장음표시 사용
91쪽
Midiae autem contumeliosam versandi rationem,Diisenis quoque Cynici exemplo, probat Diogenes Laertius. Nihilo m,nus ex Plutarcho in vita Demosthenis adparet, ipsum secum dia praecelluisse, caussasque aliquando publieas egiste, pluribus adliace in re publica muneribus lanctum. Si Ulpiano credi- mus, quo tempore Demosthenem lacessivit, laτπαραὶμ gessit, unde lux aliqua orationi Midianae p. l9. accendi poterit. Fratrem habuit Thrasylochum, Demostheni pariter insensum; ut ex hae ct secunda contra Aphobum oratione constiti Sed nos ad ipsas, quibus oratio illustratur, notas accingamur. Ex multis vel phrpauea speciminis loco adseremus. Ad p. 39. lin. s. ' λη notatur, quod haec formula semper proxime antecedentem sententiam respiciat, sitque ςlliptica pro es ἰά μη ουτως ἔχει, zons Marc. II, 22, Matth. UlIII, II. Luc. U, 36. pag. . 43. lin. 4. ubi pro ἰδίας legit οσιζαις, addit Marklandi aliquam notarum, quas cum Wolfianis diligenter conjunxit, aesuliinde examinavit. Illi videtur sormula in sacris prosanis suisse: ασια ειρας λειῶς -οιρισπεροις) σχειν, cui sorte adludat Paullus I Tim. II, 8. Ad p. s 6. lin. 3. γο e. ἄν ere observatur hune locum trailavit se Quinctilianum H, a.
ubi rei atrocitatem ex iis quae circumstant rebus considerat. Eodem animo locum expendit Claudius Saturninus de poenis paganorum L. XVI. 6. D. de poenis: qui totam hanc periodum, verum ex codd. inemendatis, descripsit, juxtaque interpretatur. Graeca ipsa laudantur & sine quam emendate in βασιλικων L. LX. tit. s r. Rhetoricas virtutes in his vellis exponunt, vimque τ- ρισυvδε ν Plutarchus Platon. quaest. versus finem, ct Dionysius Longinus per totam secti nem in iniam. Meminit etiam Stobaeus serm. XI LII. lusce verbis: ΔηαοσΘενης γα/-τω βλεMMαπι υβρυζειν τινας, η, ἀφορa σοι ει ι τα τοιαυrα, Ῥὰ μεστα θα- τους --.ττους υπ' αυτων. Ex hisce & aliis locis constat, quam secu-
lo ab antiquis lecta fuerit, & quasi enarrata pulcherrima haec oratio, immo pariter studiose ab omnibus ornata verbis
92쪽
magnifieis, cons. Plin. L. VII. ep. 3α ad F. 2ς. pag. ε 3. lin. 3. dicitur, quod cum loquatur hoc loco Demosthenes de Alcibiade, illa ecleberrimo duce, non consentiat cum Plutarcho , nec cum Andocide. qui in hoc negotio fide dignior, quod aequesis fuerit At bladi, & in eum orationem compo- Iruerit, in qua ejus genus accurate recenset. Credit uigo no- , nec oratoria astutia Demesilienem de illo Ateibiade dixisse, quae Alcibiadi juniori, prioris illius filio, conveniebant, quem λειποταξας Lysias accusavit. Transhilit ergo siςmma filii ad patrem, non ignoratione veri, sed eo quod ad propositum . faciebat. Cons. Almerium ad Plutarchi Periclem, exercit. p. Ist. & ad Aristophanis Aves p. 7s 4. Meus. Att. Lect. VI, 12. Villisum ad Mausaci notas in Harpocr. v. AME.άδες, item Hales mendat. Im, I. ubi hunc Demosthenis duplicem errorem fissius persequitur. Neque enim Alcibiades patet genus paternum ab Alcmaeonidis, neque maternum ab Hipponici domo, duxit. Eodem errorς, quo Demosthenes, tenetur δ' etiam Libanius declam. VIIII. Et hujus modi generis alia, rebaica praesertim, addidit editor celeberrimus. Neque hoe solum; adjunxit pariter Iacobi Jurini M. D. viri clarissimi, ad
hancce Demosthenis orationem notas, quae mere quidem criticae, nimium exigerent spatium, si, una cum Taylori in Lyeurgum abs vel examinari, vel saltem excerpi deberent, omnes. Illud addirnus, curgi orationem, suis, praeter ceteraS, adnotationibus instructam. una cum dissertationibus quibusdam brevioribus, de oratoris vita, dialecho Attica, doctrina rhetorica, Praeceptis vitae, sub genera sua redactis atque expositis, deque eonvenientia stili potissimum Lycurgei .cum novo testamento, paratam prelo habere, nec nisi bibliopolae linpensas exspectare I. G. Haupimannum, eloquentiae in iss. Ruthcneo professor m. Cui quidem instituto propediem, ultra vulgus sapientem, hoc est litteraturae, non solius lucri cupidiam, libralium vovemus..
HISTO IRE DE CARAUSIUS, EMPERE
A la grande Metagne, Collegue de Diocletim er
93쪽
Vita Grais sit, Impe3aioris Magni Fritanniae, Dinktiam ae Maximiani Colli D, numis inserata per
Crausi ut multa sunt praeclara iacta, ita virtus ejus, in
bello a Maximiano Herculio contra Bagaud*s gesto, primum eminuit. Agrorum nemorumque incolas eo nomine appellari nonnulli statuunt, alii Celticam vocem putant, alii denique ab Amuda, Romana legione, ipsos repotere inalunt. Gallis enim devictis, ' Meloduno capta, Caesarem ajunt, ad urbem Pariliorum exercitum admovisse, de castello , secundo ab urbe lapide exstructo, commeatum, per Matronam fluvium, e Bria & Campania aduceium, obscitis interclusisse, praesidio militum legionis Alaudae, unde postea Bagaudarum appellatio orta sit, arei imposito. Quocunque seres modo habeat, in eo conveniunt scriptores, rebelles eos suisse, qui Diocletiani & Maximiani imperium perosi, Caesarem ex suis elegerinti mos ut ad os scium redire cogeret Maximianus, cum exercitu in Galliam venit, eosque ad Salat ur des Fossea, ut plQrique volunt, aggressus, praelio sinperavit. Horum sententiain autorum, ChlOdovei II. charta, in qua veteris Burgundorum castelli mentio habetur, confirmat, deque provehendo ad suprcmum fastigium Amaudo, ibi primum agitata csse consilia, nequaquam abhorrere a veritate credit. Fragmentum, quod Orosio vulgo tribuitur, Ca-snon Burgundorum a Maximiano landitus eversum csse, memori e prodidit. Caeterum, victoriam rellam, martyrium legionis . Thebeat, qua', cum Christiana esset, contra Bagaudas, iisdem sacris addictos, pugnare noluerat, illustriorem reddaeiti Iblud perperam ad annum 297. Baronius refert, clim an. 28 Daut 286 contigerit. Helinandus, eam legionem, quod Zeli idolo sacrificium offerre negasset; Eucherii acta, quod crudelituis Maximiani jussis parere detrectasset, trucidulam esse perhibent: quo dissensu, ut caetera nunc taceamuS, adductus Din . bO -
94쪽
hourdieu, rem omnem in sespicionem Daudis vocavit: cujus argumenta Cl. auctor aceurate perpenditi Finito bello, fere amula Gallia recuperata, ct Carausit gloria maxima atque amplissima fuit. Bagaudat enim, non rudis & inadsueta bello manus, sed viri fuerant, qui Romanis quoque terrorem injicere pollent. Hi Augustodunum, ubi Druidae nchilem juventuti scholam aperuerant, litesque componere solebarit, ' quo loco Magnentius, Constantio exereitum in Persicina ducente, regnum eapessiverat, obsidione cinxerant. Rus splendorem urbis, longa aetas, quae excidium ejus secuta est, non plane obruit, sed templorum Iani & Dianae, amphitheatri, & circi rudera, ut Nisa Roma a Francisco I. Galliae Rege appellaretur, effocerent. . Ad solum fere a Bagaudis diruta es ; quibus Caravi suis superveniens, tam memorabile praelium edidit, ut neque nuntius ejus cladis superstes fuerit, omnisque eorum, An audi quoque & Aeliani Caesarum, memoria deleta sit. Amaudi
quidem tumulus Augustoduni visitur, quem Episcopum fuisse
credunt, seu vetus is error, seu traditio sit a patribus accepta. Horum autem motuum originem, Salvianus praesectorum saevitiae tribuit, qui graviora, quam serre pollent, civibus tributa imperabant : certe una illa victoria quietem Galliae peperit.
Iisdem temporibus Frarico - Saxones,.caeterique Germani oceant accolae, ab imperio desecerant, & piraticam exercebant. Ei desectioni comiNimend e, pacandaeque orae Britannicae, Carausius unus omnium aptissimus videbatur: sem,rta in Germania seditio . eundem libertatis suae vindicem requirebati Quare, com pol itis Galliae turbis, Maximianus cum Carausio Germaniam petiit, & eodem, quo primi consulatus memoriam celebrabat, die. ab urse Treviris, commisso praelio, re- . belles dimovit. Postea ad Germanos, qui mare classibus terrebant, coercendos, Caratisius missus est; licet Pagius, in victoriar Germanicae partem eum vocatum fuisse, neget,quod jam tum infestus fuerit Imperatori: cui tamen opinioni, nec Mamertinum, nec transpolitionem in fastis Consulun , ullo modo savcre, eruditus auctor ostendit. Bononiam veniens, Elassem armavit, celeriterque maritimos praedones conset tando, multos cepit,
95쪽
de mare tutum reddidit. Tot victoriae, quamvis grataeMaximi no ellent, in invidiam tamen S. suspicionem venit Catavisius, quasi praedae intentior, opes, quibus aliquando itcr ad imperium sbi Pararet, congereret: quare de eo tollendo consilia agitata ninti De qvibus certior factus, militum animos pollicitatio, nibus tibi eonciliavit. & ab his Imperator in Gallia consalut tus, arma recepit, Medere cum Francis & Saxonibus inito, Galliam Belgicain ' Aremoricam occupavit, ' piratis iterum domitis, Imperator & Rex Insularum Britanniae ac rcgionis Batavae creatus, Morinos quoque di Menapios imperio, adjecit. Aestus a Britannis, Pictos & Scotos, aequis condis
tionibus in partes traxit, & dissidiis, quae gravia inter ipsos &diuturna vigebant, compositis, metu imminentis belli, ad prosigandum communcin hostem incitavit, urbes & castella, expugnavit, copiasque Diocletiani cx insula expulit. Interea ' . . Maximianus Alpes cum exercitu superaverat, & nuntio de Britannicis rebus accepto, classem aedificabat, cui totum sere annum impendit. Diocletianus quoque, tumultibus in Syria &Persia sedatis, copias cum Maximiano iunxit: sed direpta classe, pacem & foedus cum victore inire coacti sunt. Peritissimos tum belli navalis Carausius Britannos sucit, navesque validi
res, Romanorum more, in oceanum deducere docuit: cum
Britannicae, ut leviores, nec aequoris vim ferre possent, nec ventorum. Exstant alia quoque eius Imperatoris per Britamniam mominenta, ut Castellum Chocem, cujus auctor, a Xen-nctio in antiquitatibus Parocciarum Angliis editus, menti nem fecit. Ninnus, murum inter Cludar & Corunni ostia ab eo exstruinim, contra Scotorum Pi torumque incursiones, re- . fert: quod negat commentator, & veterem illum ab Hadri,no & Septimio Severo conditum, reparatum csse conjicit.
Rus muri landamenta Julium Agrippam jecisse, Andr. Quemeetanus ait, sed Taciti testinionio destitutus. Cl. auctor deger- petuis Scotorum Pictorumque inimicitiis, & qua ratione a C rausio sopitae sint, variorum sententias auctorum adducit.
Priusquam ille in Britanniam trajlacret, Bononiam, ubi de novo imperio ptimum cogitaverat, muni it; quae quidem
96쪽
urbs jam diu, ob pharum a Caligula exstructam, laetum amoenumque situm, & murorum Minimenta, celebris evaserati In tanto impetu rerum, cum parata tot praeliis pace si ui inciperet, ab Allecto, quem summae rerum praefecerat, in lecto occisus est. Quot annos imperium gesserit, non convenit inter auctores, alii sex, septem alii cons ituunt: Eutropius docem Computar, complexus. eos , quibus Allectus regnum usurpavit verius, quam tenuit. Sequitur Dissertatio de oditu & patria Carausit, quam nonnulli, loco Eumenii Rheto-- Tis innui, in Batavis quinunt. Aurel. Uictor eum Menapiae vicem dicit: sed ejus nominis plures exstant urbes, ut Menis ιa in Bactria, Menapia in Hibernia, Gallorum, qui e Belgio illuc transierant, sedes. De Eumenii loco pollet eliquis dubitare, cum non contra Carausium, sed Allectum, Constantius m lorus prosectus sit: at illum certo Eumenius innuit, cum S motuum primus autor fuerit, ct arma Britanni-- cis insulis, Gallise, Belgioque intulerit, quarum partem victoriarum nullam sibi vindicare Allectus poterati Hiberni quoque eum civem suum esse perhibent, quorum Menapia hodie Uriexford est: Bedae inprimis, qui Imperatorem ex infima Britonum gente prognatum dicit, autoritate steti. Quibus argumentis rite pondei litis, veram Carausi patriam Cas estum Menapiorum, hodie TUR, in Belgio esse, Cl. au- hor ostendit. Obscuro eum loco natum, Beda aliique contendunt, alii nobilissimum, Victor Menapue civem appellati Ipsum ex familia Maccia originem duxille, cum Marci pta -- nomen in ejus mimo Exstet, conjicere quis possit: sed illud tantum honoris causi, non sectis ac Valerii & Aurelii, adscivit se videtur. Annalium Scoticorum, qui se is cum Regibus oditum volunt, fides laborat, i Carentius, P dochi frater, plane est a Canautio diversus. A primo gradu militiae ad duris .in munera adsecndit, & Occupata Britannia, ad supremam impoxii dignitatem pervenit; illus lac eti*m post mortem nomen . Telinquens, cum non soluin Constantius, magni Constantini
filius , Carausiam filiam habuerit, scd Thermae quoque Ca-
97쪽
rausianae Idalio memorentur, quae fortasse sunt suae Solis, hodie Bath, in comitatu ejusdem nominis: quod etiam Gui dotius, Medicus Anglus, in libro de Thermis Bath; innuit. numosque Carausit ibi refert inventos esse. Zabarella, filium Carauiti Sylvanum fuisse, ait; cujus sententiam numo, cui inseriptum est: Principi Iuventutis, Cl. auctor confirmat: quod autem Penaros, nobiles Venetos ab eo deducat, id quam verum sit, aliis dijudicandum relinquit. Ceterum de Principei Iuventutis, variae observationes in fine dissertationis asseruntur. Maximam libri partem Historia Imperii Carausi LXX. numis illustrata constituit, ubi eruditie antiquitatis mul- pag. 26. ta vestigia deprehenduntur. Atque ut exempla asseramus, Ataudantiam in numis non semper de frumenti, sed di de auri argentique copia accipi debere, ostendit auctor. Tres monerariorum ollicinas in Italia, . totidem iii, Gallia, duas in Bri-28. tannia, Eboraci nempe ct Camuloduni. suisse, doceti Innumo, cui Fidem militum nos rum inscriptum, verba: r s. muneratus es, supplet. Flammeolum Uegetii, te Paulli 67. a nautis appellari, observat. Tutelam Augusi, ad urbem. 98. Burdigalam. ubi templum genii tutelaris suexit, resert. --I4I.' nervain Belisamiarn, ab Oppido BUisama, hod. Ribet, nomenas . habere, & Allectum Regem Britanniae, quem istie script res appellant, esse conjicit.
ο, d. Phil in Putar Cores. Adbuncti, Observationes Theologico HMoricae ad benedi A XIIIL Pontificis Mai. vu- peram ad Episcopum Augustonum epifolam, quibus eum, . de aliis rebus, tuin de Sanctis ece sine Romana, r, tuque taΠovietandi, dis ritur. Hel ira stadii, I 747. q. plag. ι 6. Multa quidem, e que praeclara sunt, quae Aeneia
dicto XlV. olim Profero de Letmbertinis, Cardinali tituli S. Crucis in Hierusalem, laudi sempiternae
98쪽
ducuntur, inter quae nominis tanti Pontificis maximum est ornamentum, quod literas colat, augeat, atque tueatur. Ipse plures multi saria doctrina atque immensa le- pag. a. 'ctione resertos edidit libros. vastaeque molis volumina, dum interea literatorum omnium curam ac tutelam in se
suscipere, sacrique ordinis socios, discussis socordiae atque
ignorantiae tenebris. ad literarum studia excitare, non in-
termittit. Singulari praeterea erga coetus sui adversarios utitur animi aequitate, & insigni moderatione, ut sanguinem quidem haereticorum non sitire videatur. Accedit inter laudes ejus celebranda prudentia eoelesiastica, ct minime fucatae pietatis gloria, qua fit, ut doctrinam moralem, admodum in intria atque ecclesia depravatam, emendet, dc crassissimas sabulas atque superstitionis labes a suis abstergat. Hoc etiam eonsilio Breviarium Romanum, bar- 3. bare petieriptum, multisque ineptiis resertum, oculis Monachorum subtraxit, & elegantiores in ejus locum substituit seripturas. Nee minus laudabilis Pontificis istius cis-ra suit, circa imminuendum festorum dierum numerum, etsi eam, praeter alia multa, & monachorum pertinacia multum impedivit, quo minus ex sententia pontificis omnino succedereti Denique huc reserendum est & hoc, quod φsimiliam sodalitatis Lojoliticae coercere, & Capucinos ceteris omnibus Monachorum ordinibus anteponere, decreverit ; qua ex causa etiam Clementis XL. hullam: Ex illa .dre: renovavit, & Caroli Ambros Mezaabarbi permissiones solemni ritu sermulaque revocavit, atque sustulit. Sed quanta quanta ista sint, multum tamen abest, ut dicamus, Pontificem huoc egregium, & multis nominibus laudandum, ita ecclesve suae regimen administrare, ut ad Christi solius doctrinas revocare eam. & superstitiolis omnibus opinionibus liberare ei liceat. Testes sunt libri eius de Canoniis- 6.tione & Beatificatione, qui Pontificem arguunt, defensorem multarum supe stitionis plenissimarum sententiarum, quae vix ab omnibus Pontificiis eruditioribus admittuntur. Cau-i M iam
99쪽
sim perorat ubique pro sanctoruna intereessione, cultu, ct in vocatione, quam ab antiquissima ecclesiae disciplina derivare, Pag. 7. frustrabeo quamvis conatu, elaborat. Dubius ipse laesitans eirca illius quaestionis decisionem, num Pontifex la. in negotio Canonisationis salii queat, nec ne: ita tamen statuem non veretur, Pontificem in gravissimo hoc negotio a praesentia SpiriS. dirigi, quoniam De negotium ad fidem reductive pertimes, atque universuu res elat ecessam. Quod si verum, longe verissiamum erit, Pontificem M. nec in decretis illis errare posse, quae directe sidem & doctrinam Christianam influunt; quod tameta quam vanissimum sit assertum, inter reliquos ID. L 2. nodius egregie ostendit. Solebant enim Pontisces olim, antequam in numerum sanctorum aliquem referrent, haec pro- nuntiare verba : Prolsamur publice apud vo raserit , quoi per hune actum Canonifationis non intendimus aliquid facerri, quod si contra Mem aut Catholicam ecthsain. Ex co sente alius fluit error, qui firmissimis nititur argumentis, quod scit,eet sancti aliis plane diebus colantur, quam quibus ad coel stem patriam imigrarinti Id vero ut abs se removeant, pedihibent Pontificii, verum diem Deum revelasse, si non satis esset cognitus, ne ecclesia, ita judieante Pontifice, erroris aliquid s. committereti Stigmata notissima S. Erancisco ab ipso Christo, ut vulgo putatur, inflicta, ct a plurimis Pontificiis, excoptis Dominica iis, rejecta; itemque sabellam de aede Lauret na, inter ea, quae credi possint, Benedictus reponiti Idem ille, qui mitissimus antea videbatur contra haereticos, in illam I . nunc erumpit vocem: Haereticos, praemiis praemittendis, dilue gentibus videlicet ruamibus, a inuo modis, ut ab errore recedant, monendos; Uiue omnibus inrutiliter adhibitis, ad Mem demum eo elu posse minis re terraritas, pertinaces dem morte puniri, implorato brachiis laris auxilio, concors es Patruma I. Theologinum sensis. Sed salsissimum Autor noster esse' dicit, concordem omnium Theologorum ecclesiae Romaruehanc esse sententiam, quin imo teterrimam. Praeter ea insignu religionis cultus, quem Petro Per ocliduum decrevit,. &
100쪽
flitela Petro atque Paulo in urbem Romam commissa, ut dereliquis taceamus, nobis certissimam iacit hanc sententiam, Be tactum a ves tuis majorum non longe admodum recedere. Prudentia ejus, ab amicis non simplici vice laudata, ex ea valde pag. I obscuratur suspicione. quam timiditatis Pontificiae argumentum esse, nonnulli non quidem temere affirmant. Notus ma sunt Is.
reverendi P. Norberti sata, qui autoritate fideque Pontificis securus, librum suum eontra L olitas edens, postea, imminente satellitum horum religiosorum procella, pressus vexaltaque, fracta a Ρontifice data fide, aufugere coauus est; ne Augustissimo quidem Imperatore Francisco L. tantae tempestati moram injicere valente. Sed ad id, quod caput hujus li- I belli est, ex hoe ambitu orationis Autor deflectit iter, Sadepistolam a Benedicto XIV. nuperrime ad cellissimum antistis tem Augustaniam bessum, perscriptam, delabitur. Multa in
ea Occurrebant commemoranda. praeeipue tamen nbtabilis
erat mulieris cujusdam liauit hyrensis, Crescentiae, Canonisatio, a plurimis esilagitata, a Pontifice vero dilata, aut potius dissita-sa atque reiecta. Multis hae literae, doctorum virorum, tum Romanae, tum Protestantis ecclesiae, judiciis fuere expositae. Nec dubium videtur, quin cel. 'assus occasionem inde nachis I9. sit, conscribendi dissertationem dorsissimam, de eo, quod licitum est clam picturam imaginum S. S. Trinitatis γ peisinarum divinarum. Legit hujus viri vestigia Auctori S reliqua hujus epustolae momenta stib examen vocati Ante omnia tamen 24 exemplum literarum Pontificiarum typis exscribendum curavit, quarum duo in primis sunt momenta; alterum, quod Crescensiae, monialis scilicet, in numerum sanctorum inserenta, as. vitam, sancidatem, pietatem, miracula, aliaque hujus generisseaeum atque ordinem suum condecorantia Ornamenta, attin
bat; alterum de forma imaginum, & inprimis S. S. Trinitatis, agit, quam non nisi biblicis sub figuris admittendam esse Pontifex monebat. Literis hisce lectorum oculis animisque integris subjectis, Autor denuo in quaestionis hujus instituen te caput inquirere coepit, ct uberiorem paulo nobiscum rei