장음표시 사용
391쪽
381 Pars secunda. Caput LXX Lvel Epsolam ae Mansitus legit ad ) Migam tegat, neque in Presburio ad diuina
uia cum iis, qui praefatae constitutioni obedientes fuerint, maneat , neque partem ab Ecclesia suscipiat , quousque o nobis sententia super hujusmodi Domino concedente prooedat . Et praecipientes statuimus , ut ii praedictorum ordinum , qui eidem praedecessori nos, o obedientes castitatem servaverunt , juxta Ecclesas , quibus ordinati sunt, sicut oportet religiosos Clericos, smuι manducens, ta damiant, edi quidquid eis ab Ecclesiis venit Μansius ab Ecclesiis competit , communiter habeant, edi rogantes mon mus , ut ad Apostolicam , communem μιlicet, vitam summopere pervenire studeant addit hic Mansius haec verba, quae in Labbeano exemplari omittuntur: Quatenus perfectionem consecuti eum his, qui centesmo ditantur, in coelesi patria mereantur adscribi. Dein ei ut decima, eae primitiae seu oblationes vivorum, eae mortuorum Ecelasis Dei
deliter reddantur a Laicis , ω ut is dispostione Episcoporum snt, addit Mansius
secundum eanones distribuendae , quaι qui retinuerint, a Sanctae Eecisae gremio separentur . His videtur integre expositus non tam canon s. dist. 32. , in quo nonnulla Gratianus omittenda censuit, eadem propemodum sub nomine Alexandri II. in sequemicanone descripturus, quam canou 3. cau. 16. D. 2., ad quem Postrema nuper descripta verba pertinent. Similia etiam leguntur in epistola Nicolai apud Lataeum S. ad Episcopos Galliae, Aquitaniae, & Vasconiae, ibi: Anso Dominica Incarnationis xos'. anno Pontificatus nostri primo, indiditone ia. Romana 'viae is Bastica Sandi Salvatoris, quae appellatur Constantiniana, Sanctam celebrantes Θηodum, a Sanctis Pieribus, videlicet 113. Episcopis , exceptis Abbatibus , ω Clericis religios, ac Laicis celebratam de flatu Ecclesae Sangae ad communem utilitatem, Deo propitio , canorice disposuimus. Inter cetera de Nicolaitarum haeres, ides de conjugatis Presbteris, Diaconibus , omnibus in claro conlisutis, ab omni Concilio salutum est, tu corrobaratum ita: Quicumque sacerdotum, distanorum , ta subdiaconorum , post constitutum beatae in moriae pνaederesseris nostri Sancti mi Lemis Papae de castitate Clericorum, concubinam palam duxit, vel sitim non reliquit, ex parte Omnipotentis Dei auctoritate Beatorum Apostolorum Petri, ta Paulli, praecipimus, ta omnino coatradicimus , ut missam non cantent, neque Evangestum pronascunt, neque epistolam ad missam Iegara, neque in presbyterio ad divina oscia cum his, qui praefatae institutionι obedientes fuerunt, re ne i , neque partem ab Ecclesa recipiant, quousque a nisu, sententio super hujusmodi , Deo concedente, procedat. Et praecipientes saluimus , ut hi praedictorum ordinum, qui ejusdem praedecessoris nostri decreta obedientes haec servavertat, juxta EccIesas, quibas ordinata sunt, sicut oportet religiosos Claritas, smuι manducent, est dormiant. Et roga res monemus, ut ad Apostolicam, communem stilicet, vitam summopere pervenire deant, quatenus perfectionem consecuti cum his, qui centesmo fructu ditantes in eoelam patria mereantur adscribi. Similia praeterea edidit Balutius nomine decretorum N, coles II. Papae in eamnibus saeris repertorum, quae Romana Ecclesa praecipue asserio tenere, in Μiscellaneis tom. I. pag. 67. ibi num. 3. πιι presbyteri conjugati atio uxores dimittant , neque eum eis sne te imonio legisimo habitent, aut Eeclesam tum ordinibus suis amittant; & nu. 4. ut presbteri, ed diaconi, M subdiaeoni, ει --nes , qui canonici sunt, uxores non habeant, edi s duxerint, deponantuν, ω a Can nicorum consortio separentvν. Ex his adparet, quaenam sit sancta illa Synodus , quae in codice Mansii appellata fuit prima, nimirum scit illa ipsa, quam nuper Ni-- laus Romae celebraverat, de cujus canones ipse palam edebat, & Episcopis imdicabat I adparet praeterea , quisnam sit Leo ille, quem suum Praedecessorem Nic
392쪽
Iavi voeat, & erius etiam refert constitutiones I neque enim ignoramus fuisse Leonem IX., utpote qui jam coeperat corruptos Clericorum mores, quoad fieri per temporum improbitatem poterat, emendare. Huc usque ii canones relati sunt, qui spectant ad improbandos Nicolaitarumc..., ,- mores; qui vero adversus alteram Simoniacorum haeresim editi sunt, habentur apud ,ος.
Gratianum in Can. Io T. Iop. & o. cau. 1. D. r. Verum non dubito, quin aliis
verbis per Collectores, Scriptoresque varios exhibiti fuerint, ideoque erunt ad me- 'liores codices exigendi. Itaque Nicolaus in epistola ad Episcopos omnes apud i' La eum cap. s. ita refert in Concilio constitutum: it peν Simoniaeam Meromnema ordinetur, & in cap. 6. Ῥι pre Laicos nullo modo quilibet Clericus, aut Presbie abiiseas Ecclesam, nec gratis, nec precιο . Paullo aliter Mansius, quia ita verba epistolae deseripsit ex Pistoriensi codice: it per Simonaleam haerom nemo ordinetuν , ori promoveatuν ad quodlibet oscium ecclesiasticum. Et: it peν Laicos nullo modo qui-ιibet Clericus, aut Preobur obtineat Ecclesam nec gratis, nec metis. In decretis Nicolai a Balvetio editis in tomo I. Μiscellaneorum pag. 67. ista leguntur, num. s.
t Ecelsae, vel altaria nec vendantur, nec emantur. 2ui autem amodo vendiderint,
aut emerint, anathemati subjacebunt , num. 7. mi Episcopi canonicas, vel oscia EieIesastica non vendant, ta de consecrationibus Ecclesiarum, aut ordinationibus Clericorum i , ω Cιerici eorum nihil exigant; num. 8. Ecclesar per pretium a Simonaicis comsecratae denuo consecrentur; num. p. it Pre1bteri, ω omnes a tempore Nicolai Papae que nunc , ω deinceps scienteν ordinati a Simoniacis, sciant se non esse ordinatos , Mdeinceps non fant; num. xa. De cimiteriis autem , ω sepultura , ta baptisteriis exactionem feri omnino prohibemus; & num. x 4. it nullas Abbas obedientias suas vendat, ne. que nullus Monachus emat obedientias erant obedientiae regularia quaedam benesicia ,sive Cappellae a monasteriis dependentes quod I praesumserint, utrique ordine, officioque caream, quis smo iace agunt. Huc quoque referendum est decretum illud integrum adversus simoniacos, quod in editione Labbeana adjectum est epistolae Nicolai ad Episcopos universos his verbis: Dominus Papa Nicolaus Θnedo in Basliea Con miniana praesdens disite erga smoniacos nullam misericordiam in dignitate servanda habensim esse decernimus; sed iuxta canonum sanctiones, ta decreta sanctorum Patrum, eos omnino damnamus, ac deponendos esse apostesica auctoritate sancimus. De iis autem, qui non per pecuniam, sed gratis sunt a smoniacis ordinati, quia quaestio a Iongo tempore es diutius ventilata, omnem modum alias nodum dubietatis abseλμmus , ita ut super hoc capitula neminem deinceps ambigere permittamus. Quia igitur que adeo haec venenata pernicies bactenus inolavit, ut vix quaelibet hcelsa valeat reperiri , quae hoc morbo non si, Miqua ex parte eorrupta, eos , qui usque modo gratis sunta smoniacis consecrati, non eam censura juinti, quam intuitu misericordiae in acceptis ordinibus manere permittimus, nis forte alia ev a ex vita eorum contra canonra eis existat. Tanta quippe talium multitudo es, ut dum rigorem eanonici vigoris super eos servare non possumus , necesse si, ut dispensatorie, ad piae eondescensonis studium nostro animos ad praesens inclinemus. Ita tamen ausioritate Sanaorum Apsolorum Petri, NPaulli omnimodis interdicimus, ne aliquando aliquis successorum nostrorum ex hac nostra permusione regulam Ibi, vel alicui assumat, vel praefigat, quia hoc non auctoritas antiquorum Patrum iubendo, aut concedendo promulgatis, sed temporis nimia nec stas permittendum a Nobis extorsi. De cetera autem squis hinc in ipseνγm ab eo, quem smoniacum
esse non dubitas, se consecrari permiseris, ta consecrator, ta conje ratus non disparem
393쪽
damnationis sententiam subeas; sed uterque depostus paenitentiam agat, 63 ρmatus propria dignitate pressat tac. Essent & alia numero plurima , quae decerpta ex
variis ejusdem temporis monumentis, ad eam ipsam rem facere possent; etenim nullum fere Concilium tunc celebratum extat, nulla fere Pontificum proxime . succedentium constitutio, in quibus non eadem penitus repetantur: hine Gratianus canones illos non tam sub nomine Nicolai II., quam sub nomine Alexandri II., qui Nicolao successit, recensendos voluit, cum eadem fere verba in Alexamuri constitutionibus exhibeantur. Verum sufficiat, quae superius demonstrantur, edidisse, ut exinde valeat unusquisque ad similes sententias Collectorum aliorum fidei commendatas Gratianum exigere, apud quem nonnulla videntur varia verbo. rum textura composita. Interea tamen necessarium erit animadvertere , quod idem Nicolaus professus est, canones istos adversus Simoniacos editos non continere stri tam ecclesiasticae disciplinae censuram; siquidem nonnihil a stricto jure Tecedendum ex humanitate, ac dispensatione illis temporibus fuit, dum ingens
erat simoniacorum multitudo, latererat autem Ecclesiae simoniacos ipsos mitiore , remedio ad paenitentiam adducere .
In eadem epistola Nicolai ad omnes Episcopos apud Lataeum, dum palam
fiunt Romani Concilii canones, ista leguntur num. Q. & in. it de consanguinistate sua nullus uxorem dscat usque a i generationem septimam, vel quos que parentes cognosci pote m. πιι laicus uxorem smuI, concubinam halens non communicet E cIesae. Μansius ex m. Codice Pistoriensi, ubi resertur Nicolai epistola ad Ecclesiae Amalphitanae suffraganeos, cui Gratianus consonare videtur in inscriptione ca-mnis II. Cau. 3 s. qu. a.., ita canonem exhibet: is de consanguinitate sua niatas uxorem ducat inque post generationem septimam , vel eo lue parenseta cognosci poterit. ι Iaicus uxorem smia, ly eo ubinam habens non communicet ricis . Paullo aliter etiam Balvetius in Miscellaneis tom. 7. pag. 67. inter decreta Nicolai Papae II. haec recensuit num. x3. Siquis infra septimum consanguinitatis gradum uxorem h et , a. deinceps duxerit, ab Episcopo suo eam dimittere canonice compellatur. Si vero obedire noluerit, excommunicetur. Nemo sane non videt in his omnibus eam ipsam referri sententiam , quae habetur in canone i7. cau. 3 s. qu. a. , quem Pro
Pterea jure optimo Nicolao II. tributum fuisse minime dubitabim s.
394쪽
Alexandri II. nomine sequentes Canones proseruntur apud Gratianum . Ex Epistola Cad Clerum , & J Can. a . Acl. 8 i. s μυι buvendi , consonantque cum Nn- Populum Medio- , CM. i8. dist. 8a. 1 nullis Alexandri monumentis. lanensem. LEx Epist. ad C .
Clerum, & Pω - can. s. eas. r. qu. 3. ω iuetra epistola supplendui. pulum Lucensem. L
scopos, & Regem Can. t 6. dist. 8 r. referreus ad Comilium Romanum Nicolai II. Dalmatiarum. LEx Epist. Cad Episcopos a Cas. xx. eas. 23. s. g. scriptus potius ad uisicopos Galliae. Hispaniae. LEx Epist.ad Epi- CROPOS, N Clemnis Cas. a. eas. 3 s.ν. s. refereUM ad Concilium Romassim Auraηdri. per Italiam. LEx Epist. ad Ge- bonardum Viva- Cas. a. eas. 7. qu. a. m Bois codice emenda sit. riensem Episcop. t Ex Epist. ad GH- .. maldum Constan- - Can. r. dis. sa. ex semis codice emendan Φ.tiensem Episcop. LEx Epist. ad Guillelmum de Monstrosio.
395쪽
Can. xx. cau. a. qu. F. iungendus cum las. 7. vers. Pur Latio
nem eadem caussa, ei quaestione . Ex Epist. ad Va- CIerianum Episto Pum Martyrem. L
Can. 4. cas. 24. qu. 1. ω Donis, necnon ex vetustis Hiquet Gratiani codicibus emendandus.
Gn. 6. dist. 32. erigendus ad eamnes Romani Coneilii Db
Can. x 2. dis. s6. non satis Irmam habet auctoritatem. Cau. Io9. cau. I. .qs. r. s smuι jungendi, ta ad acta Ro-Can. 11 . cau. I. qu. a. mani Concilii exigendi. Can. LI. eas. 16. F. I. ex codice Ioonis supplendus. Can. 2Ο. cau. 26. qs. 7. referendus ad canones Romani Concilii sub AIMandro. Can. 1. cas. II. qu. a. supplendus ex radice Aonis. Can. 22. eas. II. qu. 4. apocrπbus, est ad Photianam Ssnodum potius referensis. Con. II. cas. 3 s. qs. a. referendus ad eamnes Romani Concilii
sub Alexandra. n. s. cau. 3 s. ρυ. s. es potius IIJori Hispatios . Can. s3. de cons dist. r. referenduι potius ad excerptiones Epherei Eboraco F. DEscripssse tempora, & temporum improbitates, quae Nicolai II. Pontifica. tum curis angere sollicitis potuerunt, idem est ae descripsisse tempora improba , in quae incidit etiam Pontificatus Alexandri II., qui Nicolao successit anno roca. Hie vero Sanctus Ecclesiae Princeps diutius pro restituenda canonum disci-Plina elaboravit, eum per decem, Se amplius annos Romanam Sedem tenuerit , vita demum functus anno xo a. . Natus ipse Mediolani, ad Lucensem dein Episto- Patum evectus compertos admodum habuit corruptos Clericorum in finitimis provinciis mores, qua Nicolaitarum, qua Simoniacorum erroribus inquinatos ; in eosdem propterea reformandos toto studio incubuit, Praedecessoris sui prudentiam, aeque ac sapientiam aemulatus; unde apud Collectores non semel conligit , ut iidem canones, eademque monumenta utrique Pontifici, nimirum & Nicolao II.,S' Alexandro II. sine discrimine tribuerentur, sive quod Alexander decreta Nicolai confirmavit, sive quod eorundem edendorum decretorum apud utrumque eaedem fere emerserunt Occasiones.
De Epistola ad Clerum, de Populum Mediolanensem.
can. 1'. Ex iis, quae Pluries, praesertim ad canonem a. dist. sta. dicenda suerunt, satis edi 18. liquet Mediolanensem Ecclesiam inter ceteras medio undecimo saeculo indiguisse , 4s morum reformatione; qua in re obeunda nil aptius evenire Poterat , quam .
396쪽
Summus Ecclesiae Pastor, erius opera remedium adserretur, In ipsa Ecclesia Μediolanensi natus, non tamen Clericorum ΜedioIanensium erroribus inquinatus Alexander seligeretur. Revera ipse statim ac ad maximum evectus est Pontificatum , nihil antiquius habuit, quam ut suos in rectam virtutum semitam revocaret . Id palam fit ex prima ejusdem Pontificis epistola scripta ad Mediolanensem Clerum, & Populum, in qua ita praefatus est Alexander. Divini judicii dispomtione provisum es, ut Mediolaneos Ecclesie situs, ta Ambrosanis uberibus f blaam
rus ad famulatum Apsoticae Sedis indignus ascenderem , ae Matri omnium Eccles eum Pastoralis eurae sollicitudine deservirem. inde cum totius universalis siccissae cura nobis non levis inesmbat, propensus circa vos ipsa natura nos provocat esse pervigιles, ut unde nos constat originis duxisse primordium, ibi etiam majoris ad aeternam salutem habeamus sollicitudinis inerementum. Et prope finem epistolae ita concludit: Sic profecto, fratres, qua lares sunt hodie Christianae professonis titula decorati, qui vid Istet in Christi hereditate nequaquam merentur' adscribi, tu nunc quidem paterno vecabula gloriaσtuν οῦ sed nequaquam ad hereditaria paterna perveniunt , quia velut spurii non eaelestia, sed terrena ignobiliter concupiscuηt. Vos autem dilectissimi, membra mea, viscera animae meae se satagite per viam mandati coelestis se incedere, ut mens nostra merito sempeν debeat de sancta confanguineorum suorum conuersone gabiere speramus autem in Eo, qui de Vimine dignatus est nosti, quia nostri miniserii tempore sancta CIericorum eastitas exaltabitur , est incontinentium Iuxuria cum ceteris haeresbus consum detur Me. Haec sollicitudo, qua Alexander curabat, ut Μediolanensis Ecclesia a Nicolaitarum potissimum vitiis abstineret, probabilem reddit caussam , quod assi ramus ab Alexandro eodem non esse abjudicandos canones x ., & 18. dist. 8 r. , qui inscribuntur Alexandro ad Clerum, vel Populum Μediolanensem scribenti , licet illorum canonum verba in memorata edita ad Mediolanenses epistola non legantur . Ceterum in Labbeana editione inter fragmenta quaedam epistolarum Alexandri duo isthaec recensentur, ad quae Gratianei canones exigantur. Primum est r seritis nos in Ssnodo nostra Romana Episcopis omnibus , ω religioss Hatribus adjudicantibus decrevisse a smoniacis, ta fornicatoribus ocium celebrari non debere , nee aliquem Christianum id ab iis audire. Populum itaque a smoniacis , ω ab his, quos feminis abuti cognoscitis, iacium audire interdicite , ω Sacerdotes nihilominus a tam nefaria praesumtisne repellite. Siquis vero Sacerdotum , Diacoηorum , ves Abdiaconorum ostium eontumaciter deserens, feminam Ibi potius eligis , scut sponte ob sorsu rionem dimittit oscium , ita ob praevaricationem dimittere euatur eae inlitus beneficium. Alterum ita exprimitur : Scim nobilitas vetra, nos in Romana Synodo conflio totius Sancti Conventus decrevisse , ut a Presbtero smoniaco , seu concubitum balente missu a nulla fdelium audiatur. Eos etiam, qui, ut fornicari luem, dioinum osseium der linquunt , eae ab ea recedentes diabolo, est ejus operibus serviunt , scut se justi me ab osscio alien/s faciunt, ita benescio EGIesarum pνivatos adjudicamus. Haec ita pros runtur , ut videantur Romani Concilii sub Alexandro Il. celebrati canones continere : hodie tamen in eodem Romano Concilio non leguntur; verum non exinde de eorundem auctoritate dubitare possum, cum sciverim nonnulla smilia edita
fuisse Mediolani a Legatis Apostolicae Sedis anno xo6 . Μaynardo Episcopo Sybvae Candidae , & Iohanne Cardinati. Eorum gesta habentur post epistolam 6. Alexandri II. in Collectione La eana, ibidemque inter cetera hac leguntur et Apost sica auctoritate DIti ex parte omnipotentis Uri, ta Apostolorum Principis Perri, gl C c c a risi
397쪽
risque Crab oris Sanai Ambrosi statuenter praeeipimus Presbyfer etiam , Diaconus , N Subdiaranus feminam ad fornicandum palam retinens, donec in culpa manserit, nec oscium faciat, nee EecIesae beneficium habeat. 2si vero non retinet ς ω eventu ex humana conditione ceciderit, postquam manifestum veraciter fuerit, suspenda. tur ab c io tautum , donee per poenitentiam satisfecerit. Statuimus insuper, neminem prae istorum graduum Clericum ex suspicione damnari ita , ut nec oscio careat , nec beneficio , nis ipse forte eonfessus, via pre idoneos testes veraeitre si renui s. Ne aurem laedendo eos aliqua oeeoo pro reIistis seminis eorum fat, statuimus, ut eum Glis
in sηa ismo non maneant, nec manducent, nec bibant, nec fine tribus, vel duobus
idoneis testibus smuI Iaruantur, ta haec servantes nullam pro eis calumniam patiantum, iis mero juaeta Eccisas , s feri potest, habitare cogantur . Vualiter vero quisque eorum pro ordinum inaequalitate, vel eusae varietate oscium, G beneficium perdat, ideo scribimus, quia cuncta recissastica oscio in flatus sui dignitate eo stere volumus , UnuIIum Clericorum pro cujusquam precati culpa, veι cii sui aliqua in Deum lensa in judicio laicorum amodo esse permittimus , sed modis o thur in perpetuum probos mus . Siquis autem Iascus, cujusque ordinis praedictorum graduum Clericos in potestate sua habet, eum primum sciverit in veritate aliquem eae eis ves feminam , scut dictum es, retinere , vel in fornieationis erimen casu cecidisse, statim per se , vel per suum Nuntium hoc sudeat indicare Archiepiscopo, ta hujus EccIesae ordinariis , quibus curai a commisso Derit. Si ipse, aut iis, illi admodum scilicet in culpa indurato , veι accidentaliter lapso interdixerint, ut dignum es, oscium, ipse Iastus postmodum inre dicat obdurato tantum oscium . Si vero ArchiepiscopM, MI sui Ordi arti , postquanta
audierint, hoc neglexerint, ipse laicus, quicumque si, ex tunc in sua potesate , neu osseium facere, nee benescium alicui ex illis permittat tenere, donec eulpam deserat , est digne Domino per paenitentiam fatisfaciat. Posset etiam huc referri canon 3. Comeilii Romani sub Alexandro eodem celebrati anno Io . , cujus fragmentum legitur in can. 6. dist. 32. , quamquam de iste canon etiam Nicolao II. Praedecessori tribui potuerit in can. s. ejusdem distinctionis, quemadmodum superius fuit
De Epistola ad Clerum, & Populum Lucenser
can. s. Providam quoque Pastoris sui sollicitudinem jure optimo sibi singularem feeitqv - Lueensa Ecclesia, quam Clerici simoniacis beneficiorum collationibus labefacta- - bant. Et quidem frequens fuisse eodem saeculo vitium simoniae facile demonstratur ex canonibus Conciliorum illius aetatis, quibus nihil urgetur pressius, quam ut Clerici ab eo erimine abstinerent, quod potissimum deduces perspicue ex can.
mis canonum regulis improbata, sed crimini in Clericos iterum invehendo occasionem quandam dedit disjunctio collationis sacrorum ordinum a collatione beneficiorum : etenim tunc primum cum inciperent Clerici sine beneficio ordinari, vel post ordinationem susceptam beneficio donari, persuasum nonnullis avaritia turpissima eorreptis suit, in recentiore beneficiorum collatione proprie simoniae vitium non admitti, quando beneficiorum collatio non juris spiritualis, sed temporalis concessio
398쪽
De Alexandro II. 38sso videretur. Intererat ecclesiasticae rei redarguere salsitatis hanc recens sit bustam opinionem, atque eo pertinet epistola Alexandri ad Lucensem Clerum, Populam, quae est 3 s. in collectione Labbeana , consonans sane cum Gratianeo canone 9. cau. r. qu. 3. , qui eandem epistolam integram exhibet. Verum hodie, praesertim post Mansit supplementum, integra omnino edita adparet ex LuCenii Archetypo, quem in archivo Canonicorum illius Ecclesiae adservari Mansus idem testatur; atque epistola haec ita edita cum plura contineat , quae in Gratiani codice . desiderantur, aliqua etiam paullisper diversa videantur ab editione Gratiani , non inutile erit, eandem hic integram exarare , iis exceptis, quae cum Gratiano omnino concordant subsequentibus punctulis interjicienda . Verba epistolae hae sunt . Alexander Episcopus semus semoram Dei Lucensis Ecclesiae Ciero, ω Popula in perpe-
euum . Cum Disina providentia idcirco nos in Sede Apostesica constituere voluerit, ut omnium Eccles arum generalem curam gerere debeamus , tum maxime ilii Ecclesae si dium nostrae devotionis sollicitius es exhibendum, in qua ante susceptum universalis r giminis opus recisastici incit necessitate laboravimus , ω cui privata quodammodo diDeione prius deservire M aimus. Circo LMmsem itaque Messam tanto sperialius nostν ae de-wtionis studium d meramus impendere, quanto privata 6M , ω publica omnium eura compellimur providere. In ea igitur quod multis temporibus pullulήμ, ω in ν hus jam inveteratae malitiae eomperimus excrevisse, dimini vecti gladio Deeidere, ω ponitus extirpare optamur, ut, Deo volente, eratis spinis viriorum , in fertilem postm dum messem semen illis satum Ieat abundare. Ex mustis temporibus hoc detestabile malam hine exorditur Gratianus intra ipsam Messam inolevisse est ovimus .... sebat Eecis , ω res ejur . . . . Chalaedonense nempe Concilium unum ex principalibus mili poena eosdemnat eor, qui Deram manus imposito η- per quam Spiritus Sanctus ranstra mereari dignoscuntur. Utrosque enim auctoritate inexpugnabili, illos a Beneis seio , istos saero ordine jubet repelli. Sacrorum vero canonum auctoritate docemur, omnia , quae Deo , ves ejus Ecclesae seruntuν, sacra feri ipsa oblatione, nullaque autem
sarea fieri postum, nis Spiritu Sanao, a quo omnis sanctificatio procedit . Nam Ausomnis quaelibet res cum Imperatori desertur, imperialis e uis, se eum ex voto Deo, mes Sanctis offertuν, divina, M per hoc fanaocata cognoscitur. Non igitur miram , spar poena eonfringit eoa, qui fur faerum ordinem, aut sacram rem Ecclesae vendere . seu emere audem, eum neutram vis Sancti Spiritus dono valeat sanctificari . Pνaeterea eum Derorum eamnum auctoritas quatuoν ex rebur Eccusa jubeat feri portiones, qua- rem una pauperibus, altera fabricis Ecessariis si impendenda, tertia Episcopo, quarta Geticis conserenda, ficut pauperibus Eerie sngulae partes gratis sum concedendae, ita quoque reliquae partes nec ab ipso Episcopo, uri Claro sum retinendae, aut vendendae, sed eis pre Evangelii praecepis, ta oscii sui labore eodem modo conserendae . In veteri quoque testamento cum adhuc gratia Evangelii adhue nen eoruscaret in mundo, legimus scelus Me quantum abominabiis esset, cum tempore Proboam quicumque volebat, impli-hat manum suam, N febat Sacerdos excessorum, G propter hanc ea sam peccavit ἀμmus Tereboam , ω delata est de superscis terrae . Si vero domus Ieroboam ob hoc delata
est, quod pecuniam occipiem constituebat Saeerdotes in excesss, non immotio de Iibro serae eaeIesis eorum nomina delentur, quae interventu pecuniae Sacerdotes, vel Clericos in domo Dei constituunt. Puto enim, quod hi tries nunquam advenerunt Psalmistae semientiam dicentis: Quia non cognovi negotiationem, introibo in potentias Domina. Nam squis ideo intrau is potentior Domini, quia non cognorit negotiationem, aperte cons qui '
399쪽
tutur, ut non intret in eas, qui negoliationes maxime ecclesosticarum rerum non 'Ium cognoverit, sed etiam exercuerit. In novo autem testamento humani generis Redem tor . . . . negotiationis. In quo Salvatoris facto vigilanter es advertendum, quod non
dicitur cathedras vendentium movisse, sed evertisse. Leviua utique ferendum esset , staIium negoeiatorum cathedrae moverentur, qsam s everterentur, Aut per Johannem dominica Coee Angelo idem praedicatori ubes Ecclesae dicitur et Age paenitentiam , est prima opera fac; aIioquin veniam ad te, ει movebo candelabrum tuum de loco suo. DIMquoque . . . . speluncam latronum sciunt. 2uia ab hujusmodi mercatoribus quidquid possunt capiunt, ει gladio suae malitiae non corpora , M, quod pejus est, animos true dare no unis . Tempore vero Apsolorum cum musti rerum suarum pretia ad pedes e Gm ponerent, Ananis, ta Saphira, inspirante S. Spiritu, voto cordis pretium agro. m suorum Deo obtulerunt. Qui postmodum , quia suggerente diabola, partem ipsus pretii retinere conati sunt, voce B. Petri Principis Apostolorum Spiritui Sancto mentiuesse dicuηtvr, ω quam grave selus contraxerint, utriusque repentina morte monstratur.
Si ergo ilIi initio surgentis Ecclesae tam horribili pa a divinitus sum puniti, pro resoIummodo, quod partem pretii rellassent, quod stlo voto Ecclesae obtuserant, quid dicendum es de his mercatoribus, qui non suas, sed res Ecelsae, sed in usus suos ev videtur legendum ly propinquorum suorum non verentur vertere t Profecto Aut de. terius es disrarare, vel comparare res Ecessae , non quas iis Eccissae conserunt, seu quas pro animabus suis fideles offerunt, quam solam pretii partem rerum a D oblatarum
νetinuisse : sc talium negotiatorum isteritur gravior, profandior , quam iliorum esse convincitur: Ex hac quoque pessima venditione pene malorum omnium semina psIIulare noscuntur. Nam ii, qui res Ecessarum, est potiora earum pretia sudent adquirere . non Deo, vel ejus Ecclesin veiae famuIari, std stli mammonae veste semire veridie
ratione probantur. Sicut etiam S. Gregorius de smoniacis telatur , non vitam moribus compenere, non scientia curant exornare, sed solummodo aurum, est pecuniam , quibus res emant Ecelsae, inhiantes demerant congregare . Ac I tandem malitiae suae votum implaverint, dara numerosa peeunia rerum GeIesasticarum penes se ominium habere coeperint, tunc aperiunt, qua intentione Gelasae militare decreverunt. Toto enim mentis nisu undecumque possunt corradere pecuniam studor, ut, quae priuδ evacsaverant, pos ni redim ere marsupia, cujus aviditate impus saeris non parcunt vitaribus , sed -- Iuti fures, ta sacrilagi profanas eis manus injiciust, pauperibus, ta Ecessarum fabricis decimas, ta oblatioηes juste, ει tanonice competentes, more praedonum diripiunt, avortuis etiam, quas Isci exagores importunis elamoribus vessi tributa exigunt. Terras quoque , quas Ideles pro suis peccatis Ecclasae contulerunt, quia eas ex toto vendere non possunt, ob viissimum redditum pecunia. aecepta quibusque concedunt. Inter se autem ubi de Iege divina, P de animarum salute esset tractantum, litibus, edi contentionibus,
elamoribus, ta injuriis prorepere non des uni. Quibus afl cumulum suae damnationis non suscit, ques ias pereuntque, sed insuper laicos , quibus ducatum rectae vitae praebere
debuerant, secum malo exemplo trahunt in profundam inferni voraginem. Quapropter ego Alexander . . . . unquam conferre, sed etiam mini ros . . . . fusteηtore LeIesam.
Sponte videtur Iegendum sposae Christi donaris , non pro tibiis cujusque insita
sponso venalia fant, sed gratis, ta pνo vitae meritis tribuamur, nec audeat ulis , e fuscumque gradu/ st Clericus per se, vel per interpotam personam aliquo ingenio peditium via dare, vel promittere, nec iis Episcopo, nec alicui ex ejus ministris, sed cuia .umque mus, vel mediocri, aut parse persenae . Ne vero caniditas, aut stast diaboli sis ste
400쪽
De Alexandro II. 39α speeis religionis aliquos suae malitiae laqueo capiat, eonstituimus, ta eodem modo firma.
us , ut nullus modis omnibus abscindatur. Ego Alexander solius Domini mi.
sesticordia Sanctae Romanae, ta Apostolicae Eccisae Praesuι , eae Lucensi Episcopus in
hoc decreto ad coormandum Ls. Integrum hoc monumentum satis perspicue indicat, qua animi alacritate Alexander simoniacorum sui temporis haeresim oppugnaret ,
quo sane nihil est ia epiliola , quod non spectet, vel in ipsamet subscriptione; quid
enim aliud indicare voluit Sanctus Pontifex, ubi se solius Di. miser. , idest Dei mi-μνicordia Sanctae Romanae Eccliniae Praesulem nominavit , quam se non humano favore, aut gratia, non data pactaque Pecunia, sed Deo vocante, Sedem Apost 1icam eoascendisse r Forte quemquam turbabit Concilii Chalcedonensis decretum ab Alexaucio illic memoratum, quasi Alexander non satis recte protrahere potuerit Chalcedonensium Patrum sententiam ad recentiora , & sui temporis beneficia. Verum non est, cur Alexandri oratio minus apta existimetur . Quod enim apud Veteres, & tempore Concilii Chalcedonensis erat ordinatio Clericorum, fuit deinde temporibus Alexandri beneficiorum collatio etiam poli ordinationem facta, nam in ipsa collatione beneficii adhuc certum officium in Ecclesia obeundum Clerico injungitur, quod profecto non est simoniace injungendum. Imo si integer legatur Chalcedonensis canon relatus a Gratiam in can. 8. cau. I. M. 1., facile liquebit, eum esse
mi ipsi ab Alexandro tractatae valde adcommodatum, licet in eo ecclesiastici beneficii nulla specialis mentio habeatur. Nimirum mentio ibidem fit de defensoribus, de dispensatoribus, de mansionariis, qui sane sicut non semper per sacram ordinationem , & per ipsum sacrae ordinationis actum singularibus ecclesiasticis ossiciis addicebantur, ita facile potuerunt recentiorum beneficiariorum, qui extra ordina aionis sacra caussam , & titulam constituuntur, imaginem praese ferre; atque exinde validissimum erat ad confirmandum Alexandri propositum argumentum. Etenim is damnandi apud Ueteres suerunt, quicumque defensorum, dispensatorum . mansionariorum, aut similia ossicia pretio vel concessissent, vel impetrassent, licet illa non in ipso sacra ordinationis actu conferrentur, licet etiam quandam temporalis potius administrationis speciem exhiberent, eadem ratione erat velut simoniaca improbanda beneficiorum collatio, illa etiam, quae Alexandri temporibus demonstrabatur sejuncta a sacri ordinis collatione, ac videbatur nonnullis potius in temporali quodam emolumento consistere.
De Epistola ad Episcopos, & Regem Dalmatiarum.
Alexandro II. tribuitur canon 16. dist. 8 r. sub hac inscriptioner uisiopis , MRegi Dalmatiarum. Ego vero puto inscriptionem corruptam esse, vel quod apud Collectores epistolarum Alexandri nullibi eadem inscriptio legatur, vel potissimum quod Regis Dalmatiarum mentio Alexandri temporibus minime congruat . Siqui. dem refert Baronius ad annum Io 6. primum sub Gregorio VII. Ducem Dalmatiae Regis nomine appellatum fuisse, id demonstrans ex Actis synodalibus, quae in Archivo Lateranensi adservata testatur . Quomodo ergo jam potuit ad Regem Dalmatiae epiliolam mittere Alexander Gregorii VII. praedecessor 7 Suspicor ego remita contigisse e nimirum quum Nicolaitarum haeresis plurium Italorum animos temporibus Alexandri II. occuparet, quemadmodum supra jam dicendum fuit, ad eam
coasiciendam duo a Romam Pontifice designati fuere Legati, Malaardus Episco-Pus