장음표시 사용
141쪽
eato & in innocentia creatus, non fuisset per gratiam elevatus ad finem supernaturalem , fuissetque subiectiis motibus concupiscentiae, morti, aliisque miseriis humanam vitam amaricantibus. Iam hic status , inquiunt Iansentani, prout iam notatum superius, est pure imaginarius & chimericus: Potissima ratio, quam dant , est ista, quod Deus non possit agere iniustε; atqui injustum est, aiunt, affigere innocentes , quales supponuntur existentes in tali statu purae naturae ex hypothesi, eri impossibile est, Deum potuime hominem creare in tali
statua Hoc ratiocinium insinuat Quenellus praesente sua propositione, cum dicit: Ponquam Deus ostis innocentes:
ratiocinium non absimile illi, quod videtur in Bayo, O qui postquam negasset possibilitatem status purae naturirae, tandem concludit, & cum ipQ Quenellus, omnes tribulationes iustorum esse in supplicium de poenam peccati : Omnes omnino justorum .ictiones , inquit Bams, sunt uisiones peccarorum Vsorum , unde se Bb er Mara es, qua passi psimi , propter peccata ue a pas sunt. Neque etiam absimile est ratiocinium istud ratiocinio Lutheranorum & Calvi-nistarum, praesertim Praeconis Chamieri, μὰ qui probat , Virginem Matrem peccatis quoque subjectam fuime ex eo, quod etiam subiecta fuerit miseriis humanae vitae :nec tamen sic tenent haeretici, qudd non aeqυε ac Que- nellus agnoscant, Deum posse, si velit, alium sibi finem D m ultionem peccati proponere, igendo hominem et
142쪽
: sed volunt sicuti menellus, Deum non permimirum . iusto quid mali accidere, nisi reum agnosceret alicuius
Caeterum si credas Authori Hexaptarum, a quidquid hic dicitur, est purissima dinrina Patrum Ecclesiae, praecipuε S. Augustini: is Apparet, Quonellum fuissu 'l-- is licitum , transscribere loca S. Doctoris Hypponensis, & cum nihil egerit, nisi imitari, S. Augustinum, vide- is tur omnino, eum non indigere Apologia, nec pro is rei substantia, neque pro modo Mm,e Pgimendi. is Quid enum transcribere Patrςs 24, clasiae , num dicta illorum calamo imitari sufficiat, ut dςinde impune
possis ab eorum sensu& doctrina deflectere ὶ quis haereticorum , hac via & methodo incedens , cui non liceret absurdissimis erroribus devastare Ecclesiam ὶ quando igitur SS. Patres dicunt, quod omnis poena, si iustam supponas, sit poena peccati; & quod nemo possit esse infe- . tiae, nisi id promeruerit; nolunt per hoc dicere, Deum
nequivisse creare hominem sine peccato, & tamen sub-ciicere . calamitatibus , suibus amigimur ; prout haudi difficulter de mente P trum convincimur ex textibus citatis in Analysi propositionis XXXIV. & XXXV. paragra pho tertio: non ergo aliorsum tendunt, nisi probare con- . tra Pelagianos existentiam peccati originalis, ex huma- . . nae Vitae agonibus, tanquam sequelis & effectibus pecca- ti necessario praesupponendi; cum enim Deus hominem fecerit rectum, cum creaverit naturam humanam in st
143쪽
tu felicitatis, ex eo cadere haud potuit homo in statum miseriarum absque peccato, propter quod Deus voluit ipsum derelinquere, ac tradere miseriis naturae, a quibus antea eum praeservavit ex grariLIgitur SS Patres, cum dicunt, hominem non potuis se sine nota iniustitiae divinae immergi miseriis, si fuisset omnino immunis ab omni delicto, supponunt hominem iam creatum & constitutum in statu tranquillo de felice, in qua suppositione & hypothesi subsequentes miseriae utique debuissent esse ultiones & punitiones peccati , quibus innocens iuste non subditur. Non ita se res
haberet in statu naturae purae; tunc enim illae calamitates hominem innocentem aggravantes respectu ipsius non forent supplicia peccati , sed necessariae consecuti nes naturae , a quibus Deus potuisset eiusmodi hominem non praeservare per gratiam; nemini enim tenetur gratias concedere. Hic paucis habetur explicatio tex- tuum S. Augustini, aliorumque Ecclesiae Patrum ab Hexaptista citatorum.
Porro quid demonstrat Iuculentius , Deum posse
affligere innocentes, quam ipsa experientia ocularis in dies & horas ὶ quantis subsunt miseriis innocentes paris vulte an non interim de fide est, eos plene purgatos esse per lavacrum baptismatis ' verum est,amplissimas has angustias esse consecutiones peccati originalis, quod nisi contraxissent, nullas sentirent miserias: Clim vero semel per peccatum perdiderint ius illud, quod antea habebant ad vitam beatam & tranquillam, inde non redditur Disitigod by GOoste
144쪽
tur ipsis 1 Deo hoc ius per gratiam baptismi, quae est pro sus diversi characteris a gratia originali primo Parenti
donata, adeoque miseriae illae parvulis communes iam non habent amplius rationem poenae, seu ultionis, sed consecutionis necessariae ad debilitatam eorum naturam, a quibus eximios servare Deus non tenetur ex ju
Ergo venenum huius Propositionis principaliter consistit in eo, quod insinuet impossibilitatem naturae purae, in qua homo innocens & absque peccato creatus potuisset subjacere modernis miseriis. Unde meretur ea dem qualificationes , quibus signantur propositiones , hanc materiam concernentes, de quibus ad abundantiam supra tractavimus : restat audire alia quaedam testimonia ad praesens propositum. g. II.
Probatur Veritas Catholica , Propositioni damni. ra opposita, ex Scriptura s Patri in
Iob a. 3. Tu autem commoVisti me adversus eum, ut affligerem eum flustra. Utinam appenderentur peccata mea, quiabus iram merui; & calamitas, quam patior, in statera'
quasi arena maris hacgravior anareret. Tob. II. I 3 Mia acceptus eras Deo, necesse fuit, ut tentatio probaret te. ath. s. Io. Beati qui persecutionem patiunturpro ter justitia . Dam
145쪽
ycan. '. a. QViS peccavit,hic,aut parentes eius,ut caecus nascereturὶ Respondit Iesus et neque hic peccavit , neque parentes e7us; sed ut manifestentur opera Dei in illo. Gree. N f. l. 8.ρ' M. Concedit inpenumero, iustum in calamitates incidere; ut virtutem, quae in ipso latet,
velut in Iob. Id. infra: Alio modo sanctum etiam mala pati permittit ex recta conscientia, sed attributa ei virtute in
elationem incidat, ut in Paulo. Chrys. l. a. de proaviae Dei. Nos dum flagellis erudimur , peccatorum nostrorum poenas damus. At vero passus iule Abel nusta causa cruciatus est, nisi quia justus erat. V.Frm. Is7. de Dis. c. 7. Quidquid passius est Paulus , non fuit tormentum Rama , sed occasis corona.
Id. l. 83.qq. q. 27. Omnis tribulatio, aut poena impio-rUm est, aut exercitatio justorum. Id in Em. 43. N. II. In medio tribulationis, quare ut anareat animus, colens Deum, &quantiam colat Deum; Ut videatur, utrum gratis colat eum, quo salutem gratis accepit.
Id. de cisit. Dei c. 3. Nam justis quidquid malorum ab iniquis Dominis irrogatur , non est paena criminis,
Id. Id. I. I. c. 29. Habet itaque omnis familia summi& veri Dei consolationem suam .... Boniisque terrenis tanquam peregrina utitur, nec capitur; malis autem aut probatur, aut emendatur. - eod. Sentent. decerpta:sentent. 23. Iusti iudicio Dei dat Disitigod by Corale
146쪽
datur plerumque peccatoribus potestas, qua satanos ipsus persequuntur; i. qui spiritu Dei juvantur &agum
P cara quidem nostra di iniquitates Patrism nostrorum Ierusalem & populus tuus an opprobrium sunt omnibus. Innocenter vero humiliatus fuerat Iob, vir utique simplex, A rectus ac timens Deum, & recedens a malo, qui .. έ niua perieverans innocentia dicinat considenter: Non G
denique innocenter A sine causa humiliatus est Dominus Iesias, qui mecatum non fecit .... α tamen ficut ovis ad occisionem ductus est. I m. 'usc. I.se . Pater noster stetit. Ideb Deus immittit λpe tribulationes iustis; m dum flatiente Uinens,
appaream virtutes eor- in virtute proficiant. Bona ν. I. 4. d. I . art. I. δει. 3. Si causa aecipiatur pro-
ροὰ pro causa meritoria &. finali , sic non meruit Iob usum paenam. Et quod dieitur: urinam araenderentur peccara mea se. hoe est poturi ad oppositum it quia sicut ipse dicit com
Homo ob sui conservationem potest sest dispensare in ea lege, quam Deus condidit propter ejus utili
Homo ex propria otharitare potest sese dispensare ob conservationem sui , si que Meessanorum ad vitamsempora Pars IIL s lem,
147쪽
Iem, assi omn/ Iege, quam Deus condidit propter eius uia .
Analysin praesentis propositionis meditanti prima
fuit cogitatio , examinare columnam sextam Hexapta xum , . exploratum, quid Apologista Quenelli hoc loco senseat de laxa doctrina Camistarum,quos Vocat laxones. Verum haec columna apparuit tabula rasa seu charta can
dida. Non multum indε mirabar: Quid enis laxius hac propositione Quenellina possit excogitari in doctrina morali longe corruptissima ὶ principium detestabile, quod
ad petram allidit, & confringit omnium legum tabulas, redditque hominem independentem , α consequenter laxat fores quibuscunque abominationibus. Iuxta hoc praescriptum Quenelli homo iam non sabditur legi, sed lex hominii homo tanquam absolutus in Icgem Dominus potest ad gustum & beneplacitum eam restrinigere, extendere , limitare, interpretari, seseque ab e dispensare propria authorstate, non attenta authoistitate aliena potestatum ligitimarum: secundum hanc regulam tutum est cuicunque homini particulari excutere iugum legis, non solumodo in casu urgentis necessitatis ad conservationem vitae , sed & bonorum , honorum, tranquillitatis, sanitatis, virium; terminus enim conse vatio sis est genericus, complectens in conceptu suo naturali & obvio quaecunque necessaria sunt tuendae vitae temporali: secundum hoc uenelli oraculum potest homo sese dispensare ob conservationem sui non duntaxat a quibusdam legibus specialibus, sed ab omnibus
148쪽
in genere , cuiuscimque naturae sint; est enim propocstio Quenelli indefinita. Patet deinde , quod loquatur de omni lege a Deo ad nostram utilitatem condita ; ergo cum Deus omnes leges condiderit ad nostram utiliatatem, non videtur superesse dubitandi locus, Quenellum hic loqui de omni lege, praecisa omni excep
Nemo negat; universa propter semetipsum & ad
gloriam suam operatus est Deus : Verumtamen concedendum quoque est, Deum quaerere gloriam suam ad
propriam nostram utilitatem. QuantumcunqUe Vic tiosi& inordinati simus, non exinde Deus fit minor aut
infelicior : neque enim nostris indiget ossiciis' onus sum, ait Dominus per os Prophetae , se nusitas indigia rnon nisi ad nostram utilitatem proficit observantia leg m ; quamobrem cum Quenellus dicit, quod homo ob sui conservationem possit sese dispensare ab ea lege, quam' Deus condidit propter ejus utilitatem, apertό profitetur . quod homo possit sese dispensare universim ab 'omni lege, nulla excepta, cum nulla existata Deo conindita nisi ad hominis utilitatem. Inferes forte; num possibile, num credibile sit, Que- .nellum voluisse stabilire principium tanta abominatione plenum ' respondeo; non est quaestio, quid Quenellus voluerit dicere, sed quid actu& in effectu dixerit : imciti ejusmodi virus contineri in propostione menelli secun-dum sensum eius naturalem , & obviε intellectui cuiuscunque sese exhibentem , ut censuris assiciatur , &a pro-
149쪽
proscribatur ab Ecclesia tot funestis experientiis hucusque edocta, nihil intentatum relinqui ab illis, qui semel excusso iugo Authoritatis Ecclesiae suis erroribus iam Iantur. Dato dein , evidens esse , ut praetendit Author in Columnarum, a) quod Quenellus hac propositione tantum loquatur de legibus positivis, nihilominia vel ex hoc ipQ & Qto , ut pessima suam meretur damnationem r. inia falsissimum est, hominem ex propria Authoritate posse sese dispensare a legibus positivis, ita ut neces.st non sit recurrere ad legitimos Superiores pro obtinenda dispensatione. a. Quia casias ille extremae vel gravis necessitatis conservandi vitam, in quo non tenemur ad superiores recurrere, non exprimitur in propositione, sed vaga quaedam & generica necessitas , apta recipiendi
quamcunque arbitrariam extensionem.
Hic frustra & inutiliter reclamatur cum AUthor Hexaptarum , H, Quenellum tradere regulas exactissimas in dispensandis legibus positivis attendendas : quidquid sit, nihil reseri; non enim eodem loco, quo ponitrpropositionem hanc peregrinam, etiam praescribit regu las eam applicandi Propositici deducitur ex secundo capite S . Marci ; mura dictae viae desumuntur ex eapiare duodecimo S. Mathaei. Cum itaque antidotum sietaehremotum 1 toxico,hoc toxicum non cessinit exerce
re infectiones sitas insanabiles, praesertim in pusillis spiritu , & modicae fideli constientiis. Videamus tamen , sint illae regulae, quas Quenellus statuit circa dispen
150쪽
sationem in legibus. is Leges positivae, iri Iuit, c cessent, , obligare quatuor modis. I. Ex Iege naturali necessita- tis. a. Ex alia lege γciali & superiore .... ad Dei serviritium. 3. Ex lege charitatis & misericordiae, omni alte--rilegi praehabenda: 4. Tandem ex sspensitione Iegiti-- ma, fio ex Authoritate Legislatoris. ressintne assgna- ri, quaerit Author Hexaptarum, regulae prudentiores simul&exactiores circa despensationem legum 3,, Ita profecto ; possent absque dubio assignari regillae & prudentiores & exactiores ; eti quod manifeste pateat, pci has assignatas nobis subministrari ictas ae conceptus perquam confvsbs & impolitos de causis & rationibus, circa leges positivas dispensantibus. Revera enim, cum hic sit quimode dandis regulis directivis, quibus uti possitnt cujuscunque status & conditionis homines, nonne oportuisset, L Distinguere varias species necessitatum, quae possint vel non possint di-*ensarea Iegibusὶ nonne datur necesistas ad melius esse, necessitas vitae, necessitas condecentiae, necessitas gravis sive extremat quis non videt necessitas generice sumptum convenire pluribus speciebus necessi talis imis interim concessierit, eas semper esse validas ae sufficientes rationes ad dissipensandum in lege e 2. Num omnis homo comprehendit, quid sibi velle Qitenellus per dispensationem a lege ex alia lege stiperiore, &ad Dei servitium e nihil adeo latum & *atiostim ac Dei servitium: sitne licitum dc dispensatione cautum, verbi gra