장음표시 사용
241쪽
etoo Lib. IV. Desolutione 'obiectionum in Discipulos D. Tham . damnate Gallos Antistites, qui, ut est in actis S Audoeni, Typumen len mo. do intellexerunt , quo S. Martinus, hincque S. Martinum cum Concilio I o. niano, cui prasidebat, unaque Gallos Episcopos suffragatos Italis, in inulare est barditatis, S asperitatis , uniuersamque deinceps Ecclesiam S. Martinosum agantem in reiectione Typi tanquam pestilente harte si sordentis, nec dumtaxat indicentis silentium indifferens de paucis vocibus ut ille comminiscitur) quanquam S ipsi im quoque silentium certarum vocum merito saepe improbatur, quia ore consesso fit ad salutem, praesertim in cardinalibus my-ser ijs, in quibus cut e st diuinitas Spiritus Sancti iubemur explicitam fide
adla, bete, ncc proinde verum est quod ex Ioanne Constantinopolitano corrupta fidei homine reserebatur S. S. Basilium, &Gregorium sic indulsi A Macedonianis Sc. Nimis igitur irreuerenter a Dominicanis Scriptoribus C s lites habitos esse in libris suis , haberique lolitos, his accusationum capi
In oppositum tamen e st, quod iniuste nimis accusarentur de inhonoratis C litibus illi, qui immo Crlites in bonoratos ab alijs constantissime tutati sunt. At id egerunt Dominicani Vindicantes tum ab haeresi Anomaeoru ri Chlysostomuin, Basilium, Theophil actum, Theodoretum,Nil senum, Scalios, quos singulos ea haeresi s s datos esse contendit vasqueet ad I. p. q. ia. de Uisione simul atque Molina ibidem, sequiturque Salas in P. z. trac. a. disp. q. sect. i. tum ab haeresi semipelagiana Hieronymum, Ambrosium , Chrysostonium, Damascenum, Theophilaetum ac Plurcs, quos haeresi eidem inuolutose, hibent similiter Molina in concordia disp. I.&VasqueZ in p. p. disp. ου s. cap. 3. S disp.si .cap. 8.tum iterum defendentes nostri Augustinum, Fulgentium, ac Piosperum, aut ab imbecillitate in refellendo Pelagianorum errore, aut ab ini putato excessu in declinando in haeresim Manichaeorum dum Pelagianis obsisterent, quibus viiijs non pauci infra reserendi libro s. q. r. art. i. eosdem Caelites deturparunt: t um univer sim turbantes S. S. Patrum authois 1itatem, quam author elucidar ij&libelli supplicis imminuere conatus est vi libro ι. retulimus. Immo hic ipse Diatribarum Liber, cui respondemu in evulgato decreto Senatus Tolosani iustissime iudicatus est, Resertus molim, plici propositione impia, ac honorem Peata Virginis, S. Thoma Asmna.
titur. Haec ibi sub die II. Iulij I 56a. Nimis iniuste igitur Dominicani ex aliauerso in re praesenti de inhonoratis Cilitibus accusantur. Respondeo immerito Domini canis, aut s. Thomae discipulis, irreuerentia, in Sanctos 1lcriptore praediisto imputata mella. Cum enini idem seriptor ad
nau Ieam usque nequentissime repetat Dominica nos aictissime, ac tenacissimhiso S. Thomae adhaerere, tum S. q. vocans per Omma inhaerentes S. Thomaoc. mnauissimosque Kotirime e; dem, tum S. s. ampliora addens, tum S. 2 tum S. Αο, tum q2,tuni I 2. inter alia id etiam in nostris accusans, quoa S. Thomas Asmnas
Iuroque eorumsit pro obiecto se ui amorar Oc. consequenter ad minus ad inittat necelle est, Dominicanos eosdem, ceu S. Thomae discipulos, pro arctissimia ista obsit ictione in cundem, eiusdem saltem Thomae methodum imitatos esse aut imitari. In methodo autem S. Thomae quam peculiariter ubique reverea
242쪽
m. De coni tisia sanctorum. i. l. ao i ediscipulos eandem reuerentiam adminus in Sanctos obseruare, aut obseruasse per eonsequens necesse est. Hanc porro perpetuo s. Thomam prae reliquis coluisse, sedulo iani diu obseruabat cui alia a nobis lib. a. superius seripta praeteream) primaevus, ae fidelissimus eiusdem interpres Caietanus a. a. cIU. ar. I. in fine dicens , quia summe meneratus estoreos doctiset ideo intellectuη-mum qi-dammodo fortitus es; seriptum est enim, quod riclaratis sermam m tuaruη illummia, ct ιntesiectum dat parmulis, di in eadem 1. a. q. I Tq. ar. ἔ- ubi ob authoritatem Augustini suam antea scriptam sententiam limitare Angelicus visis est , Reuerentia, inquit ibi Caietanus, Doctorum emanita tant viro, ra io ehoram distorum, propria autem sententia fuit priur dictorum; dc 3. p. q 27. ar. q. a
ubi pro honore Dei parae coactus fuit quod nulli bi alias de Chrysost cmo asserente Deiparam in nupti)s Canae Galileae vansgloriae qui passam esse, coactus est, inquam, modeste respondere, in idiis evrebis cis somm exressisse, statim etiam in mitiorem sensum eiusdem verba interpretari posssubiungens,cra siderea,subdit Caietanus ibidem, i reuerentiam, modestia ai, sapientiamque tanti Doctoris: Invenit Chrysostomum in hac materia contrari Augustino,& rationi;non clamauit aecusando,exaggerando ut hodie faciunmulti γ modestissime dixit excessit sapientissime subiunxit verba ipsa reduc posse ad sanum sensum, quidquid author senserit subticens. Frequentereati author, sicut in pisilosophia Aristotelem ut philosophum exponit, quidquiipse Aristoteles senserit , Ita in theologia Docto sive Theologos, quidquiilli aut hores senserint, exponere conatur; ut eorum verba, insensu sano sal
mmur.3 Hης Caietanus, praeter quae legi potest idem S. Thomas eadem 3
μq. 39. ar. 6. ubi de Columba apparente in Iordane quaerens, an fuerit merui inmisi, eligit in reuerentiam Augustini negatiuam sententiam ut probabili crem, relicta affirmativa probabili, quam secutus fuerat in primoseatent. disi xα ar. 3. Et p. p. q. To .ar. 3. N secundo contra gentes cap. so. de animaticne Coelorum, ad minus Patres dissidentes adinvicem concordare conatur quemadmodum etiam lec. I. in cap. I. Ioannis componit eum Augustino Acselmum, an merbum cogitatio dici possest, eundem cum eodem qu. . de vericatara. a. Inguia personae auentes sint, cum Damasceno Dionysium, de causalital re corporum superiorum in inferiora, q. I. de veritate art. s. Naaianae numi cum Damasces o, an christus homo Desca tus malest nuncupari, 3. p.q. IC ar. σχl cum alijs alios frequetissime alibi, ut videas quam merito postea noster Grauina in Cherubin Paradisi lib. a.eap. 3. praedictae SS. Patrum doctrinae illultrata per D.Thomam ciui quasi Sol refulget in Ecclesia Dei singularique ordinap reatae in sua theologica Summa, adaptarit id, quod in Genesi dieitur dLuce creata prius, antequam Sol appareret, iuxta Dionysium q. de diuini nominibus ab eodem Angelico adductum N explicarum p. p. q. σ7. ar. q. aa. his vexbis: Prima illa lux fuit lux Solιs ,sed adhuc informis quantum hoc, quo
iam reaisabstantia Solis, ct habebat mistutem illam iliumπMuioam ineommanι, Ieι postmodum data est eispecialis,st virerminata mistat riparticularet efectus.Sic ete.
nimc inquit Grauina, cuius placet hic exscribemverba i s Lux certe prima in Beelesia formata suit, S. Dionysij, Irenaei, di caeterorum Doctorum, Baiili
Niniament, Augustini, & aliorum, sed applicata est haec doctrina ad diuerso tractatus, de Deo, h Trinitate, Oeconomia Saluatoris, de Sacramentis, i u . H. Ca sol ma
243쪽
dior Lib. IV. M solutione obisse um in Discipulos D. Thora.
forma scholastica. Nee minuit id Patrum Sanctorum gloriam, quod doctrinam San. Thomae vocaverimus Solem : Nam hic Sol primam lucem velut matrem habuit, & theologia Thomae partus est: doctrinae Sanctorum: Et sicut non obscurat gloriam Christi, quod ortus sit de Virgine velut Sol de Stella, cum haec dignitas a Christo Matri conseratur, ut Solem pariat, ita est gloria Patrum quod ex eorum prima luce ortus sit hic Sol, idem in substantia cuni Iuce eorundem. J Hucusque Grauina eleganter ac docte. Nec minus tamen praeter expensum iam locum ex g. p. q. 27. ar. q. ad ubi D. Thomas pro honore Dei parae Chrysostomum etiam, aut modeste de se is rebat, aut exponendum esse monebat non minus, inquam, in Dei param reuerentia probatur, in quam non nisi obsequentissimi esse queunt, qui ut vidimus obsequentes in Sanctos sint, neque in eosdem obsequium sime longe maiori in eorundem Sanctorum Reginam reuerentia subsistere potest, idque pro nobis omnino ingenue laudauit in speciali prae reliquis doctissimus aeque ac Eminentissimus Cardinalis Augustinus Oregius tractatu de Incarnatione caprii a haec scri bens: Vtinam minimam saltem partem habeam illius deuotiovis, quam, miri ιι tes Virginis imitando Angelicus habuit Doctor, praclara eius eis Religionir et i rorum illustrium sequutus exempla, qua ita adhuc in obsequium ι uinis illibata ea iis
gent, ae si summo semper studio labora ni, mi patrimonium 4 pravites rabus sis rιli ctum, Religionesumma custodien dum posteri recepi sent. Haec ille. Immo vi cistim ex peculiari nostrorum deuotione in Dei param tanquam
omnium Sanctorum Reginam,in caeteros Sanctos etiam velut caelestes aulicos Reginae eiusdem eorundem nostrorum perpetua reuerentia firmatur. Ea vero in Dei param preter inductas a nostris adeoque ubique diffusas Roser ij pre
ces in honorem eiusdem quod Martin us Nauarrus patrιmonium ordinis Dominicam appellabat ex eo etiam velut a signo euidenti conuincitur, quod communis ea Christianorum Mater peculiari adhuc in Dominica nos affectu innumeris, ac perennantibus bene sic ijs sibi eorundem ordinem obs trauit, quem adniodum Hyacinthus noster Coquetius ostendit volumine integro inscripto
de maternis Dei para misceribus in Orainem Praedicatorum. Neque alioquin suspicari licet iustistimanasque ac pijssimam cslestem Matrem eis velle pre reliquis beneficia potiora perseuerante largitate conserre, quos iam priorum beneficiorum immemores ut Diatribarum author comminiscitur minori prae reliquis reuerentia in se ipsani , aut suos, ne dum ulteriora, sed anteriora deme-
rutila conspiceret. Non potest igitur criminator hic noster rationabiliter irr uetentiae ita Reginam Sanctorum, aut Sanctos , ordinem Praedicatorum nunc acculate , ut accusat, nisi ipse prius se minus reuerenter de eadem iustissima rnatre sentire concedat. Hinc non immerito Vrbanus IV. in Bulla ad Patres Dominica nos exscripta in actis Capituli Generali Bononiae I 26 a Vos, inquit, caluiisponso in conscientiae Sanctae vitici,s lectum floridum praeparastis. auid inde m bis a Dei pietate negabitur merentibus illam semper habere propitiam odore bonam operum, ct candore mirtutum G1d apud Reginam praefulgidam, intemeratam irem Domini gloMosam, Angetica mestra conuers tio non habe a , quorum meriti 1 splendet Ecclesta, quorum exemplis miget, ct prolicit Religis christιana e Giu stata Saridiorum acies me'ιι non impetrabιt a uoin , quAE UAιι ιrnigna reauitur, pro laudir
244쪽
A remorem, claris argumentit sumstur, persipiems duis Mur. sic ille omnino pro nobis, ac pro speciali nostri ordinis in Dei param, Diuosque omnes obsequio, opportunissime perorabat, in eiusdemque addictissimi animi
nostrorum specimen praeter tot alia congesta, eaque amplissima, consulenda in Donunicanis nuper a Magistro Fontana vulgatis in opportune
offert illud descriptum a Cochlato in Hist. Hussit. lib. c; Hagitis nimirum i
Mora uia, B: Slesia grassantibus, annoque praesertim I 1s in contumelia Sanctorum coniicientibus coaceruatas undique sacras imagines in pyram, mox inflammandam , unus noster Coenobij Sub prior obsistens intrepide, eo. Vsque impios in foro concione publica corripere arcereque non formidavit,
quousque , ab eisdem vinctus &ipse imperterrith simul cum imaginibus sacris inflammatus exarsit. Sed quid de longinquo experimenta perquirimus, dum de nostrorum obsequio praesertim ac peculiari in Sanctorum Sanctissimam i propinquo non deitantὸ San E ut sileam quascumque alias hic indieatae a
valclusino comparationis inopportunae rationes idem ipse aut lior Diatriis barum in serius S. σσ. cum retulisset ex nostro Riehardio ratiam Bratis Visti. I WΠωμgratiam omium simul hominum, O Angelorum, &quamquam huiusmodi placitum maiorem pro Uirgine pietatem redoleret, simulque probabile esse consensisset SuareE 3. p. ad q. 37. ar. q. disp. ι8. sec. q. pluribusque probet ex eadem Societate Ripalda disp. s. secl. 7.& 8. per totam, hoc non obissante idem iste eodem S. 66 id velut horrendam hyperbolem in nostro Ricbardio eriminatus est; N tamen hoc Ioco nostros quia non eligunt ut pro babilius quodcumque semel probabile esse conceditur Salioquin pium est continuo impietatis manifestae conuictos contendit ac vulgat. Quam fidem
ergo in his, aut in exteris, quos congerebat, in proposito obiectionibus, deis Prauatis plerumque locis cui nune videbimus obtinebit Ad primum igitur de Petro a Uincentia cuius nominatim industriai m.
Pressa adhuc legitur Catena aurea S. Thomae edita ad annum I 69q, ut agnoscite: Alua Nodo . S. s ,& cuius liber de Originali peccato, seu de concep. tu tac. extat adhuc, tum alibi, tum a me visus in Conuentu nostro Marianensi sub eius nomine impressus Venet ijs eodem anno Issso die as. Aprilis per Ioannem Rubeum Vercellensem impensis Benedicti a Fonte tam inde certum est Libellum illum Tolosae recusum, sub illius nomine, legitimum esse eiusdem opus c quemadmodum probat etia in sitis editis A pologijs pro sui in omnibus delatilione Reginaldus quam salsu in est paginis illis, quae ab arguente resere-hantur, recitata ab eodem verba ibidem legi aut reperiri, uti habentes ob
oculos eundem librum Tolosae recusum qui nobis deest duo itidem Tolosani
Scriptorcs, Ioannes, atque Vincentius, ille reflexione 3. S. 38, iste lib. I. sec. q. ar. a. S. I. pro fide publica testati sunt, qui prior etiam adiungit, cibi as-di tum ex propria mente sed tantum retuli se merba Magistri sententiarum, sia milique modo deui s. Secundus vero subdistinguit ex D. Thoma 3. p. quaest.27. ar. s. aliud esse loqui de illapsu Spiritus Sancti per gratiam sanctificatio. pis in virginem antequam ipsa nasceretur ex utero, aliud vero esse de eodem illapsu, quando concepit Verbum, priori tigauorepsemer, posteriora vero extis.
Bur,m utroque modo omnis peccati actuatis occayiosemata est, ἡκ tamen distramim ,
245쪽
sanctificat isti e multa coissim eoneella est dos Beatarum mentium, nullo modo Muintapos distinctionem inquit idem Uincentius Tolosanus Maeι' rm.
a Vincιntia, quasi 4οωerit demonstrare Dιipara sanctificationem dilatam fuisam quoad concipiisnem Verbι duini. in ista, quam misit, praeterita vita, non habui*βε--tem ligatum, mnomer,efuisse containsmatam putatis actuaditur Hec ille pro Petro a Vincentia respondens, quibus addam ipse nunc legens Codieem Murianensis Conventus ab eodem Petro de Vincentia editum , addam, inquam , hae sola excitatis ab obiiciente verba legi, scilicet B.Virginem repetere potuisse in iniquitatibus conrepta sum, ct inprecatis concepit mr Mater mra, solum a Deistro de Vincentia recitata, asserta vero tum a Magistro Paulo de Perusio Caris mel ita in s. tum 1 D. Anselmo tib a. eur Deus homo cap. rs, ut ille reserta similiter ex B. Andrea Episcopo Ierosolymitano recitata lego ab eodem haec verba, Verbum ca-m asumpsit ex Virgin eam purgans per Spiritum Sanctum ἐλαι- sero Ieccati, in ενορrtur cura conculcabatur: Haec, de non alia, ipse lego in hoc Codice ea recitatis ab arguente, nec eisdem similia. Neque dissicilius exinde est pio Combessio respondere,qui immo post editam atque a se visam hane obi ctionem,in evulgato subinde Alpharita Auctorum Bibliothecae Concionatori
Patrum, Verbo Gregorius Antiochenus, respondet se solum in eodem Gretoem Antiocheno, qua duriora miri bator de Dei para passonis tempore, masti remsen a Uιι, ret mini in hecism dixist id retur, quod a pia credulitate pallam abhorreret, etsi riciniisrum placitu Theologorum no satir omnino congrueret. En itaque vides Cominbefisium nil loco priori in propria sententia dixisse, sed solum pro emolli dis ut serebant quorumdam Patrum phrasibus laborasse a vii reipsa durio ora videbantur verba de hac ipsi re,ne dum praedicti Gregor ij Antiocb ι' rum etiam Origenis, Clirysostomi, Theophil acti, & aliorum, ut Status iis obseruarat adnotationei 38. ae igitur culpa Combes sij iuit simi v sigare quid illi senserint s& ne dum quae meliora sentire potuisseat eorumqὸ
senium, quem respuit, tempera re ad minus, ac restringere adimovideratio
dumtaxat, ut loquitur, sed infidelitatem cui ab alijs dicitur dimini inaest)ae: sat tuam e cum alioquin ipsum non praeteriret, si absolute de sua laatentia
quireretur, iamdius. Thomam S. P. quaest. a T. ar. q. ad i. reserentem in vir gine quosdam dubitationim inmeluxq.e, ibidem continuo sub iunxisse , va tam non ut intelligenda dubitatio in Militatu, sed asmiratumr, st discussionu Orc. quia nimirum quandoque S. Thomas, ut ibidem Caietanus aduertit ,sicis in P . ιοthia Aristot lemmi Philos tam exponit, quidquid ipse Aristotilessenserit, ira DI hi Ggia Doctorea mi THMetor, vidima uιι Auctore1sensumt,exponoecina M cum eorum verba sequi non licet. At vero Conibessiij in scholi)s eorum P trum dumtaxat intenti sensibus, non vero scribentis Theologicam summam,
scopus erat, quid re ipsa illi lentirent, atque in mitiori quo poterat γ intellis Ou eorundem verba perquirere, di interpretari, sicut perinperatainc quod maius est in ipsa i beologica summa VatqueZ, adhuc reluctantibus reliquis, hoc sibi munus allumpsit.
Ad iecundum de D. Stephano, MaSister Canus libis a. locorum propossit
246쪽
i inquit in titulo p utitur artumenta eorum, quisunt vinati, με η Mores in libris eanonicis non temper diuino stiritu tuisse loquutos, atque in hoόrite i s. c non in quinto refert tres illas dissicultates ei rea verba stephani abzrguente recitatas. In cap. II. ex aduerso ostendit cui ipse Canus proponit in titulo i singulas particulas librorum canonicorum Spiritu Sancto assistente scriptast siue, neque vel unum verbum habet in hoc capite de eodem Stephano: demum aggreditur cap. 18, rubi, inquit iterum ipse in titulo, refeliantur areomenis capitis sexti decimi, & tantum abest Canum primam , & seeundam dis euit item, circa verba Stephani a ctorum 7. dimisi ne in solutas. quin potius pro ea. rum solutione pro virili laborauit. ioad primam quidem, post multa , inquit , dicamus id, quod insenti loco satis est, septuaζinta interpretes 7 F. animat in nem qσ. θ Exodi primo posuisse, de poli quam exemplaria etiam hetbraica, ponentia solum 7o. animas, in re eisdem septuaginta interpretibus non contra ire discussit, pro integra solutione concludit, Lucam, qui acta scripsit, at e eteros
Aristolor, y Emi obstar Io. Interpretum editione or esse, quanta n eo tempore ruia trastantissima erat. Nee alienumsequutos errorem, quodna ulli imprudenter a
firmant, 'd in eo, elao illi merὸ Aquutisunt, eorum testimonjr os die, de nom in a. tim exinde Stephanum ap ud Lucam actorum 7. recitatum, eiusdemque ibide
quoad 71. animas relata verba defendit. inoad secundam obiectionem
continuo subditi iamfecunda, litat docilior esse evideatur, fati riamin rest itur. Nam daoriei Patriarchas sepultos esse,non in Hebro'sed in Sichen non solum ex Ste. phari narratione,sed etiam ex Hieronymi testin unio cornoscimur,eui subiecta statim
dupli ei testimonio Hieronymi, adiungit ex Bedam auiosque Ecclesiasticos V tor Tertiam demum, re postremam prosequitur a Hierondimo, Rabano, Peda, alijs 'que evior prudentibus, digrauibus di illimam quoionem dictam esse, de p aliqui ipse de sua mente praemiserat, de Voce Patris nihil moror. Nam si eraeca phrasis peris intrit, quod permittit certe, mi vel Fiij, mel Patrii nomen D;intellitatur, stepha ur, qui tracὶ loquutus est,nδιl patietur in hac parte calumsia, postquam etiam alia responsionem Eugubini, di Lipomanni deseruerat, scilicet deprauate legi nostrae vulsatae editionem actorum 7.&c. Tandem ne libenter quidem aliorum ea. 'tramar reprehendere ut ipse loquitur videretur, loco etiam, subiungit, ni hizeua opinio placet, cui ct Rabanus assenser est, praeter Augustinuin in simili allia, immo re praestantiori assentientem, in cap. 3, dc 8. Matthaei legendum, dc i, de Cano adducit re ipsa recitatam velut solam ab arguente solutionem, pro
quibus dumtaxat Patribus se respondentibus cne penitus improbabilitatis arguerentur, uti ab auctore Diatribarum ijdem arguuntur a sortiori, qua Canus Solis, inquit ex Augustino, di Hieronymo, Dur Apo sis, Prophreis, stabuangelistis hune honorem deferre catholicame docente didicimur, mi nullum eorum, mel memoria lanum Ure credamus, nullum nec in magnis, nec paruis Grasse cre.
σ shamsuam Sirphan αι plenus erat Spiritu Sancto, spiritur is .ebatur in eo, aliisur tamen in christupiritus loquitur, aliter in Prophetis, Apostolis, aliter in St*ha - ην, Min Ambio io δα hucuique Cano, non tam pro seipso, quam reuerenter pro praecitatis Patribus, velut vaticinando praeueniens assicam modo ab op ponente buic eorundem solutiopi censuram, quam tamen solutionem adhuc
longe post Canum, sine ullius timore censurae tutati sunt grauiores longe scri riuit , quam Diatribarum scriptor auralter ab eodem laudatus auctor Ie-
247쪽
putetur tum h Soeietate Emmanuel Gi in idem eap. I. actorum versu r s.
seribens, hane=όι opiniorum non ἀθlimo, nec repugnare Stephani sapientia, spiria tui, quoplinur erat, tum eum aliis Petrus de Lorca a. a. in appendice ad tracta. tum de fide dispu. a. membro 3. num. aq. inter alia multa pro eiusdem soluistionis de sensione consuIenda in eodem , nec enim nos in praesenti propria sententiam statuimus se dieens: quaselutis absque omninua, discrupulo admitti pol fl sc sata duphamur diciturplenus Spiritu Sancto , quatenus plenus erat tratia , o sapientia , non tamιn quia Spisitu Sancto mouente omnia, s singula loquutus Ριrat. Feci est everbum, quo Me modo per Spiritum Sanctum loquutum fuisse estuat catur. Et crete solutio hine onmem discultatem euacuat, re insidelisus plus satisfatur sui calanmiari non potπunt, aliquid rasis excogitatum ese ad fugam argum mi.
Ad tertium, de Hieronymo quem immo simul eum Augustino paulo ante praetacto lib. I. locorum capite 18. in fine idem Cano, ut pluries alibi, Era Gmimoisibus subducebat inter multa, quae habet lib. 7. fermὶ per totum pro auctoritate Sanctorum Patrum,subinde preuidens alicubi Patres aliquos dissentite inter se, nec Vnum a nobis quandoque eligi posse, nisi alio relicto, haese simulq; alios generali pro dicendis alibi responsione praemuniebat dicens roos D. Auustini partiti eprimum temur, qu lib. I. aduersus lutianum cap. 2. m-quit. Abasunt, 3 quibur inur se aliquando etiam Doctissimi, atque optimi Ret .atholica visensoret,solua siti compage, non consonant: alia merὸ,quae ad ipsa Dei per- ὸnt undamenta, in prioribus istir is Patribus nos quandaree discedimus, in posterioribus Gihoans. Haec ille: tua ta quam Regulam infra lib. I i. postea ad examen voeaturus locum theologicum ex Historia humana,cap. 3. continentec ut in titulo dicitur argamenta, quibus auctoritat humana historia impugnatur, in octauo
argumento proponit historiam asseretem Adam in Caluaria fuisse sepultum , quam, inquit, amisarum Augustinuisemone 7ι, ΘΠianis 'mona de resurrectione christi, Paula, ν Eustochion in epist. ad Marcellam , Epiphanius lib. I. contra hae reserear. mirimo ,σ alq scilicet, praeter hos, noster Maluenda de Paradiso cap. 3 3. adiungit Tertullianum, Origenem, Athanalium , Rasilium, Ambrosium, Chrysostomum, Anastasium Sinaitam, Cyrillum Monachum, Nonnum Panopolitanum, S.Germanum, Euthimium, & Honorium Augustodunensem cum alijs tamen Hierou 3 se . Hur in cap. 27. Matthat, re in quintum ad hesios quasi fabalam νrridet, ut Cano in obijcientium persona loquebatur.
Huic obiectioni responsurus cap. I. δι, ut inquit in titulo, responaetur a V mentis cap. s, non se violaturum in Hieronymum reuerentiam arbitratus est,
s pio defendendis tot reliquis Patribus, ab eodem Hieronymo, in re praeseristim ad fidem non pertinente, discedere cogeretur, scribens, vim deba se tan. εο er. rid ι Binoumam Adami in loco caluariae sepulturam, nec nos, mira iassam in seimi ex plo, historiar huiusmodi ridne debue: haec tantum de Hieronymo Catnus, quem pestea Hieronymum excusauit & noster Maluenda praeuicto casus s. de Paradiso dicens , camorum tα Patrum testimama latui se S. Hinonymiso non est dubium, qui non ira loquutus fuisset, si ror clarissimos Patres hoc inum m. dotes cognoviser. Vbinam ergo illa Verba imposita Cano, pisumque Huror,
mum falsi. captiosum, o infide subibenda murosum' Ubinam eidem Hieronymo illud Epiphonema relatum ab arguente subiecit ρ Bene post verba a nobis r sitata continuo de vulgo, aliorumque opinantium multitudine non de Hiero
248쪽
ronymo γ, ne renas id rideremo, ut Praemiserat subiungit: tiaris iidis N ii hi rebus credon nimium esse facili. credulit- etiam in optimi cuiusque m me Meillima mepit. At misi quidam excellenter dum . muli Militate , ct credulitat: declinanti m aduersum quandoque vitium incurrunt aee. quae singula in eam dumtaxat posteriorem particulam a se praemissam dirigebantur,nre nos, scilicet, si irilisu nactissimi exemplo historias huiusmodi ridere debere; quoniam, ut antea mcnuerat lib. 7. cap. 3, res nonnusta non erant tune adeb m Ecclesia definita, vel appribata , mri nune esse mirimus: deinde quoniam illi, quos inter Ueteres Patres Spiritu hamano loquentes alicissando etiam in aliquibus errasse permittebat, illi, irquit, inam, o diuisu bonis quamdam licentiam faciendi, disendique assecuti sunt qua non est passim cuilibet permittenda. Haec Cano. Potestne igitur pro nostratum distrimine ii Patribus reuerentius aut loqui, aut sentire de Patribus ξ aqvid ergo tot denub semper in eum prae caeteris velut iniurium Patribus c: Iumniae enduntur Θ quemadmodum & praestitisse videtur Carterius alter citus expostulationibus in Marialem per singula capita vincentius noster Tolosanus respondit inter praecipua ex Cano Ioca condemnans, quod lib. Iacap. a 3.poli recitatum Augustinum utentem illo Matthaei a a. ns Deus montuorum, sed tuorum pro animae immortalitate probanda, subiungat, ea loca tua mirimur Augustino ex lege Mysis esse cateris euidentiora, non sibi missiti proba ilia, aut quod eap. I q. verius Ieiusdem libri contendat, Automum in illa,
vinumm maru inclinare, qua docet animas a Parentibus generari, quod solebam, inquit Cano, si aeeusat ori credamus, tamquam erroneum condemnare. Et tamen
proh pudori Tyroni legenti librum eundem Iz. Cani patebit, ne dum ab alguente per fraudem verba truncata, ac immutata fuisse, verum etiam quo grauius est utramque periodum a Cano pro rationibus dubitandi referri in cap. I , cui titulus, ea quasισmocatur indubis, quaecum naturalissit, tum etiam asdem pertinet, di pro prima obiectione habet secundam periodum, deprimat Propostrema, quarum tamen utramque seluit ad finem eiusdem eapitis ab illis verbis, sed iam rempus est,it obiectiones oppositar repellamur, uti reipsa inferiura ponit, auomodo ageruerit Aurustinus non esse fidet q aestionem , num anima ratιι malis ex uaducest ye. Nee tamen, inquit, st hoc fuit abquando meontrouersia posirum, eadem de anima immortalitate causa subest, quae nunquam est . catholicis in dabiam evocata; de infra consentit illam authoritatem ex cap. 22. Matth. eander immortalitatem probare, mi caletania a mait, cum D.Thoma, Chrysostomc
Ambrosio, de Teosit acto, ut postea pro Caietano in eandem rem aduersus Catharinum adiungit. Quae his ergo icriptoribus fides in illis, quae soli ipsi aliquando affirmant, nec probant, ii in illis eisdem,quae de editis libris se descripsisse praesumunt, sunt adeo splendidae salsitatis conuicti Sane me pudet, a simul rarete despondere his,qui commenta potius producunt quam argumenta, fabularique potius videntur quam disputare. Ad quartum de Cht y sostomo , non minus salsum est, in Combefisio ea verba eidem imposita reperiri, solutiorem S. chrrs omι singuam st intemperatur istum in Eudoxiam. Solum eo loci Combe filius ab exemplo Pauli de Barnabaactorum 13. disii dentium pro Marco ita in discederent as inuicem, θ Barnaba quidem assumpto Mario nauigaut cyprum, Paulus Vero ιlecto Sila prosectus sit alior sim m. illo nimirum mitiore in Marcum hoc seueriore in eundem, quod
249쪽
: Og Lib.-Desolutisne disctionum in D; putis D. Tum tu disressistas eis de Pamphila, ab horum, inquam, Apostolorum exemplo
conserebat ad inuleem in causa Eudoxiae Imperatricis ex una parte Chrysostomum, qui seuerior, non tamen contra iustitiam, licet id Eudoxiae adulatoribus videretur ut Ethnicismi ludos amoueret ex Baronio anno qoq. num. 's di statuam Eudoxiae auferri obtineret, tot inde aerumnas perpessus est, ex alia parte Sanctum alium eiusdem aetatis GaZensem Episcopum Porphyriu, qui lenius aliqua perserendo tam valuit postmodum apud Arcadium, vires ablatis ob ijcibus sanarentur. Hine ortum esse supponit Combesisius quod licet vere Chrysostomus pro fidei causa laboraret turbatis tamen per Eudoxiae sequaces, rumoribus vulgi, non apud omnes orientales statim constiterit causam, qua Chrysostomus mouebatur, re ipsa fidei discrimen extitisse, ut
constat ex Sanctissimul Epiphanio, &Cyrillo Alexandrino snepote The pli ilia uersioris a Chrysostomo , qui prius similiter decepti contra Chrys
somum extiterues; praeter alia,quae fusius de Chrysostomi causa in Bibliotheca Phocij leguntur. Nunc, quaeso, audiamus, non quidem truncata, ut accusator adducit, sed integra Combefisi j verba S. t q. historiae Monothelitatum
Tuulum Martyris, inquit, in Martino egregie defendit Sanctus Audaenus in mira conetae Eludi, quam habet Surius I. Decembris, quod auritus il/atis mole se esto nis causa ex αι obierit, nec per eum fleterit, mi A. Vesanguine ac datis reruitibus Ma tyrio aefunctus sit: quo etiam modo Sanctus Felix Nolanur Praιbter marur plorasquei cribitur, quamquam de eo di cibus miritur; sciuiaιm rempus aliquod . pers uti me Dixit . Prerior es Ioannes cis olemus, siquidem οἷνr in ipse in exilio .rumnis a re ιra prasertim locι mutatione ac negatis necessar=s, mri Mortinus, cofectus.causa nihilominus obscurior meo fuit, nustasi dei mota quaestione, ac pleri que Eudoxia talitas
idest Eudoxiae sequacibusI, latibus, inquam, mi mel dissimulara, mei lemus M. liri potuissent, quam rei tantam miro sancta constarent seuidiam, de quibus aliqua admitam Sancti Basilθ; qu actum est, αι mix tandem ipsiuι nomon in Episcoporum Diarem reaine potuerit recipi, ac referrι in dipuina, ceu eius, qui fui et Sacerdotio ex aerus
ab Episcopis, liquet ex Epistola Cyrilli ad Acticum relata a Facsido,' alysinuia
re minus potuisset recipi sine chsmate in numero Marrarum; erat emim in Ioanneiarisa maiestatis, ae irreuerentius habita, a tum crime nota ly assictum idquepraeciaptium p mera Iunt acta ad uercum. Sed istμd plerM ue yr crim:n est, quibus non essaliquod crimen. Haec ille, qui rursus post a se visam arguentis censuram stitia praelaudato Alphabeto, wrbo breuiori manu respondet ino in his stretavisse dumtaxat illam dariusculam S. chos omiseueritatem, sibi quid m Samctam, at non peruiue niuersiis in Oriente per haec tempora probatam, ibi Porphην Ga ea Episivi rutiq; Sanctissimi, re Eudoxia addicis contificenuens assabilιtas constan tinopoli emicabat. Cur ergo Combefisau hic censoraccusat de inhonorato Chrysostomo, qui totus pro debito eidem & si non exhibito Martyris titulo i horauit Θ ubi nam negauit ex causa fidei exilium & aerumnas pallam esse, qui solum ex Sancta quidem apud se sed aliter habita ab Eudoxiae sequacibus seueritate Chrysostomi, ob illos aiebat obscuriorem causam in tabuissιὸ quid aliud tandem vel censor ipse producit pro causa non exhibiti eidem nominis Martyris, nisi praetensum laesae maiestatis Eudoxiae & Theodosij in eiusdem
patente γ succedentis obicem, quem Combefisius incrum crimen ei, em non erae
crimen appellabat e In quonam iniurias Chrysostomo Combe si iuste me
250쪽
m. De eontemptione sanctorum. Ar. I. 129
tuit aeculari ab illo qui alibi potius irridet Chrysostomuni,haeresisque dehonestat, quod ex communi Patrum traditione censueri e Beatam Virginem destonsatam fuisse Iosepho, non eius coniugem, quando Spiritu sancto obumrante concepit Θ Vbi taxata ex aduerso ab hac nostro culpa Chrysostomisit imposita huic nostro scriptori verba ubi tandem tam falsi aliosque falsentis verecundia censoris λ Ad quintum de Martino I. Pontifice & Martyre, qui iuxta praelaudatum. Apostolorum exemplum in sua similiter iusta seueritate eum Vitaliano Pontifice Maximo conserebatur, falsus iterum in imponendis Combefisio verbis idem accusator euincitur. In initio enim illius S.Iq. Combefisius sermeto. tus pro Martino incipiebat his verbis. Theodorus Mamno Decessari reliquitgtariam,va secuta est mel a confessisae araru rutiliaus, inde librans historiam. de Pau Io Patriarcha Constantinopolitano haeretico, authoreque Typi, que a
Paulum Martini decessor emendare citrauit, nec potuit , Martinus vero cum pi damnatione exaut horauit,tres tangit eiusdem Typi damnationis rationes, primam , quia pus editus ab homine Laico, cuius non est edere far.
muIam fidei: Secundam c quam profitentur praecipue Patres Concilij Romae a Martino congregati quod Typus prohibens dici unam, aut duas in Christo operationes simili sorte Haereticos,& Catholicos inuolueret,ac permiscerer, 'lletque tanquam indifferens habere, quod minime possit haberi ut indisse. rens et Tei tiam demum c quam habet Martinus ipse secretario s. in Synod ali Epistola quod in eodem Typo reipsa insertum existeret, nec unam nec duas operationes, seu voluntates in Christo teneri quempiam confiteri; quasi timuit cum haereticis etiam Catholici Patres proscriberentur; uti hoc modo intellexerunt, scriptor S. Audoeni, & Galli Antistites, ex suppositione eiusdem M it . Mi Pontificis. Suppositis itaque a Combefisio pro certis prima simul & se.
cunda ratione quae pro tutando adhue S. Martino sufficerent circa tertiam duiutaxat duas contrarias ad inuicem opiniones recenset, dicens: quidam ce fim murba Tni id nolle,potuisseque mitius exponi,it silemium iocum non esset reru mnegatio, merui contigit is Honorio, Basilis,' Gregorio Theologo: Haec referendo,noa asserendo, Combefisius, subiungens alios eandem inter praetationem c qua auNarrinus collegit exseriptis Theodori Pharanitae admiscentis Manichaei Lmum ad alias haereses amplexatos suisse eum S. Maximo. Nunc videamus, in quam nam ex his duabus recitatis opinionibus ut obmutescat hic censor ibidem Combefisius inclinet ξ laurum, inquit, eo res deuenerat, ibi ιamsub Servigio, συμο, ' Paulo confirmara fuisset rama moluntas pendente per pisrar an rro Mis yxa Ecthesi erat alia formula frit pariter haeretica 3 eam exponente, nec ad . huc de a . tuuiis mentis, mi fleat innuit Maximus collatio, illa cum Theodosio C Wiensi, nee seam nee duas dicere , negario videretur, ae mariori tandem haereri palmam radere. Audis ne Combefisium illi secundae opinioni simul cum Maxi. mo ac pro Martini interpretatione subscriberes' pro quo etiam conclulit, Titulum Maroris in Martino egregie daefendis te Sanctum Audurauis in illa Corue e Eligθ , quam habet Surius I. Decembris, quod attritur illatis molest,r, confessionis causa rutulent, nee per eum fleurit mi nefusosanguine ac datis ereviedur matre a
defunctussit. Qua fide igituri non dicam; ab arguente negatur indultu n pro quo tempore alicuius Catholicae meis silentium Macedonianis a Basilio& m. II. Dd Gre.