장음표시 사용
151쪽
nis Daxnes XX Lyradet noster se. eius Faestum reliseari iussit. Haee Pius V; ex quibus eonstat, inter duo restimonia , quibus ait adductum fuisse Ioannem XXII. ad canonixandum San. Thomam ,& iubendum simul Faestum eiusdem, primum utique se tenere ex parte Dei,ut causae propriae, scilicet mi acuta, quubus Deus S. Thomae Pietatis opera nobilitare voluit, secundum vero se teneis re ex parte S.Thoma ,scilicet certissimam christiana Retulam Dominis, qua D
Bur Doctor Audi liseimi initis confutatu Uibus illustrauit. Manifestε igitur ea verba, certissima christiana RQuia Doctri 2 ex parte S.Thomae aeei.
pienda sunt. Respondeo certum videri praeeitata verba Pij Uscertissima christiatis Ret. Ia Doctri non posse accipi nisi ex parte S.Thomae canonizati a Ioanne XXlI. non vero ex parte Ioannis XX lI. Canonizantis eundem, siuε postea sie ada tentur, ut certissima Regula Doctrinae Christianae dicatur ipia Doctrina San. Thomae, qua Apostolicam illustrauit Ecclesiam, siue dieatur ipsa Methodus, qua in docendo peculiariter nixus S. Thomas Apostoli eam illustrauit Ecclesiam Cum enim in praeeitatis verbis B. Pius U. manifesth loquatur de dum bus teitimoniis, quibus Ioannes XX lladductus es ad decernendam, eum die
Faesto, eius m Sancta Doctoris asiumptionem in caelum,eo modo haec duo testimo.
nia a Pio V. subiuncta interpretanda sunt, quo modo ipsemet Ioannes XXII. in Canon itationis Bulla professus est se ex eodem duplici testimonio adductu esse. At ipse Ioannes XXI l. in eadem Canonixationis Balla, se rhusque ad medium Bullae pro altero quidem testimonio susE collaudat Doctrinam admis elonem merito exhibentem, tum ab aetate , qua incepit docere Parisiis, tum a the. mate, quod assumpsit inspiratum diuinitus, tum a multitudine tot librorum, quos scripsit, & quos pontifex vocat Opera Dei ad Dei laude n, Fideique dilata. tiam mnen a questeriali Dei infusione persectaselum ex modo proficiendi in eadem Doctilina Oratione magis quam rudis, neque unquam superbiendi de eadem. , tum ex perseuerantia in Sahctitate Doctrinae eiusdem exponendo Cantica Canticorum in fine vitae, tum demum, ac super omnia, ex Methodo peculiari Doctrinae Sancti Doctoris, dum inquit Ponti sex Omnemsuam verbo, elseri plo Doctrinam, ad eius em Eccusta, Fidei normam, fideli deuotione reduxit: Haec de
primo testimonio. Indh pro altero testimonio, post medium Bullae a versu ilio, Veramyc ineipit Summus Pontifex Ioannes XXII. per ordinem praec,pva eiusdem miracula recensere, ut ibidem cuilibet legenti patebit. Similiter i git ur de hoc etiam duplici testimonio accipienda sunt verba pij v. dicentis , quibus m. l' certissima christiana Regula Da ctrinae, qua Sanctus Doctor apostolicam illustrauit Ecclesiam dactumfulgeselisu recordati nis Danum XXII. ore, scilicet pro altero testimonio ex miraculis, pro altero ex cirtissima christianae Regula Doctrina, qua nixus in docendo S. Thomas, seu qua doctrina sua idem Sanctus Doctor Apostolicam illustrauit Eeelesia vi. Secundo, nam idem Pius V, antequam subdat Ioannem XUI.ex hoc dupli. ei lcstimonio seu motivo adductum esse, immediath anth praemittit haec re
ha , ut retulimust ingelici Doctoris in coelum assumptio multis ant. annis i terra--m y ammis, o propHic nota scam ara testimon 3,de postea continuo id explicaturus duo illa testimona a subiungit, quibus Ioannes XXV. adductus est , scilicet ιx miraculorum signir di artistima Christiana uoctrina Retuu
152쪽
Constat autem primam, stilicet miraculorum , signa potius esse testimoniumisiainum, quam proprium S. Thomae. Igitur remanet secundum, sei licet lyereri ma christianae regula doctrinae, pro altero accipi testimonio proprio S.Thomae, di consequenter , ut diximus, se habente ex parte s. Thomae; quemadmodum peracutὸ praevidit, & indieauit discursum hune noster Magister ignatius cibuan non quidem a me visus, sed citatus ab Alua, atque ab eo perperam in
Tci tib , probatur intentum contia interpretationem . ae in Iertig Obie Oic ne recitatam; nam eo secundo testimonio, quod dicitur a sori V. certi Iri. na c risiana regula dotiri , co, inquam, adductus est Ioannes xxii. ad considerandum simul S: Thomam, dein eadem Consecrationis Bulla ad praecipienda eius diem Femim nonis his artii, ut reci ibidem Pius V. hic. Ain imopr dens . Ermabit Ioannem II. ex Bulla consecrationis, seu canonia attonis adductum esse ad consec ait dum, sed, ut voςant, ad canonizandum an . Thomam, ut de se constat. i Nemo igitur prude ns assirmare potest vitamen insipienter affirmat Alua seeundum testimonium , quod dicitu a B. Pio Rurti νβι ιhristiana regati Betr me, Bullam esse consecration js, seu canonuatiq.
. Quarto ad idem, ut discurrit etiam Martinus noster Haxnxy Epistola apo Iogetica in Aluam pag. ii. Verba Beati Pia V. sunt haec remstimichristianare. ιώia doctrina , sua Samius mior Ap luam Eralisiam in tu confutatu μιμua: straa. t. At certum est Sanctum Doctorem, neque haereses confutasse. neisque Ecclesiam illustrasse per eam Bullam, qua quadraginta nouem post sui mortem annis a Ioanne XXI l. inter Sanctos relatRs est. Certum igitur est hanc Bullam non esse illam certissimam chrsiana regulam doctri , qua Sanctus Doctor Apostolicam Ecelasiam infinitis consutatis haeresibus illustrauit, de in qua recitata verba Beati Pij v. procedebant. into, non minus facile est splendidae falsitatis copuincere interpretationem Dermitij Thadaei relatam,ac reprobaram similiter a Ioanne de Sancto Thom a , ni mirum certissimam tuam christ Ana regnum doctrina Q. Regulam muta
mineraram Scrιptaram, traditis es Ecclesia, auctoritatem,st potestatem adeaminiae Mimn-Non minus, inquam, facile est , de istam interpretationem sic re-Probare cum Ioanne a San. Thoma, mu ex hac regula mouetur, seu adducitur
cnia , ο excellentissima Dotirina, qua ine ilIubavit Emesiam. At B. Pius V cxpresse loquitur solum de ea Regula, qua/dductus est summus Pontifex, &Morus, ad Canoniχandum San. Thomam, di qua S. Tuomas illustra*ic Ecώlesiam. Non igitur loquitur de ea Regula continente scripturas,traditiones xc., iuxta quana, non ex qua, summus Pontifex motus fuit, immo potius tia quuar,
post miracula, de Regula Excellenti nae summus Ponta:
153쪽
ram illustraliis Ecelestam. 'i I 3, . . ,
, 2Sext hine de duete pro sua peeuliari interpretatione hune alteri
Iogismum idem Ioannes a s. Thoma noster ibidem alendo. Eava δε-- L. TM.16 ά2. Pios illustras Eeclesiam instatis confutatis haere r. N Gstr ιδ autem Ecelistam, nee eo uti init haeres', nisi dor,isa sua. 'um ergo, σ- aliud, at Summas misee Pius, . emis/mam reru-doctrinae ἄνιμυε/; & hinc etiam, ut subdIt intra mox idem IoannesaS Thoma , s Axis B. Pius V.ret Iam Fidei, sed doctrina regulam; quia inter doctrinas moluit iliam summas Pontifex, mi certissimam rem daro. Haec Ioannes a S. Thoma in hae interpretatione honireniens eum nobili altero scriptore , non nostro, sed extero, scilicet C brera tomo 3. in 3. p.' praefatione de Sacramentis ι quae si Petrus a Ualleelausa animaduertisset, non pronunelasset g. q. εζ 8. icyriatis sed Dbmini canis ais ri doctrinse S. rhomae se Retulam Fides , idque dicere Cyria res , ae comminerescrip.ris, cum tamen nec scripta reserat, nec A uctores.
- Septimo itaque. Ad hoc apposite, ut hic vel alij huiusmodi videant, quam lans EdistEnt hare duo, Retula Ficti, ex una parte, at doctrina christianae regua
ex alia, praestat audire eundem Ioannem a S. Thoma ar. 3. eiusdem disputati nisi . S. no huiuscere. sic disserentem. Diauraua, inquit, no prava turres credraria,sed obandia, dare ina enim est regnum probatiua I min eoeniris ei. Et satist maria est, in complectituroentiam iis amplo, non paest omnia mitrare fecundiu aequalem certisudinem, sed quindam mi terra, plurima odia Grassas remis derare in Doctrina, quae probatiuo modo procedit, duo, scilicet attingentiam imam memitatis in se, smadami Uumpruandi disturaenati ad armeten mirum. Vt dira Doctrina aliqua approbetur, Aon uiritur, quod ei auriluatur in alii, striis ali 'a imare eritate, hastscit, quod in modoproceri di, ei' probaa dumer uiar,ffeν- uis' titis nocedat, ita minon erret in quantum rebatis oriarinatis, hoe sis modin cerindilre. De Doctrina autem P. Thomae cur paulo inserius subdit Pius V. dicit se certissimam Regulam thristian4 Doctrina, nia Fidei. Ego inter Aristias amn- hec modos excellentior, ri ipse concludit, nempe, ut motante dixerat, in modo procedendi veros milius, ut ea veluti regulaan hoe ordinet regula.
ta tamen per aliam superiorem in ordine superioli, scilicet per tegulam fidei, Doctores Christiani in docendo tutissimὶ regulari possint. Hie planus Se in ni sessus sensus est nostri sapientissim Magistri Ioannis a S. Thoma, quoesta te, non video, quomodo Alaa post nominatim adductum eundem loannem ac S. Thoma I postmodum pag. 33 a. praepostere inserat apud nostros,itsi scripis
S. I stoma se regulam certifimam totius christiana Doctrinae , sta erat lora Mera Sonditara canonica instituat)tur. Non hoc sane ex praecitata mox explicatione Iora. nis a S. Thdma deducitur, immo penitus ex opposito reprobatur.
Ad ptimum igitur quo unico Petrus a Valleelauia utebatur 3 quaerere prius, in quo sensu aduersarius ipse explicaret Gregorium Naalantensi epist. του. appellantem Basiliuni Fid.i Fummotum, canonem misitatis, vel Damasce num in.Sermone de destinetis nominantem Athanasium,Ecelesta mi miniamrisatum, vel Nolanaenum iterum de Athanaso dicentem, Eu is holumis s.se edi inus Mimata pro Fidis ωhodoxae lege Meremur aeso te, non ne haec vitis
que minare videntur uio Mahaliquam priuati alicuiusticlesiae Doctoris
154쪽
SVast. . De Approb. ex Salti 'P.Pῆ GP clemetuis l. Art. I. ar 3 dici posse etiam Fidei regulam , quod tamen nostrorum nemo ut vidimus de, doctrina San. Thomae pronunciauit Non ne his longe quiὸ minus est, quo sIoannes noster de . S. Tlaoma ex verbis B. Pij V. inserebat , Angelici Doctoris doctrinam, doctrinae quidem Christiana . non tamen fidei, regulam certissima esse ξ Nonne ut aiebat Si alter noster Apologista regula adhuc gemina estὸ
altera regulans non regulata, altera regula regulans simul & regu Iara, quem. admodum primo modo se habent mensurae invariabiles curiae, secundo modo mensurae mercatorum, quae si varientur, corriguntur ex illis Nonne inde Se
rilua ipse hunc sibi domesticum ut ipse Alua gloriatur Nodo I 6. g. r. Petrum a Valleclausa id edocere potuisset hoc ipso Nodo i o. S. I. distinguens
tres regulas, primamscilicet scripturam Sacram Veteris,st si te tam tui eum tradiis transius Apostolicis, aqua rusella regulatur doctrina eat holua ab Ecclesia proposita. Is de ab ista iam surgit regulata secunda regula, id est doctrina Apostolica Romana, ad quάruulantur postea orames doctrinae Doctorum , o Sanctorum Ecclesiae Patrum ste. Ho.rtim porro scripta sunt quasi tertia regula, qua myra regulare debemum. Haec Alux .
Cur cigo nou sic & D. Thomae Doctrina esse poterit regula mortua, non puris regulans, sed regulata absque eo, quod loco scripturae Canonicae habeatur nec quidem Fidei, sed Doctrinae Christianae, id est Doctorum Christianorum eo opportund modo, quo Doctrina Patrum Ecclesiae dicitur etiam ab Alucre gula Doctrinae Scholasticorum e hac si vidisset Petrus a Valleclausa, aut in. senue Alua ad rem propolitam adhibuisset, prudentius utique, me quidem iudice, siluissent. Ad secundum, vel puer, qui vix manum subduxerit ferulae, iam compre. henderet ly in certissima chrisianae regula doctrinae, in casu, quem vocant ablati Num, coniungi cuin ly miraculorum signis in eodem casu, non vero cum ly -κ-hausa Dei zenignitas in casu nominandi,uti ineptissime construebat Atua: nam sicut huius primi casus ablativi correlativa est interiecta periodus i quibus serui sui Thomae perpetua merae Pietatis opera νmbilιtare moluις mexbaasia Dei benignitas , secundi casus ablativi correlativa est altera haec polirema periodus, suisanctus Doctor Apostolicam Ecclesiam in iis confutatis haresibus illustrauit , de sicut primus, ita & iecundus uterque casus ablativus regitur per illud unicum erbum Ioannes Vigesimus secundus adductus es. Audi, obsecro, Lector, an liceanos ra&nostrorum constructio germana sit, immo tam clara, ut tandem i eandem relabatur N Alua hoc eodem S. I. pag. 13 3. dicens r sequentia habent geminumst in , dicentes inmo Pontifice. Sanctur Doctor , id est cerissima Ha audi Doetrina emisiana consutanda hareses Ecclesiam illustravit: haec Aruua immemor sui, ac in nostram relabens constructionem. Desinat ergo praestimere nostros idem Alua edocere grammaticam , qui eandem potius quo ad hoc ipsum verbum doceo prius addiscere debuisset, dum praefatione ad Lecto rem prope finem cinter tot alias strebiligines γ hoc verbum doceo dativo con . jungit , aduersis omnium Grammaticorum Syntaxes, dicens . Projesar ni&μμιae uocet racioribus utilamste. Haec Latinissimi Aluae Grammatica est . , . Ad tertium, praeclusa iam in s. dc q. probatione nostra cimmo εc ex paulo me recensitis Atuae verbis ea ineptillima altera interpretatione Alvae, conis viscitur, ne dum illa verba B. Pij v, certis a christiana ruaua doctrina , ex parte
6gelici Praeceptoris occipienda cile, verum etiam ex peculiari eiusdem Medi
155쪽
r 23 M. Desuuior obiectimum ἐν DIM- v anti-r odis. I si hodo in docendo id peeuliariter eiusdem Doctrinae tributum esse, eum pemoliariter in Bulla Canonizationis de eodem Sancto Doctore iam pionunciarit
Ioannes XXII, sapienter esurim orem atque humiliter omnem suam merbo, metscripto doctrinam adriusdem Ecclesi. Fidii normam meti vivotione reduxim; & similiter postea Vrlianus V. in ordine ad Augustinum , cuius Vestigia, inquit, st-quutus est, Beorator in Synodo Tridentina in Ordine ad reliquos uniuersi Patres de hac ipsa propria methodo velut peculiari titulo commendarit elutidem Angeli et Praeceptoris doctrinam, neque de reliquo sit, quod iterum post tot alibi scripta in huiusmodi semper inuidiae plenis comparationibus amplius immoremur. Ad quartum iam satis res sensem apertum habet, scilicet de haereses illi . qiue S. Thomam praecesserant, superilites postea scriptis D. Thomae valide confutatas esse, non minus ac aliae posteriores eiusdem vi ac veritate doctrinae falsitatis conuictae fuere, etsi post victoriam adhuc aliquas, victas tamen, suis per uiuere videamus: alioquin haec cauillatio Aluat dirigeretur ut noster Maraiinus Harney intorquebat in id etiam, quod de virgine Dei par a canit Eecissa, cun hareserseia imnen isti, si semel ac victae sunt, a terrarum orbe desiisne re debuissent.
An meraliter etiam ex clemente Octauo approbatio Domin. Sancti Thomae referatur.
Videtur negandum esse eidem Perro de Alua nodo a I. s. t. Nam cinis
quit, pag. 38o Pater de Aubermam inrmat etiam cum nram VIV. dixissde ιa Dostrina S. 7 honis ea emrba certisima chri tiaris Regula Dorum. J dum sic alloqui tui S. Thomam in eiusdem Oratione Encomiastiea, velasius retulerat antea Alua nodo Io. S. 3. Euge Angeis more. Diuinum tuum Eloquium re cael flu Doctrina, hae eruditiam tuae elotium statuit clemens Octamus, eretissima christi na doctrinae ιst Regula. Ita ille. Haec autem, subdit hic Atua ,sesse absque ilia meritate dicta, ex ipsis positima Originalibur clamemis Octaui ιndιρο s, cummo ea verba Pij V. fuerint, quemadmodum antea visum est. Non veraciter igitur ex Clemente VIII. approbatio doctrinae S. Thomae recenseri solet. Sc cunuo, ut loquitur pag. 376. Altioris gradus est Bulla, quam Breue,tum in vi, tum in stylc, tum denique in modo procedendi a Summo Pontifice. Sed hac te scripta Clementis vlli. non Detunt Bullae, sed Breuia sub Adulo Pisca toris ea hibita, immo litterae,sue Epistolae missiuae Sc. l& tamen a Prosessor,bus Salmanticensibus in Opust. pro iuramento Salarantino Sulla vocantur. Non et go veraces iterum sunt in huius recitatione approbationis. Tei tio, ut addit pag. 6πε in Epistolis, etiam Bullis, sed constitutionibus Summorum Pontificum quaedam reseruntur, quae sunt motiua ad determinationem, quae communiter dicuntur narrativae,& istae nec sunt approbatae, nec
reprobata a Sede Apostolica; quia ibi posita, nisi alias constet ex a Ilo capite, aut Bulla, suiue approbata,sunt quasi allegationes partis, S congruentiae prosi at iapostulara obtinenda, quod fere semper fit transcribendo ad litteram inlinuriale, seu supplicam factam a postulante, ut iaci cognoscatur,an obte
156쪽
Euae LVII. De Aurab. ex Tum B.Pj ridi clementis VIII. Art. II. I 2 1insierint legitima, obreptilia, vel sit breptilia. Hoc suppositoc subdit elogia relata hie ex Clemente VIII. continentur in narratiua Epistolarum , in quibus determinatio agit de Patronatu Neapolitano, & de istius eo firm alione: Et tamen modo dicunt Discipulis. Thomae, propter illam narrativam, Pontificis, eiusdem S. Thomae doctrinam esse approbatam. J Neque ergo in ista approbatione recensenda ullo modo veraces sunt.
Quarth, ad singularia descendendo id magis probare contendit pag. 377, exscribendo verba ipsa, quae pro Patronatu San. Thomae De putati Ciuitatis Neapolitanae Summo Pontifici scripserant,videli e etsCiuitatem Neapolitani iam diu summo studio concupivisse,atq; exoptasse D.Thomam de Aquino diuinae voluntatis Angelicum interpretem, Vitae Sanctitate , miraculis, & eruditione insignem inter Urbis tutela res patronos referre,ut praeter Ianuarium, Athanasium &c. Huius autem optandi Patrocinii, praeter causas, quaecunia
alias pollent esse communes, illae etiam accesserunt, quod ex hae ipsa urbe inobilissima Aquinorum Familia originem trahat &e. Quamobrem recomis municata &c. J Ita ibi. Huic desiderio fauendo, subiungit inde Alua, rescripsit Summus Pontifex quandam Epistolam ad eosdem De putatos &c. in qua inter alia sic dicit. I Proinde pie prudenterque cogitatis de nouo Ciuitati Patio no adsciscendo, civh vestro, Diuinae voluntatis Angelico interprete Me. lEn igitur elogium hoc solum ex parte postulantium in Narrativa refertur,non vero ab ipso Clemente VIII. asseritur, vel pro approbanda denuo S. Thomae doctrina pronunciatur 3 S tamen passim elogium idem velut peculiare Cleis mentis VIII. pro doctrina San. Thomae recitatur. Nullo igitur modo, vel in hoc recensendo elogio, veracitas adsuit aut reperitur. In o p positum tamen est, quod in Breuiario ordinis reformato cui iusserat anno Iso a. ipse Clemens ulli. aere impresso denuo ad annum It 3I. cum Diplomate etiam Vrbani VIII.continente rursus praeteritam approbationem eiusdem Clementis VlIl. in die S. S. Thomae Lect. 3. a. Nocturni sic legitur rLClemens VIII. ad Neapolitanos, pie, ait, Pradenterque cogitatis de nouo Ciuitatis patrono adsciscendo, Cive vestro, diuinae voluntatis Angelaeo in ἀterprete, Vitae sanctitate di miraculis claro, Thoma Aquinate. Hic si quidem honor eius virtutibus cum admirabili Doctrina coniunctis, iure optimo de hetur. Re doctrinae quidem testis est ingens librorum numerus, quos ille breuissimo tempore in omni se rh disciplinarum genere,singulari ordine, ae mi-xa perspicuitate sine ullo prorsus errore conscripsit. I Haec ibi. Non se autem ista elogia approbata fuissent,ut in publicas preces reducerentur,aced ventur sub nomine eiusdem Clementis VIII. nisi res eadem ueraciter ita fullisset. Ita fuisse igitur veraciter utique reputandum est, quemadmodum de eo. dem tempore Clementis scribens expendebat hoc ipsum elogiu Lemos tota. s. par. I. pagina Ia. subdens id contigisse eam magna uiari aux63gratia eo
μοι ersa coram eodem Clemente Octauo tractaretar θ atinuiset Summu Pontifex sti a duo Angelici Doctoria necessariam doctrinam esse.
Respondeo sine dubio, ne dum a nostris, Urum etiam ab exteris quos recensere non vacat veracissimE & istam approbationem Clementis VIII. pro doctrina S. Thomae referri ac frequentissime laudari. Quandoquidem c via inrema exordiar atque a penultima Aluae obiectione, quae duae dumtaxat
157쪽
aliquam saltem dissicultatis speciem habere videbantur postquam tum hic
tum alibi iam diu non sine labore quaesiueram, ex quonam Autographo vel transumpto ipsi Aluae colligere licuisset ea verba Deputator u Ciuitatis Neapolitanae, quae in praesenti transcribit, & nos ex ipso postremo loeo resere, mus , contigit tandem offendere locum,ex quo ista sine dubio desumpsit,nempe decretum De putatorum nomine Ciuitatis Neapolitanae eligentium San. Thomam in Patronum &α rogatum per publicum Norarium, & impressum etiam in actis Capituli nostri Generalis Ordinis Praedicatorum Romae tota.
quae ipse Alua se vidisse fatetur, pag. sTq. N postea re implessum quoque in Bolando tomo primo Mart ij ad diem septimum Mart ij in Analectis de gan .cto Thoma numero a. in quo Decreto apposite de verbo ad verbum ut que habentur ea omnia, quae Alua transcribit, nec mutato apice,Vt conserenisti patebit, adeo ut non nisi ex h oc ipso Decreto non ex alio, quod alioqui pertinax is mulus authenticum exhibere teneretur AIuam illa verba iamdissse necelle sit. Hoe supposito sic nobis liceat ratiocinari. Decretum, in quo ccntinentur Verba recitata ab Alua, sic habete omnibus innot scat hiat unuars anni ictos. ivdictione g. quod prasinter in Templo D. ω--nter g c. hic recensentur nominatim singuli Deputati Ciuitatis Sc. pradicti Distitati declara utre publice han delissimam viuuatem Neapolitanam iam diis sumis nutuata n piν se atque exoptasse D. Thomam de Aiuino divina moluntatis Avis relicum eνpretem ste. Et pergunt de verbo ad verbum singula alia, qtiae Al-ua transcribit. Breue aurem primum Clementis 8. in quo legitur idem Elo pium de D. Thoma diuim voluntatis Angelico interpνete signatu nest sub dιeaa. I 6 o 3. Potificatur eiusAm tamentat anno duodecima,ut si militer signatu .eli S Breue secundum. Quomodo ergo duobus antea annis hic Summus Ponti sex siribens verba praedicta, mutuatus esse eadem credendus est ex decreto
posteriori ex quo Alua transcribit continente illa verba, sed scripto dumtaxat duos post annos elapsbs Θ non video sane qua possit ratione ab hominυ nisi amotae mentis hoc scribi vel affrmari. ' Viresius, omisso nec elogia in praedicto Decreto contenta, & ab Alua transcripta , conuenire omnino in verbis eisdem cum eodem Elogio in B leui de scripto, cuti conuenire debuissent, si ex illo transcripta in breuis Narrativa. suissenta adhuc in Breui secundo ad Proregem Neapolitanum signato iub eodem anno,Mense smul ac diciquo primum ad Deputatos smiliter signabatur, iterum hoc aliud Elogium habetur: D. I tima diuino elinio, σcalesti, doctrina
miraculi κε ista quirim illustris mirito apud remotismmas nationes summa christiari nominis cum lauae, atque Ecclesiae mιιlitate, relibratur. Constat autem nec vestiagium horum verbolum haberi in Decreto Neapolitano ex quo Alua transcribit nee in aIio libello, quem ipse recenseat. Signum ergo est Summum Pontificem Clementem Octavum elogia huiusmodi pro Doctrina s. Thomae ccntenta in suis Breuibu S, aliunde narrative non deprompsisse, ut hic Atua fingebat. δImmo reputandum potius esse Deputatos Neapolitanos Elogia,quae habe ein Decreto suo, mutuatos esse ex Breuibus Summi Pontificis, quam econuer'so, colligere licet ex eo, quod in eodem suo Decreto ijdem Deputati recen
sent praedicta Breui3 clementia his verbis: Tanam Sanctisne s Damnas Cis
158쪽
ens VII. Pontifex maximus ciuitatis precibin commotus, collaudato eius studio ac
piae te, mi id faenet, Voti compotem fecit,transmissis ad hane illissimam civitatem, ipsisque Deputatos, infrascriptis Apostolicis litteris in forma Irauis me Hec ibi'.
Cur ergo non sic potius verisimile erit ex eisdem Brcuibus haec elogia Deputatos mutuatos esse, quam ex Deputatorum testimonio Pontificem Praeterea,si transcribere elogia ex Deputatorum libello jeu Decreto Ponti sex voluisset, id maxim h potuisset, ac fieri conuenisset, in Breui tertio postremo confirmante electionem D. Thomae in Patronum Ciuitatis, factam amputatis per idem praedictum Decretum, ex quo utique Decreto in hoc B e Distbsequenti ad illud, eadem elogia narrative recenseri potuissent. Ain dum in hoc Breni postremo ullum elogium non legitur ex illis, quae indi isto decreto praeter transcripta ab Alua ) leguntur, verum etiam adduntur alia
longe distincta, quorum nec verbum in eodem Neapolitano decreto reperitur, nimirum, inquit, Pontifex : hic honor eius mirtutibus cum admirabiti m strina comunctis iure optimo ribetur: ac Doctrinae quidem testis est ingens librorum numerus, quos ille breuis a tempore , in omnifer. disciplinarumgenere, DIulari ordine, ac mi-ν perspicuitate , sine mllo prorsus errore conscripsit, in quibus conscribendis interd L
Soctos Apostolos Petrum, di Paulum colloquentes, locosque illi quosdam Dei iussis enarrantes habuit ste. Haec Summus Pontifex in tertio Breui, quorum neque extimam speciem in eo decreto Neapolitano inuenire est. Signum igitur ite
xum euidentissimum est, huiusmodi elogia a Pontifice ex se, non narratiuEdumtaxat, pronunciata suisse. Rursus id aperth conuincunt verba eiuslem summi Pontificis, tum ex ter. tio Breui mox recitata, bis si quidem honor se. Abetur, tum in secundo Breui di , centis r Et nos ipsi Angelico huis Doctori, st nostro , re totius christiana Melesiam implurimam iubemasse. Constat enim postremum elogium hoc quod in . aer caetera maximum est 4e debito Milesia in D. Thomam ob utilitatem ex do. cttitia eius, & ob admirabilitatem doctrina ei isdem non narratiuὶ transcriptum aliunde fuisse, sed ex se cui liquet ex verbis9 a Pontifice scriptum esse . Falsum igitur om nino est elogia in Breuibus Clementis VIII.contentanarrative dumis taxat a Pontifice recenseri , uti uniuersim, & audacissime asserebat Alua pag.
soq. dicens omnia eluia relata hie ex clemente Octauo contietini in ninatiua quarundam Epistolarum σαNee deis ex alterius Pontificis Maximi Pauli V. Diplomate, horum om. nium, quae hucusque diximus, comprobatio. Nam simile memoriale Depu.
trioIuna eorundem ad honorem eiusdem S. Thomae pro celebratione eiusdem Patronatus,viique transcriptum Iegitur in narrati re*ripti in sorma Breuis
editi a Paulo U. succetate Clenientis vIII. in haec yerbaa. Abar pos .am silicti
Deputati,st Electi ciuitatis Neapolitanae, praeter Sanctor Ianuarium, Arsanasium. 1 ramum, Arinmum, Seu erum, Eusebiam,WAnellum dicta ciuitatis emos Patro-κυν, etiam S. Thomam ordinis Fratrum Praedicatomm με imm Angelicum, ex nobili comitam de Asumo familia mandum, euiua natalibusnavicta cruitas originem deinini, quiqua in nobila Regno Neapolitana, cum sauctitatis, ct miracularum gratia, tum Doctrina Maia claruι extitit, uretis Sanctu Patrenis laudabili consilio adiungendum
in xii ent , felicis recordationis sitimos Papa VIII. Praderesi, nostar Actorum Detu
159쪽
Patronos connumeraretur, atque etiam ab Vniuerso clero faetulari in retusari itνὶμ
que seaus euiusuis ordinis eiusdem ciuitatis, O ium de ipsos. Thoma tἀmquam ris Patrono ρα blicὸ,Vpriuatim recitari deberet, perpetuo statuit, ac praecepit, ae anniuersa .:rium dii m translationis Maes' dicti F. Thoma, ex Ecclesia Sancti Dominici ad Eeis eis iam metropolitanam facta, qui miges ι mensit μημον fuit, tamquam fista in de prae pio, o duplici meis in ciuitate,WDiscasii Neapolitana relebrandum esse oediis nauit. Cumque subinde compertum fuisset ab ea dem diem mitesimum Ianua ν distam die Sancti Sιιastiani Mari ris eadere, qωi pariter duplici Ointis relebratur,'ea propis ter eodem me festum translationis huiusmodi modo ἴraemisio relebrari non post; Nor eoia rundem Deputatorum,st Electorumsupplicationibur die. Haec ibi pro integra utique narrat tua consimilis memorialis porrecti ab eisilem Deputatis &e. Et tamen constat hucusque in isto memoriali nullum ex dictis elogiis elii nisi prae- contentis in Breuibus Clementis VIII. praedictos Depuratos adhibuisse. Nee iigitur et edendum est Aluae De putatos eosdem in memoriali ad Clemente tria VIII. eadem elogia, antequam legerentur in Breuibus, proprio marte proponere voluisse. 1Hine demum non leuix quam hic ultimo indieamus ratio einatio desiimi potest. Dedecebat enim prudentes illos ac nobiles Ciuiratis Neapolitanae Deputatos id suae priuatae auctoritati arrogare praesertim id memoriali ad Pontificem quod proprium Apostolicae Sed is erat, nouis scilicet ac specialio. ribus titulis insignire aliquem prae caeteris Ecclesiae Doctoribus, quod sanEmunus esse Ecclesiae indicauerat antea Sixtus v. in Bulla tonNμaritis hse seriis hens: catholica Ecclesia, qua caelestis Merusalem e ter est, Castrorum acies is
dinata, in eveneratione Sanetis assibenda, saeror illos Ordines diuina siti gestanismiis
ne agnoscit, atquι distinguit. Id vero ijdem Deputati praestitissent ofecto, prius iri ante Breuia emanata a Pontifice, in quibus istud elogium ines plum diximus 3 hoc peculiari, & eximio, anteaque inaudito titulo in libello sep plici apud Pontificem insignivissent S. Thomam prae caeteris appellando eundem Angelicum diuinae moluntatis Interproram. Dedecet igitur id praestitisse prudem tes illos ac nobiles Ciuitatis Neapolitana inputatos, de coniequenter dede cet etiam eisdemque iniurium est cui Alua praestitit id eomministi: A deo vemirum utique videatur primum, , unicum Aluam hinc ausu ni esse vellieare de istam ex Clemente Uill. pro Doctrina Angelica approbationem, em quam, ut obseruabat Basilius Pontius Augustinianus in opus pro iuramento Sau
Ad primum igitur de orarione habita in Belgio, Belga similiter noster blamnus Harney in sua Breui, sed forti epistola apologetica ad AIuam pag.
I a. attestatus est in oratione eadem ibidem impressa Patris de Au bermoni, post illa verba diuinum tuum eloquium s' cessu doctrina , suceessisse immediate parenthesim interclusam sic hoc eruditionis tuae elogium statuit Clemens
V lll. qua parenthesi separantur ea priora verba Clementis a subsequentibus illis vel bis, ciui seiri christiana usis i sugula, quae diuit iis ut per int
160쪽
D. Approb. ικ Salia B.Pysecrementis UIV. Ar. II. II, 9xiecta ab auctore parenthesim solum prima verba Clementi attribuantur non vero postrema, quae ab Oratore tantummodo in explicatione priorum subiun Oa fuere, eo modo proportione seruata quo ex Chrysostomo homilia r. in Marcum ad illa verba capitis r. Euangelij Marei 'utscriptum est in Esaia Pra-
fera. Ecce mitto Angelum meum ye. Vox clamantis in deserto , paravemiam Domin
eodem modo, inquam, Porphirio opponenti, ly Eecemιtto Angelum meum, non reperiri in Isaia, sed potius in Malachia, respondebat ex Chrysostomo noster Cano lib. a. de locis Theologicis cap. I σ. illa verba, sicut scriptunia est in Isaia, non reserri ad omnia ea,quae sequuntur, sed ad id tantum, vox clamantis in deserto &c. Illa vero: Ecce mitto Angelum meum&c. tanquam de suo EuangeIista addidisse, quod facere iure potuit, quamuis eadem in ali Prolata reperiantur, maxime quoniam Euangelistae illa verba, Ecce ego mittam Angelum meum &c. Uerborum Isaiae erant expositio quaedam: Nihil ergo Maici derδgat fidei , si lata testimonium, verbis eiusmodi adiectis, Si exposuit & ornauit; nisi infideIis servus est, qui apposito verborum ornatu heri Limunus amplificat. Hoe respondet Chrysostomus de his nos Briga nostri
Ad secundum, nolo hie de Bul Iae vel Breuis nomencIatura senem ducere, cum S Apostolies littertide quibus agimus,sieut sub annulo Piscatoris signatae fuere, Ut concedit Alva, ita& Bullatae clatinissimh loquendo non im ne Arito ab illo auctore Augustiniano, non nostro, pro iuramento Salmantiari a P-pellarae sint; de ultro nil roboris desiderari in eisdem Apostolicis litteris ea
verba postremi Bieuis ostendum: perpetuo statvimus, praec*imur,acmsuds .mur: disque ab ipsis di alys, ad quos spectat, siseruari debere, irritu mpse,Vimain απρο PMIesur super his a quoquam, quavis auctoritate, scienter et gnorantur cons gerat attentari, deeernimus. Ita summus Pontifex ibi. Rursus de Apostolicaelitrem tempore Augustini trasmissae in Asti eam a Romanis Pontificibus ad ira ius Pelagianos passim ab eodem Augustino, ac Prospero rescripta solent
appellari, non Bullae, nee tamen inde obest, quin Bullaru robore gauderent. Nerito itaque sapientissimus noster Ioannes S. Thoma disp. I. saepe laudata in P. Rar. . S. Ergo, opportune concludi tr s Clemens octavus licet ad speciales personas loquatur, idest Neapolitanos, tamen ex potestate de aut hori. tate Ioquitur, de utendo iurisdictione, qua confirmat ea, quae a Neapolitanisci rea eligendum in Patronum S. Thomam, facta suerant dic. sicut approbatio
doctrinae Augustini pro materia de gratia, non alio modo facta est, nisi commendando illam Sce. Et hoc per Epistolas scriptas ad peculiares personas, ut Caelestinus Papa ad Episcopos Galliae, Hormisdas Papa ad Possestarenti Episcopum, Ioannes II. ad Abienum senatorem dee. I Haec ille. Ad tertium. Quidquid sit de alijs eiuscemodi motivis, quae ex memoriali-
hus in narratiua Breuium transcribuntur;nre approbamur, ut reprobantur, ut aie
bat Alva, ad minus de inaudito ae specialissimo titulo Doctoris prae alijs Ecclesiae Doctoribus , ut ille suisset Angelieus diuina moluntatis interpres i d pro-euIdubio permitti non potest, cum speciali hoc titulo approbare in Doctore doctrinas, non nisi Sedis Apostolicae sit, approbantis ex consequenti de hunc
titulum si publicari simul cum suo Diplomate sinato alioquin reprobatura, si Miributus iniuste fuisset, ne ex huiusmodi insignis adeo tituli evulgatione tot