장음표시 사용
321쪽
3ra Para seu da . caput LXXVII. sem subscripsisse alteri concilio Romano anno 86r. Antonius Augustinus in DiaI.r8. lib. a. de emendat. Gratiani mendosum esse Iohannis Episcopi nomen asi ruit, & pro Iohanno legendum scripsit Haganonem, emendationem neeessariam deducens ex Chronicis Reginonis his verbis r Anno Dominicae Incarnasionis 86s. misi sunt Hagano, ω Rodo alsus Apostolicae Sedis Legati in Galliam e e. Cum vero alias de Haganone isto non constet, ego dubito . emendandum forte esse potius Codicem Reginonis , quam alium quemcumque , ubi in aliis Codicibus perspicue de Iohanne Ficolensi liquet . Sed haec levis una esse videntur. Itaque memqr, ros Antistites missiirus Nicolaus ad Francos Lotharii dissidia compotituros, commonitorium eisdem dedit , tamquam formulam , juxta quam actus suos omnes formarent. Editum nunc istud habemus in Appendice a. Epistolarum Nicolai apud La eum , ad quod referae plurimum juvabit Gratiani inionem 4. cau. 31. qu. a. Ea hic describam verba , quae minime consonant cum verbis Gratianeis. Pomquam Nicolaus data ad laudatos Episcopos epistola eos monuit , ut quamprimum Metensem Synodum convocarent, ibidemque, si fieri Posset, controversias componerent, eosdem ita de re gerenda conscios in commonitorio reddidit r L tharius protetuν Mauradam se a patre accepisse, θ' sororem postmodum admi de me-berti admi de se dicis , vas illud Evangelicum recolite, quo Dominus, nolite, inquit, timere eos , qui corpus occidunt, eae iterum ait: Quid prodes homini, s mumdum universum lucretur, animae vera suae detrimentum pastatuν . In quibus dominicia sententiis cooderandum es , quod s occisores corporum timendi non sunt conivisust, tiam hominem impellentes , ta lucrum totius mundi non prest homini anima perdita,
quanto minus meis unius hominis i nius Rex debuit , contra divinum praeceptum in
immane praeeipitium meeti Τ Ιn boo certe se magis repreben siem ostendit, in quo am ei mundi amorem Dei postposuit. ibi nihil vobis aliud praecipimus, manifestatione
sua eodem Rege convicto . . . reconciliari uxorem: no in hoc carnis voci obimperet , sed
potius divinis praeceptis obediensi pudeat eum , imo pergimescat in luxuriae fercore pinreser , ω voluntatem propriam sequendo ante tribunal Christi frinam ponere rationem. Pra tera vos scire ruolo, ως. Sic emendatus erit Gratiani canon, quem ob glossa ast non emendavisse Romani Correctores profitentur.
De epistola ad Francorum Exercitum.
Quod sub nomine Nicolai ad Francorum Exercitum scribentis legitur in eam46. cau. 23. D. s. eidem Pontifici nullo modo congruit , cum ne leve quidem vestigium extet, ex quo deduci possit occasionem Nicolao subortam fuisse, Francorum exercitum concitandi ad arma capessenda adversila hostes Christianae fidei, unde morituris in ceri mine aeterna praemia Polliceretur. Imo ex iis, quae supe
xius dicta sunt, facile colligitur , diu elaborandum fuisse Pontifici , ut plurium. Franeorum Principum animos inter se dilsidentes coneinaret , tantum abest, ut Principes iidem junctis armis fidei caussa exercitum instruxissent . His accedit, hujusmodi monumentum in collectionibus epistolarum Nicolai penitus desiderari; proindeque qui illud Nicolao adscribendum censeret, neminem alium sibi fidejussorem adduceret, quam Gratianum. At vero Gratiani ipsius in hac re fides , bc
auctogitas parum probatur', si licet ex vetustioribus Collactoribus , illis etiam, - qui a
322쪽
De Nicolao. 3 3 quibus idem Gratianus usus fuisse dignoscitur, contradicere. Nam Ιvo Carnoiensis,
ex quo Gratianus canones derivare consuevit, in parte io. decreti cap. 87. eundem canonem referens, tribuit Leoni IV. Exercitum Francorum adloquenti , & quidem una cum verbis canonis s. cau. 23. qu. P. Leoni etiam Papae per Gratianum adscripti, uno fere, eodemque contextu verborum. Teitatur praeterea Antonius Augustinus in Dialogo i . lib. a. de emendat. Gratiani, eundem canonem in Panormia videri adicriptum Alexandro li., qui deinde concludit: Ulud quidem erete constat, melius , ω plenius apud Aonem in utraque esse collectione , quam apud Gratianum , ns tibi aliud videatur. B. Hoc ipsum probo, nihilque habeo, quod bis a dam . Quamobrem ego in hac parte nihil certo definiri posse crediderim, cum
adeo varii collectorum codices sint in indicando canonis auctore, cum praeterea neque inter monumenta Nicolai, neque demum inter monumenta Alexandri II. canon ille reperiatur. Hinc etiam fruitra ejusdem quaereretur interpretatio, donec fimergat monumentum, ad quod commode exigatur.
De Epistola ad Photium Constantinopolitanum.
Celebratissima est in Ecclesiastica historia Photii caussa, unde gravissimum Ecclesiae orientalis emersit schisma ab Ecclesia Romam, quod Romani Antistites impro- π '
bavissent dejectionem Ignatii Patriarchae Conltantinopolitani, quem non crimina o ean. una, sed improborum quorundam odia e Patriarchali Sede dejecerant, una etiam 3. di improbavissent icta omnia, quibus Photius dudum laicus horno repente in dejecti M'I cum suffectus fuerat. videantur ad hanc rem , quae tradidi de Synodo octava Mnona in cap. s6. Prioris partis, Be appendice , ubi de Pseudo-Synodo Photiana. Eam h rem ad suam curam pertinere arbitratus est Nicolaus Pontifex Maximus, ut Photium tamquam alienae Sedis invasorem corriperet, quod pluribus ad eum missis epistolis persecit. Inter ceteras epistola laudanda est , quae habetur numero 6., atque incipit Post sam Beato Petro, ex ea enim excerpti sunt duo Gratianei canones, nimirum canon I . diit t6., x can. a. dist. 2O., licet in multis Gratiani cod, cibus potius tribuantur Nicolao scribenti ad Clerum Constantinopolitanum . In memorata epithola ad Pholium Nicolaus tradit in Primis venerabilem omnibus esse debere Romanae Sedis auctoritatem, atque censuram, tamquam illius, quae super ceteras Episcopales Sedes obtineat principatum ex ipsa Christi Domini institutione. Atque ita praefari maxime opportunum erat, ubi res agebatur cum viro ad schismata, & contentiones prono, & qui parvi pendebat Romani Antistitis monita, ac praecepta, quoties in Episcopatus, quem inique usurpaverat, periculo versaretur. Deinde idem Nicolaus propius ad caussam accedens Photium objurgat, quod prinpere de Iaico factus Episcopus fuerit, asserens id quidem aliquando conti Risse in Nectario, & Tarasto Constantinopolitams, nec non in Ambrosio Mediolanensi , verum factum id fuisse singularibuq temporum, caussarum, vel personarum adjunctis, at in Photii caussae nihil occurrere singulare, unde dispensitione opus fuisset adversus generalem canonam disciplinam , praesertim quod in Constantinopolitana Si de constitutus esset Ignatius vir religiosissmus, & vere dignust Episcopatu . Irihus autem potiisimum argumentis adversuq Photium ibidem disserit Nicolaus. opponit
enim in primis naturale illud praeceptum , quod tibi non .is, alii ne seceris', item I in. Iu R r oppin
323쪽
3 34 Para secunda. Capue LXXVII.
opponit auctoritates Conciliorum, nec non Sanctissimorum Pontificum decreta . De. inde ita subjicit: Quod vero dicitis, neque Sardicense Concilium , neque decretalia vo3habere Samrorum Ponti cum , vel recipere, non facile nobis facultas credendi tribuisse, maxime cum Sardicense Concilium, quod penes vos in vestria regionibus actum es, Momnis Ecelsa recipit, qua ratione convenerat, ut hoc Sancta Constantinopolitana Ecclesa objiceret, id, ut dignum es , non retineret ' Decretalia autem, quae a Sanctis Pontiscibus prime Sedis Romanae Ecelsae sunt instituta , cujus auctoritate, atque sanctione omnes Θηodi, ta Sancta Concilia roborantur, ta stabilitatem sumunt, cur vos non hahere , vel obsereare dicitis r Nis quia vestrae ordinationi contradicunt, ει De ιaico subire ad eulmen Patνiarchatus transvolare rosunt contra illu/ Apostolicum , nemini cito manum imposueris. Quod I ea non habetis , de neglectu, atque incuria estis arguendi ; shabetis, ta non observatis, de temeritate estis corripiendi, ω increpandi. Ita jungem di erunt memorati Gratiani canones r4., & 2., quibus junctis commoda affingetur interpretatio . Etenim nihil magis itudendum erat Nicolao, quam ut Photium,& cum eo Orientales omnes ad obedientiam, ac reverentiam erga Sedem Apostolicam exhibendam traheret, quorum animos ab Apostolica Sede multum alienos esse sciebat. Quid aliud porro aptius ad eam rem esse poterat, quam ut, ubi improbitas Photii, quae aperte prosiliebat, esset redarguenda, adversus illam Opponerentur ii canones, eaque decreta, quibus suprema Romanae Ecclesiae dignitas confirmabatur Τ Hujusmodi erant statuta potissimum Concilii Sardicensis, nec non veterum Romanorum Pontificum decretalia, ad quorum lectionem Pholii animum prudentissime Nicolaus duxit concitandum; atque ut eosdein canones, & decretalia veneratione dignissima praedicaret, & velut talia intimo Photii animo insinua. ret, proposuit eadem, & naturali juri qsol tibi non vis, alteri ne feceris, & prae-eepto Paulli Apolloli nemini cito manum imposueris esse consentanea; his enim positis non poterat Photius decretalibus contradicere, quin etiam aut naturali, aut Apostolico juri contradicere deprehenderetur. Quod vero Photius opponebat, in Ecclesia Graeca, aut Sardicensis Concilii canones, aut decreta veterum Romanorum Antistitum desiderari, verosimile non esse replicavit Nicolaus, vel quod Sardicense Conei lium in partibus Orientalium celebratum fuisset, vel etiam quod veteres Romanorum Antiltitum decretales fuissent satis pervagatae. Deinde eundem Photium de neglectu, di incuria redarguit, si sorte se non habere eosdem canones fater tur: noverat enim prudentissimus Pontifex ad Antii item pertinere curam canonum in Archivis Ecclesiae cultodiendorum,ac propterea Constantinopolitanae Ecclesiae non utiliter praeesse, qui recte custodiri, servarique,qui olim erant, canones non sategisset.
De Epistola ad Clerum Constantinopolitanum.
Quae sth nomine Epistolae Nicolai ad Clerum Constantinopolitanum reseruntur
Can. 6. in san. 36 & 37. Cau. 24. qu. r. habemur in Epistola 8. Nicolai ad Alichaelem
II in Oriente Imperatorem , quae incipit Proposueramus quidem; atque ideo in inscriptio nem inrndum illud irrepsit, quod in Epistola ad Michaelem memoratur Epistolai Coelestini Papae ad Cletum Constantinopolitanum scripta ; quamobrem inscriptio Epistolae Coele stini ex Collectoris oscitantia prosilivit in inscriptionem Epitiolae apud
Gratianum. Verba ibidem faciebat Nicolaus de injusta Photii ordinatione, &dejectione Disitigod by oste
324쪽
De Nicolae. . Fjectione Ignatii, quam depositi, & extra communionem sacrorum constituti Anti'stites secerant contra Leges Ecclesiasticas, atque auctoritate Coelestini Papae demon itrabat, neminem dejectum ab Episcopatu, & positum extra communionem sicro rum alium Antistitem posse dejicere, ita scribens: Item idem nimirum Cceseilinus at Clerum Constantinopolitanum apeνte in)uit: Λedis norae sanxit auctoritas , nullum sive Episcopum , sive Cleνicum , spe prefcisione aliqua Christianum, qui a Nestorio, vel
ejus similibus , ex quo talia praedicare carperunt, vel loco suo, vel communione dejessi sor, vel dejectum , vel excommunicatum videri , sed bi omnes in no ra communione, fuerunt, ου huc usque perdurant, quia neminem uri dejicere, veι removere poterat, qui praedicans talia titubabat. Inteuexistisne Imperator ex superius memoratis non potuiste, ut non dicamus PraeIatum suum, saltem quemlibet removere, qui fuerant olim iis remoti, nec dejicere quemquam jam ante prostrati ' Ad infirmandam quoque sententiam damnatorum, etiam ilius valere credimus , quod Sancta Synodus ad praefatum Papam , quar apud se gesta sunt, referens, pro Iohannis Antiocheni amputanda Antistitis exaggerata proc- sumtione , qzosdam eorum , qui contra Sanctum CFrulum, tis Memnonem latrabant, flueCivitatibus vacantes autem, Ecelsas non habentes: alios vero ante multos annoFpro acerbis caussis depositos a suis Metrositis, inter alios plurimos fuisse suggessit. uuibus per omnia vestrates , ut ita dicamus, dem tores Ignatii comparari plurima ex parte non immerito possunt ' ibi namque Usne sedibus, ta vagi atque pro suis ocer-Hι facinoribus a propriis Metropolitis inventi sunt Episcopatu privati. Hi etiam communios extorres , ω anathematis damnationis consoνtes fuisse probantur. Unde miramur, quomodo excommunicati ad judicandum receptisnt, cum secundum ApostoIicos canones sine commendat itiis Isteris in communione sola recipi prohibeantur. Absurdum etenim est, ut cui non licet 'etiam eum minimis juxta saeras regulas communicare , liceat penes
vos etiam de majoribus judicare . Ex his supplendi erunt laudati Gratiani canones, in quibus potissimum agi videtur de Gregorio Syracusano Episcopo schismatico viro , dc jamdiu damnato, qui quemadmodum ignatium acerrime oderat, Omnique contentione curaverat, ut ille dejiceretur, ita eo progressus est, ut Photio in Episcopum consecrando manus imponeret.
De Epistolis ad Michaelem Imperatorem.
Μultae sunt Nicolai Papae ad Μichaelem Imperatorem Constantinopolitanum Epistola, quae tamen ejusdem fere sunt argumenti. Nimirum, cum Michael Phintio adrersus Ignatium e Sede Patriarchali dejectum faveret, nihil antiquius haerebat summi Pontificis animo, quam ut Imperatoris flecteret voluntatem, ita ut tandem restitueretur Ignatius in gradum suum , atque usurpator Photius damnaretur. Sed Gratianus vix unam ex illis epistolis memoravit, quae est numero Octava in Labbeana editione recentissima, & incipit Proposueramus quidem. Non amplius memoro canones 36. & 3 . ea u. 24. qu. I., qui licet revera habeantur in Epistola Nicolai ad Μichaelem, superius jam explicandi fuerunt, quia Gratianus mutavit inscriptionem epistolae, atque ita descripsit, quas depromit essem ex epistola Nicolai ad Clerum Constantinopolitanum . Exordior potius a canone s. dist. o. , mi sane jungendus erit canon Φ. dist. 96., uterque enim canon eodem ve- Iut spiritu legendus erit. decerptus ex memorata epistola s. Nicolai ad Michaelem R r Impe-
325쪽
3is Pan seeunda. Caput LXXVII.
Imperatorem. Conqueritur ibidem Nicolaus, quod Imperator ita faverit Photio, virisque schismaticis adversus Ignatium Patriarcham contendentibus , ut ipse &Ignatium deponendum, & Photium promovendum curaverit convocata Synodo schismaticorum, quorum, ut diximus, acerrima erant adversus Ignatium odia , his verbis: Congregastis concilium adversu; eum, edi ad Imperii vestri nutum misi sunt famulati minores, ta ad votum saecularium c ut eum pace vestra dicamus solis Imperiali descendentes , cathedram praesularem, ut ita fateamur, ascendistis , ω prod siderio hostium uis augustalium obliti sceptrorum, quemdam Regem Israel imitantes , aspersus illum sacerdotalis ministerii arripuistis osscium: praesertim eum imperium vestrum verba haec sunt dicti canonis s. diit. ro. suis publicae rei quotidianis adminis rationibus deleat esse contentum , nec usurpare, quae Sacerdotibus Domini solum conveniunt. Dicite, quaesumis, ubinam legistis, Imperatores verba haec sunt dicti canonis 4. dist.' 6. antecessores vestros in Θ dialibus conventibus interfuisse ' Nis forsitan in quibus desse tractatum es, quae universalis es, quae omnium communis es, quae non solum ad Clerico; , verum etiam ad Laure, ad omnes omnino pertinet Christianos' Vos autem non solum Ssnodo in eausa Saeerdotis colle intersuisti , verum etiam numerosa sa calarium millia ad videndum ejus opprobrium aggregastis; eum magis debueratis in hoc eri. Ex his ita descriptis facilis admodum redditur eorundem Gratianeorum canonum interpretatio. His praeterea jungendus erit canon 8. dis L 96., ita enim subsequitur Nicolaus in eadem Epistola e Cum magis debueratis in hoe imitari Constantinum Pium Augustum, de quo scriptum est, quod dixerit: Quia I vidisson aliquem eorum, qui Religioso circumasii sunt habitu , turpitudinem aliquam operantem , chla dem meam explicassem, edi cooperuissem eum, ne videretur a quoquam . Sed in viro hoc omnia haec oblivioni traduntur: si plausus de Domini Sacerdote scurris , histrionisus. Superius verti de eadem Ignatii caussa, quem improbi accusaverant illius ceteroquia jurisdictio. ni subjecti, ita scripserat: Si Cham videns Patris verenda risi potius, quam, ut ceteri, operuit, maledictionem in filo percepisse legitur , quanto potiua hi, qui verecundiam Patris non suam , s quaelibet suis, minime cooperuerunt, sed id riserunt, s falso ad subsannationem sui moris homines provocaverunt: atque , quod es deterim, patenter contra ipsum de pharetra iniquitatis suae sagittam ju icii produxerunt i Non se e contra filii sobrii, non se, sed avers operuerunt. Quod moraliter egregius GEM Papa Gregorius interpretatus ait: Aversari dicimus, quod reprebamus . uuid es ergo, quod sui verensa Patris superjecto dorss pallio at eo benientes operiunt, nis quo/ honis subditisse praepostoram suorum mala displicent, at tamen haec ab aliis oecularet' operimentum a vers deferunt. quia dijsdicantes fassum, ta veneraηtes magisterium notant infleri , quod tegunt. Haec si conserantur cum memorato canone R., nemo dubitabit, quin plurimum cum illo conveniant, te ex hujus Epistolae sententiis congelia videantur , alias autem perperam adscripta Epistolae Nicolai ad Ludovicum imperatorem scribentis. Prope finem ejusdem Epistolae leguntur verba canonis 8. dist. xo. , ubi Nicolaus in eo semper perstitit, docens irregularem salta depositionem Ignatii, & Photii substitutionem, utpote quae non legitimi superioris auctoritate facta proponeretur. Canon a. dist. xi. non tantum a Gratiano, sed & ab Ivone in parie 4. decreti cap. a Q. depromtus dicitur ex Epistola Nicolai ad Michaelem Imperatorem . Verum licet passim sententiae eidem canoni consonae legantur in Epistolis Nicolai ad Michaelem, tamen eadem ipsi cruonis verba sivit in ephis Nicolai ad Photium
326쪽
De Nicolao. IConstantinopolitanum , quae habetur inter acta Concilii Constantinopolitani IV. anes 269. sub Hadriano II. actione 4., incipit autem Postquam B. Petro. Ibidem Nicolaus reprehendit Photium , quod dejecto Ignatio a schismaticis hominibus Sedem Constantinopolitanam invadere non detrectasset, eundemque PrOPterea monet, ut Apostolicae Sedis praeceptis institutionibusque cultodiendis operam det, & eidem Sedi Apostolicae obtemperet, inter cetera ita sub initium scribens: Constat enim Sanctam
Romanam Ecelesam .... omnium Ecclesarum νυυς esse , ω ab ea reαιιudinem, atque redinem . . . . requirere ac sectari. Et ideo consequens es, ut quod ab hujus Sedia R Eoribus plana auctoritate sancitur, nullius consuetudinis praepediente occasone , pν ri, tantum sequendo voluntates removemur, sed Irmius , atque inconcusse teneatur . Quod
hoc in loco de consuetudine aliarum Ecclesiarum nota servanda visus est tradidisse Nicolaus, spectat ad conficienda Photii objecta, is enim cum reprehendi se di. gnosceret, quod de laicorum ordine statim in Episcopatum ascendisset, opposuerat Constantinopolitanae Ecclesiae consuetudinem, allegans eadem fere ratione electos fuisse Nectarium, & Tarasium Episcopos; quibus sine exemplis , quemadmodum nec exemplo Ambrosiii Μediolanensis, a Proposito dimoveri non potuit Summus Pontifex, agnoscens in illis singularia quaedam, 'quibus generalibus legibus nihil derogaretur, hinc post nonnulla ita prosecutus est Nicolaus: De consuetudinibus quis e..dem , quaι nobis opponere vis estis, scribentes per diversoή Ecclesas diversas esse consuetu- dist. tudines. s illis canonica non ols it auctoritaι, pro qua eis obviare debeamus , nuiudicamus, veι eis συφλον, tamen cavere volumuι, ne haec vesra consuetudo, quin omnium Sanctorum Patrum promulgaιione eonmiscitvν, ut ex Laiad non subito ordinetuν Episcopus, vires accipiam, aut in vestra Ecclesa magis pullulat, operam dare minime gestamus. Conforri haec poterunt cum canone 3. dili. a 2., non enim aliud monumentum laudare voluit Gratianus , quum canonem illum sub nomine Nicolai descripsit. Revertor nunc ud memoratam Nicolai ad Michaelem Epistolam, quae incipit Γλη. 4.
Proposueramus; ad eam enim spectam canones 4. s. 6. 7. 8. s. dist. 21. hoc Ordine. Prior est canon 3., cum enim Nicolaus improbasset illorum gesta, qui I . .,
adversus Antistites velut parentes suos crimina objecissent caussa illorum dejiciendorum e gradu suo, quod adversus ignatium Orientales fecerant, statim ait: Sed Me dicentes nolite nos aesimare, cujuscumque proximorum nostrorum, quae sunt digna reprehensone, velle defendere m. Quae in eodem canone apud Gratianum sequuntur, consonant cum Epistola Nicolai, cujus tamen in editis exemplaribus legitur seramus, ubi legerat Gratianus dicam. Post G nnulla, sequuntur verba canonis γ. Num autem divina in pisatione .... non judica itur a quoquam: Hinc etiam supertiumemorruus Confessὸν Chrsi Silvestre fecit gradus in medio Θnodi, ut non presbter a versus Episcopum, non diaconus adversus preιbterum, non subdiaconus ahersus diaconem,ma aest*tus adversus subdiaconem, non exorcisa adversus acobtum , non lictor adversus exstresam, non ostiarius adversus laurorem det aμusationem aliquam , neque Praesul summus a quoquam judicabitur, quoniam scriptum es: non est discipulussupra magistrum. Se/-eum quitam tempore quodam contra Sixtum Papam tentassens caec., quemadmodum apud Gratianum, cujus fragmentum ex iis, quae modo adjecta sunt, supplere commode poteris. Post pauca ad eandem omnino rem sequuntur verba canonis 6. , prout jacent apud Gratianum, post cujus canonis Postrema verba jus ullam penitus
Mimane, rite statim sequvatur ia Epistola Nicolai: Et revera, ut superius en
327쪽
3 i 8 Pan secunda. caput LXXVII.
Evangelio, Beato Silvestra commemorante jam diximus, non es discipulus supra magi.
rum, I ad benedicendum non, quanto minus ad maledLendum y In tantum bane prae sumptionem lic., quemadmodum leguntur in canone 9. usque in finem, ubi tamen pro verbis illis, utrum iuste, aη i uste ipsam Dioscorus excommunicatioηem dictaset, in editis Epistolae exemplaribus legitur: utrum juste, an injuste ipsam-jam satum Diosiorum excommunicationem dictae. Τ Hanc ipsam rcm , i eu disciplinam prosequens Nicolaus, ostendit primum ex Africanis canonibus, deinde ex decretalibus Gelasii Papae, neminem ex inferioribus posse superiorem Episcopum damnare; uriturque auctoritate Gelasi etiam in Epistola ad Orientales ita scribens: Et item idem in tomo ad Orientales Episcopos, praecipue, inquiens, cum de secundae Sedis ageretur Antipite; Nee ab inferiore qualibet, sed o prima Sede jure posis obsolvi; inferser quippe
potiorem abolvere non potes, sola ergo potior inferiorem convenienter absolvit. Hine
Iiquido pervidetur, quia quem non potest absolvere, non potest iudicio inferior potiorem ligare. Haec tetulit Gratianus initio canonis 4. , sed quae ibidem subjiciuntur in vers. inde Propheta, habentur in sequentibus Nicolai sententiis,. in quibus propositae quaestioni, num ab inferiore judicari & damnari superior posset, finem imposuisse videtur. Rursum post aliqua legimus illa, quae descripsit Gratianus in C, none R., qui consonat cum editis Epistolae exemplaribus, dummodo pro illis Si tiani verbis judicia actio dirigatur, item postulandum si haec legantur: judicia dir gatur , di praelo It . c. . s. Ad eandem Nicolai ad Μichaelem epistolam pertinet canon s. dist. 43. prope finem, ubi Nicolaus pressius apud imperatorem urget, traditque, quanta fuerit decessorum Imperatorum erga Sedem Apostolicam reverentia, ut ad similem exhibendam Michaelem ipsum concitaret, ac scribit: Verum s vos non esse spemnendos ducitis, nos tamen non postumuό ea, quα Dei sunt, spernere, ta nemigere , quominus ta falati vestrae consulamus, ta de acceptatione talenti crediti nostrum peri- Ium declinemus, dispensatione nobis coelestis semini3 injuncta. Vae s non θανseriamus, vae s tacuerimis: quod eum elestionis vas tac. Similia quaedam etiam scripserat Gelasius Papa in epistola ab Anastasium Imperatorem , quem hortabatur , ut Apostolicae Sedi in damnatione Acacii Episcopi morem gereret, inter cetera his verbis Iocutus: Dispensatione etenim mibi divini sermonis injuncta, vae mihi es, snon evangelieavero. Quod cum vas electionis Beatus Paullus Apostolus formides , e clamet, multo magis mihi exiguo mersensum est, s divinitus inspiratum, Et paterna devotione transmissum subtraxero miniserium prae ιicandi. Et post pauca r Proinde sese non Iese discrimen incumbit Ponti cibu Iluisse pro disinitatis cultu, qu/d commit ;ita his quod a uest non mediocre perieulum est, qui, cum parere debeant, despiciunt. s Post pauca in eadem Nicolai epistola leguntur verba canonis s. dist. 96., post dis. Id cujus postrema Verba illa penitus ignoramus , ita prosequitur Nicolaus : Fuerunt hae ante a ventum Christi, ut quidam inice Reges sinui sacerdotes exserent, quod Samstum Mescbieedech fuisse sancta prodit historia, quodque in membris suis Diabolus is
ratus , utpote qui semper quae divino cultui conveniunt, Ibimet urannico spiritu vendicare contendiι, ut Pagani Imperatores iidem, ω Maximi Pontifices dicerentuν. Sed eum ad verum ventum es, eundem.Regem, atque Ponιiscem, ultra Ibi nee Imperator jura Pomtiscatus arripuit, nec Pontifex, eri. quemadmodum leguntur in canone 6. dist. 96.
usque ad verba illa, qui usti negotiis saecularibus implicatus; post quae statim haecia epistola ipsa subsequuntur: ut ta modesta utriusque εν inis curaretur, ne exton
328쪽
De Nicola/. 31 retuν utroque fustulatu, P competens qualitatibus actionum specialiter professo aptaretur. Quibus omnibus rite collectis, satis evidenteν ostenditur, e . sicuti leguntur in canone . dist. ς6. usque ad verba illa intermisceri tractatibus, quibus statim adjectum legimus : Quid praeterea hine Romani Praesules sentiant, quid Latini, Graecique doctores hine exponant; quid denique Maximus venerabilis Monachus, S in illo tempore apud vos paene solus catholicus in disceptatione sua perhibeat; quoniam longum est scribere, interrogate seniores, qui tamen moribus seniores sunt, est dicent vobis. His itaque manifeste repertis, e . usque in finem memorati eanonis r. Non est omittendum similia quaedam legi in tractatu Gelasii Papae, qui dicitur de Anathematis vinculo eisedem fere verbis. Quae habentur in canona 86. cau. i. qu. r. eisdem omnino verbis leguntur in me- can. 8ε. morata epistola sub initium , ubi Nicolaus Michaelem Imperatorem hortatur, ut cou. 1. Romani Antistitis monitis obsecundet. . qu s. - Ad eandem etiam epistolam pertinet canon a 23. cau. x. qu. I., cujus haec est sententia. Conquestus fuerat Michael Imperator apud Nicolaum Pontificem, quodC . RI.
Romam sese contulisset Theognostus quidam olim Μonachus, deinde super quasdam Provincias constitutus Exarchus ab Ignatio Constantinopolitano, nec non alii etiam x e. . Μonachi, quos omnes fama erat caussae Ignatii adversus Photium patrocinari. Hi ai .eau. ut Constantinopolim redirent Michael exoptabat, quod & a Pontifice Μaximo F P 1 postulavit. Respondit autem Nicolaus, Μonachos illos & Theognostum in fidem suam,& B. Petri se recepisse, proindeque non debere illos Roma abjici, & Constantinopolim mitti forte mactandos una cum Ignatii fautoribus; idque probat Nicolaus exemplo proposito Imperatoris, qui olim recusaverat Agarenorum Principi postulanti consentire, dum ab eo quidam venerabilis vir in Imperatoris fidem
xeceptus exposceretur his verbis: Denique cum quidam Antecessorum vestrorum quendam venerabilem visum ab Agarenorum Principe multia oblatis muneribus Ibi mitti poposceris, non solum minime impetravit, verum etiam , ut fertur, ab eo, quem quaς-
rebat, pudorem conferentia scripta recepit. Quamvis Deo gratias, ta per principalem Beatorum Apostolorum Petri, ae Paulli de qua Iupra partim exposuimur potestatem,
v jus hiabeamus, non solum Monachos, veram etiam quoslibet Clericos de quacumque Diaeces, cum necesse fuerit, ad nos convocare, atque Ecelsasticis exigentibus oppoνέunitatibus invitare . Hoc quidem nostrum : vestrum autem N piorum Imperatorum nenes ullam penitur quaerendi Monachos ministeνium , nis ad miserendum , orationes eorum submise poscendum. Iuod I sorstan opinamini, Theognsum apud nos Photro δε- trahere , tinatiumque jugiter commendare, scitote veraciter, quia nihiι ipse de utroque Inuitin, nis quod in propatulo est Ge. His supplere juvabit memoratum canonem
'I23. , ad quem referendus etiam est canon a r. cau. 9. qu. 3. Iungendi simul sunt canones is .cau. 3. qu. & a. cau. 4. u. a. ex eadem epistola
depromti in ea parte, in qua Nicolaus conqueritur, quod Synodus adversus Igna- can. 11. tium celebrata fuisset ab iis ipsis, qui Ignatio erant insensi, imo Se ejusdem accu- cau. I.
satores, de quibus ita Nicolaus ait: Igitur quia suspecti ex his supplebis memoratum canonem x s. ω inimici judices esse non debeant est ipsa ratio dictat .... pro- , eo hibere capitulo, quod tamen non apud nos inventum, sed apud vos haberi p/rbititur . 4. F. r. Verum novimus nos Apostolicis imbuti documentis, etiam sententiis uti Paganorum, quanto magis Chrisianorum, atque Catholicorum 7 Et contra ipsos , quorum nec vitam sequimur, nec meotem erroηeam imitamur. Denique Apostolas Paullus de libris fuganorum
329쪽
32 Pars seeunda. Caput LXXVILaliqua in suis scriptis posuit, ut es iIIud ad Titum e Cretenses semper mendaces, malae
ισια, ventres pigri, eupidi. Et iterum in Actibus Apostolorum de Deo ait : in quo vivimus , movemur, ta sumus: numquid ideo etiam cuncta recipienda sunt , quae eum bis pariter funt prolata ' Ait autem praedictus canon : Iuoniam multi Ecclesiasticum redinem confundere , ae subvertere volentes amore inimicitiae , edi calumniose caussas quasdam eontra dispersatores Eccisarum orthodoxos Episcopos coongunt, nihil aliud. quam Deilare neerdotum existimaιiones, EN turbationes peccatorum populorum conficere conantes : propter quod placuit sancta 5 Fnodo Episcoporum, qui Constantinopolim concum erunt , ne sue dipussione admittantur accusatores , nec omnibus praecipiatur accWatio. nes facere contra dispensatores Eecloarum . Veniamus ergo ta ad sanctam Chaleedonensem Θηodum .... ω nis manifesta sti osciant crimina. . . . rensit intrare coII gium . Quinimmo hinc Psalmista David, es Elias eximius Prophetarum Saulis, vel Achab refugiunt prorsus infaniam. Quod autem hi, qui tac., quemadmodum te
gitur in memorato canone a. cau. 4. qu. a. De canone Concilii Constantiao
litani, qui hoc in loco a Nicolao Iaudatur, nihil ego adjicio , quum iam talia
de eo animadverterint Romani Correctores. In eadem epistola legitur eisdem verbis canon 3. cau. 4. qu. l. in ea Parte . in qua Nicolaus improbat acta Concilii adversus Ignatium celebrati. Canon Io. Cau. 9. qu. 3. , qui in eadem epistola legitur , aliis omnino verbia deseribendus erit juxta fidem exemplarium optimorum . Optabat Nicolaus, ut ignatii eaussia apud Sedem Apostolicam retractaretur, & Romae singulorum jara dirimerentur . Eam ob rem ita scribebat . Quoniam cum secundum canones , ubi es maior auctoritas judicium inferiorum si deferendum , ad dissolvendum stadiere , vel asroborandum , patra profecto, Sedis Apostolicae, cujus auctoritate m or non es , Dd cium a nemine fore retractandum , neque euiquam de ejus liceat judicare judicis . Ω- uidem ad illam de qua Iibet mundi pane canones appellari voluerunt , ab tua aatem
nemo si appellare permissus . J-ra quod ta Bonitae ius , atque Gelasus sancti m.
Praesules non fuis adinventionibus , sed Ecclesie Romanae cimsuetudinem nou Qxorantes ineunte Bonifacius quidem Rufo, , ceteris aepiscopis per I hest aliam, M alias morimpias censtitutis seribens: Nemo, ait , unquam spolotico culmini, de eujus judicio nos ιicet retractare, ma us obvias audacter intuiti. Nemo ἐα hoc rebellis extitis . nis qui de se voIuit judicari . Gelasus autem in commonitorio Fausto magistro fungenti et τω- Constantinopolim dato ; nobis , inquit, opponunt canones , dum nesciunt quid Ioquantur ' eontra quos hoc ipso venire se produnt, quod primae Sedi fana , rectaque suadent parere fugiunt . Ips sunt eunones , qui appellationes totius Ecelesae ad hujus Sedis examen voIuere deferri . Ab ipsa vero nusquam pravus appellari debere sanxerunt, ac peν Me illam de tota Ecclesa iudicare, ipsum ad nullius commeare judicium . Nee de
ejus unquam praeceperunt judicio judicare , sententiamque inius constituerunt non opo aere diMisi, cujus potius sequenda decreta mandarunt. His sane verbis non eme dari tantum debuit Gratiani editio, sed etiam Gratianeus canon recta interpretatione donandus exhiberi. Quae traduntur in can. 3 s. cau. 24. qu. s. jungenda fuissent cum iis , quae sinperius observabam ad canonem 3 6. eadem caussa , & quaestione , nisi Grati. nus sub diversa inscriptione eosdem canones exhibuisset, qui tamen ad hanc ea dem epiliolam pertinent omnes in ea parte , in qua Nicolaus ait , neminem.
fuisse ex iis, qui Ionatium damnaveram, in Christiana communione libere consesten
330쪽
De Nicolao. 31 stentem , sed ut plurimum omnes aut haeresi, aut schIsmate ab Ecclesia recessisse; quamobrem tradit ab hujusmodi hominibus Ignatium rite non potuisse dejici a
Sede Constantinopolitana, inter cetera ita scribens r Sed iterum videte Romanae Se is Pontiscem a vobis quidem derogatum , sed a totius Chrisianitatis unanimitare venera
rum , s magnae Synodi Ephesme Praesulem Caelestinum, quid censeat de his , qui δε- posti , ω excommunicati a Nestorio suerant , postquam depositis coram oculis summi arbitri iam esse credebatur. Et multo magis hoc de fratre, ce' consacerdote nostro lanatio esse censendum arbitramini, qui non a I GIars quolibet , sicut i ii, sed a se dejestis talia pertulit. Ait enim Episcopis Orientalibus scribens e Siquis vero aut ab Episcopo
storio , aut ab aliis , qui eum sequuntur , ex quo talia praedicare carperunt, veι ex communicatus , vel exutus es, seu Antistitis, seu Clerici dignitate , hunc in nostra communione durasse , ω durare manifesum est. Νec judicamus eum remotum , quia non poterat quemquam ejus removere sententia , qui se jam praebuerat ipse removendum . Item idem ad Clerum Constantinopi litanum aperte inquit : Sedis nostra c. , quemadmodum superius exhibui ad memoratum canonem 36. , qui est superiori jungendus, unde integra Nicolai sententia colligatur. Demum ex eadem epistola depromta sunt verba canonis 6. Cau. 3 F. qu, 9. a qui sane jungendus erit cum canone Io. cau. s. qu. 3. jam superius exhibilo Menim post illa canonis ejusdem io. verba , cujus potius sequenda decreta mandarunt , ita legitur illico in epistola Nicolai r Ergo de judicio Romani Praesulis non
retrastando, quia nec mos exigit, quod diximus comprobato: non negamus ejusdem Sedissententiam poste in melius commutari , eum aut Isbi subreptum aliquid fuerit, aut i a pro consideratione a latum, vel temporum , seu gravium neci statum , dispensatorie quiddam ordinare decreverit. Uuoniam egregium Apostolum Paulium quadam fecisse dispensatorie Iegimus , quae postea reprobasse dignoscitur . Quando tamen illa Romana videlicet Ecelosa diseretisfima eoos eratione feri delegerit, non quando ipsa , quin penta legunt alii bene 9 sunt donita, retrastare voluerit. Quoties ista jungantur cum Ver bis memorati canonis xo. , & quasi uno spiritu omnia legantur, statim inteMM. Nicolai sententia deprehendetur. 1
De responsis ad Consulta Bulgarorum.
Iamdiu ante saeculum Ecclesiae nonum Idololatriae tenebris detinebatur , quod dixerunt Bulgariae Regnum, licet olim dum Graecorum Imperio pareret, Christianae fidei nomen dedisset ; etenim Bulgari populi Idololatrae eas Provincias bello partas in suas traxerunt superstitiones, donec Michael Rex Bulgarorum sub Nicolao Pontifice non solum Christi fidem amplexus est, sed di populis sibi subjectis dedit exemplum, atque incitamentum , ut veram Religionem amplecterentur. Baptizatus Rex Legatos ad Nicolaum Pontificem misit , postulans, ut in eas partes Episcopi, ac Presbyteri mitterentur, quorum opera Evangelica doctrina , atque Apostolica recentium fidelium animis insereretur. Annuit libentissime Nicolaus, ibidemque plures Episcopos constituit, quamquam deinde concitaverit magis invidiam Graecorum, ac praesertim Patriarchae Constantinopolitani, qui facile sibi persuadebat, Bulgarorum Provincias ad suum spectasse, aut spectare debuisse Patriarchatum , allegans olim Graecos Episcopos ibidem fuisse designatos, refragam Iom. III S s tibus