장음표시 사용
121쪽
Praefationem quam ipse Prologum vocat , qui brevistimus est) , ct Narrationem primum partimur I Narrati nem autem in duas deinceps partes : in quarum prima de necessitate, unitate , praestantia , subjecto , & aliis ad sacram Theologiam spectantibus , tamquam secunda Praesatione, unica quaestione, quae prima est, tractat qua etiam benevolos , dociles , & attentos lectores sibi facit : in po- seriore felicibus auspiciis , tamquam solii ta navi , datis velis, in altum divinitatis mare se immittit. Nam de Deo quadraginta tribus quaestionibus, quantum homini fas est,
locupletissime , subtilissime, & luculentissime verba facit ;sed ita , ut primum sex & viginti quaestionibus prioribus de his, quae absoluta a Theologis dicuntur , quae essentiae Dei conveniunt , & ob id tribus personis Patri, &Filio, & Spiritui sancto communia sunt , quorum pleraque quadan tenus communicabilia cum creaturis sunt , &quae Philosophi etiam Platonici,& Aristotelici lumine naturae non parum sunt consequuti ; confestimque de Trinitate peri narum , hoc est, de aeterna generatione Divini Verbi , de processione Spiritus sancti , de relatio nibus divinis & proprietatibus , deque hujusmodi aliis ,
quae ad personas divinas spectant, accuratissime agit: quae, ut sunt creaturis incommunicabilia, ita Philo psis prorsus inaccefla fuisse etiam ostendit. Hanc partem I7. quaestionibus sequentibus complectitur , & a Deo in se , ad Deum extra se in ejus operationibus externis, & essectibus progreditur. Cumque quatuor sint hujusmodi operationes , rcrum creatio , gubernatio , humani generis redemptio, & glorificatio ; rerumque creationem distinctio oc ornatus sequantur , & creaturarum alia omnino spiritualis si di incorporea , alia omnino corporalis , alia vero utriusque partieeps , ac veluti nexus quidam; sic pulcherrimo artificio progreditur , ut primum de creatione, -hoc est, de actione dc modo, quo a Deo creaturae in lucem prcdicre , tribus quaestionibus agat , ψ s. & 46. deinde in . de earum distinctione in communi ; subindeque in Od. S 49. de speciali hac earum distinctione , qua passim homines utimur in bonum, & malum; & postremo de spirituali creatura , quae Angelus est , a S quaestione ad 6 . usque, ubi essentiam , locum , motum,
122쪽
potentiam, operationem, & alias bonorum , & malorum Angelorum, qui Daemones dicuntur , affectiones perscrutatur. Quo peracto, in 63.quaestione de creatura omnino corporali , tamquam de altero extremo , & superiori opposito, usque ad 7 . verba facit: quo loco primum libri Geneseos caput, omnium dissicillimum , hoc est, creati
nem , partitionem , ct ornatum corporeae hujus molis , quam mundum vocamus, eruditissime explicat. In 7S. vero usque ad 9α inelusive, naturam & affectiones hominis: qui nexus quidam ligamentumque rerum esse videtur, di quod ad animam , . ejusque facultates , ct operationes attinet, ita copiose & accurate edisserit , ut aegre Aristotelis libros de Anima, ct aliorum Philosophorum ea de re dis. putationes quis intelligere, aut etiam dijudicare sine Thomae praesidio possit. Cum vero constitutionem, dc crasim humani corporis diligentius discutere Philosophi naturalis, aut etiam Medici magis , quam Theologi esse videatur, de ea pauciora verba , hoc est , non nisi quantum oportuit , fecit a 9 I. qtuestione usque ad Ioa. Ac ibi quidem & de prima hominis productione , tam maris, quam foeminae, ac de statu & conditione utriusque, quod ad intellectum spectat, & voluntatem, quoad corpus , di vitae conservationem , liberorum procreationem; locumque demum, in quo selicissime degebat, qui Paradisus, ut plurimum, dicitur, tractat cumulatissime . Et cum hactenus de creationis opere, sive quod idem est de effectibus Dei creantis egisset , confestim de gubernatione , qua omnia suaviter regit, di moderatur ; deque illius effectibus , qui
varii & multiplices sunt, tam in creatura corporea, quam
in incorporea , & media , quae homines ipsi sumus , ad Calcem voluminis usque, disertissime & locupletissime disi
Quoniam vero hominis gratia & universa creata suis. se credimus , di editas sacras Scripturas , uti Paulus admonet: neque enim Angeli Scripturis indigent, sicut &D. Augusti mis dixit ); idcirco consuevere Theologi , viri clarissimi, de homine, qui imago Dei cst, plura, ct ca qui-dcm cumulatissima verba facere ; tamquam videlicet suae dignitatis illum etiam hoc modo commonefacientes, S adbcneficiorum . quae innumerabilia ipse , cum naturalia ,
123쪽
tum sit pernaturalia a Deo accepit, recordationem, & gratiarum actionem impellentes: inde effectum est, ut in secunda parte Summae, quam propter ejus magnitudinem Λu.ctor in duas partitus est & ob id Primam lacundae, & se.
cundam secundae frequenter audis de homine potissimum agat I S hoc profecto , quatenus suorum operum libero arbitrio, quo praeditus est, principium est, ct potestatem habet. Et quia gratia finis cuncta fiunt, ob id a consideratione finis seribendi initium in Prima secundae caepit :de quo , primum quidem in communi disputat, ac postea de eo seorsum , qui felicitas S. beatitudo nuncupatur, prioribus quinque quaestionibus tractat. Finis enim in moralibus principii locum obtinet: inde enim eorum, quae aguntur , postulari , & asserri ratio solet quapropter quilibet artifex a principiis auspicatur. Rursum , quia finis objectum est, & objecta sunt priora actibus; ea propter de fine primum, di merito sane , verba fecit. Et subinde a 6.
quaestione ad 21. de actionibus humanis, hoc est, quae coninsulto ac ratione adhibita a nobis fiunt , deque illas consequentibus. At vero a ZZ. usque ad q8. tractat de perturbationibus anima: quas ct affectus nostri vocant, Graeci πάθη, ipse vero passiones) nobis, S brutis communibus. Α 8. autem , ab actibus tum homini propriis , tum illicum bestiis communibus, tamquam a notioribus , ut dis. serendi ratio exigit, ad principia illorum conscendit . quorum geminum internum esse videtur, potentia nimirum,& habitus; alia externa , Deus optimus Maximus , qui nos perpetuo ad bonum pertrahit , ac Diabolus generis nostri antiquus hostis, qui eo totus incumbit, ut nos Pem dat, di a fine supernaturali extrudat. Sed omnino prataerit potentiam , quod in prima parte de illa copiose antea tractasset, atque in s. quaestione subtilissimam , di prorsus dissicillimam de habitibus perscrutationem aggreditur, antiquioribus Patribus vel prorsus incognitam , vel perstinctorie , & veIuti per transennam significatam. Quibus primum in universali examinatis, moxque in particulari, nempe iis , qui virtutes dicuntur; & postremo cum declarasset , quae vitia sigillatim singulis virtutibus opponunturusque ad 89. quaestionem , mox in . adornat instructionem de externis humanarum operationum principiis. Et l prae-
124쪽
praeterita Daemonum mentione , quod in priori parte copiose de illis di meruisset, rursum de Deo ea ratione agit , quod cum duplici veluti organo uti videatur ad ducendos, promovendosque homines ad virtutes ; legibus nimirum , quibus quid agere debeant, quidve omittere praescribitur ;& gratia, qua juvantur, ut operibus legum praeceptis re L pondeant et primum de legibus , a 9O. quaestione ad Io 8. usque ita pertractat, ut nihil, quod ad illarum rationem, vim causas, partitiones, & effectus pertineat quocumque tandem nomine censeantur; hoc est, sive aeterna sit, sive naturalis, sive Mosaica, vel Evangelica, aut humana, aut membrorum desiderare severissimus judex possit : postremo de gratiae necessitate, essentia, partitionibus , causis , ct effectibus usque ad II . quaestionem, quae postrema est, ipse plenus gratia , magna cum laude docet. Hanc si recentiores Ecclesiae hostes diligenter evolverent , non eas
de gratia, & libero arbitrio, de justificatione, deque his
rebus cognatis dogmatibus turbas , di seditiones , quas pii omnes tantopere deploraset , ita turpiter , pernicioseque
In Secunda secundae vero, tamquam a genere ad species confestim descendit. Nam cum de virtutibus , di eorum oppositis vitiis, qliae & peccata dicuntur, deque aliis ad moralem materiam pertinentibus , communem & universalem considerationem in Prima secundae fecisset; operae pretium se facturum putavit, si praeterea ea omnia in species suas dispertiret , di sigillatim doceret . Etenim actionibus humanis obeundis quod circa particularia versentur 9 universaliores doctrinae morales minus prosunt :Proinde de virtutibus , di vitiis seorsum, ac speciatim sibi agendum suscepit. Et eum donis illis praestantissimis, quae Spiritus Sancti dicuntur , quibus aliquae intellectuales viris
tutes amnes admodum sunt , & nomine cum iis communicant , Deus ad bene beateque vivendum homines promoveat, & suis praeceptis impellat dantur enim praecepta de actibus virtutum θ , on id hunc ordinem differendo perenniter servat, ut primum agat de virtute, deinde de vitio, sive peccato, quod illi opponitur: elucescunt enim opposita magis, cum juxta se ponuntur); deinceps de dono Spiritu Sancti illi virtuti, quam expendit , asi
125쪽
sine, & de praecepto divino, quo illa virtus praecipitur
deque virtuti unicuique connexis , di eorum oppositis. Haec est S. Doctoris illic perpetua methodus , ii ue doctrinae ordo. Agit autem primo de virtutibus TheOIogicis, fide, spe, & charitate, a prima quaestione, usque ad 46. nam de fide, illique correspondentibus, 16. quaestionibus prioribus tractat ; de spe subinde, a II. usque ad ZZ. de charitateque confestim , a 23. ad 46. usque. Iam Vero in q7. de moralibus , quae Cardinales vocantur, quod classicae sint, ct aliarum veluti capita ; & de earum partibus integralibus , di subjectivis , earumdemque anneXis , ad I 82. usque locupletissime edisserit ; huncque tenorem servat, ut a notioribus ubique progrediatur, hoc est,
ab objectis ad actus , & ab actibus ad habitus , subjecta ,
causas , effectus, tam internos , quam externos , quorum posteriores fructus quoque vocantur; & inde ad eorum opinposita, partitiones,&affectiones. Principem autem moralium virtutum prudentiam , quae etiam virtus intellectualis est , a quaesione 47. ad 36. explicat ; deinde in s
agit de justitia , usque ad I 22. in qua reperies tractatio nem nobilissimam de religione , quae virtus annexa est
justitiae , deque actibus , & vitiis illi oppositis: quae omnia
admodum opportuna esse, & necessaria videntur hoc tempore. In I 23. quaestione de fortitudine agit, usque ad I I. a qua , usque ad I7O. de temperantia docet . Cumqu virtutes Titeologicae , dc Morales , quas enumeravimus , ad hominum omnium status & conditiones spectare videantur; aliaque sint praeterea Dei dona , quae non omnibus , sed seorsum aliquibus in Ecclesiae beneficium Deus
impertiri solet , quae convenienter a Theologis gratiae gratis datae dicuntur: de iis quoque explicare subinde eo ordine properat , ut principem locum tribuat illis , quae ad cognitionem, qualis est prophetia; secundum illis, quae ad elocutionem , ut donum linguarum, sermonis, scientiae, & sapientiae; tertium illis, quae ad operationem, Cujusmodi est gratia miraculorum, pertinent; & de his quidem a III. usque ad I 78. tractat. Porro quia homines inter se, non virtutibus solum,& gratiis gratis datis, Nerum etiam operationum studiis , & ossiciorum multiplicitate ,
ac varietate statuum differunt; ideo, nequid expetere in
126쪽
praeclarissimo opere possemus , quod ad hominem recte dignoscendum, restituendumque faceret , mox illis explicatis , ad vitam contemplativam , & activam expendendam quae studia operationum diversa sunt sese transfert, a r 79. quaestione videlicet, usque ad I 82. postremoque ossicia, & flatus, qui personae obligationem quamdam dicunt, a I 83. ad calcem operis , hoc est, ad 18'. usque absolvit. In qua explicatione de illis in genere primum agit, deinde ad statum perfectionis descendit , di inde ad statum
Episcoporum , & Religiosorum. Ubi quid Episcopi sint, quidve Religiosi ; quaeque eorum professioni , di ordini
Conveniant ; quomodo secernantur Religiones , & quid agere debeant, abunde edocet. Et hic finem felicissimum imponit fecundae parti , quam Gerson omnium scriptis , qui materiam Moralem hanc tractarunt, praeserre non gravate quoque videtur : est enim perspicua , Iocuples , &subtilis, &, ut ego arbitror, Aristotelis Moralia longius, quam censere quisquam possit, ordine & copia antecellit. Neque tot oppugnatores habuit haec pars , quot priores habuerunt. Unus Μartinus Magister Parisiensis Patrum memoria fuit, qui eam alicubi notare ausus est; sed ejus nenias Cardinalis Cajetanus diserte ac copiose retudit , ac plane longius explosit. In tertia parte demum de Christo Domino, ac Salvatore nostro ; deque illius beneficiis ad capessendam salutem humano generi praestitis, agit. Ille enim solus css, qui hominem, quem condiderat , in supernam beatitudi-3 em perducere potuit. Quamobrem ab opere gubernationis , ad opus redemptionis progressus, de medico, & medicamentim animarum nostrarum, quae Sacramenta Ecclesiae sunt, agit: & de priore quidem, ad 59. quaestionem de posterioribus autem , ad operis calcem usque , copiosedi feliciter. Et de Christo Domino eum ordinem quidem servat, ut primum quae ad illius Incarnationem pertinent, deque coassumptis , & consequentibus , di quovis modo ad illam spectantibus doceat; deinde de Conceptione, Nativitate, Circumcisione, Baptismo , Conversatione, Tentatione, Doctrina, Miraculis, Transfiguratione, Passione, Morte , Sepultura, Descensu ad inseros , Resurrectione,
Ascensione, Sessione ad dexteram Patris, & judiciaria potesta
127쪽
testate. Quibus egregie declaratis, consessim ad Sacramenista explicanda progreditur: de quibus in genere primum, quid nam sint, quae eorum necessitas , qui effectus , quae causae , quod numerus , & modus , a 6O. videlicet quaestione, ad 6 s. explicat. In 66. autem agit de primo omnium Sacramentorum, quod est Baptisma, usque ad 7 I. In 7 2. vero de sacramento Confirmationis, sive, ut alii vocant, Chrismatis . In 73. porro , usque ad 83. augustissimum Sacramentorum omnium Eucharistiam ita pertractat , ut in eo argumento vires omnes ingenii & eruditionis suae adhibuisse , ac veIuti profudisse Erasmo , & merito quidem, visus sit I & inde usque ad ca Icem, de Poenitentiae sacramento , ejusque partibus agit: & ita, cum per mortem ei non licuerit ulterius progredi , finem totius operis nobilissimi omnium , ut dicebamus , & divinissimi hic habemus. Quod omnium postremus libelIus ille , Compendium Theologiae inscriptus, angustus sane , sed tamen doctissimus & pulcherrimus , tamquam coronis quaedam &epilogus subsequi potest. Sed ad doctrinam illius in universum, ac generatim e XPonendam revertor : quam plane quanti fecerint viri eruditissimi, Graeci,& Latini, qui non modo in Ecclesia, dum viverent, summas Praefecturas gesserunt , verum etiam & eorum plures egregia monumenta posteris reliquerunt , ego , iis nominatim citatis , ac eorumdem dispositis verbis , jam ostendam : qui tamen nec ex ejus schola prodiisse videntur, nec in illius verba perpetuo jurasse; ne domestica testimonia, quae nullius esse ponderis solent, me citasse quispiam dicat. Quamobrem intelligent iuniores sanctarum literarum tyrones,& candidati , Ionge aliter celebres & primae notae homines , atque gregarii quidam & indocti , vel haeretici , vel obtrcctatores faciant , de hoc fulgentissimo Ecclesiae catholicae Sole & sentire, & loqui. Habebo autem dignitatis eorum magis, quam temporis, in quo floruerunt, hoc loco, rationem. Ergo, ut principem locum Ecclesiae tribuam , his illa praeconiis Thomae scripta grate sane & lae- tanter extollit: Sisus is is , grata facundia , celsa , ct ra , firma sententia. Hem, quomodo poterat Ecclesia Thomae doctrinam honorificentius suis filiis commendare λ Innocentius autem , ut Opinor, Quintus: nam unum hoc test, Disiliros by GOoule
128쪽
testimonium in fonte , ut ajunt , non vidi ; sed reserenis te Pirgamano Pa tritio Veneto , ct cive meo , cui habendam esse fidem semper existimavi) qui & Petrus de Tarantasia in ordine Praedicatorum dicebatur, eminentis scientiae vir I cui in Parisiensi Academia cum Thoma floruit, cujusque scripta D. Thomas se legisse ostendit , quare dc plerosque illius articulos , demandante Magistro Ordinis,
sarticulari libello accuratissime expendit ; sic alicubi detestore nostro scriptum reliquit : Hujus doctoris sapientia Irae caeteris , excepIa Canonica scriptura , babet proprieta
rem verborum , modum dicendorum, veritaIem senIenIiarum; ita ut numquam , qui eum tenuit , in υeniatur a tramiIe ve
ritatis devi e , oe qui eum impugnavit , semper fuit de veritate suspectus. I3 Urbanus autem V. in hunc mo
dum : Volumus insuper , S tenore praesentium injungimus , ut dicti B. Thomae Poctrinam , tamquam veridicam, ct carbolicam sectemini , eamque sudeatis IoIis viribus ampliare. Ioannes vero vigesimus secundus , qui Beatum hunc Doctorem Sa iactorum Catalogo adscripsit , cum de miraculis ab eo editis verba fierent in praestantissimorum virorum corona , teste Gersone , fertur dixisse , Non esse de ejus miraculis LebemenIer curandum , quippequi tot miracula focis, quot quaestiones determinavit. Porro autem & Pius v. nuperrime in Bulla super celebratione festivitatis S. Thomae , ita scribit. Sed quoniam omnipotentis Dei proυidenis ria factum est, ut Angelici Dorioris vi S veritate doctrinae ex eo tempore , quo caelestibus risibus ascriptus fuit, multae,
quae s ra J Consentiunt non η ulli Vielmio
elogium istud Innocent. V. attribuenti; sed alii tamen dicere malunt illud ab Innocent. I.ptodiisse. Petrus de Alva, da otiar a D.
uisse vincentium sandellum an . a s. sed hominem vaniloquum egregie refellunt Apologistae s. Thomae alias citati. Videri poterit etiam Clemens Capellus ineruditaisimo opusculo a non umo . Brixiae anno x O .ed tu, cui titulus est ι . Ol. i. δεινi satidiis. Damiti iei Brixia. Didaciis Alorales in Lauis'. D. pag. 8 . di seo. se hoc innocen. D elog;tim legi me ten Mitie Neapoli in os ut uio 3133. Iacobi A si tu i . qui Asis us. Hi e Echaido anno i s. diem extremum ubiurat. In hae nostra Bibliotheca in eiMO- rata duo habemus edita exemplaris πιιvia perti de Bergomo super omnia Opera Ditin.
quibus in Exemplaribus ante Talvia eiusdem exordium exhibetur hoc elogium Innocenistii simul eum elotici Urbani . quod heie apud Vielmium sequitur. Huius Editionis Tah, a petii de Belgomo an. s. aste meis minit etiam Peregrinus oriandus in opere inscriptor Origine. e prostrea dei a Stampa . ubi de A Gguido illo loqui ιur. Atque naec una Editio ante an. 34 3. habita sussiceret ad os Alvae obstruendum. Hane Editionem non vidisse credendus est Echardus . qui Tom. I. de pereo illo agens eam reiicit ad
129쪽
quae deinceps exortae sunt haereses, confusae ct eonvictae dissiparenthr. , oec. I Sed di Bessarion Cardinalis Nicae
nus, di Patriarcha Constantinopolitanus, eumdem hac honorifica praefatione interdum citavit : Thomas Aquinas, ait, non minus inter sanetos dodlissimus , quam inter docios
sis a ti mys. Joannes Fischerus Cardinalis , atque Episcopus RoΩ
sensis, S Martyr beatissi navis, cum adversus Lutherum pugnat , ita loquitur: Neque Thomas Aquinas , usqηe adeo tibi , Lurbere parvipendendus est, quem plerique, in sacris literis exercitatissimi, Theologiae sorem appellare consueverunt. Hunc sequutus Gaspar Contarenus Cardinalis, ita scriptum reliquit: Hane Avicennae positionem D. Nomas excellenti mus , ac numquam satis laudatus, satis escaci ratione reprebenis dii. Sed di Georgius Scholarius Patriarcha Conflantinopolitanus, ac mutato de more nomine, vocatus Gennadius, Doctorem nostrum quodam in loco ita exornat, Μ ichaele Sophiano interprete : Thomam, inquit, Aquinarem nescio aualiquis suorum sectatorum , plusquam ego, admiretur , es colat. Ego ,siquis ejus scriptis animum adhibuerit , hune nullis aliis indigere opinox musis I satisque ei esse, sua recte percipere posse. Sed quoniam Lalorum nonnulli , iique ex Franciscanorum coetu, recenIioribus quibusdam doctoribus ita ad fieti sunt, ut non folum eorum partes tueri, verum etiam, prae niamio erga illos studio, in banc Doctorem invehi, atque mal dicere conentur, qui UeI ab iis ipsis , quos praeferendos censent, maximam meruit laudem; atque squid illis υA addia luse, υeI excogitasse accidit, in boo eos tamquam discipulos repraeceptore occasionem accepilfe verisimile est. Hane igitur Ob eausam , onus interpretandi buisse libelli suscepi , ut libio enderem , quonam ingenii acumine vir Me praeditus esset ,
quo judicio , qua denique subtilitate ; quom ipsi , si Dilae
placet , crastudinem appellare non erubescunt, quamquam propter judicii inopiam , ejusque debili; aI em ita censeant. Junioribus enim, qui vel aliqvid addiderint , vel excogitaυerint , suae non sunι xegandae laudes s illi vero, tamquam omnium
1 cetera subsequentium R. R. onis Ioela . in ηυIDνia ον d. Pνaά. qui & omnia mistis. ad usque Clementem XII. S. Thomae stea summatim eomplexus est Nur. VIII.indo linam ornantia , di commendantia Di- Tra et in do cans risi grati νrem. titulo ε.que n. ploutata, exhibet vir. cui multum debet. ει a. Leo ri sus etiam p. Antonius Guron M. ω a quo etiam maiora ire t ordo noster . ae itiin. liv. s. cha p. t. di sei Antoninus silc licet Brevi na, tuas quaque
130쪽
nium praeceptori benemerito , majoris doctrin.e viro , jure optimo majores habendae sunt grati.e. Quamobrem edi Nomanae Ecclesiae suffragiis ornatus,'in Diυorum numerum es relatus I cum reliqui solum inter Scholasticos eo ressus aliquid honoris sint consequuti Nilus quoque Thessalonicen- sis Archiepiscopus , Georglo Scholario aequalis , eodem Sophiano interprete , hunc in modum : Thomas Latinae Theologiae facile priηceps. His Ainbrosius Catharinus, Archiepiscopus Compsanus, ad hunc modum ferme subscribit:
Neque propterea detrabimus quidquam Thomae doctrinae, nee impugnamus enm , ut quidam imperite putant . Nam pro
eminenti ejus scientia , ego frequenter illud Uurpare soleo: Illa sciat se υnlde profecisse , cui Nomas valde placebit . Praestat autem & AEgidii Romani, Archiepiscopi Bituricensis , de quo superiori libro meminimus , hoc locupleti Lmum audire testimonium , quod mihi profecto volupe semper fuit audire: Quare detraxi si sermonibus veritaris p eum e vobis nullus sit , qui possit arguere me . Ad increpandum
tantum eloquia continvaris , oe in ventum verba profertis:
super pupillum irruitis ,-subuertere niIimini amicum ve-srum. Respondete , obsecro , absque contentione, loquentes id , quod fisum est , judicate ς θ non inυenietis in lingua mea iniquitatem , nec in faucibus meis stultitia personabit , Iob 6. cui estis proposita optime in persona Fratris Thomae, Doctoris eximii, cujus doctrina fulget Ecclesia , potest proponi quibusdam , qui ejus doctrinam , imo υeritasem ,
quam docuit, depravare nituntur , ipsus sermonibus veritate planis , S spiritu υeritatis instigante conscriptis , detrahentes e ct haec est eorum sentenita , de verbo ad verbum per sit vlos articulos digesa , ct conυenienter ex dictis ejusdem Venerabilis Doctoris exIerminata , ut , Deo juvan-re , patebit. Et in calce operis rursus ait: me enim sciendum , quod ad omnia , quae isi contra Nomam a principio adduxerunt , facillime per ejus verba veritate plena poterit respouderi I pro aliquibus ramen habendo omisnia scripta ejusdem , quae isti , ut ex processu eorum evidentius liquet , nixi Junt depraυare e nulli dubium facul- ratem deesse , quorum forsan manibus ista eorum depravatio devenire conii et . Nunc verba ejus, nunc sententiam cp - μα capere potuimus articulis singulis curaυimus , ad omnia respou