장음표시 사용
141쪽
ti o Gl.m. Desolutismu=isAmnism in singillasamabsis dis ΔM. S. Τb. ruit,& relata verba eiusdem Pontificis audiuit,seque illa audimisse tessatus est, non elam vel in angulis, sed in publico , publicisque Iibellis, eodem tempo seditis, quo vel non adhuc canon iratio sequuta erat e quam idcirco nec factam commemorat solumque in fine eiusdem libelli sui se ad initium feeunde loqui
sitionis de miraculis Auenionem peruenisse fatetur vel saltem eadem canoni aetatio vix paulo ante celebrata suerat, ex consequenti,si salsa de vivente a illuc&diu vi tetius superuiuente Pontifice Maximo in publicum produxisset, re
dargui utique ineuitabiliter potuisset, α debuisset: Quod valde in re nostra ἐubicumque eiusdem utimur testimonio, in hoc libello praesertim semper ob
Ad tertium, cum illorum duorum,qui ibi eat puntur, neq; nune nobis libet, Ii praesto sint, neque vix nomina ab alijs audiri lentiamus, donabimus gratis unum dumtaxat ex nostris inferioris adeo subtalij hominibus in attingenda hoe elogio, quo ad nomen Pontificis, per oscitantiam allucinatum esse, sicuς ει alter in recensenda D. Augustini visione quoad videntis nomen lapsu me moriae deceptus fuit. Numquid ergo proptera Scriptoribus caeteris, eisquo grauioribus, sides i ut nunc expostulat Alua abroganda erit ρ non ita sanepto ferrea adeo hominis inimici sententia decerneret aureum os illud Chrysostomi, qui immo in simili sere licet non similium personarum )aliquali restimoniorum ditanantia respondet homilia I. in Matthaeum: Hae ipsum, inquit,
maximum est testimonium meritatu . Si enim ex isto ct in omnibus consonarent, ι m mma Migentia o cura ne ad tempora loca omnia, Usque ad seruia aequialiter merba concurrerιm , nemo mimicus cνediaisιι mnquam , quin istico uni aude ei tendum consilio congregati ouasi ex humana quadam conspiratisne scripturas comitifis fit: Novcmm fi licitatisfaiue taministisam consonant am maicarent: nune mero,
An approbatio doctrinae S. Thoma ex Oratore cincilν Trident, deprompta π magna st mera sit. Videtur nec magna nec vera esse, saepe relato Petro de Alua nodo s. s.
per integrum. Si quidem, inquit pag. 3 31. De me contionatoresuscisseia re sui se ex ordine Pradicatorum , ac quidem quod uerat communis quidam Frater, scilicet, ut addit pag. MDiste ser quidam P. Magister Praedicatorum abflue alia dignitate aut praeminemia Dcatus Donnes Gallas Surgensis Hispanus se. non est autem quid magnum, mi aura Di scipulor desuo Magistro, hunc habendo concio mad Patria comit, in die S. omae diasse , quae te seruntur, verba laudatoria de doctrina sui Doctoris S. Thomae, tum smulta maiora posset contionatoralis dice. roncitam n exinde sequerator, quod Sancti ιimι ιuius concilν Patres per os illius con cimatoria Melamarim o approbarim doctrinam S. Tiama, mi Salmanticenses d. aietebant, in opusculo pro iuramento Salmantino. Non magni igitur haec conci
natoris commendatio pro doctrina S. Thomae facienda est. Secundo, quia isteadhuc concionator cui pergit Alua pag. 3 3 q, conseren- iso eiusdem verba cum verbis praedictorum Prosetarum Salmanticem rum
142쪽
D XXII. st Oratoris Trides. Mai. I I Isolum de cis ilio Lutauissi , ad quod euntem S. Thomam in itinere mortuum esse praemittit,& inde subdit Concionator, Non ergo potuit Eselesiasti.
cis Interesse comi*r,mci te praeuentus est: Salmanticenses autem Puncarunt Octoritatem, scilicet omittendo, Iy ergo, di addiderunt ista dis mern e D. Thomas ui catenam auctorita grammaticaliter, eutfaccret sensum absolutum , scilicet in ordine ad omnia Concilia. Rursus inquit Alta ibi Pater Gastus sem l stite. vvm ait e is adest, vis iure delegauit loquendo cum Patriuem concilij r Salinanti- 'censes etiam semel σ iterum mertunt sic Nobis adest, nasis iure d legauit malent sindicare hoc pro nomine compraehensi vo Nos Concionatorem esse intim ex istis sanctis. simis Patribus, qui in isto loquebatur sermone. Conllat igitur istam commendat iocet doctrinae S. Thomae, aut pro ut in re fuit non magni momenti fuisse, aut Pro ut a professoribus Salmantinis extenditur, & augetur, non veram esse. Tertio inde ad ea verba praedicti Concionatoris Ad D. Thomam ut ad D . 'dium Lapidem, si quid ambiguitatis mel contrauer fuerit exortum, communιbus io istis referendum existimatis ad haec, inquam, & tu per haec verba, alij addiderunt cvt Antonius de Au bermunt in oratione Panegirica San. Thomae impressa Louani3 Iσσ3 in medio tempti Triatntini super altare fui se imaginem christi Domini craefixi , sta dextro latere Sacras Bibliorum Librari . Distro-mmam S. Thaisma. Haec autem subdit Alua pag. 333 reycien sunt vicismerica, velut scio licet a Dominicanis essicta. Nec vera igitur, uti resertur vel augetur, ex prae . dicto Oratore, doctrinae S. Thomae approbatio. Quarto, quia dato etiam in Concilio Tridentino magni factam esse doctri. nam S. Τhomae, aut cui loquitur Petrus Clerq in Oratione de S. Thoma sa. crosei iam concili, canonero non omnes, paene onmer fuse ex domina D. Thoma da .cerptor, aut vi referunt Doctores Salmanti censes ex Bulla Pi; U. Angelici Docta .ris doctrina mi et eruritasι hareses di sipatas esse, hoc si detur adhuc, magnum no rest, inqu it Alua pagina 33o, cum S. Thomau insuasumma Τειologie redv xerit ad
compendium in congregauerit in inum omnes meritases,quas Petruι Lumbardus Ma .gi ter sententiarum extraxit ex Sanctis PMribus, ct qua/ ad Scholasticorum n=rma nrsea retaxera i antiquiores prae S. Thoma Theologis Hugost Ricardus, Albertus Magnur, or Alexander de Ales m. nec ideo in concilio aut extra poterat aliquid maein cathoitae determinari, nisi consuleretur D. Thomas ste. sicut etiam quod concilio Tuaentino suspensa fuerit quadam sessio quousque constarer de mento S. Thomae,iιumfuisset quod aliquis Episcopus dixisset, doctrinam illam se contra mentem S. Auis
so tua, cum Patres concily non determinarent nisi matare perspecta mente Sanctorum.
Haec ille. Non inde igitur deducitur adhuc magna illa approbatio doctrinae S. Thomae ex Concilio Tridentino, miridieulic inquit Alua . Salmanticen
In oppositum tamen csi alia quaecumque deessent unus pro omnibus superabunde iussiceret, Magnus ille de apud me maximus semper Annalium scriptor Cardinalis Baionius paulo post finem Concilij Tridentini seribens, atque in Martyrologio Romano a Sancta Sede approbato, iub die 7.Mart ij hanc ex Titilentino Voncilio approbationem doruinae Aquinatis, nedum recognoscit ut veram, verum N commendat ut magnam, de S. Thomasic habens: Vixi i suam enΨαπρsceret ,ε- vis S mfrimus atqu/ ditisen inr Thulo.
143쪽
dis, immo iam percipis eam ferme similiter legi in Domini eano Breuiario rea . sol malo &appribato per Breue Clementis VIII. in die 8. Sancti Thome, lectione prima secundi Nocturni. Haec itaque melius audiri voluissem ab Alua,
atque animo minus turbato perpendi, ne ita praecipitanter assereret, aut minus veram, aut non ita amplam, hancipiam ex Tri dentino Concilio approbationem aestimandam esse.
Respondeo audiendum prius esse eiusdem oratoris Conei Iij Tridentini testimonium, ut postea perpendatur ut magnum,& simul Vindicetur ut verum. In volumine itaque adseruato adhuc in Bibliotheca S. Dominici Brixiae inseripio: Oraιiones inita Iradiisti I 3σι. r G2, I S. D. N Pro II . Pont. Max: Inter eaeteras plurimas legitur haec impressa Brixiae eodem anno idieas. Aprilis per Ludovicum Sabiensem , hoc titulor Deiaudibus Sanctissimi ar.
Doctoris, ae Serenissimi inr ca holici Regia sui Philippi Theologi: ad Sacro Sanctam Ssnoaum Τνidentinam in Ecclesia sui ordinis Congregatam die T. Adari j t 1s 3. Vos is lux mundi ste. Et post plura eirca medium haec habentur ibidem de san.
1 homa. 'sum denique Dicissimum antesignanum theoloIorum exereitur eousectitur . cumque emnibus in pratio sit, dignussane Vonrabilir Ecclesia doctor, quem h .e saera Oecaminita Synodas maximis tysque amplisimis honoribus prosequatur, iam 2sima si quid medita diem clausit extremum, cum adgenerale concilium Lut uni, eelia
Matum iuga Grete' Decimi Pontificis Maximi, iter arripuisi nide per decem lineas descripta gloriosissima eiusdem Doctoris morte, nouo etiam sydere, seu Coa mete, pia signata, subiungit: mmηm ad extrema perductor, Epithalamio Salom
nis exposito, melut candidus olor carmine mitam ni Mit. Non ereo potuit iactesiasticis intire e concilν3, morte aventus. Vtrum ecce superstes, atque in aeternum victurur vobis adest , bona sua, spiritales doctrina theo aras, hereditario iuνr vobis duet sule. 2 ulla proinde a, siusfelici transiitu conciliati se saera Dast,rece, u si ast ; it enimis Cateris leam, quod audimus, quod videmur ,quod mambur noβur contrectamis , quidni aperta mete ad eius laudem testemur e , Vira comitia perponite, ex plurimioque hem rabili Doctorum coetu quot qui sique eansultor accessit, qui D. Trime auctoriatati meluti sthndintigimma IuamIententiam non orneti ae in concultissimo Patram recisis, Doctorsissententiam rogatus frequentissime censet, ad quem l LI i um Lapidim, si quid ambiguitatir aut controuersia fuerit exortum , communibus motis referen dum exim tu, t qui eum sui laciti Patronum Atinuet it,sneertam iudiciorum aleam nιηst habiturur, quin secunaum eis sententia ferenda sit ; atque adeo huius religissis non ine, grauissima mestrae auctoritata gratias agere libeat, quod Docteris Thoma -- en mbique ςAeberrimum , mestra in eum obseruantia cili ius posteritati reliqueritis
et c. Hac ibi, nunc videamus quanta haec, di postea quam vera lint. Haec in primis tanta sunt, ut talia profecto coram tanta Synodo dicta non lint aut aia dita non dicam de altero cuiuscumque Scholae doctore vel Principe) verum. nec de D. Hieronymo, neque de D. Gregorio Magno N si Priores Eccletiae Doctores essent γ atque in eorundem duorum laudem, similiter aliae duae haut-t
144쪽
-- perIegantur. Haec tanta sunt, ut hine defuncto Aquinati in ordine a lPatres Synodi Tridentinae valeant adaptari, quae de vivente adhue Augusti. cola ordine ad Patres Concilij Asticani canebat Prosper in carmine de in .
conciliam , eui Dux Aurelius, ingenium ueAugusti serat. Haee tanta sunt, ut pro laudum amplitudine ab et Idem Tridentinis Patribuqqui in praedictarum laudum testimonium aduocabantur ut testes, neque in ipsa tiane divulgata continuo oratione aliqua correcta sint immo impressa sngula eodem anno menseq; immediate sequenti approbantibus illis, ad quos attinebat J neque in suismet post modum libris, quos eorum plurimi etiam a terius instituti vel scholae Doctores,absoluto Concilio,ediderunt, minus pro- ' hata sint, vel negata, di consequenter a tacito saltem eorundem consensu proin bata non immerito videri queant. Haec utique ut transeam iam ad seeundum I ne dum ampla sed vera sunt Quis enim adeo praefrictae frontis vel amotae mentis existerer, ut si praelaudata vera non essensi de more in eadem Synodo procedendi, coram eadem inte- gra Synodo fidenter adeo pronuntiaret Θ luod audimur, quod videmur, quod mandus nostris contractamus f Quis tam saluus, & ne dum impudenter impru- dens, ut illos eiusdem Concilij Patres aduocaret in testes, alendo , mestra cois mitia evendite, si ijdem Patres eiusdem mentientis assertum continuo maniis festae salsitatis conuincere potuissentes quis adeo hebes vel minus probus esse Potest, ut non concedat aut videat, non passuros alioquin illos sapientissimos
Concilij Patres, vel salsis laudibus dehonestari Aquinatem,vel salsam metho . dum imputari Concilio, vel falss rumoribus populos implanari ξ haec sane si Prudens censor quicumque perpendat, agnoscetiam illa,qcae dictus Orator ad Synodum loquutus est neque proinde correpta, sed probata potius in pu- . Dicum prodiere)non ut salsa prosecto, sed portus ut certa a nobis posteris
xecipienda esse. Verum, ne unius dumtaxat id asserentis testimonio conuincei e refractarios mobis svel Angelico ipsi Ecclesiae Doctori , ob probationum penuriam, ita re Proposita videamur, cum in ore duorum vel trium stet omne verbum, ideirco in eiusdem Oratoris assertum spraeter Eminentissimum Baronium, qui allatus est antea, ει sua sola auctoritate lassiceret produco nunc plures alios, qui eidem interfuere Concilio, eandemque in eodem Concilio methodum seruatam esse attestati sunt. Primus est Hieronymus V ielmus Episcopus Argolicenfis, unus ex eisdem Patribus Tridentinis, & libro I. descriptis San. Thomae, sic dicens: certe imhae Didentina OEcumenisa Synoda, quam , cum hae scribimur, frequeάtifrimam μυι ramus, nemo Patrum esse midetur, cui religio non sit, cum de mi dogmatibus agitur, ἀThon sententia mu latum inguem asscedere, aut ab ruaprouocare, ito' a meteribus Patratas nihil minus As uinas habuerit, y sciatisio omner Principem hane suum
receperant mouis omnibus ornatissimum.
Secundus est Vincentius Iustinianus,laudatus & ipse in indice Patrum Con-ciiij inter Generales, di postea Cardinales, quem prorsus id ipsum repet ijsse, quod praelaudatus visimus mox ante scripserat, attestatur Michael Plodius
145쪽
DAE DU.buior diectimum in si Iubu approbat dis Lb. s. τώ. libro r. Columna 1 8. Postremus est Dydaeus a Payua Lusitanus Theoloous Regis Hispaniarum in eodem Concilio celebratus non semel a Cardinali Palla vieino in eiusdem Concilii historia, praesertim libro a cap. ro, tanquam Vir doctus ct magna praeditur auctor;tate, qui Vt inter eaeteros refert etiam Basilius Pontius in opuscuIo pro iuramento Salmantino tomo I. sermonum Coocione secunda de S. Thoma, velut pro experimento eorum, quae ab oratore. mox ante commendabantur, sequens describit exemplum; cum mentitita fuisset, inquit, segris ia, in επa decretum est christum Domin m discipulos fisos invicte carnis Sac.rdotes instituiso, o coram omnibμs concitj Patritus hie artieulus iure tu , seu ns quidam Episcopus dixit, hanc determinationem doctrina D. Thoma contrarimiviri: quod auduntes concilj Patres fessionem illam suspendreunt, decres.miulud, quemue demente Doctorir Angelici conparet, retinuerunt: Haec ex Dydato Payua,'non nostro,non noster pariter Basilius Pontius, quae ex Cardinali etiaPalla uicino libro 37. Historiae cap. II. num. 17. necnon ex actis sal, codem
citatis ibidem Paleoti, Sc Archiepiscopi Zarat ensis, ει Episcopi Mutinensis dilucidius, quo ad singulas circumstantias, hoc modo proponere libet, ac roborate. Nempe anno I post quem annum orator ille ad Patres apposite loquutus est 3 die is . Iuli j de sero in fine Congregationis Generalis professione et i solemniter in crastinum celebranda, ad illa verba Capitis primi
sessi ii . cui modo leguntur 2 non tamen illa institutio, o traditio eo tendunt, it ιπηιι c risti Firitis Staturo Domini ad utramsue speciem accipiendam adstringantur,
ea die Salmeron di Torrens s apud Legatos piaesidentes Concilis obtinueruae pro Propositione cui sperabatur approbanda in subsequenti Sessione sic veraba mutati, di adiungi. Non tamen illa institutio, ct traditio extenditur ad omnescisisti Fid tis,ita mi Statuto Domini ad miramque sputem accipiendam austringitor
sed Iulum ad illos, quitas dictum hoc facite in meam commemorationem ) itis illis quiιus tradidit potestatim conficiendis serendi corpur suum, st Sanguin m. Iade die ro. Iuli j qua Sesso a r. celebrata suit in Templo Tridentino imminente celebratione Missae qua absoluta de more decreta legi debebant, bc approba.ri divulgata inopinato interim inter Patres congregatos ibidem praedii24
additione facienda,statim de extemporane e Guerrerius Archiepiscopus Gra. natensis productam medium s. p. summae S. Thomae, delecta Doctrina eiu dem coram patribus exquaestione 3o a r. ii, cui videbatur saltem sub dubio)illa additio contraire, adeo id audientes Patres commouit, ut licet, ratione
loci, pro tune indicto a Legatis silentio disputationis contentio quieuisset, tamen ad finem Missae lecto praedicto Capite, dccollectis Patrum suffragijs, additio illa approbata non manserit, dilata per consequens consideratione melioris alterius modi dicendi ad Seibonem subsequetem a r. sub die 17. Sepatembris, in cuius apposite cap. I. baec postea verba de Corpore, de Sanguia, Christi Domini t non eadem omnino cum additione praedicta approbata letguntur. Apostolit, quos tom no ite mcnti Sacerdotes conpituebat, mi sumunt, tradidit,qefaem,mumque in Saarduissu es ribu , mr Uerrent , pracvis per hae everba. Hoc satiιε in meam commemorationem. Haec illius breuiter praetactae lib.
soriae a Dydaeo Payua, ex Eminentissimo Pallavicino, alijsque apud ipsum
dilucidior descriptio est. Haec velut ex facto comprobatio eorum, quae grauissime orator ille diccbat. Hac praeter aliam cquam. Augustinus Hunaass
146쪽
varisiensis ostendit integro opere impresso ad finem Tomi r . Porrectae in p. consonantiam Canonum Tridentini Concilii cum San. Thomae Dactrina conuincunt, &probant, ne dum quam amplheidem ab illis sapientissimis de Sanctissimis Patribus accIamatum sit, verum etiam quam falso obclangat hic AIua, de laesa saltem in altero loco Tridentini Conei iij S. Τhomae doctrina, de quo tamen loeo, aduersiis hanc Aluae calumniam, eum hic non libeat ver-ha facere a consuli poterit, quod Zanchio de Sturmio haereticis respondebae
Opportune inne Apostolieus Nuncius allegatus ac laudatus ab eodem Eminentissimo Pallavicino lib. I . Historiae cap. r o. num. i o; & simul, Ut videas id, quod de Sessione a I. praeserebamus, contigisse ex peculiari ac prudenti aestimatione Uniuersalitatis Doctrinae Aquinatis, quaeso te, consulas eundem Pallavicinum lib. I 8. subsequenti cap. 8. num. II, ibique reperies Guerrerum eundem sed Granatensem in Congregatione deinde generali antecedente Selissionem a a. non obtinuisse suspensionem ut intendebat, adductis in contra.
xium testimonijs Diui Dionysj Areopagitae, Diui Maximi,&Diui Chrysostomi Capitis I . eiusdem Sessionis 1a, quemadmodum antea, recitata in ad uersum sub dubio dumtaxat S. Thomae doctrina, in praecedenti Sessionear, ut suspedevetur additio proposita, assequutus est, ut etiam omittam nec ita suspensum fuisse meretum insessione I , quod laedere doctrinam Ducis alteis rivs Scholae suis sectatoribus de hoc ipso expostulantibus videbatur, ut apud eundem Pallavi einum lib. I a. Historiae cap. r 2. recitatur.
Ad primum igitur non in eo dumtaxat approbationem doctring S.Thomae reponimus, quod utcunque ab oratore illo laudata sit, verum etiam in eo, quod de Methodo audiendi,ae suspiciendi eandem in eadem synodo disserue. xit, neque id aduocati in testes Tridentini Patres inficiati fuerint, tacitoque Proinde eonsensu smul & facto probarim, praesertim cum Spondanus adueriarat ad annum Ircta num. a. deputatos a Synodo fuisse, qui singulos habitos sermones ibidem recognoscerent examinatosque pro impressione probarent. De reliquo quinam fuerit orator ille Tridentini Concilij, attestatur, tum ti . xulus orationis impressae in praelaudato Volumine legens, Oratio R. P. aede eisνι Fratris Ioa is Gastio Furgensia Hispani Sacrae Theoriia Doctoris ae Serenis mi in catholici Ruis sui Philini Theologi ad Sacrosanctam Synodum Tridentinam
tum Epistola nuneupatoria eiusdem orationis ad Idustrissimum, ν Reueren .dissimum Deminum Maniram a corrioa Episcopum Dertunensem stri per Dann mTayripam Botyiam , eundem Auctorem appellans Serenissimi st cathesisι Regis Philippi I herietum , tum editus index earum, qui cocilio Tridentim interfureunt, impressus simul cum eodem Concilio sub titulo, Thrauri missi a Philippo II. Rege catholuo, inter alia sie habens: Frater Ioannes Gallo surgentia Hispanus Or.
iunis Praedicatorum , ct Hater Petrus Fernaniae. Hispa/αι ordinis Praeduatorum in
Societatem Magistri Gallo. Unde iam vides, qua fide hic appelletur ab Aluc, communis quiaam Fratre ctiasque ilia dignitate. rum non mirum de riteolo. go Regis Hispaniarum in Tridentino Concilio sic Atuam loquutum esse, dum undem S. Thomam Sanctissimum aeque, atque ad miraculum Sapientissimum Ecclesiae Doctorem, nodo I O. s. a. pag. II S, sub nomine Fratris partiolans, uaducere non verebatur. Ita, repeteret in praesenti Chrysostomus ad illa ve
147쪽
repersecationis, Lutumretior cum Pontifice,nec eum rimat Ponti*em, nee arebis sciatum, nec religiosum, nee Sanctum. Sed quid φ Reuerentia tua,sapientia tua, eruitutis tua, o nomma illi adducit communia, eius negans auctoritatem.
Ad secundum, si superstes esset Basilius Pontius Legionensis Augustinuisnus, qui auctor suit illius Opusculi editi sub nomine Prosellarum sal in oti. censium, nostris utique vindieijs non indigeret ι verum nee reipsa nune indiisset eisdem aduersus geminam illam puerilem nimis ac ludicram expostulatio. nem Aluae, dum quo ad primam ipsiusmet orationis a nobis transeripta ver-ha respondent inchoantia immo a Synodo Tridentina, versu illo. citnus μηὸmenerabilis Ecclesia Doctor, quem haesacra, ιν OEcumentea sanodus maximis ν εαν amplissimu Mnmbus prosequatur , le post laudatam mortem in itinere ad syn dum Lugdunensem, uniuersim de omnibus ab illo subsequentibus Conciliisse inserendo, non ergo potuit Ecclesiasticis interesse conralysine. Nulla proinde ab eius felici transitu contilia De Sacro Doctore relebraita sunt. Audis P non ergo desola Lugdunensi Synodos ut imponit Αlua orator ille disserebat. Neemianus inepta est expostulatio secunda, cum iam viderimus illum oratorem inister eiusdem Conciliu Doctores aut Patres,tamquam prςcipuum Hispaniarum Regis TheoIogum, extitisse, ideoque velut unus ex illis, &ipse subdebat Auod audimus, quod idemus, quod maniburnostris contractamus ore; tam etsi alibi integram alloquuturus Synodum, secundat etiam personae pronomines uteretnr, non mutato deinde magis ab illis Salmanticensibus,quam ab eodem Alua pag. apud me I 33. sic transcribente ex voIumine impresso Louanis haee eiusdem oratoris verba: Verum eccesuperstra at sue in aureum victurar et bis adesse. Ad tertium iam simili obiectione pulsatus occurrit noster Magister Macein Prologo de laudibus S. Thomae Canone roscribens: hae in nimis editioni,M sine rese, contentus sua domestica traditisne, retiueram. Verum aliqui parum erga sanctissimum Praeceptorem eiusque Scholam affecti, de ea a diseipulis, solo st dio magistrorum commendandi, praeter verum conficta suisse asserere non d* hitarunt. Attamen testem habeo, qui fidem meam liberabit, Thomam det Aquino NeapoIitanum Clericum regularem in Opere de Politia Christi ira pieta Lugduni anno I 667. libro 2. cap. 6. ubi se habet: Fid. Agmfrimm nurunt in magna Asia medio , vis erant congregati Sancta Tridentina Synodi religis sissimi Praesulexae mctifri Patres mensam extiti resecrolibrorum pondererasen sin qua hi sacri Gaius eo piciebantur, Sacra Seriptura , sanctiones ae mersa Pontis eam, O S. Tho summa. ibus postea subiungit. Evιnis, quo honorabo. ea, qua inter co eι diuinu numeratur. Par erast , t post diuinos libros, angelicim
censeremur. Haec ex illo Gonet, qui addere poterat etiam id ipsum ne dum asfirmati a Patre Camblato Congregationis Doctritiae Christianae Opuc, det auctoritate Doctrinae S. Thomae, verum etiam deduci ex eo, quod vix divuligatas imminente celebratione Mita inopinato ea mutatione Decreti inter Patres Tridentinos in Templo ut relatum est continuo Archiepiscopo Gra natensi a. pars summae San. Thomae in promptu fuit, quam habere non ita de propinquo licuisset, nisi didicebatur, Spar est credere de alijs saerorum
codicias utique ibidem Synodo pernecessirus ) parata in templo eadet Summa Praecepturas Are a Praesi et . ut scripto et eas adesset, quip
148쪽
pro ex Verbis D. XXII. st Oratoris Triten. ae. II. II sena aberat, iuxta oratoris Tridentini verba eum alioquin etiam Syi odus Ephesina I .in epist.Synodica ad Imperatores Theodosium, & Ualentinianum c ut legitur apud Bait Parisiensem tomo I .Conciliorum pag. 2 3 I. hac ratione lateatur positam fuisse in thron qui me erat in Ecelestia ubi Synodus congregabatur Sanctum Euangelium , quod christum Onodo praesentem es docebat; nec minus idem mos seruatus legitur passim in subsequentibus Conciliis, immo in Concilio Moguntino I. tempore Caroli Magni c ut Iegitur apud eundem Basstomo a. pag. 3oT. constat in medio Episcoporum Iocata suisse, prister Euans diuersa Sanctorum RummopuIcula, pastoralemque librum Gregor δvt inde nec tibi mirum videri queat, si quod libro pastorali Gregorij tributum
fuerat, etiam celebratae adeo summae Angeli et Praeceptoris velut Medullae Patrum synodus nidentina coneesserit, ut relatum est. Ad quartum, si Alua contenderet solum squod&nos lib. 2. laudauimus ita in uno S. Τhoma prae eaeteris caeterorum Sanctorum Patrum atque Doctorum contineri Doctrinas, ut ciuxta Genadij Constantinopolitani Elogiuniast mnas ipse omnium locosincerer, gratias equidem redderemus eidem . de recognita tandem veritate, quam alibi insciabatur. Uerum huc Atua non tendit, sed eo potius, ut velut Breuiatorem aliorum traducat illum, quem renuit ve. nerari ut Magistrum, eximiumque Ecclesiae Doctorem, quasic si haec una ratici fuisset, recurrendi ad Summam S. Thomae in Tridentino Concilio tot aIiae,
deessent compendia a pluribus Seriptoribus edita post D. Thomam, aut quasi exaduerso non praeuenisset id ipsum Orator ille in eodem Tridentino Con
cilio , se dicens r Dimus hie multa quidem alieno marte collegit, sed cumplurima ex feraicis menθ partu contulisset, ea cura mentem sinicitabat, mr mel Ausmo, euior Aser Miseimur fisis, mel Misai Sanctorum, quos omne minerabatur, acceptumr .
in quo sensu reducendi utique in Sanctos Patres suas quoque deauo excogitatas pro eorundem Doctrina explicationes, ac probatioaes, accipio tum quod ex una parte Ioannes XXII. in Bulla CanoniEationis eiusdem Sancti Doctoris aiebare, omnemsuam merbo, mel scripto Doctrinam ad eiusdem Melesia β.ini mammui deuotione reduxisse, tum quod ex alia parte Divus Antoninus 3. P. Historiae titulo 23. cap. 7. S. I. de eodem sancto Doctore subdebat, adiu
a a se mlumis nouor Articulos, nomumque modum determinandi ,-nouas pro M.
-sem determinando rationes, adeo ut Alua ex his Antonini verbis perperam isteIIectis&sui immemoralibi, scilicet nodo I 3. S. I. Pag. 78 t. eundem S. Thomam velut nouatorem traduxerit, ae deturparit. Hi gressus consueti suae breui semper duraturis mendacijs. Haec veritas ex aduerso cquam hoc Articulo propugnamus de adhibita in Tridentino Coneilio praesertim S. Thomae
doctrina duersus Lutherum eiusque sectarios, ura opportunὶ monebat Pal- Iauicinus lib. I. Historiae Tridenti cap. q. mescor prosterurre intre Theologos s. Thomam. Haec, inquam, veritas tandem etiam a B. Pio V. in Bulla, mi Lusimus, pontificio calculo obsignata illis verbis: Omnipotentis minouid1ntia' - - δ, me Ametitam scin θωπime doctrina, ex eo tempore, quo lassibustis is adscript fuis, muri, quadrine rexarra sunt harasti, eonfusa st tam id ad se Men νι quod re a Massa, Audia e praner Lugdunense ac Florentinum ia comprehensa Concilia c quod dissimulat Alua nodo Io. S. I. pag. III
149쪽
deeratis apparuit. Hre ibi, quae propemodum orator ille mox ante in eodem Didentino Concilio asserebat.
De Appro ima ex Sulla st clem Mis Octaui.DEinceps, post antiquissimas illas approbationes doctrinae S. Thomae
in aliquo rescripto fundatas, de rursus illas, quae Caelitum reuelationibus, vel graui quorundam elo quio serebantur innixae, agendum manet de illis proximioribus, quae ab uno saeculo circiter atque post Tridentinam Synodum in Diplomatibus succedentium Ponti ficum exaratae leguntur, videlicet Pij U, Clementis VIlI, Pauli U, & Alexan dri vi I, de quarum prioribus in praesentiquaest. iuxta earundem ordinem dc de sequentibus alijs in subsequenti quaest. digerendum erit. Cum autem notissima Bulla B. Pij v. incipiens Deus, prolixa satis, ¬a, atque amplissima sit in laudem doctrinae Aquinatis , seligemus hic solum particulam illam, quam ii quibusdam vellicari percipimus ;vtis militer edito a clemente ulli. in Iaudem San. Thomae triplicato Diplomate t pro ut fingula in Bolando leguntur ea solum, pro quibus nos hic cogimur respondere, asseremus.
2n ea merba F. Pν V. Certissima Christianae Doctrinae Regula. Recte explicemur ex parte S. 7 homa , mel doctrina eiusdem.' Identur non recth explicari, sue primo, sue secundo modo, tum Desemitio Thadaeo in sua Ni tela pag. 33, tum Petro valle clausa Diatriba a. s. q. & 8. tum Petro de Alua nodo io. g. r. contendentibus illa verba. dumtaxat verificari ex parte Pontificis Cano nitantis San. Thomam, de quo Pius V. eo loci loquebatur. Et primo Petrus a Valle clausa ita discurrit: R gula si iti 1. ροιes accipi, nise mei de Regula et tua , quas more explicet is Sestis fisi infallibiliter prιnuntiando, mel de Regula mo tua, qualis est semiptura Spiritu San bductante calamum, seu Seraptoris mentem excitante conscripta. At neutro ex his modis id tii bur potest D. Thomae, vel doctrinae eiusdem , cum primo modo idso lis a Romam Potiscis propriumst, o secunao modo sola scriptura canonica se habeat, mel ea, qua Ecclesiasticam de Fide cominet Definitionem. Nullo igitur modo ly certi ima c bripiaηa Leeirinae Regula, seu Regula fidei, D. Thomae vel eius doctrinae attribui potest, unde Dei mitius Τhadaeus,quem refert etiam noster Ioan nes de S. Thoma, inserebat, nultibi a Pio V. avellari D. Thomam christiana dodrina B unum, teι imponitur,sed Pium V. dicere, Ioannem XXII. adductum esto eινινιι- νει Mia s seripi a doctrina , mi eum Sanctorum nummo aanumeraret. Secundo ut prosequitur Alua dum Pius Vinquit, Ilium perpetua vere. Pietatis opera nobiιιtare molair inexhausta Dei benignitas, ct certissima christia Betola ae trina ve, sicut illud inexhavista μι rinignum extat in casu nonii nandi cuncatenariam mediante coniunctione,-cum ly certissi Cissis a Doctri Betula, ita di hac secunda particula in nominandi casu accipi debet ut illa, Nse ut iude non dicitur, quod Doctrina ban. Thoma' mota a Dei bi igni δε
150쪽
D. avrabar. ex Fulti S. Pi' clementis VIII. AeI. II 'ita nee diei potest quod sit emissima christiana Doctri . Retula, euin eo levi modo regantur, & continuentur in oratione ambae hae duae partie illae. Igitur c concludit AIua trammatisaltria orationis 'vetio erit hiet I xhausta Dei ιmignit a re certissima Regula Doctrina christiana nobilitare molait spera peryetus mera Pietatis S.Thinae, qua Saxinus Doctor Apostolieam Ecclesiam insiuisis confutatis erroribus ilia' is , non verb quod Opera L Thomae simi certissima Regula Dκtrin echristianis ι quasensu nihil absurdius inside, neestupidius in Grammatica exegitari poterat. Haec Alua pag. D 3. Tertio, nam dato, quod Doctrina S. Thomae innitatur, & scripta sit, ac re suIata Certissima Christianae Regula Doctrinae quod idem dici potest de Doctrina S. Bonaventurae, Alberti Magni, Alexandri de Ales, Scoti, Durandi,Waliorum, alivi me ipsi in Ecclesia reciperentur, mi eorum Doctrina publice in Aceadem*t leteretur
tammfalsum est ut loquitur Alua ct ab omni veritate alienum hae inrma, Summum Pontificem Pιumst de doctrina S. Thoma in ea Sullacte. Si quidem ut id probet Alva, sc pergit sensus ibi verborum summi Pontificis hic solus est triumptio S. Thomae in caelum multis est comprobata testim jr, tum, in ruit Summur
Pontifex, ex resimundis miracalorum, quiuem inexhausta Dei Benientias ipsum toruit biIιtares tum excirtissima Regula christianae Doctrinae, quae deficere non potest, scilicet ex Falla ipsius canani vitionis, qua Ioannes XXV. ipsum in Sancto ram numeris
retulit. Hir duobus testim Onys, miraculerumscilicit is canoniebulonis ipsius, qua funt eretissima christianae doctrina Regula, comprobatur S. Thoma in Calum a m-rio, o Beatitudo. Sic componit Atua sensum Uerborum Pontificis Non ergo incit summus Ponti sex, quod scripta San. Thoma nitantur certissima Regula Dactriua Christianae, ut intulerunt Dectores Salmanticensis in opponit Atua Pag. I. , demius Galuanium, & alios intulis e subiungit infra pag. 11s, Doctrinam S. Tha .mae esse Regulam Doctrina Christiana. Quarto, Non contentus Alua censuris In nostros homines velut perperam detorquentes verba Pontificis, mox infra g. a. eiusdem Nodi Io. pag. 37o. non vetetur & de eiusdem Summi Pontificis verbis expostulare, dum in Fie. Dat idem Pontifex in eadem Bulla, cuius S. Thomae Aneritis orbis terrarum .pestiis finis quotidie ιrroribus liberatur , & paulo anth, mi multae, qua deincept exorta sunt aereses, confusa, ct conuicta dissiparentur, non veretur, inquam, hic Atua haee simiIater verba Summi Pontificis vellicare, dum subdit: sie merita prauisa S. TMonae liberant quotidie Orbem terrae a pesti s erroribus. Item metrιna S. Thome Γόιrae semper , εχ quotidie, ab antiquis , σε nouis erroribus pestiferis totum terrarum Orbem . uomodo ergo sunt tot tantique errores pestiferi hodis per totum Orbem Hec Nua, quem Pontifici summo, ac inter Caelites relato, insultare non puduit, ut ex hoc saltem hominis verecundia in caeterorum censuris dignosceretur. In oppositum tamen est, quod seut in simili aiebat Augustinus lib. r. in Iulianum operis impersecti cap. 133. contra Hr mel similes merba tam elara sunt, ovise aliena caligine obambrari, obscurarique non simam ι sic B. Pij V. in Bulla haecelarissima verba sunt: Angelici Dinnis M. incalum asumptio, multis ante annis Orbitinarum σῶuinis y vryrseomprobata testimonys. Nam ct miraculorum sit in , quibus Ierui sui Thama perpetua era Pietatis opera nobilitauio tinexhaa.
pa D innignitati s certissima christiana Regula Doctrinae, qua Scyctus Doctor sim incessetatis Dii stra it, audactu alicis recordatio