장음표시 사용
241쪽
si ratio non occurrat, ob quam n cgare, aut differre absolutionem teneatur , faciat, ut paenitens confessionem finiat. Ibiae. pag. 6s8. Adsequenter etiam confessiones & Com-mUniones eos hortentur; ita, Ut pro S. AUgustini consillio , omni Dominica ad communionem accedant. Res. Non ergo
tam dissiciles simus in danda absolutione, ut sunt Dire tores IansentanL
Oncludamus igitur , has propositiones simul esse sal- fas, perniciosas, math sonantes, iniuriosas Ecclesiae
eitisque usibus, ac denique iam damnatas. r. Hae propositionesδεων δε a: Siquidem nihil ii vero remotius sit, quam essem um, plenum sapientia, Iamineo ehari ate , abistutionem differre omnibus peccatoribus, in quocunque versentur situ aut statu: quis enim non videt, talem modum oportunissimum fore, ad fatigandam, aut exturbandam patientiam peccatoris i quis non advertit, eiusmodi modum elongare peccatores a Sacramentis , reddens eorum usum & accestim nimis odiosum& dissicilem , & per consequens promovere ad deis sperationem ,&di Glutionem. AEqub falsum est, nos i norare , qui sit peccatum , si velimus satim reconciliari camerenim praecise ex cognitione enormitatis peccati, eiusque malitiae, ex apprehensione malorum propemodum infinitorum, animabus nostris accrescentium in statu disgratiae, accelerandum potius est ad piscinam saluta
242쪽
rem Sacramenti poenitentiae, ut quantocios abluamur, nec tardemus converti ad Dominum. Peccatum nos reddit mortales Dei inimicos , nosque exponit periculo damnationis aeternae; amor, quem Deo debemus, quem erga nos- ipsos ratio exigit, nonne subdit calcaria heb tudini nostrae, ut rupta mora deseramus statum tam deis
plorabilem 3 haec veritas tam solida, tam valida videtur, Ut nonnulli Theologorum doceant, quod homo, qui se agnoscit reum lethalis culpae , obligetur sub poena novi peccati mortalis incurrendi confestim se conferre ad remedium poenitentiae, & quod toties mortaliter Deum
offendat, quoties abiicit cogitationem reconciliationis, aut quoties negligit proficere ex Occasionibus occurre
tibus. Quid dicendum posthaec de crudeli rigore Directorum Ians eniZantium, qui indiscreta negatione absol
tionis iubent peccatorum majorem partem per menses de annos in peccatis computrescere i qui poenitentes suos tam visibili damnationis aeternae exponunt discrimini Quis non advertit, modum agendi adeo exorbitantem non minus esse perniciosum, quam falsum.. a. Hae propositiones sunt quoque insigniter mavonantes. Quam laedunt aures re intellectum verbu, dandum cse animabus tempus parrandi sentiendi salum peccati ' nonne iugum peccati est onus gravis, simum, pondus maximis opprimens e nonne hoc onere confestim & continuo ad deteriora deprimimur nonne
sub hoc iugo ducimur & ad nova peccata, & ad supplicium peccati sempiternum e n ne hic. stadiis di ratiaei Pars IIL g est
243쪽
est terribilium omnium terribilissimum, mors secunda quo igitur fundamento praesumit Quenellus, concede . dum esse animabus tempus , Ut sentiant hoc iugum, ut portent hoc pondus, hunc statum inimicitiae Dei tDeinde quid dicendum, quid cogitandum de QUOnello, cum docet propositione LXXXVIII. Ignoramus quid ' μ peceatum, quando detrectamus festarationis stius ferre conis fus, em ' qualis est laparatio isthaec, cujus confusio motanda est iuxta Quenellum e agiturne de separatione a Corpore Ecclesiae, vel de separatione a Deo per pece tum e Insimul de utroque agitur: quippe, quod Queneulus velit, hominem separari ab Ecclem, iam non vivendo secumGmEνangelium , quam non credendo Eνangelio. Principali. ter tamen agitur de stparatione peccatoris a Deo per peccatum : de stparatione, inquam,longe terribilissima, malorum o alum antesignana. In hac separatione vult de votus Quenellus poenitentes perseverare cum humilit te & submissione, quandoquidem velint verὶ cognoscere , quid sit peccatum aut Vera poenitentia. En novum
Ecclesiae Canonem, impium, insensatumi ι3. Hae propositiones sunt injuriosa Ecclesiae ejurique ι- s. Solet Ecclesia abBlutionis beneficium sine dilatione
impertiri illis Peccatoribus, qui non innodantur casibus& circumstantiis notatis S. Carolo Borromaeo. Verumtamen Quenello non arridet haec praxis ; penes ipsum sic procedere, est agere sine prudentia, sine lumine, ne charitare ; est ignorare, quid si peccatum, quidsit vera paenitentia:
imo vero cum menello sentire, est sacro-sanctam Ecclesiam Digitigod by Corale
244쪽
sram temeraria fronte inhonorare , ac iniuriis attrocissi. mis lacessera. 4. Hae propositiones jam olim sunt damnata. Petrus de Uxana docuit, poenitentes ab Qlvetidos non esse , nisi prius iniunctam peregerint poenitentiam. Haec propo sitio fuit damnata a Sixto IV. A. I 428. Alexander VIII
etiam damnavit sequentes propositiones, eandem male riam respicientes. Praxis absis=H post satisfactionem non est introducta ste disciplinam aut institurionem Ecclesiasticam, sed rarvenit ab '-ia lege or oriunatione christ. Sic exigit natura rei prostin x K. Per Hiam praxis mox 4bsoisendi ordo paenitentυ est inve δες. prosos XVILEcclesia non tenet pro usu sed abusu consuetudisem moder
nam circa adminis tionem Sacramenti paenitentia , tametsi haec praxis multorum authoritate firmetur , sisque roborata longas
Nemo non palpat, Quenellum duabus propositionibus hic agitatis renovare hos omnes errores: ignoramus, inquit, quid sit peccatum ac Ῥera paenitentia, quando sinis
dilaiione protinus reconciliamus fleccatores , ergo naturacati & poenitentiae sc exigunt , ut differatur beneficium reconciliationis: ergo per praeriri mox ab Denaia ordo paenitentia es inversus. Haec patent evidenter, nec indigςne nimia probatione. Neque minus manifestum est,Quenellum hic renovar
propositionem Petri de Uxana, docentis, paenitenIes absolvendos non esse, nisi prius injunctam per erint paenitentiam, quando reflectit, peccatoribus dandum esse rempus, quo inc/piant ad minus satisfacere justi a Dei , antequam reconcilientur. Diuitiaco by Cooste
245쪽
Reclamat Apologista; V Quenellus hic non dicit, quod is integra satisfactio praecedere debeat absolutionem 1 contentus est dixisse, quod peccatori dandum sit temo ,; pus incipiendi ad minus satisfacere justitiae Dei ; diis quidem iplam et explicat , quaenam sint haec initia Q. tisfactionis, reflactendo in caput 3. S. Math. Pars pae.
ait, portare confusionem suorum peccatorum ,
,, eonsilendo. Ergo consistunt haec initia poenitentiae & in confessione suorum peccatorum, & in humiliatione , confessionis huiusmodi comite.'
' Prosectδ difficile est, sibi temperare ab ira & indignatione, audiendo responsum, in quo tum impudentiatum mala fides tam sensibili amplexu obviaverunt sibi tQualem enim vero hae duae reflexiones QDenelli ad inavicem dicunt relationem, ut una possit servire alteri pro explicatione ' prior fit in caput 3. Mathaei ; posterior in caput '. Act. Apostolorum. Una loquitur de satisfactione , ad quam praestandam Consessarius post auditam consessionem tenetur concedere tempus & moram amte absolutionem ; altera loquitur de confusione & humilitate , quae semper debent comitari confessionem sacerdoti factam. Nonne haec eloquia ex toto differunt quis nisi insensatus audebit asseverare, memorata duo esse unum de idem Verum est, quod sit pars poenitentiae , portare confisonem peccatorum, ea confisendo e nequaquam autem in bina propositione Quenelli agitur de hac parte poenitentiae, Confessionem essentialiter & ne- .cessario concomitante et agitur de paenitentia , quam Consessarius imponit paenitenti, Vel quam poenitens
246쪽
. Anti- Hexapia. u7M consilio Consessarii sibimet ipsi iniungit. Et de hae
dogmatizat Quenellus, qubd praecedere debeat absolutionem sacramentalem ad minus ex parte et Ergb plena meridie clarius patet, hic renovari errorem Petri de Uxana, damnatum Sixto IR & quod summus Ponti- sex Clemens XI., damnando has Quenelli propositiones,. non nisi confirmet Censiaram latam 1 Sixto IV.
artus decimus gradus conversionis peccatoris est quod , cum sit iam reconciliatus , habet jus asibilendi lacrificio Ecclesiae.
artus decimus gradus conversionis peccatoris est, . qu5d cum sit iam reconciliatus , habet ius assistendi sacrificio Missae , q- ΡM ante reconciliationem se cator non haώeban Non hic controvertit Authoe sex Columnarum sensum proprium & naturalem huius propositionis. Se. eurus de justitia & bonitate suae causae in se sit sceptae, fi . denter, nec minimum reluctando fatetur, peccatores, qui necdum sunt reconciliati, non habere ius assistendi sacrificio Missiae t V Uisibile est, inquit, quod , si ,, peccatores hodiε assistant sacrificio Misis , id fiat est ,, gratia speciali Ecclesiae , non ex iustitia ; praecise I ,, quendo, non acquiritur ius assistendi Missae, nisi in in Gg 3 stanti
247쪽
is stanti reconciliationis: hoe totum est, quod consider ,, verat Quenellus in sua reflexione ; longe absit ab eo, ,, quod voluerit reprehendere prudentem Ecclesiae in dulgentiam, quam hodie practicat. Igitur 2lum est quaestio, quomodo haec propositio, prout est concessa in suo sensii proprio & naturali ab ipsis Authore sex Columnarum , sit erronea tam in suo principio & fonte, quam in sitis consequentiis , necessario efluentibus. I. Haec propositio est erronea in suo principio, cinnsit falsissimum , qubd peccator irreconciliatus non habeat jus assistendi sacrificio Missae. Probatur: Si Peccator careat iure assistendi sacrificio Mista, necessario sequitur, hanc assistentiam ipsi esse prohibitam ex aliquo iure; Siquidem non habere ius aliquid agendi, & actionem aliquam esse prohibitam quodam iure , vel actionem esse contrariam alicui iuri, stant omninti synonima ;iam vero, quo iure prohibetur peccatori assistere sacrificio Missae ὶ num iure divino , num Ecclesiastico non datur medium: nom Ecclesiastico, quippε quod, fatente
ipso Authore sex Columnarum, Ecclesia moderno tempore exerceat prudentem indulgentiam, & condescendat peccatoribus, ut intersint sacrificio Missae. Quamobrem , nolit, velit Apologista , tenetur fateri, monstrandum esse aliquod interdictum ex iure Divino , ne peccatores intersint sacrificio Missae. Uerum enim Vero quo libro , quo capite , qua pagina sacrae Scripturae extat haec interdictio ex iure divino i nusquam profecto. Et quidem solemnitςr provocamus Authorem Hexaptarum ad talem citationem. Ergo haec prohibitio
248쪽
est iure divino est imaginaria; est conceptus Chimericus Hexaptistae. Uerumtamen in patientia tantisper audiamus ratio. cinanteiri Quenelli Apologistam: ,, Poenitentes, inquit , erant privati assistentia sub celebratione divinorum mystoriorum primis taculis, sic statuente disciplina E riclesiastica Utique Ecclesia circa hos nullam tune,, exercuerit injustitiam; ergo manifestum est, eos nuti se lum habuisse ius, assistendi celebrationi mysteriorum :,, aeque manifestum & visibile est, quod si hodie paenitem
is tes assistant mysteriis, id fieri ex gratia Ecclesiae, non ex ,, iustitia. Ratiocinium vel commiseratione vel risu disenum : nee facile capitur,quomodo viri, caeteroquin ingenio & eruditione praestantes, hoc argumento supplantari potuerint, cum tamen militet contra ipsiam Hexaptistam, ac probet totum contrarium. Quomodo haec fieri pos suntl attende & vide. Quid est Ecclesia, quando nonnullis peccatoribus interdixit, ne assistant Mysteriis r sine dubio non aliud egit, nisi eos privavit iure assistendi m
sterias: iure, inquam, quod acquisierunt per Sacramen tum Baptismi, ex quo Sacramento, dum essiciebantur fialii Ecclesiae, simul quoque potiebantur iure participandi Mysteriis eiusdem Ecclesiae: iam si Ecclesia eos privavithbc'iure, utique ius illud habuerunt, antequam eo privati sint; nemo enim dicitur privari eo, quod non habet. Caeterum, qudd Ecclesia quosdam peccatores priva-- verit jure realissimo assistendi mysteriis, hoc nemo negaverit, cum illa prohibitio, ne assistant, fuerit poena de
249쪽
punitio transgressionum et at vero imperceptibile est quomodo haec prohibitio potuerit esse poena dc punitio respectu peccatorum,si peream nullo iure,nullo commodo, quod antea habuerant, privati sunt: sine tali priva . tione iuris certe prohibitio illa ad plurimum nihil aliud fuisset, nisi pura declaratio, peccatores perdidisse suum ius assistendi sacrificiis; non verti fuisset actus iurisdictionis S authoritatis, quam exercebat Ecclesia in suos filios. Igitur nemo se sinat obcaecari argumento captioso Hex ptistae, sic ratiocinantis: Ecclesia non exercuit injustitiam erga peccatores, privando eos assistentia sub celebrati ne divinorum mysteriorum , ergb non habebant ius ac istendi. Consequentia claudicat, est absurda, & risu digiana non sectas, ac si concluderes οῦ Magistratus non exeriscuit iniustitiam, privando fures bonis vitae & fortunae. ergo fures antea non habuere ius ad bona vitae & fortinae suae. idcirco praecise Ecclesia priva Verat peccatores, in punitionem transgressionum, iure assistendi divinis, quia ante habuerunt tale ius assistendi. Porro, quis nescit, Ecclesiam non privasse omnes omninb peccatores jure assistendi divinis mysteriis: non nisi quosdam insignes hoc iure exuit in poenam peccati enormis &scandalosi: imo postquam ejusmodi praevaricatores enormes percurrissenta certum poenitentiae st
dium, ac attigissent quartum ordinem poenitentium, qui appellabantur consistentes , jam admittebantur ad sacrificium adorabile usique ad finem Lyturgiae, quamvis ne dum fuerint reconciliati per absolutionis sententiari.
250쪽
rinbἔn omni sensu falsum est, generaliter pronuntiare,, ut facit Quenellus, peccatorem irrecontaiatum non hais, here ius allistendi sacrificio Missae. 2. Consecutiones,ex hoc principio oriundae, non mia nus sunt falsae, nec minus absurdae, qu1m ipsum princupium: hae sequelae & consecutiones sunt, quod omnis homo Christianus,Missam audiens in statu peccati mortalis, peccet mortaliter: & quod Ecclesia nunquam potuerit remittere de veteri disciplina primorum saeculorum. Secundum prima principia Quenelli nihil clarius, quam quod assistens Missae in statu peccati mortalis pedincet a virtaliter; quisquis enim exercet actionem, iure divino prohibitam, peccat mortaliter, si sit in materia gravi : Iuxta Quenellum assistere sacrificio Missae prohibΤ- tum est peccatori, non ex iure Ecclesiastico sed Divino,nisti prius sit reconciliatus, ergo toties peccatur mortaliter, quoties assistitur Missae in statu peccati mortalis: nonna haec est demonstratio e Nec minus evidens est, Ecclesiam nunquam potuis: se temperare veterem rigorem & disciplinam , si subsistat Quenelli principium: ad hoc enim, ut potui Tet concedere peccatoribus assistentiam sub sacrificio Missae, oportuisset dispensare in iuro divino, vi cujus peccatores reis moventur a Sacrificio; atqui compertum est, Ecclesiam haud posme dispensare in iure divino: ergo nec potuit, nec potest peccatoribus concedere , ut assistant sacrificio Missae r ergo indulgentia hodie usitata erga peccatores , quam Hexaptista credere simulat, non jam est prudens Pars III. Ηh indul-