장음표시 사용
231쪽
VIII. 8t alii, quorum etiam verba in se periori qliaestione retulimus. Immo reis clamarent Annales & scripta vel ab extraneis nostrorum gesta, quibus pro nobis haec veritas comprobaretur: Omissa siquidem singulorum Conciliorum serie, in quibus ab ineunte ordine tui infra ostensuri sumus nostri semper pro Sancta Sede egregiam operam nauauerunt,atque in reprimendis, aut conueris tendis haereticis id strenue semper prosecuti sunt c ut infra iterum pertracta himus hoc solum in praesenti velut spici legium exemplorum pro re nostr collectum de ingenti alioquin messe sussiciet . Spondanus ad annum Ia s. num. s. de quibusdam nostris haec scribit Ab
Innocentio ,V. ωμι in Persidem ad Baiothnoi peruenere, minum ex praecipua Ducibus T artarorum: A quo arrogantissime excepit,quod dixi urse missos esse a Papa, qui apud c 11stianos agnitate maior quovis alio existιmaretur,ac renuerent ipsum Baiathnai adorare ιn fenumsubiectionis Papae ad inum yc. mix necem saepius in eos a Barbaro decretam fuerant se. mardia modis delus y ignominisse habiti in summa mictus egestate a tutius detenti fuere.
Ex Alberto Leandro lib. I. I. asso & ex Spondano ad annum I 28, sub Martino V. cum Bononiensis Ciuitas ab obedientia Ecclesiae simul & Ponti Gcis defecisset, ne dum Frater Dominicus Magacosta Prior Conuentus Dominicani ciuitatem pro Pontifice obsedit, verum, & timentibus reliquis eidem Vibi significare Pontificis interdictum, noster ibi Beatus Conradinus Brixie-sis gestans illud astixum hastae ipseque insidens equo euocatum in plateam maiorem Populu constantissime inclamauit: Ecce molis Deo, Vicario eius reis, ilibus misersa diuinorum sacra interdicuntur ; S licet detentus ad mortem, per vicos, per quos ducebatur, vociferari non deiijt obevire rebelles Pontisse, repetebatque vel inclusus carcere, quousque Viri Dei constantia fracti tandem
Apud Bailium Parisiensem in summa nouissima Conciliorum tomo a. pag. mihi sου o. in notis ad Concilium Parisiense sub Gregorio IX. anno Ia 3I, vix instituto Ordine, ob Dominicanos fidei Q ussitores a Gregorio IX. missox in Galliam aduersus haereticos, & ob persequutionem Raymundi Toparchi Tolosani omnes nostri eidem pro Romanae Ecclesiae deuotione intrepide resistentes pa-blico inter victo abire Tolosa tu si rebus omnibus exuti, fere seminudi,bim, σ bini per mediam ciuitatem cruce praelata exeuntes , ingenti voce θmboliusidei concinebant ore. γρι multo ps Narbonense caenobium eiusdem ordinis a surentibus haereticirsolo aequatam, Fratres captι, in mulι is iniurνι lecti. Haec ibi, quibus longe peiora per lata a nostris in Italia & alibi a Bauaro persequente nostros aduersos intrepidE sibi stantesque pro Ioanne XXII. Summo Pontifice legi possunt, in Fontana, recenter edito ad annum I 3 28,simulque restatur Ioannis XXIl.in Bulla
Ex FernandeΣ in concertatione Prςdicat. ad annum I I a. conuocata Pseu do. bynodo Pisana aduersus Pontificem, imperterrite renuerunt nostri in Do minicano Crnobio Pisis degentes eidem conciliabulo assentari alueruntque exilium pavi, ut pertulere reipsa Mediolanum exinde petentes, similemque., immo maiorem, nostrorum Pisis con stantiam pro Apostolica Sede asseremus infra q. s. ar. I. calamo fusiori descriptam.
δε-Micboino hiebus Poloniς apud Fernantia eundem disseriti
232쪽
i tione 3oI.numero 3o; ad annum Isso .sub Paulo tu, cum Brentius haereti euς,
j a trique Germaniae sectarii Sigissimundo I. Poloniae Regi obtulissent libellum
fias aduersus Romanum Pontificem haereses continentem, ut subscriberetur
Dominicanus Inquisitor generalis Poloniae,superueniens dum ista agerentur intrepida,Wapostolica libertate porrectum iam Regi calamum de manu exiscussit,sehedas haereticorum discerpsit, eosque coram Rege viva voce, ac tonanti spiritu confundens repulit in Germaniam, praepediens ne rebellio abi Apostolica Sede serperet in poloniam, adeout,nedum ex hoc facto, sed subse- quentibus alijs, postea cui habet cum BEouio Fontana ad annum i 37Iὶ Episcopus Cracouiensis Romam S. Pontifici haec verba scripserit. Si Fratres Prao dicames in Poloma contra haereticos non fletissent, mix mestigium aliquod mhodoxas dei in ea uano Polonia remansisset. Verum, ne hic diutius sati geris, is Lector, &ut nos hic unius compendio exempli plurimos comprehendamus e nostris, videndus tantum ut Plodium nostrum omittam p. I. lib. 2. N Fontanam ad annum I 2 σοὶ videndus Martinus Chromerus lib. s. Poloniae via laudatus Michouius lib 3. cap. q. de rebus Poloniae, di tibi clades occurret Vrbis sandomi riae post Lublinensem illata ad annum sa6o, sub Alexandro IV. per Tartaros Religionis Catholicae ac Romani Pontificis insensissimos hostes, ante quam cladem praecedente nocte cum nostri ibidem in Choro matutinas preces absoluerent, Nouitius Iegeas: cde more 3 indiculum Martyrologij pro die sequenti, inopinato aureis in eo. dein characteribus scriptum offendit, tremensque perlegit haec verbamuis Pollis 69. Martyrum, qua re tam mira a Priore perpensa, ae intellectita' cur par erat a portendere sequuturam in crastinum necem sui ac suorum permanus hostium Apostolicae Sedis, sacra a singulis exomologesi percepta, re- ipsa dum die sequenti sacras preces in Ecclesia repeterent, omneS ab imo adsit premum quadraginta nouem Dominicani ibidem stantes intrepide pro Apostolica Sede interempti decoris laureas meruerant. Haec constantiae nostrorum ut omittam omnia, quae Lopet tota quarta parte suae historiae, dc nu-Per Fontana in monumentis Dominicanis per volumen integrum de hoe eodemaraumento percurrunt a constantiae, inquam, nostrorum pro sancta Se de graquiora longe ac veriora specimina sunt, quam falsa sint illa, i leuissima licet, de Hucissima, etiam acriori studio hinc inde quaesita ac collecta γ quae pro accusandis eisdem nostris de Pontificiae maiestatis contemptu auctor Diatriba txum afferebat. Ad primum igitur de Euchardo in Morauia concionem habente,ac negau- te ut ei imponitur stigmata Diui Francisci a Pontificibus commendata; interroganslus erat id referens, an ipse inter alpes ortus, Lugdunique scribens, unquam in Morauia fuisset, ibiq; audierit loquentem illum ac ita dicentem, vel potius cum illius aetare non suerita ex quonam historico aut Scriptor ista desiimpserit ἱ N eum nec primum affirmare valeret, nec pro secundo scriptorem aliquem nuncuparit, iam illis D. Basilij verbis lib. I. in Eunomium. repellendus est: αδε causa u quandoscribebar, retisuit c interrogetur, respondeat, suasum, qui σccusarunt i sc. qua ex parte Orbis te rametunerunt e quisuerunt i ι tueartamn hae subiit f in suod tuitium bacinusuis delatas ue
233쪽
sed mi arbitrer, etiamsi mauerit, mendacio mit νων poterit; quare nihil merius, qua
1 ne ditendi modum, ad decipiendum , ab ipso excogitatum fuisse. Reipsa, si qui catholicis, praeter haereticos , dubitariant de stigmatibus D. Francisci, alieni
sine dubio fuerunt , non nostra, uti de rico quadam nomine Retem maioris Ee clista canonica apud ritentiam Apulia ciuitatem nominatim enarrat D.Bonavenis xa in Legenda maiori, simul ac de quodam altero Minarita e cimatore in sua
haesitatione ab eodem D. Franei seo apparente correpto, quod etiam sere de ipso Gregorio IX. recenset. Ex aduerso Benedictus XL ex nostris asiumptus ad insalisam S.rim Aisthois fuit Festi stigmatam sacri, quos etiam apud nor die II. Sep-rimhiseelebratur, ut loquebatur Vincentius Tolosanus lib. r. ses. 3. pag. mihi as8, S repetit ex Spondano ad annum I 3oq. Fontana nouissime idemque ad. huc legitur demandatum in Capitulo Generali Romae I 6 3 o. Ad secundum de Elmerico in ea Apocalypsis verba aptata eidem D. Pactriarchae Francisco, audienda sunt prius verba Oderici Rayaaldi Congregationis Oratorij in supplemento Baroni j ad annum I 3 18. de errore Begua
dorum alentis: signiser horum hippocrrarum extitit Henricus. Cerra familia Manistiscana apostata, atque harestarca, qui plurer ex eo sacro ordine infecerat. Desciuerant, ario a F. Francisci institutis, quibus reuerentiam in Christi Visarium, st cardinales imperauerat, atque in eam supcrbiam viri impν proruperant, it duas siverent Ecel fas , alteram a uentem opibur, er delitνι, obsitam uesordibus, eui praeest Romanus
Pontifex, aueram humanarum rerum inopia diuitem, ae mirtutum omnium genere exo
xatam,qua ipse continerentur σέ. christi Euangelium extractum olim,in ipsis revixisse, o florere euliebant r Haec odericus, cui praetuit Spondanus ad annum I 31s. numero o. dicens: ἱ hoc item anno Ioannes XXII. Pontifex Postillas quasdam Petri io annis de Setiniano ordinis &e. reuerentiae causa taceo professoris, de quo superius in Evangelium Matthaei, Epistolas canonicas, & A pocalypsim, ex quibus lamentum non modicum sumebant Sectarij, qui se pauperes de tertio Ordine S. Francisci appellabant,damnauit,& igni adiudicauit, quod refertae essent haeresibus, & blasphem ijs; quarum a a. Capita Et mericus in suo Directolio collegit, quae ad haec in summa reseruntur; ut voluerit impius Fraterculus Babylonicam meretricem intelligi Ecclesiam Romanam: mythicum Antichristum esse Romanum Pontificem: B. Franciscum esse Angelum illum,
qui dicitur in Apocalypsi habuisse signum Dei vivi, eiusque regulam esse vere, Nproprie illam euangelicam, quam Christus in semetipso seruauit, &Apo- solis imperauit; perlectum stata Ecclesiae cε pisse a tempore eiusdem B. Frane isti. I En vides in quonam improbo sensu ab istis longe diuerso ab illo, quem
D. Bonaventura, N alij deinde non reprobarunt, quemque etiam Breuiarium nostrum D. Vincentio Ferrerio coaptat verba illa de Angelo Apocalypsis pro B. Patriarcha Francisco acciperent, & quem inde merito reprobans in istos tantum non in Leonem X. Eimerico posteriorem, neque in B. Bonaue turam aut alios Eimericus noster inuectus est. Ad tertium de Ptolomaeo Lucensi circa epistolam Bonifacii, videndus omnino noster Magi sto Banno de iustitia, & iure in praeam bulo inseripto de Da minis c risti ad q. 62. S. Thomae q. q. dub. a. per totum, ubi postquam cum eo. muniori Theologorum sententia, quos refert negauit in p. concius. ωtistetim habue dominilem timorales ver rotum Ortim Ge, o φησι ι in Graue ad in
234쪽
II. De imputato Thamissis emtempta Apagalaea nilis. Aet. IL I93ere rati,Inde cum eisdem Theologis in a.eonclus. asserit eidem Summ3 Potiotifiei Dominium temporali instrumentiae, in indirecte seuper totum Orbem mirilicet modine ad sin m hirisualim, iuxta distinctionem D. Thomae a. a. quaest. G .ar. s. ad 3,&Caietani ibidem, atque in hoc sensu huius seeundae Conclus. idem Banneκ non solum in responsone ad primum intelligit aliam auctoritatem D. Τhomae , quae ex fine secundi sententiarum eontra primam conclus producebatur, verum etiam in solutione ad se eundum in eodem sensu interpretatur cum alius eandem epistolam Bonifacit VIII, quam contra eandem priman coareluc ipse asserebat, neque proinde aduersus Ptolomaeum Lucentim reserentem eam Bonifacij epistolam, difficultas aliqua remaneret. Quid si Ponsevino nobili E Societate Scriptori ad li aereamus qui in apparatu de Scriptoribus V. Ptolomaeus, nedum asserit, sed confirmat ex Raphaele Volaterrano, Plotimaeum Lucensemscripsisse molumen historicum Pantisicum do verba eiusdem Posseuini J in breuiter attigisse iras, qui temporibus singulorum claruerunt, misse adcaelestanum V. euιus temporibus se dicit fuisse anno i 27 s. ac proinde, cum B mi. facius VIII. eodem Cplesti nov. posterior fuerit, de eodem Bonifacio VIII. non Ptolomaeum set ipsisse, sed alios , quae subiuncta seruntur, affuisse manifestissime consequeretur. Ei id li reserens Bonifae ij epistolam a Petro de Flotte
ut dicitur adulteratam, ac cum cadent adulteratione tunc quidem ignotiat communiter circumlatam, supponebat Bonifacium in assigendo censuram op . Posito caeterorum asserto, ex sua velut priuati Doctoris sententia loquutui
essep non ne eiusmodi cum eadem censura EpistoIam praeter Ioannem vi Lianiri' eadem aetate scribentem, &cum ipso Duplexeuna in Philippo testanistem usque adhuc in Galliae Archiuis retineri consessus est iterum reperiri in Bibliotheea Victorina Spondanus in supplemento Baroni; ad annum I 3 os mero Ia ὸ qui Spondanus alioquin primus suit in detegenda fraude interis, Polatoris, seli deprauatoris Petri praedicti P non ne ergo si e referens illa nc ut
Rhinatur Bonifaci) tempore, neque exinde detectum spost trecentum de am-PIi . si nos Plagia iij dolum Valens praeuidcre ut Propheta, pro sui defetali o-Mc προ teret cum D. Hieronymo praefat. in Pentat heuchum , aliud eg se marcnbali ii terpretem, ibispiritus mentura praeuicit, non hic, aut saltem de relata cve
Iaapponebatur I ex Bonifacio censura sine ullo in Pontificum dignitatem prae- indisio. ex sententia eiusdem vi Doctoris priuati dumtaxat responderet, i quod postea scripsit S noster Cano lib. II. de locis Theologicis cap. 6 ; qui
rea humamss a Diuis idem de Pontificibus, ut priuatis hominibus a sortiori Comedes qui res humanas a Dims, quorum historaas stribui assumunt , alienar6-.re μημα , hi diura ipsis ne homines quiaιm fuisse mirimur credere. uisantosvi:urius
λωβηob Iecerunt, qui mel in in s Apostolis, quos eramar mitae to ius exemplis et halutarsinu affectus natura imbecilliores, nec casus etiamgrauiores dissimulant. Id ecille c quae solum pro Ptolomaei defensione reserimus cum cautione alloquia Pro remporum conditione, ac maiestate personarum intelligenda, atque ser
. Ad quartum, de Martino Polono quo ad putidum illud, &obsoletum de.
Ioanna Papita Commentum, non desimi Bellarminus, de Polle uinus , qui asse-Iam Martinum Polonum Domitii canum non fuisse. Accipe Post euini verba
235쪽
r 4 Lib. V. D. solutione sit limum is Discipulos D. Tiam
istinus , Monachus ordinis ciste insit, quem Mnnulli Dominisanum faetor, Uetiam Sectum fuima mane. haec ille addens N Bellarminum. Sed serius nuperrimus scriptor noster Ambrosius de Altamura in Bibliotheea Serintorum Ordinis ex testimonio quam plurium aliorum ostendit Martinum Potomim hnobili Stremporum Familia, patria Cartulanum, dignitate Archiepiscopum,
instituto fuisse Dominicanum, a Martino Cister ciensi distinctum, Bononiaeque septilium in templo D. Dominici prope Aram maximam, ac inter alios, de eodem haec habet Trithemius cad quem nos auctor Diatribatu prouocabar I.
I arti s Ordinis Fratrum Pradicauorum, domini Papa Romae Parn tentiari , re m
diius, is facuiarirum litterarum non ignar , in declamandis ad populumfeemongrue ιxc si niis ingenθ fuit. Scripsit quaedam praclara luscula, quibus nominis sui m m νiam ad posteras transmisit, e quibus Vo tantum tui Tabulam Decretι,chronicamsu cinctam, Jermones de tempore, Sermones de Saucti , st de diuersis miraculis. claruis sub Ludovico Imperatore IV. anno Domini I 32o. Sunt qui fribant hunc Marti in
Ordinis D. Patris nestri Fenricu extitisse, quos c measentoria nominis Mariani Scocti Ordinis nostri, cuiussupra mιmini, similitudouebesiit, qui se Chromicam scripsit. d. xt it an alν, sui citreiensis Ordinis collegio eum existimant auretandam, quorast ignorantia rerum locauit, aut liuor. Haec tantum de Martino nostro Trith in ius. Vbi nune, quae ex eodem Trit hemio reserebat auctor Diatribarum, de Fabula illa Ioanns Papisiae dicens e primus Orbi has mutes intula Martinus Pol xus, ordinis Praedicatorum, mi bene flaruit Trithemius. Quando nam, vel quo loco unquam Trithemius haec scripsi te henh ait quosdam nominis Mariari Scaus ii,iudin mssillise, quem Marianum Scotum apposite Martino Polono nos io per duo sicula superiorem auctorem praedictae fabulae facit magnus Aa-nal ip m scri pior Cardinalis Baronius ad annum 833, di forsan etiam hac de causa alty , ut loquitur Posse uinus , Martinumisisse Scotum aD sant . iasidis quid velo sit de adulteratis ab haereticorum manibus etiam huius Mariani Scoti, vel Sigeberti Schysmatici Germani libris c quem Sigebertum etiam alii, apud Bellarminum , eiusdem Strophae Architectum exiit imant Ianostro saltem Martino Polono, Seuerinus B innitis in Leone lU. constantissimh amo.
litur, i& arcet imposturam hanc dicens: Martinam hac aόula adauxu Berniatae Sosilicusis inurothur, ex cui ut prato anno I 3 omlucem proastre avit enim, σιν 1,ido Petri, , Iesia Suhlero attestantibus, plurima manuscripta exemplaria, . quidue hane, infinitasque Fabulas abesse animaduerterunt, quae in impreso codice reperiuntur ,ει statim addit inter alia alterum sibi consignatum exeniplar Reuei edo Frati eloanne Caesare, cum editio Conciliorum pene absolueretur, ad fututae editionis fidem. Ad idem refert alia autographa manu scripta BEouius, tum in. Bnnalibus ad annum I 278. num. 3 2.tum in opere de rebus gestis in Polonia Oidinis Praedicatorum cap. c. S cum eo nouissime noster Altamura U. Mari, rus. idem antea obseruauerat Ciac conius in Leone V. Romae ante Pontificum cculos scribens. Idem Spondanus nota ad Baronium appolita anno 833. di
htus in Bibliotheca noua manuscriptorum,ex pluribus manuscriptis,quae ex
236쪽
II. De imputara T istis emtemptu a 'Ma se Iis. Art. II. Isseam adhue in diuersis Bibliothecis, maxime Parisiis apud Gabrielem Nande--nim,& alios . Idem tandem euineunt Carolus de vi sth in Bibliotheca Cister- ciensi, Aubertus Miraeus in sua rerum Belgicarum Chronica pag. Isst. &alij plures, quorum pondere Diatribarum auctor suffocari valetet. Ad quintum, de Nicolao Burgundio, an Basileae aduersus Eugenium steterit, etsi deceptum adhuc illum cum tot alijs errantibus ibi tunc forsan ita stetisse admitteremus c uti ex Tnea Sy luto accusator sibi id colligere visus est quid liud, obseero, ille de se ipso repeteret, nisi quae in Bulla retractationum deses inliter tunc errante cum Basiliensibus, seripsit postea factus Summus Ponti sex Pius II, qui antea idem ipse AEneas Sy luius dicebatur λ existimuι--s,inquit, bene agere, re recta incedere mia, nee mentis nostra aliud erat obiectum, quampinua rutilitas, o amor meri. Sed qui non erret mortalis' non minus ac
Cardinalis Iulianus eiusdem Concilij Praeses qui cum pluribus aliis Cardinalibus ibidem errauerat, & post Concilium resipuit in eadem Pij II. Bulla recitatus aiebat, deceptus decepi, O credens prodesse nocui; Immore cardinales cadis die ibidem idem ipse Pi us I I. ex Vrbe profecti Eugenio insense Vitam eius, mor isque carpebant . Accedebant in horas ea tiruatim noui curiales , quit mi est omnis multi--do est Medica Principi inimicast Eugenij nomen modis omnibus laceruant. 'Neruε, nos Eugeniam diligere poteramias,quem tot, tanturve tester indignum Pontificio docerent. Haec ille , atque inde confessus se tunc, cum Basileae inter eos mersaretur, Dialogo ..
neae Basileis quempiam inuenisse, qui ea damnaret, quia probant similia similes σe. ι sori est, inquit paulo ante ab initio eiusdem Bullae, merendum estne talia nais stris aliquando succestoribus obiiciantur, σιμὰfuerant AEMis, dicantur Pij. Ueren inim itaque ii militer esset proportione seruata de nobis, ne permissa adhuc hipothesi ista quod Nicolaus ille Burgundius Enostris cum eisdem errasset talia nostro aliquando Ordini obucerentur, & quae Nicolai fuerunt, Prae dicatorum ordinis dicerentur, quemadmodum iam nimis inique accusator hic noster obiecit. Verendum, inquam, nisi hac data hipothesi adhuc aliunde constaret ex Spondano, & Binnio ad calcem eiusdem Basiliensis Concilij, cui rostea declinanti in conciliabulum nostri Basileae Patres Caenobij Domini- cani fores occluserunt; ex Ferrario & alijs apud Fontanam anno I 633 γ in eo- sem Concilio ex eodem Ordine nostro adfuisse,qui egregiam pro Sede Apo-
solica operam nauauerunt, tum loannem de Ragusio Procuratorem ordinis Praedicatorum, tum Henricum Kalteizen Domini ea nunt Coloniae Inquisito - 1em, quorum alter per tres dies, alter per octo solus cum Hussitis haereticis coram integra Synodo congressus Ecclesiae causam inuicto spiritu propugna- Nir, prater quos duos Spondanus adiungit, tum ad annum Isss s. num. Io. Ioannem a Turiecremata merito defensoremfidei nuncupatum, purpuraque ab
Lugenio decoratum, tum ad annum aqq3. num. a . Ioannem capreolum Tolosaniam Orainis S Γιmιnici cocissimum professorem , y Doctrina S. Thomae egregiu maesenserim; ut videas adhuc nostium in data hi pothesi ordinem ex Basileae gestis plurimas de obsequio in Ecclesiam laudes promeruisse. Sed negant vltro
hipothesim duo e Gallia Scriptores, Casaias scilicet reflex. a. s. 36, ω Vincentius Tolosanus lib. I. se,u. 3. interpretantes ea Sylvij verba de Nicolao Ba suadio a Spondano relata ad annum i q3y. num. .ceptis his circa medium
237쪽
Lib. IV. M solutione obiectimum is Discipulos D. TM,
Atrilis ingusbia atque instantiaeuiusdam Turgundionis ex Irdius praedicat um; usa intacta remansura, nisi istius homuncionit diligentia Patres excitasset , haec, in. quam, verba in eo dumtaxat sensu interpretantes , ut Nicolaus noster prius
videns paucissimos aduersarios numero nouem,Vt Turrecremata,qui aderat,
attestatur ardentiores in Pontis cis Eugenii damnationem, spe inde eo neepta selicioris pro Eugenio eventus, laborarit ad hoc, ut disceptat io tandem deduceretur in finem, qui praedicto principio, speque concepta longe infeliacior euasit, declinantibus reliquis pluribus inopinato in nouem antea praeuisorum sententiam. Neque id dissicile alicui videri potest praeter prae allatae. verba serentia hunc sensum si id aliunde sic communiatur, aut roboretur e primo ex eo quod Pius I l. qui antea Eneas Sylvius dicebatur in praelaudata eadem retractationis Bulla pro sui excusatione similiter asserebat, Accessisse, o ipsius Eugem ν ι sensum, qui dissolutionem concilis a se factam reuocauit,Vproogressum eius approbauit, cum reconciliata Synodus E emo miu: retur praeterita
enim ιmma per duas litteras Concilj Patret Eugenio sese rem si ros,ist pedes eius tamquam B.Petrι exosculaturos promiserunta, En spes,qui Burgundionem etiam nostras etli negotio sesellisset. Secundo quia laudatus Turrecremata nouem det Iignas illos praedictae damnationis promotores, dicit suisse septem Episcopos,
duos a suorum ordinum obedientia Apostatas, atque Episcopos nominatos quorum nomina tacet, non compressurus silentio sodalem, ne vesti suae tantummodo parcere videretur ubi Nicolaus noster nunquam inter Epistopos nominatus est, vel apud Sylvium, vel apud alios, quinimmo inter 3 a electores Antipapae Felicis, in eodem conciliabulo, ne dum Nicolaus noster non legitur, verum nec vel unus Dominicanus nominatur, uti ex alieno aliquo ordine adsuerunt, ut notat Fontana ad annum IK37. Tertio quia Pius Il. in eadem Bulla inter Promotores damnationis Eugenis ne dum Nicolaum B argu-dionem non meminit,Verum nominatim tantummodo refert adeuntes Basilio se concilium Nicolaum Panormitanum Archiepiscopum, ct Ludovicum Potitans a
Apostolica Sedis Notarium, qui mel ut duo Orbis sidera,ae duo praecipua lumina, st Aa rissima censebantur,dictis, scriptiisse concili' gesta probas se, Eugendi facta damn uisse, nec Juifre, qui aut mellet, aut auderet dicta eorum refellera. Quarto quia Syl-uius eo tempore, quo scribebat opuscula sin quibus dixisse refertur Burgundionem excitasse Patres pro parte aduersa contra Pontificem stabat, Burgu- ldionemque propterea, si pro eadem tunc sua parte stetisset, laudasset potius, iquam irrisisset, ut praestitit appellans homuncionem, ne aliter semet alios qua liuos simul Basilienses traduceret, velut sinentes se ab homuncione deduci.
into quia si alioquin Basilienses passi fuissent se ab hoc homuncione regi ineepositionem Eugenij lv. inique factam sess. 3 q. mense Iuli j, non sic pollea
statim ses. 3 s. succedente mente Octobris reluctante eodem Dominicano, ut par est credere,pro contrario suo tum domesticorum placito) reprobassent eoi undem Dominicanorum placitum circa Dei param,ut in eadem illius Co uentus sessione nunc legitur. Sexto tandem, quia, ut loquitur Baii Parisiensistonio I. summae Concidiorum pag. 3 om in notis ad idem Concilium Basilienisse, Immo in ea conflictatione aduersus Eumj Defensores multa disputavit Thomas da. courcellis canonicus Ambianensis inter Doctores Theologiae insignis, ae pracquus f Hιcator a retorum c sit, mi nemo plura, quam ipse, in eo dictauerit stri Cus ergo
238쪽
m. De impῆiara Thomsis cretem lin. sanctorum. i. t. I97haee Nicolao Buirundio nostro nunc imponuntur ξ cur de Sylvii verba pra
adducta in pra exposito sensu interpretanda non erunt λ Cur hare tam obsoletatam falsa nostro imputantur nunc ordini, dum nos ipsi si lemus, nedum de superioris siculi haeresiarcha & Apostata, & eiusmodi alijs, verum etiam de eo, quem scimus,& cuius ordinem scimus,nostris hisce diebus in Regno quodam eum suis, & inhonoros Apostolicae sedi damnatos libros euomisse, de qua . tuor adminus pacis turbatrices propositiones exsuscitasse, atque fouisse Θ Se shaec praeterimus potius quam explicemus, ne vel nobis dubio vel saltem in se Sanctissimo accusatoris ordini id exprobrare aut reponere, in re licet opportunissima, videamur. Et haec idcirco de praedicto Nicolao inui, de de totae, hac nostra quaest. 2. respondente Diatribae secundae, sunt satis.
De imputata Thamissis contemptione sanctarum . . imor sternit melpernit, aiebat Apostolis Dominus Io. apud Lucam, aut enim istoswumqvitas misit, scilicet Uicarios Christiae Apostoli Pe. tri successores,comemnit, si cum illis mixtiset, illos etiam scilicet Christumae Caelites contempsisset, ut subdebat Chrysostomus in Matthaeum ho m. Σ.Pol himputatum igitur Angelici Praeceptoris Discipulis contemptum in Apostolicam Sedem, de imputata eisdem consequenter irreuerentia in Saactos, ac Cs . lites cui aduersarius imputat Dia triba 3. agendum est.
An Deipara, mel SS. Stephanus, Hieronymus, Chr=sostomur, mel Martinui Papa di Mart . nostrorum aliqua inhonoratι sint. Idetur ita esse Petro Valclusino Diatriba 3. contra singulos praedictos Caelites singillatim h nostris aliquem reserenti. Et primo contra Dei Param omisso Dominicanorum placito, quod temerator hic legum ubique sere criminose condemnat, sed liberat a Censura iteratis postremisque decretis Ecclesia= in antiquo libello, inquit, Fratris Petri a Vincentra Dominicani, recuso Tolosae opera Fratris Antonini Reginaldi subdit, me prorsus manis dubitatio , plerosque pulsauit, essetn id opus fa efactum de nouo. Fra.
tre Reginaldo pagina II. habetur . Neatam Virginem e queau momentum mearrimari mea verbi fuisse contaminatam . peccatis actualibur. pagina 77 Beatam meti.
nemfuisse μccensam semira peccati, & pagina 3 3 aes fragranti carnalis concupiscenetae a j se, o omni mitiorum sorve fuisse matulatam, pagina denique 57 2 eatam Virginem in peccatorum puluerinusse conculcatam . Haec autem c si vere in eo libro Teperirentu r 3 quae ab arguente sista esse probabimus. ne dum impia, sed blasphema in Dei param esse nemo sine dubio negabit. Adiungit hic alia quaedam ambigua magis, quae ore tenus a Candido vel Donato solus ipse dicta supponit c nec probat quae tamen non inficiatur vel Augustinus lib. a. de moribus Manichaeorum cap. t 3. similia dicta quandoquestignificare solum opposita ma esse nisi ad aliquem rectum sinem certa ratione referantur,mmo ipsemet Augustinus
similia dicta in hoc sensu usurpasse videtur lib. q. contra Iuliasum operis ime - persecti Digiti od by Cooste
239쪽
persecti eap. s Q Iuliano vocanti se ipsum Patronum asinorum, respon sens ac
dicens: Cur rto non intellitis Asint, si liter esse merum , ex commixtiout maris
r seminae expertis delicti homines nasci non posse, stasimos pasee Sed istis ommis sis,noster accusator de Francisco inbesisto subiungit, in notis ad orationem
S. Germani,concedente Beatam Uirginem tempore mortis Christi in Caluaria laborasse insidelitate nerativa, qua 'aerat insola considerauisne ab absorbentere, ira Deo permittente, ad auctiorem cruciatum ac meriti cumulum, sic enim negatis huiusmodi in delitas ideri posset nee Mariam dedecero, perquam illa aeconomia Iaam, ac var0rium Iuum accerbissimam compleret. Haec omnia ex Combesisio.
Cum tamen Suare E tomo a. in s. p. disp. q. ses. q. & Canisius lib. q. Mari aliae cap. 28. omnesque Scholastici ex aduerso reclament. Dei para igitur, quis Jancta Sanctorum est cui Damastenus, oratione a. de immaginibus loquebatur Domini canis dehonestata fuit, ut iste coneludit. Se eundo circa D. Steplianum, Canus lib. 2. locorum eap. I 7 ut idem accusator hie resert nedum reliquit in solutam dissicultatem de septuaginta qui 'que animabus memoratis a Stephano apud Lucam Actorum 73 velut ingressis Epyptum eum Iacobo, S si Genesis qs rantum 7o animae fuisse dicantur quam dissicultatem soluit postea Deltius ad hunc locum Genesis nec solum aut horitate solius Iosephi Hebrari conuellit, quod Stephanus reserebald Iacobo & Patriarchis translatis in Sichem quod postea pro Stephano exficauit Sanctus ad cap. 7. Actorum versu a G. Verum . quod grauius est, cur
Stephanus dixisset, Abraham emisse IVMLrum .s ijs Haemor*j Sichem, opponie Canus ex Genes 33, a lacobo filio Abrahae, non ab Abraham, id factum esseriae pro inde contendit Canus Sanctum Stephanum in longa narratione, eadem v βω-bita imperasse , non tantum confund/ndo nonnulla atque misendo , sed etiam per lapsum memori secus quam ' haberent, referendo. Hoc autem intollerabiliter scriptum a Cano censuit Deirius in cap. 23. Genesis versu ao. de Stephano scaeut pleno gratia ut actorum 7. dicitur ocul ursapi/ntiae aeseiritui, qua loquisatur, resistere non poterant Synagoga Doctores, huic eidem assigendo errorem eo ipso loco, q-
afvientia s loquente Rr eum diuino spiritu coram christi hostιbus commodatur, ubi in vero sensu eiusdem verba interpretati sunt postea Sanctus, Lorinus, Cornelius, , alii ad idem caput Actorum , nec non Salmeron tract. 23. in e dem Acta, Pererius disp. a. In cap. 2 3. Genesis, Ludovicus a Tena lib. 3. is gogae dissicul. s. sect. c. & caeteri. Iniusth igitur a Cano solo S. Stephanus ir- lxeuerenter admodum habitus est. 'Tettio de Hieronymo, quem Augustinus lib. I. in Iulianum cap. 7. assere. hat aberuntem e ιn Occiaentem Aut lampademfulgentissimam resplenduisse, vo. cabatque ad vinar Solis Cassiodorus libro diuinarum lectionum cap. χo, emterique passim Doctores commendant,de hoc ipso solus inter Catholicos Ca. nus lib. II. locorum cap. s. scripsit ,non ribuisse Hieronymam tantopere ridere , quae ridenda non erant, o plerumque fulse eum capitosum, re infide adhibendamαι. sam, nec his contentus ut refert opponens hoc epiphonema subiecit: ci
dulitas etiam in optimi cuiHque mentem facillime irrepit. At miri quidam exces tu, eum a musti faciιιιatest ore litate dec ant, in aduersum quandoque mitium in curis runt , sitni Meeum etiam increduli, cuminsida nihil est misy, in incredulitat indit
240쪽
uast. III. De imputare / 'ρη isti, contemptiona sanctarum. Ar. I. Iab opponente, aceu satur etiam ex Austiastino Epistola Io. asserente, Hiero .m m Cat iris omnibus peruener em, d solis haereticis lacerari. Quarto, Ioannem Chrysostomum appellauit Anastasius VII. Hexa meron, christi murum, Theodoretus Dialogo i morbis lumen admiratione digni issimum Doctorem, Isidorus Pelusiota lib. I. Epist. 62. Eccisiarum omnium occium, de alij frequentissime summis laudibus eumularunt. Et tamen Combe filius in historia haeresis Monothelit. S.Iq. dissicultati sibi propositae, cur Chrysostomus titulo Martyris honestarus non fuerir, cum in aerumnis ob persecutionem obierit, non minus ac Martinus I, ac Siluester, qui ideo inter Martyres relati sunt, idque suffcere doeuit S. Audoenus in Achis S. Eligij, respondet Combessius de Chrysostomo aliter factum esse, quia vexatus est nulla fidei mala qua- plene , ac plerisque Eudoxia talibus , mi mei di simulari, mel leuius haberi potui sient,
quam edit tantam miro costarent inuιdiam. Go factum est, mi φυιτ tandem ipsius n men in Episcoporumsaltem ordine eluerit recipi,ac referri in Dip cis, tanquam eius, qui
si e Sacerdotis exactus ab Ep. sevis, eiusdemque nominis tardae reductionis in Diptycha causa suisse addit idem Combe fistus si opponenti credamus folutio. rem S.CH Vtimi tinguam, ct intemperatum telum in Eudoxiam. Dehonestat igitur hic Aristarchus Chrysostomum ea culpa, qua nisi ante obitum eum poenituisse voluntarie confingeret ne dum a Martyrum, sed Consessorum,ae Caelitum ordine deleretur, reclamante Innocentio Primo, qui statim ac eiusdem obitum audiuit, statim eiusdem nomen in Diptycha referri mandauit,
aduersariisque Sancti viri qui tandem resipuerunt, ut Theophilus Alexaniadtinus & alij γ sedulo restitit licet regnante tunc Theodosio iuniore pijssim ,
Imperatore cuius parens Eudoxia suerat) ne Imperatorum honor laederetur, tunc in ambiguo causa relicta est vexationum, quas ab Eudoxia Chrysostomus pasibs erat, nec inde eidem nomen Martyris delatum est. Quinto, Martinum l. similiter Pontificem & Martyrem ut agnoscit Ecclesia in Kalendario, atque hoc titulo commendauit S. Audoenus in Eligio) eoiscem S. iq. idem Combessius nimiae rigiditatis condemnat S acciti sibi eam ob causam inieritus in aerumnis. Ediderat si quidem Constans Imperator edictum, cui nomen Typo, quo praescribebat dimittendas voces unius, aut duarum in Ciaristo operationum, hoc iusto rigidius accipiens S. Martinus ait Combessius authorem Typi, Paulum Constantinopolitanum ex authorauit, nihil vetitus ita Imperatoris,qui Typu ad bonum pacis evulgadum edixerat atq;comprobarat,cum potuisset S. Martinus Typum benigne interpretari ta . quam indices vocum dumtaxat silentiti, non autem prosessionem unius aut geminae in Christo operationis . Qua ratione SA Basilius, de Gregorius Theolo Gus s ut refert Ioannes Constantinopolitanus Epistola ad Constantinum Papam indulserunt Macedonianis, ut Spiritum Sanctum non dicerent Deum in actu signato, dummodo re ipsa non excluderent eum a deitate. Nulla ui ta .lem indulgentiam circa Typum, & Typi de sensores admittere volens S. Maristinus, aduocauit in se eam molem aerumnarum &e. Eccletia turbata dec. duis .rius accipiendo , quae mitius accipi poterant, aut vere debebant ad tot malo
rum declinationem. Siscem si s ut refert opponens ac loquitur . At hoc est ponere in coelum os suum, eademque ratione ac de Chry sostomo expensum est Sanctissimum Pontificem Mari Gelo exturbare, immo simuli damnare