장음표시 사용
401쪽
ι91 ' Pars seeunda. Caput LXXXIII. pus Sylvae Candidae, & Iohannes Cardinalis , de quibus jam supra mentionem habui ad canones 1 ., & 18. dist. 8 r. Iidem etiam in Dalmatiam missi fuerunt, ut ibi clericalis continentiae leges sancirent, observandasque curarent, cujus rei auctoreit Ivo Carnotentis, coaevus auctor, reserens in parte q. decreti cap. 139. Alexandri II. monumentum his verbis conceptum et Noti scamus omnia captiuia, quae pre Confratres nostros venerabura Mainardum scilicet cεllateraIem Episcopum nosrum , MPohannem Archipraesulem nostrum in Spalaeto, aliisque Civitatibus sum saluta, eadem in Romana Θnodo seriatim ea referente a B. memoriae praedecessore nos Nisolao v solica auctoritate roborata , ω sub anathematis interpostione roborata. Et quoniam m
numentum istud tribuitur Alexandro II. scribenti Episcopis, est Regi Dalmatiarum, facile in eodem inseri potuit quidquid a Pontificiis Legatis alibi adversus incont, nentes Clericos statutum fuerat sub Nicolao II. ejusdem Alexandri praedecessore .
Porro non absimilis constitutio edita videtur in Concilio Romano anni ross. can. 3. ibi r it nullas missam audiat Presbteνi, quem scit concubinam indubitanteν babere . aut subintroduciam mulierem. Quicumque noerdotum, Diaconorum, Subdiaconorum poseonsitutum beatae memoria Praedecessoris nostri Sanais ι Papae Leonis de castitate Cι ricorum concubinam palam duκeνit, vel ductam non reliquerio , eae parte omnipotentia Dei auctoritate Beatorum Apostolarum Petri, ω Paulu praecipimus, ta omnino conιν dicimus , ut missam non cantet, neque evangelium , vel epistolam, ac missam legat, neque is presbyterio ad rivina osseia cum iis, qui praefatae constitutiori obedientes fuerint,
neat , neque partem ab EccIesa suscipiat, quousque a nobis sententia super hujusmodi ,
Deo concedente , procedat. Quibus ita descriptis liquet non aliam esse apud Diam ira renovatam constitutionem ab Alexandro , quam quae olim dicta fuerata Nicolao, quamobrem ex eodem Nicolai canone facile intelligere possumus, quia Alexander ad Dalmatas rescribendum voluerit in dicto canone 16. Iu inscriptione , canonis Regis Dalmatiarum nomen Potuit a recemiore auctore adjici, ubi primum Dalmatia Regibus suit obnoxia. Num vero Alexandri IL constitutio paratam habuerit in eadem Provincia executionem, Plurimum dubito ς nam temporitas Innocentii III. anno x xys. novis opus fuit Pontificiis constitutionibus , ut Dumatiae Clerici ad continentiae leges servandas adigerentur, nam in Concilio illius anni habito in Dalmatia, praesentibus Apostolicae Sedis Legatis hic canon num a. edendus fuit: Cum Domini Sacerdotes , ει squi sacro istario deserviunt, continenter vivere debeant juxta iuudr Mundamini, qui senis vasa Domini, is partibus Dalmatiae, atque Diocliae Sacerdotes est uxores habere, M Ecclausas tenere dicuntur. 2 circa praesent deerato statuimus , ut Sacerdotes, ii Diaconi ante susceptum oscium, nis eorum conjuges in manu Episcopi votum fecerint continentiae . uxores habentes eum ius maneans, ME Isas dimittant. Non enim possum secundum ordinem Romanae Ecessae manentes ineonjugio, nis des ais uxoribus, aut continentiam voventibus, s digni inuenti fuerint, ad Deeνdotium promoveri. Ilii vero, qui post susceptum Sacerdotii, via Diaeonatus honorem adulteras potius, quam Morra accepisse probantur, nis est dimiserint, ta dignam egerim
402쪽
De Epistola ad Episcopos Hispaniae.
Mendum irrepsime videtur in inscriptionem canonis 11. Cau. 23. qu. 8., non
enim ad Episcopos Hispaniae , sed ad Episcopos Galliae Alexandri epistola dirigi.
tur. Integra epistola est apud Ιvonem coaevum auctorem in parte i 3. decreti tap. I a. ri4. sub hac inscriptione : Aserander Papa II. omnibus Episcopis Hispaniae, sed ad marginem adnotatur pro voce Hispaniae in alus codicibus legi GaIIiae. In hac codicum varietate ea sane erit praeferenda scriptura, quae magis epistolae consonat . Verum integra epistola potius indicat, Alexandrum ad Galliae , non ad Hispaniae Episcopos scripsisse: ibi et Placuit nobis semo, quem nuper de vobis audivimus , qu modo tutati estis Judaeos, qui inter xos habitant, ne interimerentur ab illis , qui contra Sarracenos in Hispaniam proficiscebantur. Illi quippe sulta ignorantia , vel sorte caeca cupiditate commoti in eorum necem voIebant saevire, quos fortasse divina pietas ad salutem praedestinavit: Sie etiam B. Gregorius quosdam , qui ad eos delendos Martise bant, prohibuit, impium esse denuntians , eos delere telis, qui Dei misericordia servati sum, ut patris , libertateque amissa , diuturna poenitentis , patrum praejudicio, in es sone sanguinis Salvatoris Ramnati peν terrarum ονbis plagas dispersi vivant. Dispar nimirum est Iudaeorum, Sarracenorum caussa . In iliis enim, qui Christianos persequumtur, ει ex urbibus , ω propriis sedibus pessunt , juste pugnatis : hi ubique parati sunt servire. 2sendam etiam Episcopum Synagogam destruere volentem cohibuit. Nemo sane dixerit, verba haec ad Hispaniae Episcopos dirigi potuisse , neque enim Hispaniae Episcopi tueri poterant Judaeos ab illis, qui contra Sarracenos in Hispaniam proficiscebantuν : Facilius tueri eos Iudaeos poterant finitimi Galliarum Episcopi; his etiam accedit similis propemodum ejusdem Alexandri sententia in epistola ad Berengarium Narbonensem in Gallia vicecomitem, cujus fragmentum legitur apud eundem Ivonem in parte a 3. decreti cap. s. ibi: Noverit prudentia vestra nobis pla- mill e , quod Judaeos , qui sub vestra potestate habitant, tutati estis, ne occiderentum, monenim gaudet Deus effusone sanguinis, neque laetatur in perditione malarum. Quae verba cum fere consonent cum iis, quae habeatur in dicto can. xx. , lacile colligitur utraque ad easdem Provincias Galliarum spectare . Ut vero haec perspicue intelligantur, animadvertere juvabit adjuncta illorum temporum , quibus fieri posist, ut fieret ea Iudaeorum, ac Sarracenorum comparatio . Sarraceni gens Arabica universum .iunc regnum Hispaniae occupaverant, ipsam etiam urbem Toletanam , in qua Christiani nominis hostes nihil vividius moliebantur , quam ut everterent, Perderentque , quidquid ad fidem Christi, ac religionem tuendam conduceret. Prae ceteris Christianos Reges expulerunt, gravissimoque jugo tyrannidi suae omnia subjecerunt .
Temporibus Alexandri II. barbari illius imperii impatientes Hispani suaserunt M.fonso licet monacho, legitimo tamen Regni Hispanici Successori is erat frater Saneii Il. jam defuncti Hispaniarum Regis , ut provinciam adgrederetur Sarrac nos ejiciendi. Μorem gessit Alsonius, Rex ejus nominis sextus salutatus, qui proin inti coacto ingenti exercitu undecumque ex universa Hispania , finitimisque 'opulis Sarracenos omnes non solum a Toletana Civitate, sed etiam a toto Megno ejecit; hinc recoli Christianam fidem, resque ecclesiasticas augeri in dies vehementissime studuit, & quidquid superstiuosum ex Barbarorum moribus irrepserat , Ddd antia
403쪽
3 4 Pars seexnia. Caput LXXXIII.
antiquari. Quamobrem scimus temporibus Alexandri II. in Concilio celebrato in Hispania , qusci refert I-abbeus ad annum io68., abrogatum fuisse ritum Mosa bisum celebrandi divini officii , ita dictum , quod tunc celebraretur ab Hispanis mixtis cum Arabiae populis, quasi Mixta bicum , vel, ut alii dicunt, a Musa Arabum duce, quod sane ossicium non erat adeo quacumque superstitione vacuum , ut Chriltianum hominem omnino deceret. Ex his facile deduci poteit Alexandri II. sententia , qualis in dicto can. ix. exhibetur, quae eo spectat, ut Iudaeis nemo molestiam ingereret, quoties ipsi Christi fidelibus non essent importuni, quamquam liceret vim Sarracenorum vi facta repellere, quod sane etiam juris publici apud omnes gentes firmati constitutionibus est maxime consentaneum.
De Epistola ad Episcopos, & Clerum per Italiam.
c... i. Meretur jucundam Observationem canon 2. cau. 3 s. qu. f., qui ita exhibetur .eu.is. quasi ad omnes EpiscoPOS, & Clericos, nec non judices per Italiam constitutos D. I. directus. Tempore Nicolai II. Pontificis celebrata fuerat Romana Synodus anno io 19. , ad quam conveneram Episcopi 113. , atque in ea ita definitum fuerat can. ii. Ut δε consanguinitate sua nullus uxorem ducat usque 'mi generationem septimam Uc., quod ipsum rursum decretum fuit in Synodo Romana anni io 63. centum , es amplius Episcoporum sub Alexandro i I. can. 9. Emersit hinc gravissima quae. stio, qua ratione septimae generationis nomen interpretandum esset; alii enim ita intellexerunt, ut septem civilis cognationis gradus computaremur, atque ii dicerentur ultra septimam generationem di itare, qui ex juris civilis regulis ultra septimum cognationum gradum constituerentur, qua in specie jam videbantur ultra septimam generationem distare illi, quorum uterque esset quarto jam gradu a communi stipite remotus; alii e converso duplicandam voluerunt CSmputarionem , ex Iatere scilicet utriusque, de quorum cognatione quaereretur, faciendam . ita ut tum
demum inter se septima generatione disjungerentur, quoties septima generationea stipite communi distarent. Potissimum apud Ravennates hujusmodi controver. sam scimus fuisse subortam, quam verbis primum, deinde etiam literis composcere studuit S. Petrus Damiani, rem ita enarrans in libro de parentelae gradibus
in principio, quem librum ad Iohannem Episcopum Caesenatem hic erat Saesta. saneus Ecclesiae Ravennatentis & ad Archidiaconum Ravennatem inscripsit, ibi:
Ravennam , ut nostis, nuper ati, quam mox periculos erroris scrupula turbatam varib Iare cognovi . Erat autem de consanguinitatis gradibus plurima disceptatio , atque. jam νιι eo usque processerat, ut sapientes civitatis in unum convenientes sciscitantibus Smre,ntinorum veredariis in commune rescripserint, septimam generationem canonica auctoritate proram ita debere intelligi, ut numeratis eκ uno geoeνis latere quatuor gradibus , atque ex alio tribus jure jam matrimonium posse eontrahi videretur. Ad ad memdam quoque praeposterae hujur aIlegationis ineptiam, iIIud etiam in tesimonium dessem
hant , quod Jusinianus suis interserit institutis ; sed neptem, inquis, fratris , .ves
sororis ducere quis potes, quamvis in quarto gradu st .... ω quidem ego nudis vrebis sa dogmatitantibus resiti, ae prout in expeditione licuerat, emergentem , tit ita fatear, haeresm canonieae resimoniis auctoritaris attrivi; quo tamen ves minime comtenti dignum esse decrevisis , lis quod ora protiaeram, alicissa traderem, atque ita non
404쪽
De Alexandra II. 39 s paueis, sed omnibus Ne errore nutantibus facili compendio responderem . Sed non satis
confecit errores , imo nec disputationibus modum dare potuit privata Damiani doctrina r Opportuna fuit Concilii celebratio indicia ab Alexandro II. anno io 63., in quo Concilio editus est memoratus canon a. cau. 3 s. M. f., ubi adversus eos, qui contra sentirent, propositae anathematis minae; demum adversus pervicaces inflicta poena anathematis in alio Concilio Romano ejusdem anni, ut testatur idem Petrus Damiani in libello de contemtu saeculi. Sane Gratianus memoratum cano
nem melius sub nomine Romani Concilii edidisset, aliam tamen putavit proferendam inscriptionem, scilicet ad Episcopos , ω Clericos Italiae, vel ut alii codices habent: Neapolitanis Clericis, ta omnibus Episcopis , atque Pudicibus pre Italiam eon. stitutis , quod ex eo fortaisis a Graiiano salium arbitror, quia Alexander post illorum Conciliorum celebrationem aliquas de ea re epiliolas scriptit tum ad Neapolitanos , tum ad Episcopum Venetensem, tum ad Episcopum Basileensem, tum
demum ad Episcopum Aretinum, quarum epistolarum fragmenta retulit Ivo Carnotensis Alexandro coaevus in Parte s. decreti cap. 6. p. ro. , & 37. Iam veros propiuq aecedamus ad consequendam , aut saltem ad attingendam Alexandri mentem , & vim acerrimae, quae in eo canone exhibetur, disputationis, non inutilis erit, quemadmodum non injucundus labor. Vulgus interpretum legum tum ecclesiasticarum, tum civilium adseveravit in computatione graduum consanguinitatis eontrariaq omnino esse regulas in jure ecclesiastico, ab iis, qua lani jure Romano praestitutae; quamobrem nec dubitavit velut consectarium quoddam exinde deis ducere, quo in matrimoniis canonum regulae, in hereditariis successionibus Roma.nae leges spestandae sint, ut cognatio. investigetur. Ego vero in figendo illo prinis eipio non possum aeque adsentiri; qisppe qui utriusque juris regulas contemplatus, non contrarias hac in parte, sed diversas agnovi: neque ex illis sum , qui cum quandam jurium diversitatem intueor, statim deiurium eorundem conflictu, & pugna judicem , gnarus ut plurimum furis ecclesiastici, & civilis regulas mutuam sibi manum , & adjutricem praebere, quemadmodum scripsit Lucius iv. in cap. t. de novi operis nunciatione . Revera qui putant hac in re canones veteribus Romanorum legibus adversari , jam tales habendi sunt, ut Romanarum legum peritia non polleant; quemadmodum habiti fuerunt apud Petrum Damiani, qui sub Alexandro II. vivebat. Etenim cum eo tempore nonnulli vellent in conjugiis computationem fieri, ascendendo primum ad communem stipitem, deinde ab eodem. communi stipite descendendo, ita redargui a Petro debuerunt in lib. de gradibus Parentelae cap. 4. Sed ut de ceteris fleam, miror Ditem legisperitos ita potuisse despere, ut subjecta figura oculis videantur in suppurandis graestibus caligare, qai nimirum
dum quartum generis gradum cstatum faciunt, quid super hac re etiam suae leges d finiant, non attendunι. Simili ratione eosdem , qui ita sentiebant, redarguit Alexander II. in epistola ad Neapolitanos, quae est numero . et . apud Labheum, ibi: δε- dentes enim in cathedra pestilentiae dictant jura , quae nesciunt, ta docent illa, quae nu latenus didicerunt. Si revera civile jus singulas personas, non generationes in suae putandis cognationum ordinibus matrimoniorum caussa numerarer, cur Alexander, cur Damianus imperitos , & caligantes in luce appellavissent, Iurisconsultos illos ita loquentes, ea Praesertim aetate , qua haec juris, ut Munt , Civilis, &' ecclesi,stici differentia nondum agnita esse poterat, utpote quae ab hoc Alexandri II. deinereto passim traditur originem habuisse Τ Dicam paucis, tu quo sita sit rei inritas.
405쪽
3 6 Pars secunda. Caput LXXXIII.
Ius civile Romanorum nunquam mentionem fecit graduum cognationis In matrimoniis contrahendis; tantum in hereditatibus, aut tutelis, ut dignosceretur , quis cognatione proximus erit, vel ut in adeunda intestati hereditate ceteris praeferretur , vel ut ad obeundam tutelam legitimam prae ceteris adigeretur. Hujus rei argumento perspicuo esse potest, quod Iustinianus de nuptiis sermonem habens in institutionibus gradus cognationis minime recenset, sed eos potius, dum de successionibus intestatorum ageret, enumeravit. Adde Iurisconsultum Paullum, qui in I. Io. T de gradibus, & amnibus profitetur, gradus cognationum solertissime esse ab Iurisconsultis inquirendos; quorum perscrutationem necessariam dicit,quia legibus h reditates , ω tutelae ad proximum quemque agnatum redire consueverunt, P edicto Prae-υν proximo cuique cognato dat bonorum possesonem; praeterea lege publicorum judiciorum contra ad nes, ta agnatos testimonium inviti dicere non cogimur . Porro addidisset etiam Paullus graduum cognitionem necessariam esse , ratione habita conjugiorum, si etiam apud Romanos ratione conjugiorum ad graduum computationem deveniri debuisset. Ubinam in toto Romani juris corpore legitur in matrimoniis cesebrandis gradus esse servandos 7 Dicitur quidem inter certas, designatasque personas Io- cum non esse justis nuptiis, de gradibus altum ubique silentium custoditur . Quid- quod Modestinus in l. 4. s. s. ae de grad. & assia. scripsit , gradus ad nitari nia. Ios esse, quando tamen certum est etiam inter certas, designatasque adfinium pedisonas nuptias vetioli fuisse, nisi concludamus nullam in specie nuptiarum factam fuisse graduum computatronem' Itaque in celebrandis conjugiis graduum designatio in jure civili Romanorum praestituta non fuit, primum praestitui visa est recentio. ribus Constitutionibus, Principum aeque, ac Sanctorum Antistitum auctoritate fidimatis, quibus declaratum est, usque ad certam modo quartam, modo septimam generationem contrahi matrimonia non debere . Notandae profecto recentiorurr harum legum formulae, quibus non de gradibus, sed de generationibus mentio facta
dus in utraque transversa linea locum habet, sive in ea, qua ascenditur ad communem stipitem, sive in ea, qua descenditur, cum per gradus ascendamus aeque, ac descendamus; quamobrem ubi graduum mentio fit, tot gradus constituimus , quot sunt personae in utraque transversa linea, ut ex. gr. duo nepotes ex duobus filiis nati in quarto gradu constituti dicantur, cum sint ab uno ex nepotibus gradus duo ascendendo ad avum , totidem gradus ab avo ad alterum ex nepotibus descendendo. At nomen generationis, quo sacrorum canonum auctores usi sue. Tunt, significat primum generantis stipitis actum per varios descendentium veluti surculos, ramosque diffusum ; ideoque cum a communi stipite exordium fiat usque ad remotiorem, ut vocant, geniculum, duplicatis Personis, quae per transversas generationes descendunt, fit computatio . Μea haec, qualiscumque tandem habeatur interpretatio, dixerim etiam utriusque juris conciliationem, consonare videtur cum
sententia Μagni Gregorii relata apud Grati auum in can. 2o. cau. s. qu. 2. , atque ab Alexandro II. in dicto can. a. cau. 3 s. qu. s. versic. Hanc computationem .
Vixerat Gregorius paullo post tempora Iustini,ni, idest sub finem sexti seculi ; callebat ergo modum computandi Iustinianeum , scilicet ut satrum illi in quarto gradu constituti dicerentur ; attamen quartum illum gradum , non quartam , sed secundam generationem appellavit . Erant ergo Gregorio in secunda generatione , qui erant in quarto gradu ; ergo gradus est a
406쪽
De Alaxandro II. 3ρ generatIone distinctus , & generationum numerus duplicato ore graduum numero computatur.
De Epistola ad Ge nardum Vivariensem Episcopum.
Quae adnotanda occurrunt ad canonem I. cau. 7. D. 2. jam satis adnotavit Ba. Can. r.
Iratus in notis ad Gratianum, scribens in tribus Gratiani codicibus hanc exhiberi ν. inscriptionemr inde Alexander II. scribit Gebmodo Vivanos Archiepiscopo , in ' alio Visanens, in alio recentiore Viennos; deinde vero non potuit probare vulgarem Gratianei Icodicis editionem ex eo, quod vivariensis Episcopus nunquam metropolitico honore gavisus fuerit, qualis dicitur in codicibus Gratiani, item ex Eo, quod nullus ea tempestate fuerit Gebonardus Episcopus Vivariensis . Hine coneludit ita legendum esset AIMander II. Gebmaeso Juvaures Archiepiscopo, idest salaburgensi, quam lectionem facile probare unusquisque potest ex codice Ivonis
Parte 6. Decreti cap. 4os. , & vetere canonum collectione M S., quam fuisse Claudii Puteani Balvetius idem testatur. Porro Ge nardum tenuisse Cathedram Iuvavensem temporibus Alexandri II. liquet ex ejus vita ab Henrico Canisio edita in tom. s. lectionis antiquae pag. reta 7., & ex Sigeberto in lib. de unitate Ecclesiae pag. 94. in editione Basileensi Simonis Scaesii. Demum notat Bal ius similem emendationem faciendam fuisse capiti Isod interrogasti dist. a . , & in caussa 1 qu. r. cap. 4. His nihil addi posse videtur, nisi sorte quisquam exoptaret, ut e non hoe in loco describatur, qualis est apud Ivonem Parte 6. cap. 4os. tanquam apud auctorem coaevum, ex quo Gratiani editio sit emendanda. Ivonis monumentum ita exhibeturr AIMander II. Genobardo lavavens Archiepiscopo. In Isteris tuis com nebatur sor His Claricus ordinem habet prenditerii, sed quia eaduco morbo laborat, Miss hoc in praesentiarum agnovimur , non aus fuimus ei concedere, ut offerret, MI m Ffam celebraret. Quia vere languor non in culpa es , super hac re auctoritatis nostrae decreto consulandum deliberamimus. Consutimur itaque, ut I frequenter hoc morbo tangituν , ab oblatione omnimodis, ta missarum celabratione prohibeatur. Inderens enim est, pericularissimum, ur hoe ei accidat, quatenus in consecrationa Eucharistiae morbo victus epit tuo cadat. Si vera Dei misericordia conmaluerit, quandoquidem nis ciapa, sed in-srmitas es in caussa, eum saer care jam non interdicimM.
De Epistola ad Grimaldum Constantiensem Episcopum.
Non est dubitandum, quin canon et . dist. 32. iure tribuendus sit Alexandro II., Can. r. cujus nomine ab Ivone coaevo auctore descriptus legitur. Verum juvabit hoc ia --s Ioco ipsa Ivonis verba exarare, utpote quae paullo dissonant a verbis Gratianeis . Scripsit Ivo in parte 6. Decreti cap. 4o9. Alexander Secundus Rumalia Constantiens Episcopo . Sollicitudo dilectionis tuae studuit consulere, utrum portiter sarum literarum Diaconatus, ta Presbteratuι officium M idoneus peragere, necne: cum ad id praepe pero cursu, videlicet Me Subdiaconatus ordine, negligentia potius, quam superbia eo seMuν ascendisse. inde nos consulendo charitati tuae mandam- , ut ab pineis Saceta tali eum probibemis, donec proximo quatuor temporum jejunio Abdiaconatus miniserium
407쪽
398 Pars secunda. Caput LXXXIII.
Isbi rite imponas,'sc deineeps ad majora ocia eum redire cocedas . simile quos , dam monumentum sub Alexandri II. nomine edidit Μanzius in supplemento La beano tom. I. Pag. I 3, o. ex m. Codice Pistoriensi, ibi.: Alex der II. Quidam is clericalibus ciciis educatus Abdiaconatus gradum suscipere neglexit, ly Diaeonatus,so Presbyteratus bonorem, non quidem ambἰtiose, sed negligenter conscendit. In quo praeceptum canonicum non nos invenisse meminimus consitum a tem ex prae gativa authoritatis Apsolicae damus . Ab utriusque itaque, , ides Sacerdotalis, Et Leviticae, quos inardinate suscepit, oscio suspendatur, donec congruo tempore interso ejus, qui ad G 3ἐiaconum benedicen νm honorem, ta cum eis Subdiaconatus suscipiat benedictionem. Prius tamen discutiendum, s ejus vita digna oscio habeatur, ει A s vitae eamnes non o
via verit, in priore ordinatione Diaconus, ta Presbyter renestur. Nolo sane, ut quisquam praeserat Pistoriensem hunc canonem eanoni Ivoniano ; etenim ab obscuris quibusdam fragmentis ego facile recedendum puto, ubi antiquiores codices nobis, de publicae utilitati supersunt, praesertim cum recentiora, quae Prodeunt, corrupta esse, vel ipsa verborum compositio deIonstrat. Itaque cum Ivonem sequor ad
emendationem Gratiani, animadverto in primis pro nomine Grimaldi Episcopi Constantiensis, quod apud Gratianum occurrit , legendum esse nomen Rumaldi, quem sane Constantiensi Ecclesiae temporibus Alexandri II. praefuisse scimus , ei-uemque in Cathedra successime Carolum, de cujus simoniara ordinatione actum est in Concilio Μoguntino anni rori. Deinde etiam colligimus, temporibus Alexam dri II. jam invectam fuisse disciplinam illam, juxta quam nemo ad majores odidines promoveatur, nisi qui primum in minoribus ordinibus functus ossicio fuisset.
De Epistola ad Guillielmum de Monstrolio.
Quod Iegitur in canone xo. eis. 3 s. qu. 6. habetur eisdem verbis apud Monem in cap. partis s. Decreti; tantum discrimen adparet in inscriptione canonis ,ri' ubi legitur : Alexandιν II. Guillieιmo de Monasteriso; ia aliquot Gratiani codicibus legitur de Monstralico. Sed parum interesse videtur alterutram sequi lectionem. De rei veritate non dubito, statim ae apud Ivonem habemus firmissimum utpote .coaevi scriptoris testimonium . Adnotare possumus, disciplinam illius temporis fuisse, ut proposita, eique similes caussae in Episcoporum Conciliis examinarem tur , quod tunc temporis decebat ninime ab Alexandro II. insinuari , quod ad dirimendas conlanguineorum controversias acerrime a plurimis disputabatur , quemadmodum superius dicendum fuit ad interpretationem canonis a. cau. 3s. U. s.
De Epistola ad Landulphum in Corsica.
eis. ω. Canon 2. cau- 33. qu. s. supplendus erit ex decreto Ivonis parte 8. cap. α o ..u. ii quod idem est cum epistola Alexandri II. undecima apud La eum; neque enim M. I. Gratianus integrum retulit monumentum, sed eam tantum descripsit monumenta partem, qua latis proposito suo facere sibi videbatur. Habet Ivo. AIμμῶν Pa. pa IL Laudulpho in Casca. Noli casti te morte tenus infirmatum, et peccatorum tuo rvm recordatione, ει terrare valde pavefactum, anxie quos monacham feri , ω o
408쪽
De AIexandro II. 399eua uxore minis, ta terroribus eam oecidendi, ad hoc lieotiam extos se : ta se te . monasticam vestem sue abbate su se , N monasterium petiisse. Postea vero cum sanus factss esses, tu.c uxoris reclamationibus, ejsIationibus, ta planctibus , tuaeque familiae dispersonibus, utpotae paenitens ad marginem in decreto luonis adnotatur legi in . aliis codicibus, utpote penitus devictus domum remeasse, tu post multos dies quorun. dam sapientum consito ad jam distae cubila mulieris rediisse. Nunc autem s tibi tua
uxore uti liceat, nostram requiris coninium. Si ita denique es, ut tuus numius narrat, mis videtur nobis rationa&ἰiter, neque sana mente id factum; quoniam cum omni homi- , ni ad monachicam vitam tendenti legaliter sanae , ω juste so peragendum , tu contra Ieges minaciter, edi violanteν a tua uxore, partim terrore mortis , partim tua infr-mitatis doloribus maximatus devia secutus, nulla, ut dicitur, Iicentia accepta recesse
si, ei Monasterium petisti. Non enim visentia, sed μ pari voluntate ει consensu, petit sancti Patres dicunt, hoc feri debet: neque vis in monasterium recipiendus es , nis uxor illius Demineum monasterium Hegerit, aut professa continentiam, habitum cum festinatione mutaverit. Sanctus enim Baslius de hae re taliter dicit: Siquis eo umtus vult converat ad monasterium, non es recipienduι, nis prius a conjuge eastimoniam protente fuerit absolutus. Nam s illa, vivente illo per incontinentiam alteri nupserit, procul. dubio adultera erit, nec recipitur apud Deum ejusmodi viri converso, cujus se. quitur conqugalis sederis prostitutio. Tales igitur tunc sne culpa retino seculo sequuntuν Christum , s babeant m pari voIuntate eastitatis consensum . Iroque , Mi carissime, eepende, ω vide , s sc canonice a tua es absolatus uxore , ω tua υκον ita pollicitas, ta tu , ω illa adimpleto bonum incorpium , ου vasm vestrum I siter autem nos debemus vobis necessitatem impenere separationis.
De Epistola ad Rainaldum Cumanum Episcopum.
Canonem G. cau. a. qu. s. recte tributum fuisse Alexandro II. iam superius it. demonstratum est in cap. sp. ad canonem 7. eadem Caussa, & quaestione pag. Io4., ctu. ubi integrum Alexandri Papae monumemum ex Ivonis codice describendum volui, qu. I, nimirum ex epistola 74. ad Hildebertum Cenomanensem Episcopum . Eadem etiam leguntur apud Ivonem in parte io. cap. x s. decreti, quamobrem nulla superest dubitatio, quin sententiam illam unusquisque Alexandro facile tribuat , cui etiam jungi poterit, imo & debebit versiculus Purgationem, qui habetur in ean. 7. u. a. M. f., quemadmodum etiam adnotavit Μansius in tomo t. Supplemeati Labbeant pag. 13 7. , quemadmodum etiam ego laudato in loco animadverti.
De Epistola ad Valerianum Episcopum Martyrem.
Adnotavit Balmius in notis ad Gratianum ad canonem 4. Cau. 24. qu. 1. in C. n. 4. scriptionem ejusdem canonis esse corruptam in omnibus Gratiani exemplaribus ma- ωα nusexiptis, & editis: Recte autem apud Ivonem parte 14. decreti cap. s . legi r q Guillelma Murcioni; in Panormiae editionibus lib. s. cap. a 3 s. legi uti apud Gratianum , quamquam in optimo Panormiae codice victorino ita habeaturr Giliremo
Namnioni. Caucludit autem Vir eruditus , qMerestum drisen esse, quis fuerit illa
409쪽
Marchio milierinus. Lucem quandam praeferre obscurae rei iam visa est haec adnotatio Baluzii; hinc facile nobis possumus persuadere, immutandam in primis esse Gratiani inscriptionem, ut cum Ivone coaevo auctore legamus: Alexando II. Guil- elmo Marcioni, seu verosimilius Marebioni; neque enim congruit Alexandri Papae temporibus nomen Maruris, quod solebat primis Ecclesiae faculis significare Episcopos in carceribus detentos, vel exilio . Pulsos 2Ethnicorum tyrannide ; neque Praeterea possum assentiri illorum opinioni, qui pro voee Martyri legunt Marturi , nomine desumto ab Episcopatu Μarturant, urbis in Calabria sitae; etenim Mariu-Tana urbs non Ravennati, sed Consentino Archiepiscopo subest, propterea non facile evenire potuit, ut Martur ille Episcopus a Ravennate Μetropolita sententiam Passus laurit excommunicationis. Itaque vel Gratianus, vel Gratianei codicis Am
nuenses pro Guillelmo, sive 'illelmo scripserunt Valeriam, & pro Marctioni scrips Tunt MartFri. Qua re supposita, amplius progredior, & puto WillieImum illum fuisse Comitem Northniannum, qui dein S. Eduaeso in Angliae Regno successit ,
cujus meminit tanquam in Germania existentis Baronius ad annum Io 64. num. 43. Tunc temporis Archiepiscopus Ravennensis nomine Hibertus adhaeserat Henrico IV. Germanorum Regi, ut scribit Hieronymus Rubeus in lib. s. Histor. Ravvenat. , eamque ob rem, uti scribit Iohannes Μonachus in vita Petri Damiani cap. all. , pro sua protervia, sententia Romanae S odi olim fuerat communione privatus, qui ι men cum nimia temeritate nequaquam ob illatam Mi sententiam tremefactus ab archiepiscopali temperaret incis, consentaneum Mi populum sua contagione misere foedavit, i tamque Ecelsam illicitis au us profanavit. E converso Romanis Pontificibus a ceptissimus fuit Willielmus , quem prae ceteris Borealibus Principibus a Greginxio VII. etiam atque etiam commendatum fuisse scribit Baronius ad annum xo 4. num. 6s., imo excitatum ab Alexandro II. quasi Virum de Sede Apostolica optime meritum ad capessendum Anglorum Regnum ad se delatum testamento Samcti Eduardi testantur Ingulphus, & Μatthaeus westmonasteriensis. Huc spectat epistola Io. inter Labbeanas Alex ndri II. ad eundem Hulielmum scripta , ubi inter cetera scribit Alexander r Omnipotenti Deo Iaudes , gratiasque referimus , quod in hoc tempore Iura mundus in maIigno postus plus solito pravis incumbat s iis , tamen intre mundi Principes, ta Rectores egregiam vesrae Resigionis famam inreuigimus, Mquantum honoris Sanctae Eeusae, sum smoniacae haerem vires opprimendo, tum emb Istae Iibertatis Uss, S Ofeia confirmando, vestra virtus impendat, non dubia relatione cognoscimus. Cum haec vera sint, verosimile admodum est, inter WillieImum eundem , & Ravennatem Archiepiscopum exortas fuisse simultates , quarum caussa sicut Ravennas Antistes potuit sementia sua Hillielmum damnare, ita Willielmus idem potuit auctoritate , & sententia Romani Pontificis erigi , ne sententiam ab Episcopo damnato pronunciatam extimesceret . Verba canonis , qualia habentur apud Ivonem, haec sunt: Audivimus, quod Henricus Ravennas dictus Archiepiscopis
ni Ds si te excommunicare: quod quia excommunicatra te excommunicare non potuit, v stolica auctoritate te , tuosque absolventes, mandamus exinde non curare. His videor
facile adsecutus & sententiam, & interpretationem canonis, nisi sorte quemquam adhuc jure moretur, quod dicitur in canone, Hemicum Ravennatem Episcopum fuisse, quando alias non ignoretur , non eum fuisse Henricum . sed potius vul-hertum. Sed haec difficultas, quae statim suo momento non carere videtur, facile evanescit in conspectu Grati deorum quorundam vetustissimorum exemplarium, ia
410쪽
De Alexandro II. Iquibus ita legitur: Audivimus, quod haereticus Ravennas, Fe. Itaque non Henricum legemus, sed haereti um . qualis tunc temporis appellari solebat, qui eadem navi vehebatur cum Henricianis omnibus, quibus Uuibertus adhaerebat.
De ceteris Capitibus Alexandro II. adtributis.
Plurima adhuc supersunt capita Alexandro II. tributa, quae leguntur definita in
Concilio Romano sub eodem Pontifice celebrato centum , & amplius Episcoporum anno xo 63. adversus Simoniacos, & recentiores Nicolaitas. Cumque in hac Synodo eadem fere statuta fuerint duodecim canonibus editis, quae pridem decreta fuerant a Nicolao li., Gratianus non infrequenter canones ipsos utriuique Pontificis nomine laudandos voluit. Hujusmodi sunt in Primis canones Io9. & Do. Cau. I. r. I 9. qu. 1., qui, uti superius tradidi, editi jam fuerunt a Nicolao II., ac postea re- novati perhibentur ab Alexandro in cap. i. & a. memorati Concilii his verbis :In cap. x. Primo namque inspectore Deo, sicut a Sancto Papa Leone , ta a sanctae memoriae Papa Nicolao primum salutum est, erga Simoniacos nullam misericordiam indignitate servanda habendam esse decernimus, sed juxta canonum sanctiones , ta decreta Sanctorum Patrum, eos omnino damnamus , ac in Ecclesia non pneesse Apostolica auctoritate sancimus. In cap. a. De his autem, qui non per pecuniam, sed gratis sunto simoniacis ordinati, quia quaesita jam a Iongo tempore diutius ventilata es quaesio , omnem nodum dubietatis absolvimus, ita ut super hoc capitulo neminem deinceps ambigere permittamus. Quia igitur usque adeo haec venenata pernietes hactenus inplesit , ut vix quaelibet Ecclesia valeat reperiri , quae hoc morbo non si aliqua ex parte corrupta , eos, qui inque modo gratis sunt a simoniacis ordinari, non tam obtentu justitiae, ρυam intuitu misericordiae, in aeceptis ordinibus manere permittimus, nis forte alti cMIsa ex vita eorum secundum canones eis ob flat. Tanta quippe talium multitudo est,
ut dum rigorem canonici vigoris super eos servare non possumus , necesse sit, ut dispensatione ad piae condescensionis studium nostros animos ad praesens inclinemus. Ita tamen, ut auctoritate Sanctinum Apostolorum Petri, edi Paulli omnimodis interdicamus, ne aI quis Successorum nostrorum ex hae nostra permissione regulam sbi, vel alicui sumat, vel progat; quia non hanc aliquis antiquorum Patrum jubendo , aut concedendo promulgavit , sed temporis nimia necessitas permittendo a nobis extorsit. De cetero autem flatu mus , ut s quis in posterum ab eo , quem Simoniacum esse non dubitat se consecrari pedimiserit , ω consecrator, est consecratus non disparem damnationis sententiam subeant , si uterque depostus agat poenitentiam , ε' privatus ab ea propria dignitate permat . Sic descripti integri canones perspicue indicant , quaenam suerit Alexandri se
In capite 3. 4. S' s. eiusdem Romanae Synodi legitur canon 6. dist. 32. his α. ου
verbis: In cap. 3. Praeter haec autem praecipiendo mandamus , ut nullus missam as- di t. id
diae Presbyter , quem seu concubinam indubitanter habere , vel subintroductam mulierem . inde sancta Θnodus haec a capite sub excommunicatione statuit, dicens e stul-esmque Sacerdos, vel Diaconus post constitutum B. memoriae Praedecessoris nostri Sanctusmi Papae Leonis, aut Nicolai de eastitate Clericorum, concubinam duxerit palam, vel ductam mu reliquerit, ex parte omnipotentis Dei, eae auctoritate Apololarum P tri , est Paulli praecipimus , eae omnino interdicimus , ut non cantet millam , nequc