장음표시 사용
421쪽
quidpiam decrevisse. Quid vero plura ad hanc rem congeram' Ipsa mei canonis verba, prout superius exarata sunt, integra perspicue docent, monumentum istud potius Pertinere ad caussas Episcoporum, vel interiorum Clericorum, qui ab Archiepiscopis, aut Episcopis simoniacis , atque extra communionem ecclesiasticam positis ordinati fuerant, suisque ordinatoribus sese jurejurando fidelitatis de more legitimarum ordinationum adstrinxerant. Cum autem Gregorius irritas declarasset hujusmodi ordinationes illegitime celebratas , ne forte ordinati suis ordinatoribus adhaererent, schismateque concitato ab Ecclesia deficerent, rati se jurejurando utcumque contra leges praestito obstringi , solvenda voluit , aut irrita declaravit hujusmodi juramenta Gregorius, probe sciens jusjurandum esse non posse vinculum iniquitatis, & potius periurii nomine donandum esse, quoties contra Publicam, aut ecclesiasticam utilitatem praestatur . Ad hujusmodi caussas facile etiam intelliguntur
pertinere, quae Gratianus tradit in canone Io 3. cau. xx. qu. 3. , etenim in eis
Gn. to 3.dem Concilii aliis legitur statim post verba dicti canonis 4. cau. I s. qu. 6. ibi: ς-μ Item ' quoniam multos, peccatis nostris exigentibus, pro caussa excommunicationis pe- ' rire quotidie cernimvs , partim ignorantia , partim etiam nimia simpIicitate , partim timore , partim etiam necessitate, devicti misericordia anathematis sententiam ad tempus, prout possumus, opportuηe temperamus. Apostolica namque ausioritate anathematis vinculo hos subtrahimus, videlicet uxores, liberos, servos, ancilis, seu mancipia, nec non msicos, ta servientes , ω omnes aIios, qui non adeo curiales sunt, ut eorum conuuio si Iera perpetrentur, ta illos, qui ignoranter excommunicatis communicant, seu ilIos , qui
communicant cum eis, qui communicant excommunicatis . Luicus M autem aut orasor,sve peregrinus , aut viator in terram excommunicatorum devenerit, ubi non possit emere,
vel non habet, unde emat, ab excommunicatis accipiendi licentiam damus . Et squis excommunicatis pro sustentatione, non superbiae, sed humanitatis caussa, aliquid dare voluerit, seri non prohibemus . Quod quintum in Labbeana Collectione Romanum Gregorii Concilium dicitur celebratum est anno Io 8., in quo praeter singulares caussas Henrici, SI Rodul-phi de imperio contendentium praesentibus ac consentientibus eorundem legalis discussas, praeter caussas etiam nonnullorum Episcoporum, aliquot ecclesiaiticae disciplinae capita statuta sunt, quorum pauca hodie supersunt, eaque in duodecim numero distributa, atque ista ferme omnia, duobus nimirum cxceptis, retulit in
suum Codicem Gratianus. Caput t. legitur in canone 4. Cau. in . qu. a. , ubi tamen
pro illis verbis susceperit, mel in serit, vel de Ressorum fide. in Labbeana Colle-Cq ctione legitur: buseeperit, vel suscepit, vel imast, vel etiam de Rectorum Ue. Hac
qu. 1. constitutio, qua cavebatur, ut bona ecclesiastica non alienarentur , maxime erat tunc temporis opportuna: nemo enim ignorat ex monumentis illius saeculi, quae
hodie supersunt, quo impetu ab irruentibus hinc illinc hominibus eadem bona vastarentur, atque occuparentur. Ad hunc Canonem adjecta haec leguntur ista aliquibus collectionibus Conciliorum, licet alibi desiderentur , quemadmodum etiam apud Gratianum. Siquis Noramannorum, vel quorumlibet hominum praedia monasterii 5 . Benedicti montis Casini in vaserit, vel quascumque res ejusdem monaserit ististe ab
uteris, ta bis, vel ter a/monitus non emendaverit, excommunicationi subjaceat, donec
respiscat , ω Ecessae satisfaciat. Caussam hujus canonis sanciendi tradidit Se vcrinus uinius ex Leone Ostiensi, qui praesens Concilio fuerat, dum esset Bibliothecarius Mouasterii Saactae Sophiae Beneventani.
422쪽
Caput x. eiusdem Concilii legimus in can. 13. Cau. 16. M. T. , ubi notandum citi ii est verba illa intra parenthesim posita apud Gratianum imo ruinam Santrae Religionis ea ..is. in exemplaribus Concilii non haberi. Ad eundem canonem animadvertitur in qu. 7
Collectione Labbeam, S. quod I pra Dreserit usque in finem non haberi in Chronico
Virdunensi, in quo Concilii illius capita descripta sunt. Nemo autem non agnoscit, quanam occasio fuerit ita definiendi de collationibus sacrarum dignitatum :hujusmodi enim caussa frequentissime in conventibus sive ecclesiasticis, sive civilibus diu tunc agitata passim demonstratur. Ad damnandas simoniacas ordinationes , seu collationes beneficiorum ecclesiasti' cisis. i.
corum pertinet canon 3. ejusdem Concilii relatus apud Gratianum in can. 3. eou. c. cau. x. qu. 3. , his verbis describendus et Siquis Praebendas, Archidiaeonatus, Piw- P
posturas, veι aliqua osscia ectae stica vendiderit, vel aliter, quam statuta Sanctorum Patrium praecipiunt, ordinaverit, ab σcio suspendatur: dignum es enim, ut scus gratis Episcopatum accepit, ita membra ejusdem Episcspatus gratis distribuat.
Eandem rem pertractavit, confecitque Gregorius in cap. 4., quod retulit Gratia-α. nus in can. II 3. Cau. I. M. 1. ubi tamen observandum est, pro illis verbis falsas uti esse dijudicamus legendum esse infirmas, ta irritas esse dijudicamus, dummodo vul- qu. 1,gata Concilii exemplaria Gratianeae editioni anteferenda arbitremur. . In capite s. Concilii legitur sententia canonis 6. de Poen. dist. s. , quem ali- con. σquantulum depravatum ideo Romani Correctores se nou emendavisse testantur , d/ I . quod nollent studiosos Glossarum heneficio carere . En ipsa mei canonis verba, dili s prout in exemplari Concilii describuntur: Falsas paenitentia; dicimus, quae non secundum austoritatem sanctorum Patrum pro qualitate criminum imponuntur . Ideoque quicumque miles, veι negotiator, vel alicui oscio deditus , quos sne peccato exerceri non posse , s culpit gravioribus irretitus ad paenitentiam venerit, vel qui bona alterius fuste detinet, vel qui odium in corde gerit, recognoscat, se veram poenitentiam non posse peragere, per quom od a ternam vitam valeat pervenire, nis arma deponat,olteriusque nre ferat, ns eoolis religiosorum Episcoporum pro defendenda justitia meι negotium derelinquat, veι oscium deserat, odium ex corde dimittat, honaque, quae injuste abstulit, restituas. ω tamen desperet, interim quidquid honi facere poterit, hortamur ut faciat, ut omnipotens Deus cor illius illustret ad paenitentiam. Multo aliter
sane Concilii sententia exhibetur apud Gratianum; imo & quod de militia dicitur, adhuc temperandum videtur, juxta illius temporis adjuncta, quo ni mirimia non omnes milites publica auctoritate supremi Principis potiebantur ; sed non .Pauci erant, qui vi, & armis militiam privatam jactantes, ad contentiones omnes fovendas dato pretio sese paratissimos exhibebant aliena odia promoventes . Clarius aperit mentem suam Sanctus Pontifex in epistola ici. lib. 6. Regesti ad Deittannos scripta. Conquestus ibidem Gregorius fuit de collapsa in Brittaniae regionibus verae sinceraequae poenitentiae disciplina, cujus restituendae gratia misit Le- satum suum Amatum Olorensem Episcopum , omnes hortatus, ut convocato Pontificia auctoritate Concilio, & singulis convenientibus salubres paenitentiae canones stabilirentur. Inter cetera ita scribit: Qua in re hoc summopere vos cav re oportet, alio que monere debetis, quia squis in homicidium, adulterium, peti tum, vel aliquid huiusmodi lapsus in ali uo talium eriminum permanserit, aut negotiationi, quae vitae agi sne peccato potes, operam dederit, aut arma militaria portaverit , excepto s
423쪽
4 4 Pars secunda . Caput LXXXIV. ' ndis Ecelsis nec tamen sne Religiosorum Virorum coolio sumserit, qui aetereae s
Iutis eaninium sapienter dare noverunt auc aliena bona injuste polederit, aut in odium proximi sui exarserit, verae poenitentiar fructum facere nullatenus potes . Infructuosam enim paenitentiam dicimus , quae ira accipitur, ut in eadem culpa , vel smili deterioν mel parum intuori, permaneatur. Haec Gregorii sententia si sedulo perpendatur, nocisolum dignoscetur, jure optimo emendandum esse Gratiani fragmentum , verum etiam illud ita emendatum eo genere interpretationis esse donandum, quod Gregorianae menti conveniat, qualis ex postremo hoc monumento deducitur. Quod in capite i. Concilii de praediis statutum fuerat, idipsum de deeimis definitum est in capite 6. , unde Gratianus depromsit canonem 1. cau. 16. qu. 7. principio usque ad illa verba damnationis periculum incurrere; quae enim sequuntur in s. oporteat, in ipso Concilio non leguntur, quemadmodum recte animadverte. runt Correctores Romani. Ego in hoc g. agnosco vetuitissimam Ecclesiae disciplinam, eamque ob rem suspicor, vetustillimo cuipiam incerti nominis auctori tribuendum esse ; etenim ibi agitur de jure decimarum , quae sicuti omnes ad manum Episcopi devenire , ita ab Episcopo ipso in singulos Clericos distribui debeant . quod sane ad vetustissimos canones reserendum est , illos scilicet, qui editi sunt
ante constitutiones Parochiarum, vel saltem antequam ad Parochos decimarum jura devolverentur . Simile quidpiam legitur in Constitutionibus Apostolicis vulgo tributis S. Clementi lib. a. cap. 29. & 39. . ubi inter cetera haec habentur. Te
enim dare oportet subaudi decimas , illum subaudi Episcopum disribuere tamquam ueconomum , ω dispensatorem rerum eccle dicarum . Similia ferme etiam legimus de cQ s in can. 4. vulgo Apostolorum, quae monumenta etsi apocrypha sint, veteris tamen disciplinae argumentum facile suppeditant. n. io . De canone 3I. de cons dist. F., nec non de Canone Io . Cau. I. qu. r. nihil cau. a. est, quod adnotemus. Habentur illi eisdem omnino verbis in cap. 7. M s. Gre. v goriani Concilii. Caput 11. Concilii his verbis exprimitur e Siquis Episcopus fornicationem Fresby-Con. a. teroram, Diaconorum , seu Subdiaconorum , vel crimen incestus in sua Parochia, meis eibus , vel pretio interveniente consenserit, vel commissum , sique lompertum , auctoν tate sui osscii non impugnaverit, ab scio suspendatur. Hic autem est canon x. dist. 83. apud Gratianum. Quae apud Gratianum habentur in cani 69. de cons dist. r. referenda sunt ad postremum caput ejusdem Concilii, in quo ita legitur: Ut omnis Christianus 1 r . nisi curetis Missor m solemnio aliquid Deo offerre, cst ducat ad memoriam, quod Leus 3 s. , pre Moysem dixit: Non adparebis in conspectu meo uacuus. Etenim in collectis Sana eum Patrum liquido adparet, quod omnes Christiam offerre aliquid Deo ex usu Sancto. ram Patrum debent. Non ulla sequuntur apud Gratianum, quae cum apud ceteros Collectores etiam desiderentur , quemadmodum animadverterunt Romani Correctores, non temere judicabit, qui dixerit aut verba Gratiani esse, aut Interpretis cujuspiam ad marginem Primum adjecta , quae tandem in sextum irrepserint, quemadmodum in aliis numero plurimis contigit. Concilium , quod Romanum VII. dicitur ex iis, quae Gregorius eelebravit , Can. t. frequentissimum habuit Episcoporum, Abbatum, & Clericorum diversi generis, imo etiam laicorum conventum anno aci8o. Trastata ibidem fuit Henriciani diffse ' y' dii caussa; atque in canone a. N a. ita decretum legimus et Sequente; statuta Samestram Diuitigod t
424쪽
De Gregorio VII. 4x saον- Patrum, Aut is prioribus Conciliis, quae , Deo miserarae , celabravimus , ordinatisne ecelasasticarum dignitatum saluimus, ira edi nunc Apistolica auctoritate decernimus, ae confirmamus, ut squis deinceps Episcopatum, vel Abbatiam de manuali. cuius Iastae personae susceperit, nullatenus inter Episcopos, vel Abbates habeatur , neetilis ei ut Episcopo, seu Abbati audientia concedatur. Insuper etiam ei gratiam Sancti Petri, introitum Ecclesae interdicimus , quousque locum , quem sub crimine tam ambitionis, quam inobedientiae quod es scelus idololatriae tarpit, resipiscendo non δε- ferit. Similiteo etiam de inferioribus ecclesa licis dignitatibus constituimus. Item squis Imperatorum , Regum, Ducum , Marchionum , Comitum , vel quilibet secularium potestatum, aut personarum, investituram Episcopatuum , veI alicujus eccisasticae digni- ratis dare prae sumserit, ejusdem sententiae vincula se obstrictum esse sciat. Insuper etiam, nis respiscat, Ecclesae propriam libertatem dimittat, Divinae animadversonis ultio. nem in nae praesenti vita tam in corpore suo, quam ceteris rebus suis sentiat , ut in ad b/ntu Domini spiritus salvus sat . Ex his supplendus erit canon 12. cau. a 6. qu. 7.
Quaedam adnuc dicenda supersunt de canone x s. de cons dist. f., cuius apud Gratianum haec est inscriptior Item Gregorius VII. in generali Synodo νωdens saluit. Can. I s. Quae ibi describitur sententia in nullo ex Conciliis Gregorii Vll. , qualia edita sunt, reperitur . Cum autem noverim , & Conciliorum Collectores aperte testentur, Concilia Gregorii integra in codicibus non haberi, non est, cur exinde idem canon ab eodem Pontifice abjudicetur , praesertim quod non una Gratiani fides intercedat, sed plura snt argumenta , quibus ille canon Iure Gregorio tributus censeatur . In primis constat, Gregorium valde fuisse sollicitum , ut Romanus D, vinorum Osficiorum ordo accurate servaretur , qualis jam ab antiqua aetate fuerat constitutus . tu probat ejus epistola 64. in lib. t. , ubi Sanctus Pontifex suasit A Nphonso Castellae , S Sancto Aragoniae Regibus, ut in Hispania Romanum Oim cium recitaretur . Imo ibidem refert Gregorius, Episcopos Hispaniae jam Romae fuisse in Concilio, deque recipiendo Romano Oificio pertractasse, ac promisisse ,
ibit Vos adhortor, edi moneo, ut vos . . . Romanae EGIesae ordinem, cium .ecipiatis . . . quod etiam Episcopi vestri ad nos nuper venientes juxta Constitutionem
Coneilii per scripta sua facere promiserunt, di in manu nostra firmaverunt . Quid elaxiuq tradi potest , quo demonstretur , Gregorium Synodum habuisse, in quam plinxeet diversarum Provinciarum, atque inter ceteros Hispaniarum Episcopi conum nerant , atque de Romano Officio recipiendo , aut restituendo traftaverant Τ Atque inde sequitur, quemadmodum memorata epistola ad annum primum Pontificatus Gregorii pertinet, ita Concilium hoc , quod Gratianus in dicto canone laudat, ad eundem annum , qui est ro 74., esse referendum. Hanc eandem sollicitudinen exhibet Gregorius in epistola 18. lib. ad Simeonem in Hispania F piscopum , ad quem his verbis scribit: Procura ergo, ut Romanus ordo per totam Hispaniam, MGaIliciam, id ubicumque poteris , in omnibus rectius teneatur . Edidit Μansus in Su Plemcnro Labheano tom. r. Pag. x393. Gregorii ejusdem decretum ex MS. co. vico Pistoriens, quod hanc rem maxime illustrat his verbis expressum: Gregoriur Papa VII., ω anus Papa IL constituerunt, ut festivitates Romanorum Ponti cum MIobres habeantur . Mart1rum in is. Iessionibus, Confestisrum in tribus saltem lection Abas, pr e ter quorundam , qui pro Di excellentia relaberrimi haberentuν, scut I S. SHares ν, Gregoriuι, es viii. Nam csm quae libra Ecclesa sui Patroni, edi s Const ον fuerit Disilired by Corale
425쪽
fuerit, festum solemniter observet, quanto magis eorum , qui totius Ecelsae non tam P rroni , quam Patres extiterunt, quam cae usque ad mar rium uerbis, ta exemplis instituere non destiterunt. De his quidem Sanctis MartFribus invitatorium , binnus, responsoria, UaImi, ω versus , ut de Maruribus decantantur . Nota autem S. Gregorium Papam I. in gra uaIi libro de his Maruribus, sicut , de Confessoribus Pontisi alia administrantibus instituisse Icia , ut de S. Marcello P. ω M. Statuit ei Dominus , ω
de S. Felice P. N M. Jacerdotes. Et hoc utique satis congrue propter excellentiam dignitatis apostolicae. His accedit testimonium Gregorio VII. contemporaneum , scilicet auctoris Micrologi de ecclesiniticis observationibus, non desunt quidem , qui velint Micrologum opus tribuendum esse Rhabano; sed id verum esse non potest in conspectu decretorum Gregorii VII., di sententiarum Anselmi Lucensis, quae ibidem memorantur, cum uterque sit Rhabano recentior. Porro hujus Micro. logi auctor cap i . testatur se scribere tempore Gregorii VII., rursumque in cap. 14. sub titulo de Paschali observatione ait, Gregorium VII. constituisse illud ipsum,
quod legimus apud Gratianum in dicto canone i s. de modo recitandi matutinas horas juxta ritum Ecclesiae Romanae. Praetermitterem huc etiam adducere Radul-phum de Rivo Decanum Tungrensem , qui refert idem decretum sub nomine . Gregorii Vll. in Concilio generali, atque ideo praetermitterem , quod Scriptor Tecentior aliquibus videri possit, nimirum anni I4o3., ceteroqui accuratissimuq iuinvestigradis vetuitis Romanae Ecclesae ritibus de ossiciis ecclesiaiticis . verum mu, tum valere video ejusdem auctoritatem; non enim ex Gratiani codice Gregori num Decretum exhausit, sed scripsit se decerpssse ex epistola Galterii Magoli nensis Episcopi ad fratres regulares Calmosiacenses. Vivebat autem Galterius a no II 9., uti constat ex ejus subscriptione adjecta epistolae syncidali Callisti l l. in Concilio Toletano apud Labheum , ac propterea fuit hic Epistopus Gregorio UlL fere contemporaneus, eamque ob caussam testis fide dignissimus hujus rei, ut proinde dubitare minime possimus, quin memoratus canon ι s. diit. s. de cons jure optimo eidem Gregorio tribuatur . Arbitror his satis perspectum esse posse, sententiam laudati canonis Gratianei Gregorio donandam, licet in Conciliis Gregorianis editis desideretur . Nunc invest, gandum ulterius est , num scriptura Gratiant authographo omnino respondeat. Non est recedendum ah auctoribus Gregorio fere contemporaneis, quique Gratianum Praecesserunt ἰ ex iis enim emendandam reor Gratiani editionem . in Micrologo cap. 14. ita legitur : Gregorius Papa in Apostolica Sede constitutus de hac ea a talasatutum promulgavit. A die, inquit, resurrectumis usque in sabbatum in Albis, S a die rentecostes usque in sabbatum ejusdem hebdomadae tres Damos tantum ad nocturnas, tresque lectiones antiquo more cantamus, edi Iegsmus. Omnibus aliis diebus per xotum annum si festivitas est, novem lectionem , ω responsoria dicimus : aliis autem diebM duodecim psalmos , ω tres lectiones recitamus. In diebus dominicis octodecim psalmos , excepto die Paschae, P die Penrepostes, edi novem Iectiones flielmus . Hoc etiam usquequaque juxta Romanum Orflinem ita feri statuimus , ut supra notavimus . Haec si comferantur cum Gratianeo canone I s. nemo non videt Plurimum congruere ,
Paucis quibusdam exceptis unum, idemque Gregorii decretum utrobique exhiberi. Sed adhuc Gratianeo codici propius accedit codex laudati Radulphi Tungrensis, qui in
libro de canonum observantia propositione ro. refert eundem Gratiani canonem.
eumque appellat Sacrati um canonem Magni Viri Gregorii VII. editum in Synodo,
426쪽
poli modum ita scribit: si autem talis tenoris: In die resurrectisnis usive a 1 1 abbarum in Abis , ef in die Pentecostes Qque ad sabbatum ejusdem hebdomadae tres psalnii tantum ad noctem, tresque legiones antiquo more cantamus , li legimus. Omnibus diebus aliis per rorum annum , si festivitas es, novem psalmos , ly novem Iessiones dici-mcis. Aliis autem diebus duodecim psalmos, ta tres lettiones recitamus. In diebus d
minuis octodecim psalmos, exceptis diebus Paschae, ω Pentecostes ta novem lactiones
celebramus. Dii autem, qui quotidianis diebus tres psalmos, ta tres lectiones tantiso videatur legere, non ex regula Sanctorum Patrum, sed ex faindio, ta negligentia comprobantur facere . Romani autem diuerso modo agere carperunt , maxime a tempore, quo
Theutonicis concessum est Regnum Romanae Eecissae. Nos autem , Ordinem Romanum investigantes, ta antiquum morem nostrae Ecclesar statuimus feri , sicut supra notavimus,
Ita ad optimos codices exacto Gratiani monumento non incongruum erit quaedam hoc in loco animadvertere de Psalmodia sacra , quam Clerici in Ecclesia exercent, atque jamdiu exercuerunt. Antiquissimus sane eli , Sc fere apostolicus , . , ejus usus, nec non generaliter apud omnes Ecclesias receptissimus. Modus autem,
Se ordo psallendi prioribus Ecclesiae saeculis uniuscujusque relinquebatur arbitrio ; nec Sanctus Ambrosius, Be S. Hieronymus in Romana Ecclesia, & S. Benedictus in claustris Monachorum certum ordinem sequendum praelii luerunt, udde triplex Divinorum ossiciorum ordo prodiit, Ambrosianus , Romanus, seu Uie ronymianus, nec non claustralis, seu Benedictinus. Ordo a S. Benedicto institutus Monachorum proprius esse coepit; peculiariter item apud Ecclesiam Mediolanensem servatus 'elh Ordo Ambrosianus : at Romanus ordo pallim apud omnes fere Ecelesias receptus est. Illustrat haec memorato in libro laudatus Rodulphus in hac materie eruditissimus. Interfuit ergo rei ecclesiasticae, ut Divinum officium recte , accurateque recitaretur quemadmodum olim Benedictus Monachis psallendi modum recte praescripserat, Ambrosius Mediolanensibus, Hieronymus Romanis, ita recentiores Pontifices ituduerunt, ut in aliis universae Ecclesiae, ac praesertim occidentalibus Provinciis certus quoque psallendi Ordo haberetur , proptereaque Romanum Ordinem tamquam optimum proponere minime dubitarunt . Non dubitavit Gregorius VII., qui in Hispaniam , uti superius praenotavimus LRomanum Ordinem invehendum curavit. Octavo etiam saeculo. legimus id in Comciliis actum , inter quae est Concilium Cloveshoviae anni 747. cap. in quo cautum est, ut Clerici tantum quod ex Gerarum Scripturarum auctoritate desceniat , ω quod Romanae Ecclesiae consuetudo per istit, cantent, vel Iegant, quatenu/ unanimesiano ore laudent Deum . Similia fere sunt, quae habentur in Capitulari Ahytonis Episcopi Basileensis anno circiter 8aa. num. x . , ubi haec Basileensibus Clericis. Proponuntur. Ut horas canonicas ram nMurnas, quam diurnas nullatenus praetermittant;
quia scut Rimana Ecclesa psallit, ita omnibus ejusdem proposti viam tenentibus D tendum es . mittendum autem censeo , quod aliquibus placuit dicere meo judicio alienum ab historica veritate, atque a fide dignis veterum monumentis. Nimirum: aliqui crediderunt, modum tuac formam Divini Offeti reeitandi a discipulis Samcti Petri Apostolorum Principis fuisse institutam, eandemque in Nicaeno Concilio confirmatam , quod traditum est in Concilio I emovicensi anni rori. nu. a. , ubi variae diversarum Eccletuarum c suetudiam mς moriatur , & inxer cetera haec ha-
427쪽
bentur: Numquid Canonici Monachos pro duodecim lectionibus, mei Menachi Camaseos pro novem numero reprehendere postvnι utraque enim ratione , ω auctoritate Irma sunt . . . Duodecim comprobavis ille Vir spiritu omnium justortim plenus, SaηEusque Papa Gregorius , priua Monoc ι , postea Ap solicos . Novem traditae sunt a discipula B. Petri lanatio Mar re , qui per novenarιum numerum lectiones, ta psalmos ab Angelorem eboris prolata audisti in coelo; deinde a Nicaeno Conclito; deinde ab ipso S. Gringorio hic numerus in psalmis, es ιiationibus, atque responsinis obsereatus es. Planeta hujusmodi Diuini Ossicii origines non satis in memoratis veterum monumentis demonstrantur: & quod resertur sub nomine Concilii Nicaeni, spectat potius ean nes illos Arabicos, qui sub nomine canonum Nicaenorum vulgati fuerunt, titulo de Monachis, & Anachoritis canone II.
De Epistola ad V vim dum Episcopum Aversanum.
. s. In Gratiani codicibus ad eanonem s. dist. s. haec adjecta fuit inscriptio e Grego eis. s. νius mimundo Auersam Episcopo; sed quis ille Gregorius suerit, num VII., num
alius antiquior Pontifex, nec Gratianus idem, nec alii Collectores perspicuum fa- eiunt . Id jam accurate animadvertit Baluaris in notis ad Gratianum ; postquam enim observaverit teitimonia Correctorum Romanorum, qui in aliquot MM. m. dicibus , & apud Ivonem canonem Gregorio VII. tributum agnoverunt, subjicit, , apud Ivonem Parte 4. Decreti cap. at 3. ita Iegi: Gregorius Ure ni mundo Amis. sano uiseopo, in Panormia edita Basileae lib. 2. cap. x66. Gregorius Guillimunda
Auessano Episcopo; in editione Lovaniensi e Augustinus cap. s. ω ε. lib. 4. de Bam timo; in veteri codice Panormiae Uictorinor Gνegorius IIII. I mundano AveUsua Episcopo ; in antiqua collectione canonum, quae fuerat Viri clarissimi Claudii Puteant , temporibus autem Balvetii servabatur in Regia Bibliothecar Gregoriui Hra. Vimundo AMUano Episcopo; in codice S. Germani Parisiensis r Lum Gregorius VIL imundo Aoresano Episcopo; in vetexe codice Victorinor Item Gre rius Papa VII. GHIIimundo Aversano Episcopo; in antiqua editione Μoguntinat Item Gregorius VII. Guili undo Auersano Episcopo; in codice Colbertino: Item Gregorius VII. Si munisAMUMO Episcopo ; & in altero codice Victorino: Item Gregorius VII. Guimundo
Ad Vario Episcopo. Antonius Augustinus in dial. x s. lib. I. de emendat. Gratiani, ubi adnotavit varias hujusmodi canonis inseriptiones, Romanorum Correctorum Tetinendam editionem voluit, quoad certioνa inveniremur. Si hoc monumentum iaRegesto Gregorii VII., in quod ad instar epistolarum Gregoru Magni epistolis
ipsius relatae fuerunt, investiges, nullibi invenies. Nihilominus tamen non auserim ego hocce fragmentum ab eodem Gregorio VII. abjudicare, praesertim Cum so mus , ejusdem Pontificis temporibus fuisse quendam Mimundum Aversanum Epis
pum, qui scripsit librum de Corpore, M Sanguine Domini tu Bibliotheca Patrum
relatum , & quidem , ut arbitror, vixit ille Post annum so s. , scilicet eo anno Avesennam Ecclesiam tenebat adhue Golfridus, cujus subscriptio legitur in Concilio Beneventano ejusdem anni apud La eum. Nonnihil sane probare videmur plar useodices, quos ex Baluetis nuper memoravi Gregorio VII. ad Episcopum A.ermnum scribenti canonem tribuentes; Potissimum vero probat Ivo Carnotensis Ces- lector Gregorio VII. coavus, qui, ut duimus, hujus canonis auctorem etiam
428쪽
De Gregorio VII. 4 9 laudavit Gregorium VII. in epistola ad inimundum Aversanum Episcopum; quemadmodum itaque nonnisi impudentis esset, decreta apocrypha contemporaneis Pontificibus adscribere, eoque nomine damnaretur Ivo, si canon ab ipso memoratus
ad Gregorium VII. minime pertineret; ita temeritatis est , ubi certa in contrarium non suppetunt argumenta, fidem scriptori contemporaneo denegare. Quod si ad sententiam ipsam Gratianei canonis expendendam quisquam Provocaret, video ibidem nihil, quod temporibus Gregorii parum conveniat. Ut enim ex adjunctis illius aetatis deducam in dubio, quo spectaret Pontificis illius sententia , dixero , neminem ignorare, quanta tum esset nonnullorum Laicorum licentia in possessionibus ecclesiasticis sibi vindicandis , sacris etiam rebus manu impia diripiendis ;quania insuper esset Clericorum libido injustis connubiis Sacerdotii dignitatem labefactantium ; neminem praeterea ignorare, quanta e converso fuerit Maximorum Pontificum, ipsius etiam Gregorii sollicitudo in depravatis hujuscemodi moribus
improbandis, damnandisque. Forte vero reis hominibus una excusationi elIe poturat vetus impune peccandi consuetudo; hinc verosimile admodum est, Grego rium adversus eam consuetudinem, velut honestati contrariam, verba fecisse apud Wimundum Aversanum; non euim ferendum erat, ut in dies alacrior ea consue,tudo glisceret, qua aliena jura praesertim ecclesiastica Per vim usurparentur , ac Pol siderentur, vel Clerici mores corruptissimos Protegere quoquo modo valerent. Hae ceteroqui gravissimae temporum , ac caussarum conjecturae majorem adhuc vim Oblinebunt, quotiescumque animadvertatur similem adesse sententiam apud Ui ba. num lI., qui paullo poli Gregorium Ull. Romanam Cathedram tenuit: nimirum Umanus I l. anno io a. epistolam scripsit ad Robertum Flandriae Comitem, quae habetur in Acti Concilii Rhementis ejusdem anni apud Lab um, illum corripiens quod bona decedentium Cluricorum invaderet. Allegabat Robertus consuetudinem, adversus quam ita scribebat Urbanus : Quod si praetendi, hoc ex antiquo usu in terra tua praeessisse , scire debes Cremorem tuum .haesisse : h go sum veritas , non avlem Uus , vel consuetuis . Ad haec respiciens Clerus Flandrentis in epi istola ad Rayn idum Rhemensem Archiepiscopum , quae resertur in eodem laudato Rhemensi Concilio, ait: Convisit autem eum ci duit Robertum Dominss Papa verbis Domini dicentis: hasDm veritas, nou autem inui, veι consuetuso . Haec Porro si cum Gratianeo canone Gregorio tributo conserantur , plurimum eum illo convenire videbuntur, ut Propi
rea verosimile sit in eadem caussa, aut fere simili Gregorium Vll. scripsisse, quae deinde scripsit Successor Urbanus. His addi poteli, quod legitur in can. aci. Concilii Romani I. anni io 4. temporibus Husilem Gregorii, cum enim decreta decu stodienda a Clericis continentia commemorarentur, ita subjicitur: Portasm autem oliquis icit, ese noster Gregorius tam contraria nostrae co suetudinι statuta obsersari praeceperit, eur non potist nostram eonsuetudinem quas misericordi dissimulatione tolerarit. Sed ille audiat se. At vero live Urbinus, sive Gregorius eas phrases , seu loquendi formulas ex vetuitissimorum Patrum monumentis exhauserunt ; nam similia, licet in dissi nil ibas caussis. jam protulerant Episcopi I CXXV l. in Concilio Carthaginensi sub Cypriano, quod integrum refert S. Augustinus in lib. 3. de Ba
tis no . Agebant Africani plores Episcopi, de tuebantur rebaptirantium caussam , rari haereticos a Divino jure prorsus exelusos a potestate, ac ministerio baptizandi. Quibus cum objiceretur vetus Ecelefiae consuetudo, qua venientes ab haeres mini
429쪽
HIsit, veritas, non Axit: Ego sum eonsuetudo : Itaque veritate manifestata tedat co suetudo teritati, ut eis in praeteritum quis in Ecclesa haereticos non baptizabat, nunc baptinare incipiat. Quod igitur Africani Episcopi perperam aliquando scripserunt ad suum errorem fovendum, protegendumque, meliore sane ratione &Gregorius,& Urbanus usurpaverunt, ut corruptos sui temporis mores reprobarent.
De Epistola ad omnes per Regnum Italicum , & Theutonicorum debitam S. Petro obedientiam exhibentes.
Gn. s. In Gregoriano Regesto non habetur epistola, ex qua indicatur depromtus apud Gra-di'. 8 . tianum canon is . dist. 81. , nimirum data omnibus per Regnum Italicum, ta Theu.tonicorum debitam S. Petro obedientiam exhibentibus. Verum nemo dubitavit . quin monumentum istud jure optimo Gregorio tribuatur. Plura indicaverunt Romani Correctores, ex quibus deducerent similem sententiam saepissime in Actis Gregorii exhiberi, quam frequentissime indici opus fuit ob corruptos Clericorum plurimo-Tum mores, atque ob denegatae eam ob caussam Clericis ecclesiastica jura. Ad hanc rem ita scribit auctor incertus magni Chronici Belgici apud Pistorium inter veteres Scriptores rerum Germanicetvum ad annum io 4. de Gregorio VII. Pontifice . Anno α. Ponti catus fui stcundum Sigebertum celebrata Synodo Simoniacos anaistbematies it , ω uxoratos ut se esse putabant Sacerdotes ab obscio removit, ed laicis missas eJrtim audire interdixit novo exemplo , est, ut multis 'visum est , incors erato prae judicio contra Sanctorum Patrum sententiam , qui scripserunt, dacramenta , quae in Ecelesa sunt, scilicet Baptismum , meisina, Comus, edi Sanguinem c hristi. opiritu San Eo latenter operante, eundem praestare estinum , sue per bonos , Me per Moloι intra Dei Ecclesam dispensentur . . . . , Ex illa igiων re eam grave critDr scandalum ut nullius hae resis tempore Sancta Ecclesa gratiere schismate Gyc D st, so pro minita , illis contra j stitiam agentibus . . . ad haec opportvinitate illa ψateis insurgentibus contra Deros Ordines , ω se ab umni ereissastida subiectione excutientibus, ut sacra Λ Uevia ιaiei temerarent, G de his disputaνenρ tae. Agnoscis exinde facili ratione arSumen. um, de caussas Gregoriani monumenti, cuiuς si plura velis similia , . adire potes iliolam 4 s. lib. a. Regelli ad Rodulphum , Se Bertulphum , ita: Sciunt nqmqus Archiepisippi , ω Episcopi teννae vestrae , quod ει amnibus Fidelibus notum esse delet , quo iam- in sacris eanonibus prohibitum est, ut hi, qui per smoniacam haerom , hoc est uteroentu precii, a aliquem faenorum ordinum gradum , veι oscium promoti sunt, nus tam in Sandia Ecelon ulteritis ministPandi lopum habeant, nec illi, quι in crimine fornicationis iacent , missas celebra aut secundum inferiores ordines Vinis re Altari debeant. Psae cum eor Sancta, est Apostolica Mater Ecclesa jam a tempore 13. Leonis ap.r saepe in Conciliis tum per Legatos, tum per et Mos in se, M. eommissas fbi flebous, utpote ab antiquioribus negi Ea Menovare . cd observare commonuerit, rogaverit, id aceπιa per Petrum auctoritate iuspreis, ndhue tamen imΦerientes exceptis te paucis tam execrandam consuetudinem nulla studuerunt prohibitione decidere , nulIa disridione pun: re, non attendentes quod scriptum est , quia aristandi peccatum est rem gnare. , quas erimen idololatriae nolle aequi ferae . Similia leges in epistolis 6 r. 62. ει 66. ejusdem libri a. . item in epistoia 4. libri 3. , rursum in epistolis et x. N. a . lib., 4. . ia epistola a . lib. 7.; demum ., uti alia Hur . P MemiIUM ,
430쪽
De Gregoνio V1I. p 42i in epistola 34. lib. s. Quae vero magis prae ceteris epistolis consonat, est epistola
ad Germanos , quae habetur numero xo. in a. appendice Gregorianarum epistolarum tom. IE. Labbeanae Venetae editionis pag. 6s . his verbis r Gregorius spiscopus servus seriorum Dei omnibIs Claricis, Laicis in regno Teutonicorum constitutis salutem, Es apostolicam benedictionem . Audii fmus , quod quidam hiscoporunu apud tu commorantium, aditi bacerdotes V M Diaconi, id Subdiacpni mulieribtis conmisceontuν ,
aut consentianti; aut negligant. His praecipimus eos 1 Io me o obedire',i et eι illo im
fraeteptii consentile, scut est Apostilicae dedis praeceptis non obeditiis, neque auctoritatino anstoriam Patruma consentiunt, tesante Divina Scriptura, sacientes, di conjennem res par paena complectitur. Sciuini namque Archiapiscσι ἡ ω 06copi terrae vestrae , quod omnibus fidelibus notum esse debet, quoniam in sacru canonibus prohibitum es, ut hi,
qui per smoniacam haeresim, hoc es , interventu pretii ad aliquem sacrorum ordinum , gradum, vel odisium tremidi sunt, nullum in Sarasi /πιυ ; item smi istrandi docum habeant, neel Ea ρυι ik crimine' stimidat e fateri', in au heltimare , aut secta umin seriorem ordinem ministrare Altari debeant. Et infra : Quapropter ad omnes, de quorum fide , fui devotione coordima x, nunc convenimur , rogant f vos, ta apostolsca . lictoritate cemmonentes ,. - quidquid. I piscopi dehinc loquantur', scit tacea to vos noctam es Mum, quos aut immisce ipromotos , era ordinatos , aut in crimine fornicationi, Jaceptra
cognoveritis . nis*m Irripiatis. Quod Neis, od similla Gregori Hotumonia ulti. rius progredior , quum hodie videatur idem canon e pu cere', in qua uel liuerat Ieditus a Mansio, in tot no A. . appendidis Labbeanae Pag. . i. tamquaire fragmentum Concilii L Romani a Gregotio UR Pontifice tute vitano lso 4. 3 Ediuerat itii tum modo I abbeus i illius Concilii synopsim , sed Acta integra Concilii perierunt . Actuum fragmentumi excerptit Manli uri ex Gerhociis Reicheisperget si in expositionibus: in psalmos a d psalmus h. io. paga is . his. si rogoriit vobis i ibi quisuxi I res.
Deiae 34 idem Coi cxli m; si quidem ibidem in cap. as. ita legit up durandumnata