Sebennytae Reliquiae

231쪽

κατεπίμπρασαν , ως Μανεθως ἱστορηγκε, Τυφωνίους καλοπιν- τες , καὶ τὴν Τεφρα αυτων λικμῶντες ηφανιζον καὶ διεσπειρον 'Aλλα τουτο μεν δρατο φανεραὶ καὶ καθ' ενα καιρονεν ταῖς κυνάσιν ημεραις αἱ δε τε.

Eundeui Manethonis locum sed suo utrumque modo referre lutarchum et orphyrium certi SSimum St, quamvis Marshamus, Canon Chron. p. 31P, et Iabloninius II p. 68 seq. paulo aliter iudicant, quoniam scilicet orphyrius Heliopoli, lutarchus in urbe Ilithriae ἀνθρωπο- θυσίαν abrogatam esse tradant. Statuunt igitur olim in utraque urbe pariter homines immolari solitos filisse, et de utraque Manethonem, sed diversis locis , id memoriae mandavisse. Sed quominus horum sententiam

probemus obstat ipse Porphyrius. Dicit enim Iunoni homines istos Heliopoli sacrificatos fuisse. Sed Iuno Aegyptiaca deo lire non συνθρονος Heliopoli fuit,

unde apparet nomen urbis apud eum eorruptum 8Se. Quare ne dubitemus pro 'Hλίου πολει, e lutarcho restituere ἐλ θυίας πολε λ). Ilithyiae urbem in Aegypto superiori prope Latopolim sitam fuisse docet Strabol. XVII p. 464, edit. Tinclin. qui idem addit ibi ἱερον inveniri. Spectat magnificum illud templum, paucos ante

annos destructum, deo Sevel et deae Sorsan consecratum ). SoWan non sine causa cum Lithyia Graeci comparabant apparet enim in monumentis parientibus mulieribus opem serens, cf. Champollio Epistol. ex Aegypt. Script p. 105 q. Minus aecurate 'Hραν eam interpretatur Manetho apud orphyrium Iuno Aegyptiae Sali appellatur, V. c. in inscriptione ad pagum Seuel reperta, ubi legimus ATEI THI KAL NPAI. Sed, ut sponte intelligitur, in comparandis Graecorum eum Aegyptiorum dii Saepius variatu .

232쪽

Quod ad rem ipsam, aneth h. l. erodoto plane adversatur. Negat enim ille, i. II c. 45, homines immolare Aegyptiis umquam moris fui88e, Graecosque, qui

illud assi arent morum Aegyptiorum ignaro se Stendere contendit.

Illius inprimis auctoritate freti, nonnulli viri docti in Manethonis relationem reiecerunt, atque contenderant sacrificia humana nunquam, ne antiquisita quidem temporibus, in Aegypto admissa fess8e. Quorum opinio non mediocriter ex eo confirmari videtur, quod in antiqui toteliographiis et scriptis Aegyptiorum eiusmodi ἀνθρωποθυσίας huc usque nullum vestigium inventum est. Quare operae pretium arbitror omnia. quibus Nostri relatio defendi queat, diligenter . . conferre. Primo animadvertendum egyptiis sacerdotibus antiquum hominum mactandorum morem non incognitum fuisse. Nam Diodoro Sic. sacerdotes mythum Busiridis ξενοκτονίας ex eo explicabant, quod antiquitus Aegypti reges ad Osiridis tumulum Typhonios homines himmolare soliti fuerint. Porro

in sigillo, quo victimas immolandas οἱ σφραγιωταί ΠΟ-tabant, homo insculptus erat in genu deSMevi, mani-ινε οδι ergum deductis, αε iugulo imminente ); ini Champollio Figeac, Aegyptus antiqua, p. 42 Sq.

Tῶν ἀνθρωποὶ τους ὁμοχρωμάτους πω υφωνι. l. I c. S. Uno verbo Manetho eos πυφωνίους recte appellat. J Castor apud Iutarchum de Iside c. 31. - Inter monumenta Aegyptiaca Muse Caroli X servantur quoque nonnulla eiusmodi fiagilla , quorum unum ligneum a Champollione in Descript M. C. memorat p. 70, Η Sin, continet tres homineS, eodem modo atque indicat Castor, in genua desidentes , manibus pono testim ligatis; sed loco ensis, quem Castor memorat, Supra e0 Canis aureus est, qui linea transversa ab iis separatur. Sigillum in superiori parte ornatur duabus Γιmis truthiocameli. Notas insculptas Champolii vertit Sor iba ictimarum. V Leemans ad Horopoli.

233쪽

qua sculptura vestigium antiquae hominum immolandorum consuetudinis superesse vidit Marsiimus, probante ablonshio Denique anyasis, si fides Seleuco apud Athenaeum l. V c. 22, p. 72, ubi de ἀνθ ρωποθυσία apud Aegyptios agebat, narrabat loco hominum immolatorum postea plaeeutas multas oblatas fuisse ). Quam bene illud Manethoniana illustret non opus est X-plicare Ceret homines, qui pro vivis postea Sacrificabantur, fuisse videntur πεμματα, placeriirer imagine hominis devincti et ad sacriscandum parati insignitae. Sid lutarchus, de Iside c. 30, tradit in certis quibusdam sacrificiis Aegyptios placentas ποπανα obtulisse, quae pro insigni asinum Vinctum impressum habebant. Haud dubie haec ποπανα loco viventis asini Typhonis smboli, sacrificabantur. Porphyrio porro discimus victima humanas, non SecuSae vitulos, a SacerdotibuS, σφραγισταῖς De μοσχοσφραγισταῖς nominatis, explorari et nota insigniri solitas fisisse. Quod veri non dissimila est. Solebant Aegyptii diis, non quae grata, Sed quae abominata iis esse putabant, sacrificare ) quare boum rufo tantum, ΤΠhoni μοχρωματους ), mactabant. Cavendum igituri Apud Athenaeum legitur πολλα μεν ἐπιθεῖναι λεγων πέμματα, pro quibus speciose ablonskius πολλα μεν αντὶ ἀνθ ριόπων, πάλαι, τυθεντων, ἐπιθεῖναι λεγων ζεαμ, ατα substituit. 2 Hac etiam in re Aegyptii a ceteris antiquitatis gentibus quam maxime discrepabant, qui quod cuique numini gratissimum censebant, illi osserre gaudebant. - Aegyptiorum morem bene explicavit Hecataeus, apud lutarch de IS. c. 6 , ubi tradit priscos Aegypti face dotes vinum libare solitos fuisse, non quod diis gratum putarent sed quasi sanguinem eorum, qui olim adVersus deos pugnavissent.. Typhonem πυρροχρουν, siridem μελάγ χρουν Aegyptii pingebant, cf. Plutarch de Isid. c. 33. - hic sic Aegyptii quoque μελάγχροες Vocantur apud erod. II e. 104, et in papyris Graecis. Insimorum ordinum Aegyptii ιιελίχροες describuntur, cf. oeckhius

234쪽

erat ne homo climoni immolaretur, quin nisu colore, aliisque necessariis indiciis Typhoniu esset Quum autem Aegyptii rubri colore, Osiridi μοχρωματοι , SSent, inde sequitur non nisi barbaros sacrificare licuisse. Plutarchus tempus indicat quo horrenda illa aera agerentur, εν ταῖς Κυνώ ν nempe ημεραις, quibus singulis

tres homines immolatos esse addit orphyrius res quoque homines sigi sto et apparent, of annot. tertia ad pag. I38 Fortasse ter singulis diebus singulos inomines ' mactabant.' Mox saltem iis erat multifaria sacra aer singulis diebus perficere: Sic Phitarchus, de Isidem 52, tradit Soli τριχο)ς xv ήμερας saerificari . Porphyrius, de abstin. q. I, refert

sacerdotes aliquid in Sacro multu operaturos τρὶς τῆς ημερας lavari solere, it in Sequenti capite addit, eos

καταφερομενον. hymnos in deorum honorem manere. Quare laser Rosett. q. Ain sacerdotes iubet τρὶς τῆς ἐμερας tolemaei simulacrum caerimonii Sagris prosequi. De immolandi ratione disertior lutarchus ist. embrorum in altari combustorum mineres ventilando dissipabant, ne quid amplius appareret Id Holocaustum igitur saeriscandi genus aera ista pertinebant, mutuS- modi sacrificium neque Hebraeis neque oraedis inusitatum Apud illos vero hostiaes holocaustae minis non dissipabatur, sed in secreto loco SerVRbat g. Numer. c. I v. . - Apud omnes fere antiquitatis populos Sacrisisti humiana olim viguisse constat. Multa

Explicatio documenti Aegyptiaci , papyi' inscripti , fBerol. 1821ὶ

p. 20 sq. - Μελάγχροες vulgo perperam interpretantur atros colore in monumentis semper Aegyptii et siris rubro colore depicti sunt; et mmianus Marcell. l. XXI c. 16 eos subfusculos L atratos describit Typhon tu m0numentis rufus erilitur.

235쪽

huius moris exempla collegit Marshamus an Chroii. p. 317, quibus adde τη Pelire, omnibus Ionibus sacra, de quibus cf. Mulierus oriens. I p. 29 sq. Amosis qui horrendum illum altum rubrogasses dieitur,

illustrissimae XVIII Dynastiae apud Africanum pater

est Nam de altero huius nominis rege, Sub quo Cambyses Aegyptum aggressus est cogitari nequit Quo tempore Herodotus Aegyptum a visitabat omnia huiusmodi Ἀνθ ρωποθυσία vestigia tam plane deleta erant, ut ni inquam eam exstitisse crederet. - Ex hoc uno fragmento satis intelligimus, quam luculentum, et nulla re unquam compen8andum, opus iaetura libri περὶ ἀρχαῖσμου interierit. 7. AEL1ΑΝUs, de Natur Animaliuri 1. X c. 16.

Etsi lutarchus suae relationis auctorem non nominat, iure tamen Bochartus, Hierog. I p. 99 ), statuit ex eodem sonte, quo elianus, eum haec hau8isse. Graecitas Aeliani non optima est. Primo illud ἀκουα nonnullos sesellit, inter quos Fabricii , qui Biblioth Graec. l. ΙΙΙ . XX vol. II p. 498 o Librum Φεum Maneshoniε ' ait, o haud vidiεδ ei uviceri eae es, quod dioi ἀκοεω εἰπεῖν. ' Sed imitari amat Aelianus antiquos Atticos 4eriptores apud riuos Ἀκοέω significati Bocharti coniecturam probant quirius ad Phitarchi l. l. Selineideriis p. 96.

236쪽

ἀκήκοα, audiri, novi, - es. Heindor ad Platon Gorg.

p. 503 C. - sine illo dubitandi indidio ). Iine igitivi

non ostiditur Manethonem ab Aeliano non fuisse lectum. Porro observandum quam magnifice Manethonem appellet σοφίας εἰς κρον λ 7λακοτα ανδρα findarus Olymp. v. 19, quemdam ἀκροσοφον nominat, quod Schosia Sta, iisdem prope verbis, quibus utitur Aelianus, τον εἰς ακρον ελ γλυθυτα σοφίας interpretatur. Sed illud ελαυνειν tali sensu exquisitius etiam et affectatius est. Si rem ipsam spectamus a vero non abhorret legem, qua totius Orientis populi a suillis camibus abstinerent, physicas habuisse causas. Idem saltem tradit Maemonides, a Bocharto Hierog. I p. 98, allatus uritissima causa, propter quam lex nobis prohibuit camibus suillis Vesci, est foeda porcorum sordities et quod multas Sordidasque res comedant.' Et aestus, istor. l. c. 4: o Sue abstinent Iudaei,' ait, o memoria cladis, quod eos scabies quondam vi paverat, cui id animal obnoxium.' Denique lutarchus Sympos l. IV c. 5 tradit

suem sub ventre λεπρας ἀναπλεων καὶ ψωρικον, ἐξανθ 7-

μάτων esse. s. praeterea DeWettius Archaeol Hebr. Q 88. Quod addit lutarchus, suem etiam Aegyptiis invisum esse, quod lima decresstente maxime salax sit, id quoque e Manethonis opere luxisse mihi videtur Aegyptiae doctrina erat animalia quaedam divinis luminibus inlusica esse quod . . de sue, alibi de oryge )traditur, et cynocephalo συμταθεία quaedam ad lunae et solis coniunctionem adscribitur ). Haec causa esse videtur, quapropter, ut memorat Herod. I. I c. 47, semel quotannis, plenilunii tempore sues immolarentur.

ij s. v. c. Demosthenis Olynth. II p. 34 v. 16: Philipp. I p. 6 v. 20 Philipp. III p. 123 v. 16 et passilia.

237쪽

Ex Eustathii loco suspieor apud Horum grammaticum illud de leone a Manethone relatum exclitisse, indeque utrumque, et Eustathium et auctorem tymol. M. illud descripsisse Horiis saltem communis illis fons erat. De libelli titulo, τα προς μυδοιον , Vidimu in protegom. p. LXXVII. Ad quam Herodoti relationem Manethonis φυσιολογουμενα de leone spectaverint, ne divinari quidem poteri. Ceteriun Aegyptios leonem mmquam dormire revera do- euisse testantur Aelianus ), de Nat. nim. l. V c. 39,

αγρυπνῶ ν εί; et orapollo, l. I c. 19, leonem Aegyptiis custodia symbolum esse dicit, πειθη δ λεων ν

bere vide prolegona. p. LXXVII.

238쪽

περὶ τῆς Αἰγυπτίων φιλοσοφίας. Diogenes h. l. Manethoniana cum Hecataei relationibus adeo confundit, ut, nisi aliunde lucem anelaeam , distinguere ea non possimus quare ungeni o p. 94omnia Manethon arrogare sibi permisit ). Sed eo confugere non est necesse Notum enim est libros de Aegyptiorum apientia auctorem habuisse Hecataeum Abderitam non dilesium, quocum saepe confinditur), ex quo magnam partem hausit Diodorus Siculus, qui contra Manethonis opere non USUS St. Quum igitur sere omnia, quae nostro loe Diogene refert, a Diodoro quoque , Sine Seriptori nomine , proferantvi', verisimile est haec omnia ecataeo, reliqua tantum Manethoni tribuenda esse Aecedit quod nomina, quae Bun senius e Manethone hausta praedistat, ab eo prosecta nullomodo esse possunt. Sic v. e. quae de siride, Sole, et de Iside, Luna, memorantur, Graecorum philosophiam physicam Sapiunt. Diodorus eadem plane narrat . I c. 11: Toυς δ ουν κατ Aῖγυ

ριν, ἐν δε Ισιν νομνώσαι. um ergo dubitamus Hestatae ea adscribere, ex quo Diodorus quoque hausisse potest Idem de origine mundi et animalium statuendum, quam eodem modo, quo Diogenes, explicat Diodorus 1. I . .i quae sequuntur apud Diog. Laert Manethoni etiam Bunsenius tribuit, quamvis ipso Diogene testant , ex Hecataeo et ristagora desumta

sunt.

2 Cf. Mulierus, de Hecatae Milesio p. X in praefat. ad colleci. fragm. Histor. Graecor.

239쪽

Nihil igitur a Manetlione mutuatus videtur Diogenes Laertius nisi ea, quae de symbolis deor a refert. Sed non probabile est hae tantum eum suisse descripturum, Si ipsum Manethonis opus adhibuisset, quapropter opinor eum Manethoniana sua alii recentiori scriptori debere. Ceterum δωrabaeum et accipitrem revera apud Aegyptios symboli de Solem signifieare plures confirmant. De carabaeo est auctores a Leemansio ad ora poli. l. I c. 10, p. 163, allati, et de Moisilre, Osiridem symbolice designante, lutarchus de Iside c. l. Quid δράκων h. l. denotet incertum est: si aδili*cum, ut vult im- senius L . , aut Germutata, Serpentem ab eliano, N. . l. X c. 31 descriptam, quod verisimilius arbitror, vere Manetho tradidit symbola enim dearum, inprimis Isidis, Sunt.

Haec novem sola fragmenta sunt, quae a Veteribus e Manethonis Archaeologic Opere servata sunt. Haud

dubie multo plura apud eos hic illic latent, quae ta

men, quia script0ris nomen non ad Scriptum est, non sine controversia illi restitui possunt. Quae vero probabili coniectura ad librum περὶ ρχ. καὶ reo referri posse mihi videntur, nunc recensebo.

10. SLUTAR HUs, de Inide, Oδiride, c. 2 c. 80 et 1. Constat anethonem scripsisse de orasteo praeparatisve es protegom. p. LXXVI. Plutarchus autem, hii Manethonem ante oculos habuit, in conscribendo opusculo de Iside et Osiride, huius libelli . I, diligenter omnia, quae ad astrum istud μι Πια pertinent, e omit, unde iure effecisse videtur Bunsenius I p. 97 haec omnia Manethone lutarchum accepisse. Sed quae de κυφι hi narrat, arcte cohaerent cum praecedenti trium quotidianorum aerificiorum descriptiones quare haec quoque e Manethone desumta videntur, quem de toto Aegyptiorum sacro cultu egisse iam vidimus es pro-

240쪽

legomen. p. LXXV. - Quae ergo Manethon reddenda videntur, omissis Plutarchi philosophumenis, haec sunt:

γενων vulgo male μνων l. συντιθεμενων εστι , μελιτος καὶ οἴνου καὶ σταφιδος καὶ κυπερου, ρύτιν 17 τ καὶ σμωρνης καὶ ἀσπαλώθου και σεσε λεω ς, ετ δε σχίνου et καὶ σφώλτου καὶ θρυου Xylinde θ ρίου, Squirius κροκου reponendum coniicit καὶ λαπώθου προ δε τουτοις ἀρκευθίδων ἀμφοιν , Τήν με μείζονα, ην δε ελώzτονα καλουσι καὶ καρδαις μου καὶ καλὰ μου. Συντίθενται δε υχ πως τυχεν, ἀλλὰ γραμ

Accurata suffimenti praescriptio sacerdotem prodit, et cetera omnia non si ab auctore totam Aegyptiacam antiquitatem bene tenente scripta esse possunt. e singulis diebus odores adolere, et universe Sacrifieare, solitos Aegyptios fuisse in annot ad ham. 6 Xemplis comprobavi. 'Fητίνη, retina, ad gummi genera pertinet, de quibus linius Hist. Nat. l. XIII c. 11, 20 mmdoptimum δε eae eis plia vina convenis.' Fortasse hoc optimum unam1 ρντίνη Manethoni est Σμυρναν,

i Haec verba Plutarcho imissa, incidenda esse totius loci nexu demonstrat.

라틴어 텍스트