장음표시 사용
111쪽
senti temeritate liberari illum qui audeat reprobare ut salsum illud ipsum, , quod summus Pontifex E Cathedra docens atq; instruens Ecclesiam recognois scit & proponit ut verum. Non poterit igitur ab ingenti temeritate liberari quicumque id , quod retulimus, iuxta verba Summi Pontificis sit in posterum
Quinto tandem,ne videamur nostro nos,vel nostratum solummodo iudicio sidere, volo iudicio stemus ad minus duorum E societate Doctorum, quorum alter Eminentiam purpurae doctrinae celebritate superauit, aIterius calam Societas Iesu de suis venditias obstricta est. Illum dico Cardinalem Ioannem de Lugo Hispalensem tot operum auctorem, hunc dico Albertum de AIbertis in Lydio Lapide aduersus Scioppium, ille quidem interrogatus in terminis de east nostro respondet disp. 2 o. de fide sess. 3. num. 96. his verbis: Temer rius etiam historias pias communiter ab Ecclesia receptas et propositas, merbi gratia, quod Christus F. Thoma Aquinati dixerit e Benescripsisti deme Thoma. Auis dis sententiam huius p accipe nune verba secundi. Albertus de Albertis S cietatis Iesu in Lydio Lapide parte a. cap. 7. aduersus quemdam homine
suspectum de haeresi ut ipse ostendit qui audiens hanc piam historiam, i quodam familiari colloquio respondit, oid mihi fabulas aesepi narrati e Sic
ipse iuste indignabundus inuehitur. Quot in m crimine arammoras criminae nonne certissimum in primis es eiusmodi caelestis eum Thoma reliquj historiam ab niuerso Patrum Dominicanorum rartu velut eompertissimam haberi,'praedicari o per ora omnium mulgari, re quidem meritissimo f die. qaid, quod haec 'si tam magna iniuria in omnes aeque Pontifices Maximos,quorum auctoritate ita horia tum in ipsum consecrationis D. Thoma diploma, tum in Romanum Sacrarum preeum Freuiarium adimus di festum ornandum relata, totique Chrsianae Reipubliea, edit rata refixa aderadendum proposita es, haud dubie redundat e quid enim Apostolica Sed ardiis ; tibi
ιυ antiquo Luthera pabulario quid congruenitur potest accidere, quam eandem illa in Serim, tamquam A vicarum fabularum inuentricem, altricemque mentiris immo vero non sium Pontifices Maximas eiusnodi fabulis conuitio, sed totam etiam christi Ecd fam cunctosque Ecclesiae filios,quibus ravim illa hsaria extra controuersiam omneno Ironecta est, turpissime mulneras: quisqua m amplius de tua haretica ι-
tia, alque impietate ambigat ' Seu qua praeterea ex te, non ne, qua fonte historiam dubitaιam totiusque Ecclesiae calcula ccnfirmatam, tu proprio tua erratha inteligent sata mertigine in Iasularum censu babes , eadem-caetera quoque D. Thamae prodigia atque miracula,quin etiam o reliquorum myuper e Domin cana familia Santi Mum omnnium, ne aum Aqninatιs, diuina facinora, causesequepraerogatiuas in Millesiarums lularam numero nihιlo merecunatus, eademque norma, repones ' Quippene t quamo rocliuim alinum parιter Diuorum, non tantum Dominicanorum e tartu ea quibuscum
que alty s queque ordinibus heroicas mirruter, dicta st Iacta , diuino prodiριο n itata,DEulopimis damnabis e quam prono uisu parique calumniandi lubentia,Weriero quoque Ercusasticos anηales, quibus tmnus ponderox, minus ei atque auctoritatitias, υτ ιnnanes , Ut fluxae fidei, edi e semηνν mπis eo aras elevabis f i parum mia reticiIuroris tui, atque imputatis hinc se erumpit' Hactenus pro nobis isse.
Ad piimum igitur, iam vidimus Guliesmum Thocum, Bernardum Guido nis, D. Antoninum, & alios, qui & antiquiores fuerunt, &historici, non contcio natoris, munere fungebantur,ne dum in historia absolute,sed etiam in cirrcumstra:
112쪽
. datione crucifixi, Deiparae, di Apost. Art. U. Simiastantiis eiusdem adinvicem conuenisse , quidquid esset de tribus aliis quos Alua hine inde vaenatus est quique ne dum posteriores illis fuerunt, verum etiam compendio memoriter restringentes more Oratorum non histori- eorum miracula Sancti, non mirum inde si in circumstantia aliqua disconuenissent, quod tamen haud sacile adhuc concedendum esse perspicies, si ex Chrysostomo recolas homilia prima in Matthaeum, aliud esse diuer o mad Hiddicere, aliud aduerso, ac unum in praesenti obseruatieris, videlicet scriptum de accidentibus Sacramenti de quo Paris ijs J &osse iiim Sacramenti de quo oruieti in materia ad inuicem de in obielio de corpore Christi, atque in Sacramenti nomine conuenire, & rursus doctrinam eandem de accidentibus insertam deinde suisse a S. Thoma in qu sstionibus de Sacramento Eucharistiae
versus finem ultimae partis summae; inde factum est hoc, ut etiam D. Vincentius volens primo referre miraculum Crucifixi Neapoli proluserit illis verbis, cum scripsset super materiam accidentium Sacramenti Altaris sti; & tamen non intellexerit nisi de seriptione 3. p. in qua illa quoque materia accidentium insertae M ideoque ibidem continuo D. Vincentius veluti id exponens manifeste concludit: tunc Ttimas scribebat himam partem summae , in qua tractabat
de praedicta materia accidentium, quam parremsumme non perfecit morte praeuentur.
En manifesta explicatio,ex qua etiam mox resolutio secundi argumenti patebit. Iuxta hanc igitur mareriae conuenientiam, in tribus licet dillinctis locis, Barieten dicebar, cumserit isset de corpore Christi Ge. posuit super Altare Neapoli, quia Vrique in 3. p. tunc agens de Sacramento Eucharistiae scripserat etiam
ce Corpore Christi, S si ossicium Corporis Christi antea Oruieti composui iaser, quemadmodum postea recte Sylvius intendit: Pipinus vero hinc long eo minus distinxit quinternum Parisijs scriptum de accidentibus Eucharistiae ab Ossicio Corporis Christi, quod sine dubio in Urbe Oruietana adornauit, &Hodius codem modo breuitati magis indulgens quam claritati subiunxit,
in ciuitate Oruietana, seu Vrbiuetana Neapolitana ,fuisse approbatam doctrinam .p , quia videlicet S. Thomas 3. p. Neapoli tunc componebat licet non so-Ia approbata sit, ut ex praeal lata Bulla Clementis habetur , Scin quaestioni-LuS S. p. de Sacramento Eue haustiae dearticulata eadem Doctrina est , qua uxin compendio veluti in ossicio eorporis Christi antea S. Thomas in Urbe Or- Micrana restrinxerat. De Fulgosio vero qui nec noster est, nec adeo sacris intentus non multum nostri curabunt, si ex eo allucinatus es le videatur,quod Antoninus utique eodem cap. 7. S. II. ut supra retulimus de S. Tuoma, an, Requam hanc approbationem Neapoli audiret, & prius quam Neapoli pro Petendo Lugdunensi Concilio discederet, pro unione ibi intenta Graecorum, Praemittebat, quod etiam de mandato Urbani fecerat librum contra errores Gracorum; non tamen inquit D. Antoninus hunc unum fuisse librum, qui tunc Nea voli approbatus sit. P. Ad sccundum, mox ante ostendimus D. Vincentium in verbis ab Alua per pensis, non de Parisiensi, sed de Neapolitano miraculo locutum esse, etiam si praemiserit, quod tune S. Tiamasscripserat de matreιa accidentium, quia scilicet de hac materia utique scripserat in 3.p. ut statim ibidem se explicat in hoc eodem sentu Vincentius, iuxta mox recitata subiungens: Tum B. Thomas scribebat A ixuriam partens, an qu/s tractabat depra dicta materia accidimium. Cum igitur hic L D. Vinis
113쪽
D. vincentius atrat de miraeulo Neapolitano, D. vero Antoninus de alta sensi, non mirum inde, si in reliquis diuersi miraeuli eireum stantiis squas Al-ua affectate percurrita non conueniant hi duo, sed discrepent,nee tamen adiaculeem contradicant f ut eos Alua malitios E traducit cum contradictio ex philosopho sit a sermatio & negatio eiusdem de eodem seeundum idem, non vero diuersorum, ac ideo singula, quae inferendo multiplicantur ab Alua, uno
Ad tertium, negabit nemo nostrum Martinea a Prado in sua notitia velivi. ea capite secundo S. Iq. c ut resere & conqueritur Alua pag. 6 . I aduersiis eundem Aluam iure merito indignari, quod nee Sanctis, id referentiias, pareMσα non pareit etenim hoc tertio loco vel D. Vincentio Ferrerio, quem ideo deseribit eootemporaneum eum Danxis de Montesono fuisse, immo in ei dem Reini, mel territorf, ut inde, verisimile appareret eundem Sanctum squem inquit primum hane approbationem doctrinae San. Thomae in publicunt protulisse pro de sensione eiusdem doctrinae S. Thomae aduersus quosdam Parisienses, cum quibus tune anno I 387. Ioannes de Monte sono litem agebat idem miracu-him velut implanatorem populorum confinxisse. O praecidendam linguam a me istisy ὸ insanum curandum ci put exclamaret D. Hieronymus Epist. 13. Sed vere nee somniauisset huiusmodi scelus Alua, vel culpam, si Iegisset illos, quos nos attul imus, historiographos longe anteriores Vincentio, Thocum stilicet atque Bernar dum idem miraculum attestantes, Ionge ante annum I 38 quo illa controuersia Montesoni exorta est nempe ad annum Igas, quo e se
cratio S. Thomae promota a b eisdem seq uuta est. Ad quartum, non indigemus nos recitatis ab Alua, eum habeamus duos illos tam antiquiores historiographos saetos,ne dum Parisiense miraculum ut in historia relata ab Alua sed etiam Neapolitanum reeensentes, &quoad Parisiense cum ea Colloniensis historia apud Aluam quo ad hoc ferme eum historia Thoci conueniat non unus Pater Martinus Seol pro teste refertur, ει si hie unus proprio nomine nuncupetur: immo subsequentes singuli conge.
runtur, nempe Doctorem amem c inquit historia etiam apud Aluam cum sotiae eius cum aliquibus Fratribus obseruarrent,suuta et eram ipsum christum ante dictam Diaimmo caen plures testes & interiecta narratione miraeuli, peringit: aa sura produlum ιηtuentam Priorem Oηuentus, o piares alios Fratres, qαι ννeuelatum erat hoc mirabile, pro testimoniae cauerunt cen alios qui mentotes mi-derunt, y pluribuι -νι re tuumnt,inter quors re Frater Martinar sola de Prouisiem Hispania Vir magnae deuotio ι π famae. En utique hunc unum tantummodo nominat um, ει de hoc eodem, paulo infra, subiungit: dui eam mirabilem misisum in conuentu S. Maximini praedicto Frmin s eiussocio, qui pro canonitatis,pradicti Dinoras ad curiam acceribam, coram platabur malis in cota attestatione firmauit. En ipsi Thoco qui apposite pro canonizatione promouend a Romam adibat iste Pater Martinus tune adhuc existens in Conuentu S. Maximini totum hoc Parisiense Miraculum sua aetate sequutum c dum ipse Martinus Paris ijs esseta quoad singula ennarrauit , simit avirendo in contestes oceulares omnes sere Fratres Conventus Parisiensis quorum platique superstites esse poterant adhuc, ut i in P. Martinus erat nec non plures saxulares Parisienses incon- testes auritos e uigatae tune statim attestationis eorundem . romodo igitur
114쪽
his stantibus Thoeus constanter adeo idem miraculum seriptis suis editis evulgare tentasset, aut verisimile reddere potuisset, si tot praediisti Parisienses aduocati in contestes, nedum auritos, sed oculares, & insuper se peruiuentes, falsitatem eiusdem miraculi si non ita re ipsa fuisset tam de facili redarguere
potuissent P Sanh hic repeti poterant aduersus Aluam recitata postremo A . heri i vel ba aduersus Scio pium,si ea iterum in praesenti ex scribere non taedui G- set, ne diutius a tutandis reliquis approbationibus, vellieatis ab eodem Petro de Alua, detineremur, Et ut interim Lectorem nostrum remitteremus ad Sapientisimum Magistrum Ioannem a S. Thoma dispu. I. ad protegomena de approbatione Doctrinae S. Thomae ar. 3. ante 3. Conclusionem S. dices, tribus nodis optime explicantem, quomodo ex hac Christi Domini approbatione non sequatur adhuc Sancti Thomae doruinam velut de fide approbatam esse,
quemadmodum aliqui sorsan ineruditi in praesenti nobis c sed perperam obis.lcere cogitarent.
Ansmiliter negari liceat Beatam Virginem S. Thomae apparuisse, eumIue de sua
integritate doctrinae certum essecisse. . π r Idetur id lieere negari eidem Petro de Alua nodo 8.S. I. per totum, pri- mo quia sicut ad annum r387 exorta est Parisiensis controuersia. illa, Ioannis de Monte nocum Uniuersirate Parisiensi circa defensionem doctri--mae Sahomae, ita ad annum I 67s exortae sunt in partibus Lombardiae magnae
illae continuersiae Vincentii Bandelli ordinis Praedicatorum circa eandemia defensonem doctrinae S. Thomae, de sicut ideo sipra dicebat Alua approba-- inmem illam doctrini Angellas ex ore Crucifixi solum ab illo, Uno I 337 pro . . Iijsse,ita hie idem inquit approbationem doctring eiusdem ex ore B Uirginis - solum post annum Iη8o adinventam esse, ideoque concludit quod sicut de il- a priori ea de causa sispicio exoriebatur, ita, fortiori de ista longe posterio-- Ti, quae integro saeculo post illam reperta suit, longe maior suspicis haberi puxerit ac debebit. t l. Secundo , quia illan, priorem ad minus recensebant D. Vincentius Ferrexitas. D. Antoninus, & alij, ut vidimus, immo&duo summi Pontifices Pius U, ει CIemens VIII. collaudabant, ut stipra relatum est, istius vero nemo omni- ibo praedictorum mentionem egit 3 immo nec Girardus Renerius nec Rapti aet de Potnasio, qui pro de sensione S.Thomae ante Bandellum collegerant plures alias approbationes doctrinae eiusdem. Signum igitur euidens est hanc po-oncriorem ad minus fictitiam esse. Tertio, nequis occurrat alendo, de istam posteriore magnitam&memora in
tam a D. Vincentio Ferrerio qui floruit ad annum I I9 in sermone de S. Thoma illis verbis, apparebant ei Angelidancti, Apostoli Petrus ct Paulus, o aliquanda ipsissima Dia Mater eum Filio, iliumque de meritate instruibandi, in aduersum opponit Atua , tum quod Poχa iam dixerit, evιrba i forte fuisse adiecta Sinnonix inti: ns, tum quod de meritate instruere in aliquo partuuiari non est approbaretatam οἱ rurum. Remanet igitur adhuc quod dicebatur, solum ab anno i q8o, in onficio Miluo pro festo an. Thomae edito per Bandellum in praes tione eis tam
115쪽
84 Lib. II. DHobuiau ob inimam in dactuus I. Th. hane esse, & publieatam, indeque eam posteros ebibisse.
Quarib, nam Porrecta noster linis Praedicatorum in proloquio ad p. p. B. Thoniae agens de hac ipsa approbatione sic habet: ite muniter in Eo si a Mity, in. Papa Mia III. apyro,Mur, Seatissima Dei matre Maria Dino Thomaquadam mica apparare, σ ipsam de s vita in sitientiae integritate tertisse u : haec ille, quae postea fermEtranscripserunt, Nugnus in tertiam partem ab initio, praneiscus Sylvius orat. secunda de S. Thoma,&alii. Sed hie statim sit sumit Alva pag. sis huius Ius Tertis approbationis authentisam testimorum . .
ias sinus M vidit, nee ostendit, re oredo, quod 'rix aut nunquam inuentura sint. lem videre me4a, mel aliquod rationabili fundamentum. Igitur interim ut paulo
ante pag. Iq. inferendo dicebat concludi poterit, anνοιαι-em,ri 2 se Viri.ntium Fand uam de castro novo, qui primur illam publicaait este. ut antea iselatum est. Quinto deniq;alter aliquis post Aluam obiicere fortasse potest ex eo, quod nec in Bulla, nee in Processu Canoni Eationis, qui nunc editus legitur apud Bolandum ad diem 7. Mart ij, nulla huius apparitionis Dei parae mentio habeatur. Non videtur vero dimittenda suisse ibidem, si vera sui siet. Non vera igitur, sed suspecta potius alicui exinde videri potest. In oppostum tamen est, quod praeter Divum Vincentium Ferrerium in sera, mone de S. Thoma, venerabilem Porrectam nostrum in proloquio ad p. p. me uno verbo integrum Thomistarum Torrentem, dc tot alios extraneos id ait flantes, peculiariter etiam E societare Granadus in disp. prolegomena ad sua mam Theologieam cap. 3. de S. Thoma, id velut notum, ac certum adducat his verbi se Et Data Virgo Maria in quadam oppaerisime Doctrinam S. Thoma Misi si us aciqiam esse restata est; Et Cosmus Alamainus ex eadem societate in Praefatione Summae Philosophicae, LTHma Doctrina, inurrit, Deipa HVima Orsecuti confirmata, de societatis Scriptor simi liter Bolandus ad diem 7.Martii pag. 6o de Si Thoma sic habet: . Dei para appareme ' cereus de Visa, ct Selemia 3 nec ullus alter hucusque praeter unum Potam damnatae memoriae, & cum eo Aluam, qui in silo proseripto libello hunc eundem lapidem reuoluere conatus es a nullus, inquam, alter hanc Beatae virginis reuelationem reuocare sub da bio auditus est. Non videtur igitur licere amplius eandem tam viuuersali adiprobatam consensu, ut Alua praestitit, reprobare. Respondeo non ita licere utique ham Beatae virginis apparitionem, sei, reuelationem factam. Thomae, ut relatum est, abi jcere, vel refutare . Nam ut manifeste in primis falsitatis conuincatur Alva, dum calumniatur hanesim saris . nHirtim Vincentram Fandesium de castro nono, sat erit aduertere, quod alibi saepe repetebat idem Alua, praesertim cui alia loca dimittam a nodo q. s. r. iis υmωm , ενι 1ιripsit - as I de Controuersia exorta tune in partibus L5- hardiae, fuisse Bandinum, qMoeuitan is proprium nomens Diruaria edidit tracta. ltis me una.m. At vero hic ipse Anonymus in hoc eodem tractatu tunc edita fol. ais. ut idem Alua in hoc eodem nodo 8. fatetur pag. II addu-- lhanc eandem reuelationem, sed alloquiuionem Beatae virginis ad s. Thoma, lpra mittebat in testimonium eiiisdem antiquiorem longe Historiam vitae leiusdem S. Thomae , qua legebatur , dicens: Doὼμ ιμ-μ, ηυιμιωι αι is ιιιι ν audi et ara Mamr Uifamiliari vimum.Mur. ἀπ- . Quomodo igitur
116쪽
idem iste Bandellus nunc primus auctor ab eodem Alua sup ponitur, aut ace satur, velut qui eandem reuelationem siue eloquutionem Uirginis finxerit, aut evulgarit λMeundo, ut appareat etiam de qua antiquiori Historia hie ipse auctor Ioc queretur,& quam longὶ antea per integrum saeculum eum dimidio antequam controuersiae illae anni Iq s in partibus Lombardiar exorirentur, haec eadem approbatio Doctrinae S. Thomae per Beatam Virginem e vulgata sit, praestae adire saepe laudatum Bolandum ad diem 7. Martii, & ibidem legere Galielma Thocum in Vita San. Thomae cap. 7. simul ex testimonio Beati Ra inaldi socij S. Thomae id reserentem his verbis: Aliud grande prodigium praedictus Socius eius Malit de ρν dicto Doctare, quod in illimis constitutus reuelauit ei pro Dei laude, stetur censolatione. God Beata Virgo Gisiosa Matre Dei ei apparuit , que ipsum certis sc-it vi Vitasea, rescientia. En reuelationem Dei parae. Et forsan id ipsum reipsa continetur intestimonio eiusdem Rainaldi recitato etiam in processi
Canoniaeationis cap. 7. ab illo versu et quadeiussicientia non fuerita naturalii eomio acquisi sed per reuelat emcte. eo quod quando in aliquo dubitabat,recurrebat ad
Ormionem, is perfusus lae mis is ipse dubio reuertebatur clarificatus, ct doctus: σεος restimoniam retulit ipsi testi, o multis alys publice in Scialis dictus Fratres Raianalias. En consonantiam testimonij Beati Rainaldi collaudati postea etiam in Bulla Canoniχationis sub titulo, fons oris eiusdem Sanctι ordinis mimarati ,
, longo umore ipsius confessionem audiuerat. Constat autem cut supra prae . ni
vimus )Gulielmum Thocum, qui fuerat auritus discipulus S. Thomae cxeodem cap. 7. p cessus Canonizationis 3 hane Historiam seripsisse, & evulgas
se, si non longh ante, ad minus ad annum I 323 quo postea Canonizatio San. Thomae sequuta est. Antequam igitur anno I 67 s controuersiae illae memo. Xatae ab Alua in partibus Lombardiae exorirentur, iam per integrum saeculum ad minus cum dimidio, eadem reuelatio Beatae Virginiis evulgabatur, & c ut 3eor ex ante perpensis approbata, vel ad minus communiter recepta erat. Tertio hinc evanescit, quod suspicabatur Poha in memoriali ad iudiees veritatis, scilicet verba tangentia hanc reuelationem c quae in sermone de S. Thoma apud Divum Uincentium Ferrerium leguntur Iart adduiria O , eua --axestir, inquam, suspicio haec, cum IongEante in vita edita S. Thomae, ut viis dimus, eatim reuelatio Iegeretur: unde immo ex qualitate personae, tum Diui -vincentd, tum Beati Rainaldi, tum Gulielmi Thoci id contestantium sie ar. LGui potest. Non est sane verisimile tres viros, quorum alter Sanaorum albo: a cliptus est, alter Beati titulo decoratur, alter Sanctorum similiter apparitiones meruisse, ut supra diximus, celebratur, non, inquam, verisimile est hos Niros miraculum salsum saxisse pro vero, aut dubium evulgasse pro certo. Sed trium praedictorum, qui hanc mirabilem apparitionem Dei parae, de alla-quutionem ad S. Thomam primitus evulgarunt, alter quidem, scilicet vi . sc tius Ferrerius, iam inter sanctos relatus est, alter scilicet Rainaldus, ant,
. suo Beati titulo legitur insignitus,&demum tertius, scilicet Gulielmus Th Fus tui notat Bolandus pag. σ3 I ex Bel nardo Guidorus in sine Miraculoru ille idem est , de quo in eadem vita S, ThomAE cap. I. in con firmationem Hi- Milae ab eodem scriptae sic dicitur: post Orationem dormienti Fratri matur Tho-A-rammis σς. q-m cum mQu Hauri interrogare ' ro sua Histo ria, i cotincrco
117쪽
in omni ἔur m ritatem, tres elui luminis in sipiend=re aequales se Uuus erat Fuper duor, apparuerunt stibito ante Wfum. Tune Frater memor, quod teterat, dixit; doluisti Macti'ν, ct scripsisti, quod Sancti triplicem misionem habuerunt de Deo, aliquam sensibialem, aliquam imaginariam, aliquam intellectualem: intιltiρens praedictar Frater hane triplicem modum misionis praedictor tres Glabor luminis de tonare . c stillectR Thomas Irespondit. Verum est, instatim distam te. H ec ibi, praeter alteram visionem eiusdem S. Thotriae repetitam eidem Thoco, quae legitur in eadema vita cap. 7. Non igitur verisimile est hos tres & huiusmodi viros simulti contestando hanc Dei parae reuelationem, vel alloquutionem ad S. Thomam aut miraeulum se Isum effinxisse pro Vero, aut dubium evulgasse pro certo. Addi poterat N Bernardus Guidonis bis Episcopus, & contemporaneus Thoco, ut obseruauimus supra, qui omnia habet in sua Historia, ac habeat idem Thocus, quemadmodum idem Bolandus aduertit, sed quia in Capitum titulis qui hac de causa soli plerumque apud Bolandum describtint ar) id extense non legimus, ideo eiusdem verba recitare non licuit. Quarto nam eadem haec mirabilis apparitio, & alloquutio Deiparae ad Thomam, ne dum modo in Breuiario nouo ordinis reformato, & approbato per Clementem VIII retinetur, ac canitur in Ecclesia publice in festo Sancti Thomae, illis verbis Responsorij V, Dei Mater mutat alloquio; verum etiam c ut agnoscit Alua nodo rq S. I. Antiphonae & Responsoria, quae modo canun tur, cum illis, quae canebantur in Officio edito ante annum i q7s,inuicem col- Iata conueniunt, & consequenter id ipsum ad minus ab eodem anno r et svsque modo per duo integra saecula, di amplius, idem miraculum publicε canebatur ,& eanitur in Ecclesia, atque in Ecclesiallico Officio legebatur ae legitur . Sed, ut semel ac iterum supra probatum est , temeritare non vacat a bisecere aut refutare ea, quae per Ecclesiani ad minus recepta sunt in Eeelesiasti cas pi ςces tanto prae ieri im saeculoi um spa tio. Temeritate igitur non vacat abi jcere aut tesutare hanc mirabilem apparitionem, & alloqui ionem Dei parae ad S 1 hcmam,ut dicebamus, immo ante nos id dicebat ad hoe institutum clicet breuislimh vix duodecim lineas scribens de hac reueIatione & conclu: debat aduersus Poxam noster Grauina in Cherubin Paradisi lib. q.cap. 3. Pag.
33s dicens: ει νιν lationes priuata non pertineant ad obiectum D i, nihilo minas, emit uvas est illas passim sine delectu admittere ita 'omnes repudiaret eramum es t hoc Iule uolumus in nostro tractatu de discernendis meris . falsis reuelatis ur. Satis igitor est, et Tyatic notiliter ob crantur,ne Centuriatoribus arma mimstremus, si probavito criptores , diuina istis, qua in Ordine Praedicatorum recitantur, id tradam Haec
ille. Quin id tandem, eum in Capitulo Generali Salmantieae habito anno Domini ι 33 r de materia Ritualium prolixe tractatum esset, Iulius II l. Pontifex Naximus in Bulla edita anno sequentias a confirmauit libros omnes Cho. rates ut vocanta ordinis nosti, simuIque prohibuit mutationem eorum qui
cumque cuicunque alteri, Nisi .uter capitulogenerali visumIueritinxta lauaab lis consuetuu nes Orsinar sint verba Summi Pontificis, ut transcribitetia aia
Didacus Morales in opust. de laudibus S. Thomae dicato Alexa adro VII. pag. qq. Sed ut mox concedebat Alua iam ab anno ad minus aq73 usque modo simper, di cui equeateretiam eodem anno a sartia eisdem libris orati
118쪽
Bus in OTeio festis. Thomaehaee mirabilis reuelatio legebatur, uti& nune Iegitur. Per Bullam igi tur eiusdem Summi Pontificis Iulij III. simul ea de
consequenter approbata est, immo prohibita quaecunque mutatio, ut relatum est 'Ad primum ergo, eo magis probatae hucusque reuelationis veritas confir matur,quo manifestias impugnantis obiectio de falsitate conuinei tur, dum ex perpensis hactenus attestationibus, ne dum Diui Vincent ij Ferrerij, sed etiam Ra inaldi, Gulielmi Thoci, Si aliorum, qui per integrum saeculum cum dimidio praecellarant annum illum I 7s, S eadem reuelationem attestati sunt, consequenter euincitur istam non ab anno rq s. velut spuriam ab it notis Parentibus c ut Alua imponebat sed tam longh ante a Primaeuis Parentibus ortu
Ad secundum non semel supra responsium est, non esse necesse ab omnibus omnes approbationes Doctrinae S. Thomae dum adhuc eundem sectarentur aut laudarent recensitas esses cum nec illi squi in obiectione reseruntur vix ea penderint,aut memorarint tot alia excelsa elogia etiam doctrinae S.Thomae, quae Ioannes XXII. in Bulla Canonizationis superabbundὸ exprimebat, & tamen nemo est, qui de eadem Canonia attonis Bulla dubitarit, neque similiter ijdem retuler sit Elogium illud Clementi VI. in approbationem Doctrinae eiusdem, quod tamen elogiu et iam Petro de Alua certissimum est:& sic prolequi liceret de alijs, de quibus satis insuperioribus obseruatum est. Universi migiis tur Seholae nos docent similia argumenta ab auctoritate negativa desumpta velut nullius roboris, aut ponderis despicienda esse,ut inter caeteros Barcinius noster eidem Aluae respondens frequentissime contemnebat, ideoque alijs intentus eundem Alaam breuissime praeteribat . . Ad tertium,praeter praeclusam iam voluntaria nimis Ioannis Baptistae Poraestis icionem, de additis verbis in sermone Vincentij qua singula etiam gratii oris ordinis testimonia deludi valerent) similiter alter Atuae cauillus risum
metetur potius, quam responsionem: licet et enim immeritate instruere in Hiquo rarturiara non ' tota at ruare Doctrinamstdum tamen D.Thomas anxius de suae
veritate doctrinae insilui saeph in Oratione pro sui secutitate petebat ut no semel Thiseus ex testimonio etiam Beati Ra inaldi reserebat tunc instru - itate cui absoIute, non in aliquo particulari, S. Vincentius loquebatur quid, quaeso, aliud erat, aut est, quam certum reddi de securitate doctrinae, sed eiusdem approbari doctrinam P quemadmodum etiam ante Uincentium id ipsum Melmus Thocus simul cum Beato Rainaldo manifestioribus verbis c sicut xetulimus exprimebat. Ad quartum, si Alua videre cupiebat Iuly UL Derba aut aliquod rationabit fundamnium, Ut ipse Ioquebatur, satis erat adire editionem Breuiarij ordinis Praedicatorum ad annum I 3 1 a cum Bulla eiusdem Iulij III. approbantis simul cum Breuiario etiam Ussicium S. Thomae, in quo tunc quoque, Ut vidimus, haec reuelatio Deiparae recitabatur; le ita vidisset, cur venerabilis ipse Porrecta prudenter ea verba adhibuerit, scilicet, mi communiter in Eccis legitur, σά Papa Iutio m. approbatur σου.
Ad quintum denire adiunctum a nobis, constat nee caetera omnia quae in g, Thomae probata sunt in Bulla Consecrationis ex.
119쪽
rimi, vel peeuliariter memorari, etsi noximi ponderis essent, ut inter caetera ilIud eeleberrimum quoque gestum S Thomae, de effronti muliere titione sua pars,quod tamen singulariter affertur in Processu Canonia attonis cap. .apud Bolandum num. 6I, Se sicut istud satis est in Bulla Canoniκationis implicitScontineri, vel in illis verbis Bussae, Virgimem mansisse meo ruptum, vel illis, castitatis nitore canduisse, vel illis, in huitu Praedisaeorum, triuito etiam Patre, pM Hur
flicibus actibus inuidebat timstantius mansit e, & huiusmodi aliis ; ita&istam Dei parae reuelationem, &huiusmodi caeteras, satis est implicith contineri, aut in illis verbis Bullae, exprimentis solum miracola post mortem ideoque incommuni praemittentis, licerct antea nonnulla miraevia fecise meminivr, scilicet dum viveret, aut in illis verbis eiusdem Bullae, elatilia Valmi Critant montes desu rioribus suis, de fructu operum tuorum satiabitur t rra in eo meri sime im teretur. aut in ulis, quod reuelatione sibi post sumn Orationem didicerat, aut in illi , post enumeratos nominat im eiusdem libros, plurima Pe alia Dei vera in Dei lautim ινῶ que dilatat,m m σα non absque speciab Dei iHusima perfecit. Quo ad pro iscessum vero a Bolando vulgatum cin quo si non omnes explicitE saltem implicite continentur huiusmodi reuelationes, in eo, quod repetitis vicibus cois probatur saepe S. Thomam eleuatum a terra visum esse in exta ses raptum , de consequenter ad minus imaginarias, vel intellectuales Caelitum visiones huiusmodi frequentissime habuisse, quo ad hunc, inquam, inquisitionis, pro Canonizatione Processum a Bolando vulgatum, ob oculos semper habendum. est, tres fuisse de Vita, S. Miraculis L Tliomae sub Ioanne XXII ProeetasAistumque Bolandi esse dumtaxat illum, qui secunda vice ad annum Imatus est, ut Bolandus ipse concedit εἰ admonet pag. 6 13. Et quidem prima
Inquisitio praecedens hunc secundum Processum laudatur ab eodem. Summo Pontifice Ioanne XXil. in Bulla committente secundum Processum, eidemq. Processui pix fixa,illis verbis uνibus o c.cardinalibus tammisimus, i md Sedem Apostolicam de huiusmodi sanctitatir kGω,-miratulorum fama pradicti Fratris T homa informationim pre testimonia De dunorum νιcψιrent ste. st quia praedictor- νcardinalium relationem delem cora nobis in Fratrisus nostris factam aummusta prima I aquisitio. Secunda inde in eadem Bulla edita anno I 3 i 8 committitur Archiepiscopo Neapolitano cum Episcopo Viter biensi, quae Inquisitio anno Isis die IS. Meus διptembrisfinita est . cui c ut loquitur Bolandus dicta pag. 613 a Iubstituta Inquigilia apud Fernardum Guirinis inuleatur; de mox
Pag. o 3 6: Altera pars mινμμlorum apud Bemardum Guidonis, ex secunda Inquisitione aVomitur, quam secundam inquisit em me dum iidimus, scilicet secundam in ordine ad miracula principaliter. Id ipsum eodem tempore praedictarum I quisitionum attestatui Gulielmus Thocus in Vita S. Thomae cap. I 3. dicenset. totus Irocurus, qu3 aa honoram Dei re uicti Sanctis subito institutus, aminans mberat Irequenter resumptur: ec demum c quod supremum eii a id etiam in subis quenti postea Canoni Eationis Eulla fatetur ac filmat idem Ioannes XXII. Pontifex dicens: n Iemel tanium , sed primo ct secunao, non sine sea mam σ
Procellus a Bolando vulgatus una dumtaxat secunda pals sit, trium Inquili tionum , quae tunc factae sunt, nec modo leguntur, non intrum est in eo solq
120쪽
Processu Bolandi non reperiri omnia, quae de S. Tlaoma modo communiter habentur ut certa, praesertim attent' ulterius, quod de ista secunda Inquisit itione loquens idem Gulielmus Thocus eodem cap. a 3. addebat: miraculorum Osuiu a non fuerunt apud praedictos Inquisitores inuenta , quia i ster Neapoli propter di- Ilantiam O impotentiam rum potuerunt accedere. Et Reuerenim Pater Neapolitania
is pus propter senectutem sine mita periculo in loco dicti Monastery Fosa nouae, in quo di eius circuitu erant testes, non potuit cum dicto Domino eius Colleta Episcopo 'a Menire. Hucusque Thocus, quae valdh, ut dixi, pro his abigendis in proposito Ieuium quorundam nubeculis prae oculis semper habenda sunt. Idetur reselli posse,ium eidem Petro de Alua irrident i simili tertiane ap
paritionem Pauli nodo T. S. I. per totum, tum Petro a Ualle clausa in sua Diatriba 3. g. .lo. inde damnanti nostrum Nicolaum Ian senium aientem rac las Thomae Paulus ingreditur. Et primo Alua utitur illo suo toties alibi ad nauseam usque repetito argumento, quia, inquit pag. 6 3, ex antiquis Monte sanus, EF meretem, fornasus, Rainerius inc. licet adduxerint respectius alias approba.tiones doctrinae S. omae,nunquam ad hane Paulinam approbationem manum apposuerunt, mii Anandimus ille scriptor Ordinis Praedicatorum scribens ad annum I 67 .priis
ustae S. Pauli approbatione e us ιβ. Igitur inde uti de alijs supra insere.' hat inserendum esse supponit & istam ab eodem inuentore Anonymo fictam esse; immo ulterius irridendo potius eandem, quam permittendo,pagina pa-.sea qs F, pqr irridentis irroniam subiungit: concedimus libentissime expositi nemo per Epipotira D. Pauli Usipnuinum opus S. Thoma , quod antea negarat arsu. Ventis a nobis libro secudo ex institutis solutis, 'fuse approbaram . s. Pas. ιο, atque euam a S. Petro , ypropter approbationem huius expositιοntiam sta alia opera melici Doctoris per participationem remansisse ab eadem Doctoregentium approbata, Dr mera, catholica, indubitata, resiquid aliud d siderata o En ironiam . . Secundo, quia integra huius apparitionis historia innixa est solummodq Midam Fratri Paulo de Asuila in mi ione imaginaria s ut adhuc historia legitur' mrdenti Fatilum ingredientem Scholam, in qua legebat S. Thomas&c. quan debile autem hoc fundamentum sit,sic rhetoricando conatur Mua suadere di--n pag. 696, Ss et licet P. Paulus de Aquilo de quo neque mi Sancto, neque qaecato, Del hormne istupri,aliqua imunitur notitia inseritoribus ordinis Praedicatorum det opprobatae mita , non tamen tantam habet auctoritatem ste. Ninqueraret hoc, amHater Paulus set dormienti mel migilans, aut misio illius fuerit m antasia alimati a
sensibus oe. Ex nimis debili igitur fundamento, frui ianixa est, nimis suspecta istit apparitio Fidetur ... Τertio,videntur illi,qui hanc historiam retulerunt, eandem in multis ad ut iterase, tum quia, inquit Alua pag. . , ille Scriptor Anonymus de quo Mox ante praete; Paulu m apparentem, iadidit de Petrum S. Thomae apparuisse ε& M,3t loquatur Alua reuelatio, qua tantumsuerat S. Pauli, iam est etiam S. oriri, tum quia alli stim8pxicenses,qui apologia ediderum pro iuramento Acca-
An etiam De temeritatis nota reisei possit avaritis Apostoli praesertim Pauli factas. Thomae.11 demiae