio eponendos, sed potius humanitate, ac benevolentia sublevandos, quemadmodum perspicue colligi potest ex canone x 4. cau. 3. qu. f., dummodo ad integra Nicolai ejusdem monumenta exigatur; item ex Capitulis responsionum Nicolai Papae ad legationem Salomonis Episcopi missi a Rege Ludovico Germanico cap. s. in Appetiuice III. Epiliolarum ejusdem Pontificis . Atque hac pertinent ad dictum
canonem 4. Cau. T. qu. I. Uerba canonis a. diit. 34. ita leguntur apud Ivonem in cap. 3s3. Quorundam relatione sisIium auribus nostrir intimatum est , quod Lan-fredas Episcopus , qui edi juvenis esse dicitur, venationi si deditus . 2uad vitium pI
rimos etiam de clericali catalogo genere dumtaxat Germanos edi Gallas irreverentes implicat . Verum se, s ita est, ut audivimus , merito juvenis dicitur, qui juoenilibus de deriis occupatus nulla senum gravitate constringitur . Item : Ο miseram vitam h minum , ω maxime Sacerdotum , qui dum lucrandis Idelibus debent in sere , venam dis feris incumbunt, ed quos evere oportet homines , capiunt aves , bestias , quἰ dum mortibus student animantium , vitam suarum amittunt animarum : O in tristem vitam super omnem vitam l Nam in quo magis qui que carnalis apparet, quam in tauvita ' Venatorum enim vita nil praeter carnes capit, in qua dum quisque permansi, a quam probatus es . Nam , ut B. dixit Hieroumus , venatorem nunquam Iegimus
sanctum . Me hujusmodi Praesulibus , qui dum debent Petrum , Andream , Iacobum , ω Iohannem , quibus a Domino dictum est; Venite post me, facioin vos 1 iscatores hominum , ad imitationem suam eligere , quorum P dscipuli su i , magis Nemrod Ismarium , atque Esau reprobos imitantuν , qui hujusmodi adinventionibus inc buisse reseruntuν . Nihilominus autem de hoe Episcopo relatum est Apostolatui nostro, quia cum quadam Ilia sua immoderatam teneat familiaritatem , ob id mala famaei orta si, pro qua re a Sanctitate tua, ceterisque Coepiscopis suis commonitus , M orreptus est, sed nullatenus emendatus . stuae res in hoc maxime displicet, edi magis ac magis de se deteriorem reddit opinionem . In quo beatitudini tuae , ω Coepiscop rum suoriam rationibus non obedit , est per inobedientiam in culpam Protoplasti relabituν . Oportet ergo fraternitatem tuam J odale fidi Episcopis, suffraganeis tuis convocare conciIium, hune salutaribus Hoquiis Episcopum convenire , atque illi pa florali auctoritate praeripere , quatenus eae ab omnium bestiarum , est volucrum venatio ne penitus alienus existat , atque immoderata sitae suae Iamilia rate semetipsum omnino ererat . suod I parere contemserit, fidi tam pro venationis declinatione , Dam pro immoderata Iliae suae vitanda conversatione , vobis admonentibus obedire distulerit , ovestro Collegio excommunicatus abscedat . Luod I in hoc contumuA adhuc apparuerit, o miηserio cessare debebit . Haec quoque sententia minime dissonat ab aliis Nic lai monumentis; etenim eisdem fere rationibus, quibus hoc in loco Nicolaus ait Episcopum a venationibus abstinere debere, asserit etiam a venationibus esse abstinendum tempore Quadragesimae, ita scribens ad Consulta BuIgarorum eap. 44.
Nulla ν itio si sorte legendum Init in Quadragesmali tempore venationibus tiri,
venantes enim nihiI praetre carnes eaptant e ut ergo nihil carnais sectari videamini,