장음표시 사용
81쪽
32 VINDICIAE DIPL MATu M. mercimonio conquirebant, in ebanis librorum
foliis interdum ligabant ; nimirum non sua sponte , sed lugenda illa vicissitudine in desperationem adacti
eam cladem Sc ruinam literatis membranis Reme ses clerici intulerunt. VI. Quare tantum abest, ut sensus Germ nianus hinc elici possit, ut omnino contrarium appareat ; nam Hincmarus vir suo aevo sapientissimus hujus chartarum excidii damnum maximum, dc irreparabile mente percipiens, tempus, quo haec acciderunt , infelix appellat. Neque a clericis, tanquam chartarum contemptoribus, utpote qui eas nulli usui accommodatas certissime agnoscerent, ea pernicies in Remensem ecclesiam manavit, sed ab iniquo Milone, qui omnia destruxit. At neque ea temporis calamitate universa privilegia & instrumenta ec clesiae Remensis evanuerunt I quippe Manasses ejusdem ecclesiae metropolita in epistola ad Gregotium VII. in Conciliis Labbei tomo decimo col. 363. mentionem iacit de privilegiis, aliisque scriptis antecessorum suorum ad posterorum memoriam sibi relictis: de ante ipsum Frodoardus in historiam Remensem ex iis multa conjecit. Quorsum ergo rem detorquet Germonius dum unius aevi, S: unius ecclesiae insertunium ad omnes reliquas mente laeva
populabundus extendit Addere etiam poterat quod de Gaidulse Ravennate scribit Odo Glanna liensis abbas in historia translationis sancti Mauri Saeculo. O , quarto
82쪽
quarto Benedictino parte altera pag. I sis. num. F. ipsum nempe exsecrabili odio in monachos Glanna- solienses inflammatum, omnia testamenta, quorumatictoritate rerum cunctarum eidem loco eouatarum
eonstabat delegatio, sollicite perquisita, partim cremasse, partim in Ligerim projecitis: quam nefandi hominis barbariem justis diris insequitur Odo.
VII. Posthaec,tanquam re strenue gest Disc ptator exultans alia incredibilia sophismata congerit pro certo habens in tanta custodum multitudine, licet omnes fuissent vigilantissimi, non omnium t men fidem suspicione liberam exstitisse: abbates pra terea laicos de retinendis autographis non laborasse elaca unde pleraque Mabillonii archetypa prodierunt incendiis M praedationibus vastata, ita ut prodigii instar reputari possit, aedificiis attritis & convulsis , diplomata superfuisse, aut a monachis alio translatas tabulas, quibus perditis, tamen scirent, sedatot
multu , fore sibi integras suas possessiones. Exstare
quidem non dissitetur in ecclesiarum & monasteriorum archivis ebanas barbaro quodam obfo- leto scripturae genere in cortice in membranis exaratas et quae priscorum Franciae Regum nomen
praeferunt, ut habeant speciem antiquitatis. Hoc ultro concedit Gemonius, sed, quod caput rei est , ebartas Ufas, quae speciem babent antiquitatis re- ipse antiquas esse genuinas, neque ex illarum numero, quas falsarii ad merarum similitudinem per
83쪽
34 VrNDI et xv DIPL MATUMἰ per summum scelus confinxere , hoc nusquam a Mabillonio probatum; quod tamen probandum erat tum quia chartae illae, si verae client, haberi nunc integrae facile non possent ἔ tum quia mentitas pro certas supponi iacillimum ivit. Ita ex tuopte ingenio Germonius disceptat, nulli auctorum veterum testimonio , nulli erudito homine dignae rationiim us: εc merito sane, quis enim scriptor, quaeve ratio uspiam reperiri queat, unde in hujusmodi cavillationes QSagium M pondus derivari possis
VIII. Sane mirificum est, falsa instrumenta acustodibus conficta pro iis veris ic indubiis, quae ipsi vigilautissime in Arctiivis tuebantur e atque eadem adulterina & fictilia pluris aestimata fuisse quam vera, ita ut his ultro despectis & pessundatis, clerici de monachi suppositicia custodire maluerintl Mirificum itidem est, abbates laicos legitima Se vera diplomata abjicere Se aspernari debuisse non alia de caulla , quam quia ipsi regulares non erant ; hocque non iuunico tantum loco, monasterio, aut ecclesia accidisse, sed in universis provinciis Europae ubi adlluc
prisca instrumenta servantur: neque ideo tamen ab ullo unquam magni hujus facinoris mentionem factam l Sed omnem admirationem superat, quod e cidia & vastationes ab ecclesiarum & monasteriorum veteribus monumentis alio asportandis clericos iccoenobitas ideo duntaxat absterrere debuerint, quia pollesIionibus recuperandis minime conducebant. IX.
84쪽
- Lia Ex L CAPUT IV. 33 IX. Contra haec, licet sponte sua ruant,
ego tamen domethicum exemplum opponam. Inter omnes Italicas, Sc exteras provincias, ut puto, nulla unquam vastationibus ει ruinis magis patuit, quam regio nostra Carnorum, sive Aquilfensis, quae nunc vocabulo Langobardicae significationi accommodato, Patria Fori Julii vocatur: ex cujus proximis Alpibus, tanquam ex claustris' Italiae, uti eas ampellat popularis noster Rufinus, prodierunt quotquot borealium nationum pestes iratis superis universam Italiam inundarunt. Aquileja ipsa omnium fab occi dente urbium maxima, ut verbis utar Justiniani in praefatione ad Novellam Constitutionem unde tricesimam, quoties direpta, excisa & funditus d leta non solum ante , sed etiam post saeculum de cimum le nuper anno quoque proxime elapsis MDCCIII. in ipsas ejus ruinas ingloriis flammis saevivitum. Et tamen, dicam rem Germonio incredibilem,
nobis adhuc superest longa Imperialium diplomatum series , Patriarchis Aquilexulibus eoncessorum, a
Carolo Magno ad Carolum IV. Imperatorem. In
Urbe ipsa Foroiuliensi, quae post Aquilejam solo
aequatam fuit provinciae fastigium, cui nomen suum postea communicavit; licet exterorum incumsionibus, incendiis, & bellis domesticis saepius fuerit
concussa dc attrita, nihilominus duplex tabularium Civitatis nempe, dc ecclesiae innumera instrumenta.
custodit; de quidem in altero sunt codices octavi saeculi,
85쪽
saeculi, liber Euangeliorum sexti faeculi; chartae veteres & bullae Pontificiae ab undecimo saeculo frequentissimae, unde historia Forojuliensis & infimi aevi valde illustrari potest.
X. At neque unam Forojuliensem provinciam, sed omnem Italiam haec infortunia percusserunt,& tamen ubique plurimae veteres chartae, cladibus& flammis ereptae ,' integrae remanserunt, quarum auxilio ecclesiasticos Annales, urbium historias de monumenta, ditari & reparari cotidie videmus. In primis vero rem politicam tam sacram, quam profanam , rem item ritualem, uxoriam, geographicam , chronologicam, genealogicam, heraldicam, militarem , seudalem, agrariam, monetariam, mechanicam , & vestiariam nobis eorundem Archivorum, &tabularum subsidia declarant. Inde aperiuntur contractuum, & pactorum sollemnitates, judiciorum, foederum, & pacificationum formae, ministeriorum rationes, dominiorum origines, populorum consuetudines, & subjectiones t Ducibus, Marchionibus, Comitibus, Vicecomitibus, Graphionibus, Centenariis , Sculdasiis, Valvasioribus, Cattaneis, Gastal-dionibus, Vassis, Missis, aliisque subalterni ordinis ministris. Quare, hujusmodi sequioris aevi instrumentorum utilitate perpensa, hic lubet apponere, quod vir in iis eruderandis solertissimus Samuel Guichenonius scriptum reliquit in praefatione ad Bibliothecam Sebusianam, quam ipse veteribus char
86쪽
LIBER I. CAPUT I v. 37tis resertam vulgavit: utinam , inquit, e sngulis
Regni provinciis prodirent plurei, qui bu scemodi
historiae rudera e tenebris eruerent. XI. Sed has chartas obsoleto charactere Se sermone a falsariis ad verarum speciem confictas objectat Germonius; & veras haberi neutiquam a Mabillonio probatum fuisse contendit. Si ergo verae supererant quum ad illarum exactam similitudinem confictae sunt falsae; nulla omnino fuit caussa easiadem confingendi, dum Verae M indubiae prae manibus habebantur, quibus id certo obtineri poterat, quod falsis frustra, aut periculose obtinere tentatum fuisset. Haec mihi cogitanti succurrit quod nuper amicus doctus in hanc rem sestive narrabat; se nimirum in hominem , & quidem professione theologum incidisse, qui sacri & prompto ore, tanquam pro
aris & focis acerrime contenderet, artem typographicam ab usque temporibus Prophetarum semper ubique gentium viguisse, & sacra Biblia, omnesque
veteres libros, qui hodie manibus teruntur, per eandem artem ad nos fessis transmissos: neque ullis rationibus & argumentis in contrariam sententiar
illum omnia negantem trahi potuisse. Sed si ille in ea est haeresi, quid inde Nunquid propterea satis superque probatum non suit, artem typographicam duntaxat saeculo decimo quincto primum repertam Hoc quo pertineat dicet qui me noverit.
87쪽
Maxima vigilantia adbibita contra falsarios, poenae iisdem infictae. Diplomata spuria ex antiquitus confictis nulla superesse
se itur. I. On omnia sene tricarum &sephismatum plaustra in priori capite Germonius e oneraverat , nisi in altero quoque id amplius exequi perrexisset ubi ex variis Mabillonii adnotationibus in unum corrasis , quibus .vir antiquitatis consultissimus superiorum aetatum falsarios candide & accurate recensuerat; inexspectatam sententiam specie suspicantis educit; eorundem scilicet farinam esse quotquot diplomata idem Mabillonius, qui nil molitur inepte, tanquam aurum omni sorde purgatum exposuit. Utque suspicionibus suis alienas aures facile accommodet, chartas primum Labbeanas, bc Doubletianas, quas Omnes ex aut graphis depromptas nemo assirmat, neque ex iis nonnullas interpolationis vel erroris expertes esse quis refragatur, censorio gressu percurrit: quumque Anglicis, Belgicis, & Germanicis manus intentaD
88쪽
set, projectus ad audendum uno verbo rem expedit, omnia tabularia falsis chartis Bedata, ideoque omnia suspecta, omnia dubia, sicuti domos spuriis infantibus destinatas nullum non illegitimo thoro natum habitare absque injuria censemus. Hoc pacto rem universam egregia similitudine illustratam abstivit Cur vero tanta diplomatum strages per Germonium patrata quia blabillonii erat diplomatum, quae
protulit veritatem probare: non probavit: rema
ΙΙ. Belle profecto. Valete ergo incorrupti Religionis interpretes, quos honoris caussa Patres appellamus: quia inter vos mendacium scriptorum monstra illustrium virorum nominibus laruata delituerunt , omneS ad unum estis veteratores . Gelasius, sive is Hor sdas, fabulosas apocryphasque scripturas quamplurimas gravi consilio damnavit ; omnia ergo illius & priorum aetatum ecclesiastica monumenta sua fide laborant . Quia nulli , aut rarissimi eorundem Patrum codices pseudoepigraphis Vacant , utique universa eorum scripta inter dubios , aut adulterinos foetus adnumeranda. Quid lApostolica scripta, de quibus dubitare piaculorum maximum est, audacter rejicienda, quia legebant scripturas apocryphas Manicbaei, a nescio quibus jutoribus fabularum sub Apostoiorum nomine scriptas, ut ait Augustinus libro altero & vicesimo, capite undeoctopesimo contra Faustum ἱ dc quia nu
89쪽
gacissimae Paulli & Theclae Periodi, totaque Le uis bapti ii fabula a presbytero Asiano confictae
iuerunt, ut refert Hieronymus in Catalogi capite septimo . III. Quo longius provehimur, non selum erroribus, sed etiam oblivione mirum est Germ nium hoc magis proficere; quippe immemor, a se pridem centies dictitatum, antiquitus vera instrumenta post triginta annorum possessionem inter in nia procul a tabulariis abjecta ; postea non animadvertit quod contra seipsum pugnat, dum in ipsis tabulariis tantam commenticiorum diplomatum struem acervat: tot enim chartis ad ipsorum originalium
similitudinem per maleferiatos artifices operosi1simi stellionatus crimine passim confictis , ineptum Sc insanum omnino fuisset hominibus illudere, easque per tot saecula in tabulariis servare, nisi eaedem ultra triginta annorum spatium judicialibus caussis jus, S robur suppeditassent. Tempus nos deficeret, si eodem pacto singula absurda, quae ex fallacibus
Cermonii argumentis nascuntur, commemorare vellemus . Attamen hoc loco ostendendum est , ex diaplomatibus & instrumentis adesterinis antiquitus fabrefactis nulla, vel qua aucissima sine larua detracta ad nos pervenisse: quod ut evincam, reCense dum est quibus poenis in filiarios variis temporibus animadversiam; εἰ qua vigilantia & rigore chartae suppositiciae, obliteratae de expunctae, ita ut Omnino
90쪽
, LIBER I. CAPUT V. si incredibile sit, eas potuisse ad seram posteritatem transinitti; aut spurias, quae hodie circunferratur, esse antiquissimas. . γIV. Et quidem Theodericus Chiodovei Magni filius ineunte saeculo septimo leges condidit tomo primo Capitularium ccl.qq. quae Cancellario falsati testimonii auctori pollicem dexterum abscindi,& cha tas falsas in judicio perforari jusserunt. Lotharius Augustus in Codice Lindenbrogii pag.662 itidem describa falsatore statuit, ut nulla ei redemptio concedi datur, sed manum propriam amittat, es' ostensor ipsius Gartulae pose rerum amissionem viarigild idest multam ) componat. Sub medium saeculum
octavum Godefridus notarius propter multas cbartulas falsas bonorum proscriptione multatus est sub Arichi Duce Beneventano in chronico sanctae Sophiae apud Ughellum tomo octavo col. 1 79. Et in Concilio secundo Suessionensi anno octingentesimo quinquagesimo tertio a Carolo Calvo accusatus est Ragam-fridus Remensis diaconus quod praecepta falsa regio nomine compilasset omo altero Capitularium col. 3 a. Eodem tempore in conventu Ticinensi contra cha tas, quae a quibusdam personis falsae appellantur cautum est, ibidem col. 33 o. quo pacto etiam in canone tricesimo Concilii Triburtensiis apud Burchardum in Decreti libro primo capite ducentesimo vicesimo constitutum est, ut presbyter, sive diaconus,