장음표시 사용
431쪽
4xx Para secunda. Caput LXXXIV. quasi peccatum ariolandi es repug are, tu quas scelus idololatriae nolis aequiescere . LM tur p=pulas a possicis institutis obediens inobedientium Sacerdotum licia, ta Sacramenta recusat , ne ipse crimen idololatriae per inobedientiam incurrat. Liquet ex his satis superque, in Gratianeo canone nihil aliud contineri, quam sententiam Gregorii ante Concilii Romani celebrationem editam , ac promulgatam, in cujus execution cum nonnullorum pervicacia dissicilia plura occurreret , opportunum visum fuit in Concilio ipso controversias omnes dirimere , atque ad Sanctorum veterum P trum Gregorii dominam exigere o unde tandem eo deventum est , ut quidquid Gregorius idem praestituerat, Concliti quoque sententia confirmaretur , quem ad modum constat non solum ex canonibus Concilii ejusdem Romani I., R d etiam
sequentium ConciliOIum, . . . .
De Epistola ad Herimannum Metensem Episcopum.
Fuit Herimannus Μetensis Episcopus in Gallia ea itas, qui adversus Henricimnos in multa diri illorum schismatis Merrime pugnarunt, animo conjunctissimus Gregorio UlΙ. . qui propterea oblatae sibi sententiae Concilii Hormaciensis ab Henariclanis adversus Gregorium prolatae subscribere strenu recusavit, uir refert Bamanius ad annum io 76. num. 34., eamque ob caussam Hen ianorum sementia de positus est ab Episcopatu, suffecto in ejus locum Meginando , nec non in exilium pulsus, ubi misere amictus vitam traduxit, de Ohiis, eodem varius Baronio a scribente ad annum ro83. num. p. Itaque S Gregorio, di Heri manno taussa romamunis fuerat adversus Henricianos, quamobrem uterque missis invicem epistoliis Limiliaribus idemtidem quid disputandum i, quid agendum , di qua ratione gerenda essent omnia, significabant. multas se subsidiis adjuvantes, re quidquid aut eoel si asticis Patri s. aut ex Historicorum quorumcumque monumen is ad rem quo dammodo sacere videretur , investigantea, & mutim 'odentes, quo unusqu Iedaia occasione in conficiendis adversariis uteretur . Hujus rei argumento sunt valde Gn. ν, perspicuo duae Gregorii epistolae, qu rum prior est a. lib. Regesti , postello est cit. lib. 8. Ex hac posteriore duo fragmenta recitantur apud Gra ianum . nimis Can. i. rum canon ς. dist. 96., ω Canon 3. cain a 3.*Iι 6. , in quo mo verbis uti Z
sau. as. eharias fi licet . . . qMam pro eo, ques ranuae mestati erm ι HKis . . . in eius Dravit - 6. Abstituit . . ex a stritate ste enti agit esu. legendum est ex hostin epistolae exem plaribus t Zoecharias videtisti . . . quam eo, quod tautae potestati πω evat utilis . . .
in ejus Ioco substituit . . . ex ste uenti auctoritate sepe agis es e. Proposuerat ibi Gre. gorius duo Pomificam Acta & primum Innocentii ripae adstersis Anasti tum Imperatorem , qui consenserat expulsioni Iohannis Chrysostomi : alterum , quoa apud Gratrinum recensetur de Zmhnia Pontifice; in qui et tamen deceptum fuisse ex apocryphis monumentis Gregorium Viri gravissimi testantur. Pagius ad Acta 3nnocentii Papae a Baronio relata ad annum 4o . ita adnotavit Distria Iunoe tu Papae xxx ad Arearitim L restorem , qua eaecommunIea toν presecutores S. chrysostomi, D Uritia, eum is ea sermo sit de Esdovia inreme,' tuae ramen fam ob amm4o . quod demonstraverat perspicue idem Pagius at aruium 4o . huri. 1 sa premam diem obierat. Quare euviem epi .e nre PMIa - , nee Merares , η e The Aretra, πτε SM--, ure , nex vit si me Emino ininterem secere ι''
432쪽
De Gregoris VLI. as De Georgius Auxandrinus , qui septimo Ecclesiae saeculo visit, ex quo Nicephorus. ω Gistas eam hausere. His Pagii adnotationibus adjici potest , quod de Arcadis
Imperatore, velut in ecclesiastica communione perpetuo consistente , ac vita functo, refertur in historia Tripartita cap. ult. ibi: Non muIro ps tempore, quam Johanneι defunctus es, morituν ω Arcadius Imperator, vir mitis, est quietua, ω circassem vitae pro hujusmodi caussa venerabilis eris abatuν. Pagio consensit Natalis Al xander in historia ecclesiastica saeculi s. cap. a. arti vocans ibidem Georgium solitarium hujus, aliarumque non absimilium fabellarum auctorem . Supposititia quoque idem Natalis Alexander in historia ecclesiastica saeculi s. dissert. a. Probavit gesta , quae Zachariae Pontifici tribuebantur, vel i quod contemporanei Scriptores silentium perpetuum de iis habuerint, vel quod Historici iidem comtemPOranei multo aliter rem gestam enarrent, quam recentiores nonnulli tradide-xint . Suspicor ego, gesta hujusmodi inventa fuisse a Gracis Schismaticis, eademque Cointantinopolitanis Imperatoribus proposita, ut illa specie Imperatorum animum a Romanis Pontificibus averterent, quorum ipsi potestati subjici recusabant . M.que haec figmenta certis temporum. ac locorum adjunctis adjuvabamur ; in m. mis enim constabat, Romanos ab Imporici Orientali jamdiu defeeisse. aliosque sh Principes constituisse poli Ie octastarum haeresim suboriam, quod facile Summo. rum Antistitum operae tribui a Schismaticis poterat; deinde, ubi ageretur de Fran. Corum Regibus, facile etiam erat figmentis omnia vertere, cum illorum Acta in
Cer lima vagaremur etiam apud suos. Notat enim Baronius ad annum 67a.. in. Certissimam Eaeculo ν. fuisse Francorum Regum successumem ob maximam Scripto
rum varietatem; imo etiam aetate Caroli Magni scribit Eghinardus in vita ipsius, nihil se scire de nativitate, infantia, & pueritia illius Principis, nec aliquem l Pereue , qui horum se dicat habere noritiam.
De ceteris Canonibus Gregorio VII. adscriptis.
Duo adtae supersunt fragmenta apud Gratianum Gregorio VII. tributa, vi- C .rr.
unum tantummodo his exaratum diversis in locis, uti liquet unicuique utrum. με 'que canonem conferenti . Inter editas Gregorii epistolas, ain Consilia eadem. c... i. quae Gratianus retulit, verba minime reperiuntur; non dubito tamen, quia jure caruio optimo adseripta eidem Pontifici fuerint, cum maxime conveniam temporitas lius, quibus nihil pressius urgendum erat , quam decimas a taericis subreptas Clericis esse reddendas Duo detestabilia nonnullorum clericoram vitia. nimirum sim otia in celebrandis ordinationibus , & incontinentia oceasionem 5edera Laicis, uti decimas a Clericis. quasi ab indignis, eriperent. Hinc quemadmodumolaboracidam fuit Pontificibus Maximis, ae praesertim Gregorio . ut Clericas L hanain frugem reducerere , ita quoque curaedum, ut decimae Clericis restituerenis lux . Quid aliud porro aut in epistolis ejusdem Gregorii, aut in Conciliis illius
atriis . prelitus , ac laequentias urgetur Τ Exemplum est in canone r. cain a6.
M. I., de quo superius actum est; exemplum perspicuum in epistola s. lib. 6. Ea Heri unam Metensem, quem Gregorius ideo reprehendit, quod Laicis iura quaedam Eeclinastinacancrisisset. Exemplum, ut cetera.OGItatu, iuvist. s. lib. s.
433쪽
hu Pars secunda. Caput LXXXIV. ad Hugonem Uensem Episcopum, ubi Gregorius laudat Regem Anglorum , quod
eompulerit Laicos ad decimas dimittendas, quaς ipli detinebant. Ego arbitror, memoratum Gratiani canonem pertinere ad Co ilium Romanum V. sub Gregorio VII. celebratum anno io 8. cujus acta integra perierunt: etenim de hac,m, erie actuat illic fuisse' constat ex capito 6. ex illis, que edita supersunt apud La heum, ibi: Decimas , quas in usum pietatis concessas esse canonisa auctoritas demst
strat, a Laicis missideri Apogiolica miraritate prohibemus I sve exim ab Episcopis , veι
Regibus, I H quibuslibet Fersonti eas accepeνint, nis Ecclesiae reddiderint, sciant se . facria gii crimen commistere, ω aeremae damnationis periculum incurrere. Similem sententiam Stegorii Vl I. i edidit Manliust in.lom. a. supplementi Labbeant pag. 29. erutam ex tom. M parte s. rer. italicarum, in cujus postremis verbis haec leguntur r&uicumque inititum, veli cujuscumque ordinis P vei profugionis pe sona praedia ecclesiastiara a quocumque Rege, seu saeculari Principe , vel ab horrecipis , invitis Abbatibus, aut ab aliquibus Eeelesorum Restoribus suscepit, iues susceperis p veι impast, via etiam e tandem Rectorum depravato sentemisso consensu tenuerit , Ut eadem praedia Eeerusis restituerit , excommunicationi subjaceat. Romae in aut aer Ii SFrado I praesdente B. Gν gorio Papa ab eodem promulgata, ab uniuersali Conciliat proham . Ex his constat, afta Concilii Romani integra periisse, ejusdemque variati fragmenta tu aliquorum monumentis dispersa supersuisse, forte autem nos. nonnihil Gratiano debere , qui in memoratis canonibus a 3., & s. . Gregorii verba posteritati servaverst; nisi forte dixeris apud Gratianum non verba ipsa Gregorii ex beni, isd sententiam . propterea exigendam ad Bagmenta illa, quae abi ex eodem concilio prodiderunt i
Habetur in canone 42. de eons dist. g. confessio quaedam notane Berem .. . t Ataehavensis Diaconi , t quem aliii.Berenginum i vocant quam hunc in eoe,. locum retuli, quod ipsius caussa' fidem tandem acceperit sub Gregorio VIIo here iub Gregorii Antecessoribus, praesertim Leone IX., ae Nicolao II., variis obnoxia fuerit vicibus, modo enim versipellis Diaconus in unam sententiam descem debat, modo ab illa in aliam recedebat .pro variis temporum , & locorum adjunctis. Extar de hac re apud I abbeum in tom. D. Venetae editionis pags t 42s. ustulum Anonymi, qui seribebat anno io 88. quo mortuus est idem Berengarius:, editum a Chimetio . Refert ille , Berengarium primum asseruisse in Sacratissimo Eucharistiae Saeramento Christi Corpus , ω Sanguinem non contineri, scd tantum messe figuram. Id ubi primum intellexit Leo IX. Pontifex Μaximus in Romano
Concilio anni fosci. novam haeresim damnavit,ihaereticum etiam communione α-
elesiastica privavit, quae damnationis sententia confirmata est in Concilio Vercellensi ejustam anni. Renovatum est jodicium ,)Berengario ipso Praesente, seque etiam pro viribus delandente in ConciIio Turonensi anni ros s. mandato Victoris Papae II., cujus vices gere at Hilcubrandus, qui postea ad Summum Pontificatum evectus est nomine Gregorii VIII, 4bidemque i Berengarius haeresim suam praestito jurejurando anathemata vir; sed in eandem rursus opinionem inelimus a NicoIao IL ad Ro-
434쪽
manum Concilium advoeatus est anno xos; ., ibique convictus libros propitae haereseos in conspectu Pontificis Μaximi , & Episcoporum, qui eo convenerant , CXVI. concremavit, praestitoque rursus jurejurando catholicam profestionem renovavit , quam in Turonensi Concilio fecerat. Haec est illa confessio, quae legitur in dicto canone 42. de cons dist. a. eisdem omnino verbis . verum Berengarius more suo ad priltinam haeresim reversus est, eo ulterius progressus , ut Romanos Antistites, & Romanam ipsam Eeclesiam pudendis conviciis Iacessiret , interea per discipulos suos virus haereseos undique diffundens, di incautos inficiens. Per. vicacem hominem tandem Gregorius VII. audire voluit in duabus Synodis , tu anni ro 78., tum anni Io f., ubi Berengarius tandem retractatione facta bene de se sperandum bonis universis reliquit. Formula prosessionis hujus postremae a Berengario factae haec est: Ego Berengarius eorti credo, G ore consteεν, panem, vi nzm , quae ponuntur in Altari, per mysterium sacrae orationis, est verba nostri Redempteris , substantialiter converti in veram , ac viviscatricem Carnem , ω danguinem jesu
Chripi Domini nostri, ed post consecrationem esse uerum Christi Corpus, quod natura es de Virgine, ta quod pra salute mundi oblatum in eruce pependit, P quod sedet ad
dexteram Patris, est verum Sanguinem Christi, qui de latere ejus e DF est, non ran- exm per Anum , ω virtutem Sacramenti , sed in proprietate naturae , ω veritate sub- Iiantiae , , t in hoc brevi eontinetuν, ω ego legi, est sos intelligitis: se credo, nec contra hane si em ulterius docebor se me Deus altiore, eu ho sancta Dei Evangelia . Post haec Berengarium a Gregorio VII. restitutum omnino fuisse in Christianam communionem facile constare potest ex literis commendathiis , quas idem Pontifex Berengario concessit armo Io8o. , quaeque referuntur in a. Appendice epistolarum Gregorii UIL apud Labbeum epist. a. ibi: Gregorius serius servorum Dei omnibur B. Petros elibus salutem, , apostolicam benedictisnem . Notum vobis omnibus facimus, nos anathema fecisse ex auctoritate Dei omnipotentis Patris. ω filii, P Spiritus Sancti, MBB. Apostolorum Petri, ει Paulli omnibus, qui injuriam aliqvam facere praesumerino Berengario Romanae Ecessae Filio, vel in persona, vel in omni possessione sua, veι qu/eum voearis haereticum, quem post multas , quas apud Nos quantas voluissἔ, siccis πονς, ἐ-- suam remittimus, ta cum eo Melem nostrum Fiaconem nomine.
Praeter dis, quae Urbani II. Conciliis tributa suerunt, quaeque expendi in cap. 63. primae partis, multa adhuc sunt ejusdem Pontificis
435쪽
Pars secunda. Caput LXXXV. Ex Epist. ad Hu C iti eou. s. a. ad maria temporum, hy locorum adjundagonem Lugdunensem Episcopum. LEX EPist, ad C G,, g eau i Au 1. optimis exemplaribus emendandus. Lucium Praepoli c i 3. reserendus ad can. 8. cas. 1. q*. 3
sem,& Rusticum K Can. 24. eas. g. F. 7. varius is diversa est icibus.
Abbatem Vallis lUmbrosae. l. Ex Epist. sad Abbatem η Can. 3. eas. I9. qu. 3. pavlio varius in diversi exempIaribus. S. Rinni. LEx Epist. ad Bar- Ctholomaeum Episcop.Turonensem. LEx Epist. ad Do- minicum Patriar lcham Gradensem. LEY Epist.
ad Hugonem Gratianopolitanum Episcopum aEx Epist.ad Guar-nerium Narbonensem Epistraum. Ex Epist. ad M-hertum Μetensem Epistopum. Ex Epist. ad Episcopum Vapicensem.
Ex Epist. ad Gulmondum Episcopum.
436쪽
nuensem . IEx Epist. ad Sanctium Regem
Ex Gestis eiusdem T H - Pontifieis. 4 Lψ' cora. s. ρα. 3. Dulii pra depravitus. Adjiciuntur Gn. I. dist. 16. consonat cum pIaribus rurbani II., ω Grego.
rii VII. monumentis. Can. xx. dis. 16. referendus ad canonem x. dist. s6. Can. 4. dist. 6o. referendus ad Concilium Beneventanum anni Ios T. Can. 6. dist. 68. consonat tum Paschalis II., tum S. Augustinι
Cau. u. cas. 16. qu. R. pertinet ad Concilium Moguntinum a anni ου 23. n. 6. cav. I 6. qu. I. referendus ad Concilium Claromontanum. Can. I. cas. 36. qu. q. periiset ad Concιιivm Lateranense CaI-
Ca'. a. cas. 16. qu. 7. ad integros Claromontani Concilii rediaces exigendus .
437쪽
Adjiciuntur Pa r secus a. capse LXXV.
Can. s. de pae . dis. 6. idem est cum ean. a. eas. s. qu. 2.
NEmo facile poterit de Gratianeis fragmentis Urbano II. tributis sententiam
ferre, nisi paucis saltem attingantur quaedam Occidentalis ecclesiasticae disci-Plinae capita, quae ejusdem Pontificis temporibus propemodum collapsa ab Hist riographis seruntur. Romanam Sedem tenuit Urbanus natione Gallus, proseisione Monachus Cluniacensis ab anno xo 88. post obitum Victoris III. usque ad annum Io99. , quum adhuc vigerent adversus Romanam Ecclesiam dira , ac di turna Henricianorum schismata, eamque ob rem suae dignitatis aemulatorem adhuc pati debuit Guibertum jamdiu contra Gregorium VII. constitutum. Vix Romae iurebus incertis asylum Invenire potuit recens ele his Antistes, qui satius duxit confugere ad suos, videlicet perrexit in Galliam, ibidemque plura celebravit Concilia , de quibus jam alibi egimus. Turbabat etiam Pontificis animum nonnullorum Clericorum pervicacia, qui nunquam solertia Praedecessorum Pontificum adduci potuerunt, ut continentiam custodirent; Iaicorum etiam plurimorum , qui Cleri eos insequendo bona ipsa ecclesiastica diripiebant, decimarum jura, atque iis si milia denegabant. Interea vero Μonachi ditescere coeperant vel novis liberalitati-hus, vel ex accessione bonorum ecclesiasticorum, quae fiebat a Iaicis direpta bona ecclesiastica monasteriis concedentibus; atque etiam totis viribus contenderunt, ut abs jurisdictione Episcoporum eximerentur, modo Pontificiis obtentis privilegiis , modo diplomatibus Principum , modo tabulis fundatorum utinam etiam nuIla commentitia ipsi monumenta exemtionum suarum confecissent, quibus facile et debant Episcopos, imo & Clericos univcrsos , ut plurimum in ecclesiasticis literis tunc ineruditos, sed inhiantes tacularibus rebus, adeo ut animarum cura ad Μωnachos quodammodo transiisse videretur. Quod deinde clarius adparuit, dum sub
eodem Urbano II. bellum sacrum adversus Turchas, sive ad recuperationem ter rae, ut vocant, sanctae pararetur. Nimirum anxia fuit tunc Clericorum serme
omnium sollicitudo in augendis militum copiis, instruendo exercitu, cleemosynis indicendis, exigendisque, dum Monachi, aliique hujus generis homines eximia vitae probitate, & proximorum zelo spectibiles curam animarum subsidiaria quadam opera gererent . Vides in his Ecclesiae Occidentalis imaginem , qualis erat Urbani temporibus, quam prae oculis habere frequentissime oportebit in capitibus ejusdem Pontificis expendendis . Et quoniam maximam partem ex epistolis Udi hani videntur eruta hujusmodi capita , opportunum erit animadvertere, Plures ho die ex illis epistolis desiderari, plures e converso ex extantibus eidem Pontifici falso esse tributas. Petrus Diaconus in libro de Viris illustribus Μonasterii Casesnensis cap. 33. ita scribit : Leo Romanae Eeela, Diaconus CardinaIis Calfineos
438쪽
notam fuisse liquet ex ipsius Ivonis decreto , ubi caput s3. partis s. ita laudatur: Ex Registro Urbani Papae II. Hanc collectionem periisse animadvertit Ilarus Benedictinus in suis adnotationibus ad dictum caput 3 i. in bibliotheca Patrum. Ceterum quo tempore Regestum prae manibus Collectorum erat, plures apocryphas epistolas, praesertim in gratiam Μonachorum, factas emersisse pluribus ostendit Cardinalis Baronius ad annum xo 88. , idque ab ipsis Monachis Cassiaensibus factum ait, qui epistolas Urbani II. nomine inscripserunt, ac postquam id vividiore stylo tradidit, ita subdidit: Ets sciamur concitari in nos odium Monachorum , sed praesae anteferre omni humano respectui veritatem. Quae si vera sunt, nimirum si Μonachi Cassinenses in commentitiis Urbani II. epistolis essingendis elaborarunt, si itidem Gratianus in Cassinensi Coenobio diutius vixit, & Cassinensis propterea Coenobii bibliotheca usus est , eo animo ad epistolas Urbani a Gratiano exhibitas accedere Iicet, ut ad rejiciendas illas solis conjecturis indulgere facile quispiam possit. Regestum Urbani in Monachorum bibliothecis diu delituit, in Μonachorum mani hus diutissime versabatur; in collectiones publicas nusquam redactum est, imo &ῆpsum Urbanum , ut arbitror, latuit, utpote qui Pontifex peregrinari quodammodo cogebatur Henricianorum vexationem evitans. Ea igitur, qua par est, sol
Leitudine investigandae illinc depromtae epistola, di nonnisi seduli criterii ope vel admittendae , vel rejicienda: videntur.
De Epistola ad Gebellardum Episcopum Constantiensem.
Ex eodiee Atrebatensi edidit Iacobus Sirmondus epistolam Urbani ad Gebehar-eiadum Constantiensem Episcopum , qui aliquot in codicibus dicitur Guieardus, alibi tau ζ,
Genebaldus, alibi Geboardus. Tota epistolae sententia eo tendit, ut Guibertus An- qu stipapa cum fautoribus Henricianis tanquam extra communionem Ecclesiae prorsus in existens habeantur ; insuper excommunicati etiam sint quicumque cum illis communicaverint: quod si quisquam communicaverit non cum Guiberto , aut Gui- qu. a. berti fautoribus, sed cum illis , qui Guiberto , & fautoribus communicaverant , Uti quidem non sine poenitentia recipiendi essent, nullam tamen excommunicationem incurrerent. Nihil est meo judicio, quod dubitationem sacere possit de hujus epistolae veritate; praeterquamquod enim temporis adjunctis apprime conveniat, comsonat etiam cum iis, quae nonnulli ex hiltoricis retulerunt . Bernardus Pea ilialom. r. parte 3. sui Τhesauri Anecdotorum edidit ΜS. vetus Μonasterii ZuvetIen sis ordinis Cisteretensis, in quo texitur historia Romanorum Pontificum a S. Petro usque ad Ccelestinum III., sive ad annum risi. De Urbano autem II. ibidem ita legitur: Canones statuit Genebaldo Constantiens Episcopo de iis, qui communicane excommunieatis sponte, ast per ignorantiam . Scimus praeterea eam Urbani epistolam n caussa fuisse, cur in Dioecesi Constantiensi plures meditarentur a Dioecesi ipsa
recedere, & in alias se recipere civitates, ne cum excommunicatis communicare
viderentur, donec Paschalis II. Urbani successor in epistola ta. ex Lab anis ad eundem Gebehardum scripta docuit, qui, & qua Tatione excommunicati vitaria Fidelibus deberent. Ad istam sane epistolam Urbani pertinet canon in o. cau. II. . s.; postquam enim Urbanus Guibertum , di Henricianos excommunicasset
439쪽
primo gradu, deinde quasi ad secundum gradum deveniens excommunIcasset eos , qui cum illis communicaverant , haec subjicite Hos igitur principaliteν anathematis
vinculo adstringentes , in tertio gradu communicantes eis nos quidem non excommunica mus . Sed quia ipse se eorum communione commaculant, in nostram eos societatem nequ suam se paenitentiae ultione, absoIutime recipimus. Sanctis quippe canonibus casserum constat, ut qui excommunicaris communicaverit, excommunicetur. Ipsus tamen pu nitentiae , atque absoIutionis modos ea moderatione discrevimus , ut quicumque seu ignorantia , seu timore, seu necestate negstii cujusque maximi, ta maxime necessarii eorum se convistu, salutatione , oratione, osculave contaminaverit, cum minoris poenitentiae, a
situtionisque medicina societatis nostrae participium sortiatur. Eos vero, qui aut spont nee , aut negligenter snciderint, sub ea volumus disciplinis coercione legunt alii credi ιione pro coercitione suscipi, ut ceteris metus incutiatur. Ex his supplendus, emendandusque erit Gratiani canon Oo. , post quae ita statim prosequitur Urbanus et Cujus discipIinae moderamina, quod ad tuam curam spectat, nos tuae prudentiae , proveopεrtere videris, pro temporis, edi personarum competentia servanda eommittimus. Porro de Curicis, qui ab Meommunicatis sunt Episcopis ordinati, necdum quidem sententiam ferimus, quia generalis mali contagium generalis Θηodi est easterio comburendum. Tuae
tamen Fraternitati hoc respondemus ad praesens, ut ab excommunicaris quondam rames
Catholicis Episcopis redinatos , squidem non sinoniace ordines ipsos acceperint, eo se sevos ipsos non setoniacos esse constiterit, ad hoe s reIigiosor eorum vita, edi doctrina praerogativa visa fuerit promereri , paenitentia indicta, quam congruam duxeris , in ius.
quos acceperint, ordinibus manere permittas . Ad superiores autem ascendere non emiscedimus , nis necessias, ta utilitas maxima flagitaverit, ta ipsorum sancta conversatio
promeruerit, edi hoc samen ipsum rarius cum cautela es praecipua concedendum . Hae verba retulerat Gratianus in canone 4. Cau. 9. qu. r. , quemadmodum etiam Ivo
in parte 6. cap. 4o6. sub nomine Urbani II. ad Gebeardum scribentis , quam ipsam inscriptionem notat Balugius ad Gratianum fuisse in veteri couectione cantanum , quae erat Claudii Puteani, Sirmondum arguens, quod in cap. 3. Amirrhintici secundi adversus Aurelium crediderit mutandam esse inscriptionem, di pro G hehardo Episcopo Constantiensi substituendum esse nomen Pibonis Episcopi I-Iensis. In hac parte nec rejicienda est Balugii nota, qui Collectorum inscription, hus eo usque insistendum esse rectissime asserit, quo cum authographis, aut Optimis exemplaribus consonant; neque alias nimis erit improbanda Sirmondi traditio , cum eadem propemodum verba legamus in epistola Urbani II. ad Pibonem Tullensem Episcopum editam apud La eum in Appendice epistolarum Urbani II. num. x .ex codice HS. Petavianae Bibliothecae . In cap. 4. ejus epistolae haec leguntur: Porro de Clericis, qui ab excommunicatis Episcopis sunt ordinari , necdum quidem sententiam
imus , quia generalis maIi contagium generesis Ssnodi est eauterio comburendum. I saetames Fraternitati hoc respondemus ad praesens , ut ab excommunicatis quondam ramen C
tholicis Episcopis ordinatos, quidem non smoniace ipsos ordines acceperunt, dis Discopos istas non Amoniacos fuisse constiterit, ta adhue s eorum religiosoν vita, edi doctrinae praerogatiτavisa fuerit promereri, poenitentia indicia, quam congruam fluxeris, in tus, quos acceperiaut , ordinibus manere permittas. Al superiores autem ascendere non eoncedimur, nisnecessitas , vel utilitas maxima flagitaverit Eccissae. Hoc tamen ipsum rariu/, e, eum xaruela es praecipua conctaeue m.
440쪽
De Epistola ad Hugonem Lugdunensem Episcopum.
Extat praeterea apud La eum In Appendice epistolarum Urbani II. num. I p. epistola ad Hugonem Lugdunensem Archiepiscopum , eadem ipsa , qualis apud
Gratianum refertur in can. Io. cau. s. qu. a. Eandem epistolam integram retulit Ivo in parte 6. cap. 4xa., cujus auctoritas plurimum me movet in hac parte, vel
quod non distat ab Urbani temporibus, vel quod in Gallia scripserit, illudque m numentum laudaverit, quod editum fuerit a Pontifice scribente in Gallia, di ad Episcopum Gallicanum . Temporibus autem Urbani II. Hugonem fuisse Lugdunensem Episcopum, imo & aliquando vices Urbani gessisse, constat tum ex Concilio Brivatensi anni ros ., tum ex Concilio Turonerili anni ros 6. Totus epistolae tenor eo pertinet, ut in Dioecesi Lugdunensi nemo sit ordinandus juxta genera-Ies canonum regulas ab alterius Dicecesis Episcopo; verum bono pacis Patienter indulgendum, liquis ita ordinatus esset, ut in suo gradu Ecclesiae ministret, dummodo integer vitae sit, ac propterea veniam sibi quodammodo Promereatur; a que ad eam rem adfertur in medium exemplum S. Epiphanii, qui in Dioecesi S. Iohannis Chrisostomi fertur quosdam Clericos ordinasse. Sunt haec digna animadversione; quamobrem duci potissimum hoc in loco consideranda veniunt e primum , qua de caussa contingere potuerit, ut in Dioecesim Lugdunensem extranei Episcopi aceρη ec CI..iroa υι uitatuit; cur etiam id benigne ferre debuisset Lugdunensis Episcopus e alterum , quid sentiendum sit de proposito Sancti Epiphanii exemplo, quasi Epiphanius Vir ceteroqui justitiae cultor terminos dioecesanos publiea auctoritate constitutos violaverit transgrediendo. Quod primum spectat, contingere tunc facile potuit, ut extranei Episcopi i Lugdunensi Dioecesi Clericos ordinarent, de illis Propterea conquereretur Lugdunensis Episcopus, quem Urbanus ad Patientiam, atque indulgentiam flecteret; atque id triplici forte de caussa. En primam: Nemo ignorat anno io s. in Gallicanis provinciis constitutum fuisse Primatum Lugdunensis Ecclesiae supra Rothom gensem, Turonensem, ac Senonensem Ecclesias , ut Lugdunensis Archiepiscopus Iegatione quadam Pontificis Μaximi potiretur, cujus vi ceteris memoratis Archiepiscopis praesideret. Nihilominus tamen posteriore aetate Legatos alios extra odidinem Romani Antistites mittere in illas Provincias solebant, quemadmodum constat missum fuisse in Gallias Amatum Episcopum Uloronensem, in Hispanias Geral-dum Episcopum Ostiensem, & Bonifacium ad Germanos, ut omittam alios numero plurimos, qui cum Apostolicam auctoritatem vi suae Iegationis explicarent, arbitrati sunt se in unaquaque Dioecesi Posse Episcopali ossicio fungi , ac propterea etiam celebrare ordinationes Episcoporum , quod aliquaatulum aegre tulerunt Episcopi Dioecesani , quemadmodum constat apud Ivonem Carnotensem in suis epistolis quam frequentissime. In his adjunctis Personarum, ac temporum, quid vitrum, si etiam Hugo Lugdunensis Primatis auctoritate, legatione etiam Pontificia insignitus conquereretur de extraneis Episcopis ordinationes Clericorum in Lugdunensi Ecclesia celebrantibus t Quid praeterea mirum, si Urbanus Episcopos illos extraneos, quos legationis. honore decoraverat, excusaret y Altera caussa haec esse potuit. Dixeram nuper, Lugdunensem Archiepistopum jure Pontillatae leget. tionis