장음표시 사용
261쪽
x ro Lib. IV. Da solutione obiectionum in discipulis D. Nam
pressione Bibliothecae veterum Patrum esdem notς pro reuerentia, veparerat , eensurae Romanae simul adiunctae singulis locis impressaeque sint. Na-lim ultro suspicari argitentem, aut non legisse, aut eontempsisse, quod habe escriptor nobilis ε societate Labsus nec prudens aliquis negare potest) praesa- tam veterum Patrum Bibliothecam multas continere sententias a recta fides Regula exorbitantes. Legisset saltem, quae in notis eisdem idem Sacri Pala iij Magister non tantum dicit, aut asserit, sed recitatis aliorum Doctorum te simoni' docte simul, ac erudith confirmat, atque in eas hic Petrus Ualclusinus si quid habebat rationis obiecisset potius, quam ista temerE contemps siet, appellans additamentum Leuiauhan, velut in Iudicum Romae pro librorum indice Deputatorum contemptum; in quem contemptum etiam infra Diatriba q. S. 6s, idem Auctor reprehendisse videtur, quod idem Brasiche lens s Apostolici Palati j Magister quinquarinta duas propositiondis ex libra barismorum Emmanuelis Sa decerptas damnauerat ram3uam mel iuratira;iles, velis
proxi non serιndat, cum tamen, inquit, H pana Lusit a. nciuilista uuartantum ev xuit, in eundem, inquam, contemptum id addidisse videtur, cum Scista censura in librum Aphorismorum Emmanuelis in eodem mox ante Prae. laudato indiculo iussu Clementis VIII. Romae edito comprehensa sit. Haec sateor apud obi cientem nostroru praecipua crimina esse, in obsequium Ap solleae Sedis, ac fidei, pro sarta , tectaque seruanda Doctrina sana exertis vi ribus laborasse . Sed his i piis criminationibus gaudebimus potius, quam e postulaturi simus, dum ut aiebat Tacitus Annalium 3.ὶ minra certamina M usa manent. Ad tertium, de Sancto Brunone Carthusianorum Institutore, ab hoc una obiectio dependet, quod inscribente Arnaldo librum pro Carabusiavis tr. Iacebitari lacobitarum nomines ut in Parisiensi Urbe nostri dumtaxat appellati sunt non nisi Dominicani intellecti sint, ut bie hariolatur opponens. Et tamen in litteris Innocentis iv. Assisii datis ut septa retulimus vix ordine in
stituto ijdem nostri Dominicani ia in missi leguntur ad comerbionem iacebitarum σα Erant ne igitur Dominicani de illi Iacobitae, quos Dominicani conueserendos adibantὸ deerant ne, non una, sed duae ingentes sectae Iacobitarum,
e filiis serme per orbem quas, inter alios, agnoscit & Episcopus Apamensis
Spondanus ad annum 1137. num. a. recensens, tum Patriarcham Iacobitarum Oruntiatum, tempore Gregorj u. praerat c ais, Medis, Perseu, Armenis,. r m septurin arat Regionum accupa rum a Saracenis christianis, tum alteram Iaco-ιMam ritium Arcisepiscopum, eus ceu Patriarcha subjeis,Mur minor India, tibia, AEthiopia, aerus, tum Bonfinius, quarta Decade lib. a. inter Sectas, i quas Hussitas haereticos diuisos esse describit ad annum i qi , agnoscit de Setiam iacebitarum. Horum ergo Iacobitarum nomine quis non videt si nonis eo idem pei dit issimos homines,ac proinde longius ab arctissimo Carthusianorum iustituto abscedentes saltem alios eo libro intellectos esse eorundem Iacobitarum errore vel moribus deturpatos uuis nescit nostros ex aduerso iueo ipso qui in argumento proponitur a Carthusiani aegrotantis eueatu de hac materia seribentes cum suppetunt scilicet alis cibi, quibusL depelli iamea possit plerumque Carthusianorum instituto sub hoc temperamento fauisse, t notat, & sequitur Arauco noster, nec in re victoria diu sit, assereas etiara Dul gres e
262쪽
m. De imputata Thamistis temptione sanctora n. ar. II. 22lIn eo euentu abstinere posse, etsi non teneri permittat, quem tamen vi storia nec Arnaldus indicare itinc poterat, cum longe antiquior Arnaldus nostro Magistro Victoria fuerit. Ex Fernandez enim in concertatione Praedicatoria
Fuit ad annum igiη. Arniadus . Villanoua Medisus celebris Taraconensit, cuius Idri scaturisues erroribus , damnati fuere ab Inquiptore Aratoniae Ioanne Lotuerio Lammicano, mi habet Elmeritur in Directorio quaest. II , se ex Diaeo lib. 3. cap. I 3, contra Amaldum etiam scripsit Sanctius Zer ran Dominicanus Inquisitor Generalis
Aragonia, ct alν tamquam inhaeresiarcham. Haec illi, ex quibus vides, quem te. sem aduersus Dominica nos hic accusator adducat, prae quibus immo in dicto euentu non licere Carthusiano abstinere a carnibus, extranei potius docuere, ut Martinus de Magistris, Ioannes Medi na,id Alanaainus, quos citat vasqueZP. z. disp. Isa. Ad quid ergo ex tam remoto Iacobit rum nomine, ex teste adeo suspecto cuius velut haeresiarchae libri a nostris fuerant praedamnati in reipsa, quae nec Carthusianos impeteret,sed excusaret, hic discordiarum seminator inter Fratres c sapientis iudicio non serendus eosdem Carthusianorum, di Praedkatorum ordines amicissimos, moribus, ac in si ituto simillimos, beneficijs vltro,citroque receptis, longillima aequh, ac perpetua necessitu diae
iunctos, nunc ad discordias sollicitare molitus est Ad quartum de Diuo Francisco Xauerio, quem scimus omnes, & laudamus etiam Iaponum Apostolum appellatum, auctor vero libri porrecti Ricardio Sacri Palati; Magistro pro impressione nominabat Primum Indiarum, re Iapoua Apostolum,ut duo nostri Scriptores Galli respondent; profecto doctiis mo aeque
ac eruditissimo nostro Ricardio notum erat, nedum Martialem quem unum adducit opponens I Lemovicensium Apostolum nuncupatum esse. verum etia.
Divum Remigium Galliae,& Augustinum Angliae Apostolor dictos esse etiam 'iante Remigium Gallia Dionysio Areopagita, de ante Auguilinum Anglia ab alijs missis a Telesphoro Pontifice christianam fidem recepissent . immo & idem ipse Ricardius in suis editis Litaniis advocem Regina Apostolorum odos erisu abat,non esse incredibile n umerum Apostourum, ut initio ad duodenum erat timilaeus, pro et Mutaresaeculorum ita excreuisee in caelo, eis qui e que ad miginti quatuor erant
tempore Diui Ioannis, hoc nostro saeculo ita sunt multiplicati, mi suscientem conicienda Regno numerum expleant. Stephanus dictus est Apostolus ab antiquis, Phitippus Diais cmus , Simon Episcopus Ierofobmorum, Dionysius Areopagita, Martiadis, Cephar, Gregoriur Munus, nomen Apostoli Atinent apud antiquos acriptorer . Quomodo erisgo vel verisimile eli R icardium eundem, quem Romae pro munere comm orantem , ac pro Monstri nomine eruditissimum, latere non poterat urbani diis Ploma Xa uerio agnomen Apostoli Iapomorum concedere renuisseὸ Quid vetae Potius de addita illa particula Primi, pro munere, nec decreuisse quidem, sed cubitasse, ne renouarentur exinde litigia, quae huiusmodi Iudices praecauere, arcereque debent 2 antiquitus orta, scriptisque commissa, nec quidem a nostras, sed ab aliorum scriptoribus Ordinum de Primatu,ceu quinam, & ex quo Ordine Primi fidem in Indiarum regiones inuexerint f uti mox ante ex Bosisso, caeterisque Scriptoribus exteris, repetita de hoc ipso diluidia, in hoc eodem articulo, memorabamus. In quo tamen ipsi libentius, qub ad aliquas saltem clicet non omnes Indiarum in Oriente regiones, edito iam his notiris
temporibus Ecclesiastico ossicio Diui Xauerit adhaeremus, atque in nostro
263쪽
Dominieano Breuiario Lectione tertia communiter celebramus)xaueriurisdem rapania, s sex a a reginibus inuexige. Neque proinde laudamu et, quae nouissime, de eodem, insto δε- 'aele Iustus Camus evulgat. Bene legimus, quae Et nuper scribit Marchesius in suo Diario ad s. Februarij, de nostro Caspare a Cruce, ex Cardois in suo Agiologio ad eandem diem s. Februarii
Iegenda. Sed quid tandem, si singula hie de Rieardij oret enus dictis, ficta
sortiori existimemus ab isto, qui toties etiam ex editis libris quos reserebatImanifesti commenti eo nuictus est ἡ & sanh eundem a simili hic conuincere poteramus , de pientissimo altero iuxta ac sapietissimo Apostoli et Palatii Maagistro Vincentio Candido, quem hic idem auctor Diatribarum Diatriba r. cIz. criminabatur dicens, eundem subscripsisse erroneo libro cuiusdam Billi negantis sterier sacramentatis ιmue sumptas ese realesnde tamen ipse Theophiis Ius Raynaudus postea tomo s. in opust. inscripto, Exuuia Panis o Vini sest a. ab initio consessus est eidem libro loannem Uincentium de Candia simul cum Francisco Dei bene, Melchiore Baldusio, & Frane isto Bardi E Societatest non vero unquam Uincentium Candidum subscripsisse. Sic itaque ut simul hae occasone respondeam Carterio imponenti, vel improperati similiter eidem Candido in Romano examine propositionum Iansenti, putauisse earunt aliquam defendi posse in aliquo vero sensu, eo quod utique sensus multiplex eis non intentus a Iansenio esse posset sic, inquam, multa etiana sub namim celet
μα,ltaruolent, ut Tacitus Annalium s. dicebat. Ad quintum tandem de libro reuelationum B. Birgittar, antequam exhibe retur, vel congruE saltem exciperetur responsio, praelegendum ei set integrum opus Grauinae inscriptum, Lapis Ididius ad discernendau meras a falsis mistionib- , o reuelatimi , ubi ex una parte lib. I. cap. a. recenset Magde burgenses haereticos, Melancthonem, Ioannem Rictium, de alios Etherodoxos irridentes omnes omnino reuelationes praeter eas,qui in Libris Canonicis perleguntur; ex quo etiam Thomas Hurta domate habuit Theophilum Raynaudum velut depretiantem reuelationes eiusdem Sanctae Birgittae, & san. Geltrudae, & B. Ioannae a Cruce, in controuersia de communione pro mortuis. Ea alia pariet in eodem lib. I. cap. 6. per totum idem Grauina ostendit in singulis saeculis alios haereticos non denisse, qui indiscriminatim omnes de asilis iactatas, ac fictas reuelationes extollerent, de adorarent. Media autem via Catholicis procedendum esse prudenter ibidem Grauina demonstrat, tum excurrendo a cap. a. usque ad caput 3. per singula saecula Sanctis concessas veras, non sa-hulosas, nec contemnendas, sed piό exeipiendas reuelationes cinter quas etiaad saeculum I q. reuelationes apposth praelaudatae D. Birgittae simul cum Diua Senensi Catharina collaudat I tum praesertim id probat ex illo Apostoli x. ad Nesitioni censes a, Spiritu π nolite extinguere, Ophetias nolite spernera , omnia probate, quod bonum est tenete, ab omnisneis orati abstinete mos, quod pro examineo eodem, de approbandis, aut reprobandis huiusmodi libris, obseruandum esse admonebat GeIasius Papa cum Concilio Romano, ut habetur in Capite Sancta Romana,& ad eundem Apostoli locum homilia I r .instituto nostro id adaptabat Chrysostomus dicens et M te, Paesint mera Prophe ,-ab onmispretia mali ab eis mas, non ab ista, aut ab isti, sed ab omni, omnia probare eum mna tum
264쪽
hane itaque amussim de qua eo iusto volumine eruditissimh, ut solet, per septem integros libros Grauina discurrit,& quam nuper confirmat diffvsh satis,
SDominicus i S. Trinitate Iib. 7. sect. 7. cap. s. per totum iuxta hanc, inquam, amussim tantum abest a nostris unquam contemptas esse B. Birgittae reuelationes, quod immo cum de earum editione Basileae ageretur, noster
Ioannes a Turrecremata ibidem Concilij Theologus postea Cardinalis, designatus ab eodem Basiliensi Concilio arbiter earundem accensor etsi in eis. dem contra scripta seipso, dea suis, reuelationem quandam circa Dei param reperisset semoto tamen priuato affectu, ut nostri solent, praefixit eisdem , quae Iegitur adhuc c eodem modo consentiente Concilio ac Pontifice permisesuam, ut vocan t, approbationem, quatorus, inquit, nihil emtinent, iisdaduersum Sacra Scripturae, aut Doctrina SMictorum ab Ecelestia approbato rum, ast Matie num ab exemplis Fanctorum te quod pias maleat ossendινι avius. Haec
ille. Neque tamen exinde ut benὶ monet ac loquitur vas queatomo a. in 3
p. disp. IIT. cap. 6. Neque tamen dicendum has reuelationes ita ab Ecel apro,aias fuisse,sicut reuelationes Propherarum insacrascriptura probantur sileenιm tamquam
deside inmolabiliter credιnda epent ,seu quia tamquam pia, ct ab iue illa superstitio prudenter a Populo recipi possent, is obseruari. Hac ratione quoque magnus ille
Annalium Scriptor Baronius ad annumco . num. 5O. post reprobatam eam
narrationem de salute Traiani precibus D. Gregori; ab inseris reuocati s quae in eisdem Reuelationibus Beatae Birgittae assirmabatur, &in reuelationibus D. Metildae negatur Veneris quirim, ut pares, inquit,sinctar lsarac colo sed daresetatunibar ipsis Iactis, mel potiuripsis adscriptis, ea ima trecipio, qua Messia Mopit, quam scimus non potuisse ista probare, quasunt adeo interse contraria: Haec Bironius, quae in simili antea etiam de S. Elisabethaiam scripserat Divus noster Antoninus 3. p. Historiae titulo I s. cap. I I .dicens: non per hoc derogatursaucti rari Elisabe thoi non credatur, quia re Sancti Viri Prophetae aliquando eredunt d Ddo si. bi aliqua reuelara spiritu prophetico, quae ex phantasiasua trahunt in misioniburs ιr, ut docuit plane D. Thomas a. a.q. ITI .ar. . cum D. Augultino,& Gregorio recitatis ibidem. Quid ergo Bartholomaeus noster Sybillanus antiquitus stri .hens antequam vel Catharina Senesis,uel Birgitta inalba Sanctarum referre. rentur, intendit amplius, vel scripsit unquam, quam, quod postea etiam gra . uesisti Scriptores, Sanctique voluere Ecclesiae Doctores ρ quis vel desipiae adeo, ut suspicetur eundem eodem modo nominatim de reuelationibus Ca , thatinae eiusdem, ac de reuelationibus Birgittae disserentem ut fatetur oppo. Densi irreuerenter adeo sui eiusdem ordinis Diuam contemnere voluisse λ Nili legissem, ipseque vidissem, fateor, nec credidissem Diatribarum Auctorem assio inuicem repugnantia nostris squos pro sui Ordinis rebus, tum alibi se .pe tum Diatriba praesertim 8. fa amarar, t urpia, stambitionis accusat haec Postea exaduerso imponere non puduisse Haceme monstra crepeteret Augustinus lib. a. intulianum haeccine mendaciorum monstra ascen ιιncorruum, stnon elidunt frontem tuam Θ Mirum lique ut superiori libro praemiserat , mirum xi in facie hominis tantum interuallum est inter fontem, ct tinguam, mr in hae cassa frem nori cotvrei eru linguam, ne contraria adeo in alios subsannando proferret.
265쪽
αχε Lib. IV. Desolatio obiectoum in Discipulos D. N . V AESTIO QUARTA. 'De ImputMis erroribus eisdem S. Thama discipulis TRah in reuiserandis, strosa in mente, superbia est ut in serm. D. Bernardus aiebat quae sua quasi corpulentia minansnm sanat, tumida nou solidae, oculum mentis obseurat, in meritatem obumbrat. Non mirum inde ab imputato se- meis. Thomae discipulis superbiae excessu in laudibus S. Thomae, &suorum, post imputatum similiter ipsis contemptum Pontificum in terris, aut Sancto rum in Coelis, successive derivatam esse ab auctore Diatribarum obscuratam mentem, obumbratamque meritatem, affictam eisdem, tum in scribendo erronea ,s vi hac Diatriba q. percurrit tum in scribendo ineptias, aut ignorantias c veDiatriba 3.prosequitur tum in scribendo mendacia, aut impolturas ut Di triba 6. concludit de quarum imputatione priori consequenter & nos, se tiantes eundem ordinem, acturi sumus in praesenti quaest. q. de posteriore in quaest. I. sequenti, & de postrema demum in quaest. 5. dicemus.
iusse erroris nota notentur tum Schola Tiam starum in communi, tum in particulari lantifularer, Ioannes de Neapoli cum Diua Senensi, capreoluti Ferrariensis, Dominicus Soto, Caietanus.
V Idetur se affirmandum Petro Vale lusino Diatriba q. id ex proposito
contendenti. Et primo de Schola Thom istarum in communi, nam inaquit, communiter apud omnes Dominicanos rata sunt placita quadam partim Philosophua partim theologica, quibus ipsi Dominicam mi potnisaxis adhaerescunt, putavυς ese tradita a D. Thoma , cum tamen extra eorum Sthala ιnauia habeantur . Et tran-ι lscriptis ex olim proscripto Roms elucidario PoZe quadraginta octo proposi- ltionibus , quae in eodem opponente , simul S in nostiis respondentibus repe- it irae leguntur,in haec verba concludit: laec sat sunt prospecimine Dactraue male maia luriata, cui omnes communiter Dominicam adhaerere debeant, cum sint stata D.Thom quem illi habent pro Deo Doctrinae Theologicae ac Philosophicis aque ac Secundinur Uot lcabat rigustinum Deum eloquentiae . . 'Secundo speciatim de Ioanne a Neapoli antiquissimo inter Thom istas, quia Ise anteriorem etiam Capreolus recognoscit, hic, inquam, Ioannes de Neapoli
ablegauit Christo inteIlectionem creatam censens eum res cognouisse Per rasolam cognitionem druinam, hancque reprobam doctrinam etiam SVirginem Sene hm , addit, ab aliquo male seriato Dominicano hausit se, mi patet ex eius oratione 37. Et tamen hic error est exploratus & ijsdem refutandus argumentis, quibus ab Ecclesia excisus est error Monothelitarum, ut reserunt Ualentia 3. P. di ima. SuareEtomo t. in s. p. disp. 2 q. sec. I. Lenius lib. a. de summo bono c. a. Non immerito igitur Dominica nos erronea docuisse concluditur. Tertio de Ioanne Capreolo, qui, inquit, iocatur anima D. Thoma, nec est inter protirarios apud Domιnicanor , sed tenet gradum senatorium , hic idem Capreolus in 6. dist. η9. q. q. ad 1. Scoti contra a. conclu. &ad 3. Aureoli contra eandem
ce visione beatifica admodum praepostere Philosophatur,distinguens in actu
266쪽
istonis substantiam actus prodeuntem ab intellectu, & formam addititiam cratione cuius solius est beatitudo a Deo solo essicienter causatam. Et tamen hoc absurdo philosophandi modo visio pro ut beans formaliter homine non esset quid vitale, & substantia intellectionis Deum attingentis non esset quid supernaturale . Messem ergo errorum in his paucis Capreoli dictis coruligere licet, ut videri possunt Suareae tract. 2. libro a. divasqueZI. p. disp. 7. Quarto de prancisco Ferrariensi,qui solus laudatur D. Thomae opus inseriptum contra gentes suis eo mentari js illustrasse, hic ipse ad librum .eiusdem
operis c.66.tenet quando ex speciebus Sacra mentalibus putrefactis genera a tur vermes, manere quantitatem specierum cum sola substantiali forma vemmis adueniente, nullam autem ibi materiam primam reperiri, atque adeo exis imat vermes illos differre specie a caeteris vermibus, idque totum se habere putat ex D. Thoma ibi, Sex 3. P. q. 77. ar. s. dc in q. dist. I a. q. I. ar. 2.&tamen inter errores id ipsum reserendum esse arguens hoc loco cut re ipsa refert se non inin erito arbitratum esse supponit. Quinto de Dominico Soto, quem Hyspani praesertim vix inlatiorem Caietano putauisse videntur si superiorem renuas , idem Soto ex suo cerebro
constituit terminum commorationis animarum in Purgatorio, negans ullam ibi halere vltra decennium; idem negauit Episcopatum esse Ordinem, aut Sacramentum, in q. dist. 26.q. .ar. 2.& rursus lib. I .deiushitia q. . ar. 3. eiisdem Chorus videtur esse de substantia Religiosi instituti, cum iuxta eum di. cenda non sit Religio, quae non canit in choro. Et tamen ne sum prina ut illud arbitrarie vel tenere dictum videtur, verum etiam secundum ericulosum existimat Michael Medina lib. I. de continentia cap. IS forsan his tribus smul permotus Antonius Senensis Ordinis Praedieatorum in Bibliotheca Dominicana uti ab opponente refertur ait Sotum nonnulla habere, quae tuis te optimo possent, & deberent limari, vel a libro tolli. Non igitur negari potest in Dominicanorum libris errores adesse. Sexto demum de Thoma Caietano, qui inter Thomista coriphisus est, inquit ob ijciens, hichaut doctrinis non modo parumsolidis, sed etiamsperta materiati ha- ossis Entibus, & licet a formali haeresi excuset S ipse contra Prateolum secu. tum Alphon sum a Castro nensatis confulto dantes Caietana locum inter hareticor,
addit tamen neminem suarι pleraque eius pronunciata materialiter haeretica; de videol ri posse Erecrum caletani plenam messem apud citharinum iusto molumina insex libros distributo, Echium quoque ad calcem locorum sustram commanium ultrarentum reis proba doctrina tubera, ex caletana eruta, proponentem demum canuus bb. 7. de A. ras cap. 3. monstrantem quam peruerse , ac periculose idem calet nuxscriptinis exposue.
rit. Hi igitur sunt, ut obijciens concludit S loquitur hoc eodem S s 8, quor Da --nicani pro suis in doctrina magnatibas habent: hae pauca e multis doctrinazes Iem n haec Schola Dominicanorum.
In oppositum tamen est, quod praeter doctrinam s. Thomae sime ullo pro sur crure eongcriptam, ut iuxta diploma Clementis VIII. iam supra defendimus lib. a. q. r. ar. I. signatis etiam Authoribus, qui depulerunt eiusdem doctrinae assicios errores chic repetitos solummodo ab isto quo ad eiusdem vitro dist i pu-
267쪽
torum seriptis aliquos errorum naeuos, aliud vero doctrinam s. s. patrum I commuit i velut erroneam denu nciare, ita proportione seruata aliud est in ali. quorum diseipulorum S. Thomae diuisiue sumptorum libris aliquem errore asserere, aliud vero doctrinam, aut scholam discipulorum S. Thomae absolute velut erroneam condemnare. Sed inde in re priori de Patribus, licet primum illud impune dici posse concedat &author iste Diatribarum s. 8, nemo Cais tholicorum tamen, secundum sine haeresis vel saltem erroris nota asseri positi consentiet. Ergo, proportione seruata, in praesenti de Angelici Praeceptoris schola atque Ecclisiae Doctoris, etiam si gratis admitteremus aliquos diuisiue Thom istas alicubi erroneum aliquod protulisse s de quo singillatim ad argumenta dicemus non nisi temere tamen schola adhuc S. Thomae in eommuni erroris nota ab eodem infamata suisset, iniustaque proinde aecusatio eiusdem iure optimo Romae ut te ipsa fuit proscripta fuisset. Respondeo iniuste nimis vel Ordinem Dominicanum , vel Praeeeptoris Angelici scholam de disseminai is doctrinae erroribus accusari, pro quibus immo eradicandis erroribus peculiare ac strenuum semper eorundem studium , tum Apostolicae Sed is laudibus, tum rerum gestarum experimento praecipue comprobatum est. Quo ad primum enim benedietus XI. in Bulla edita apud Lateranum Idibus Februarii anno Pontificatus Primo, Ist , inquit, Ordinis Pio ψιrum huctuosastudia mιntes sidem Orthodoxam confitentium servies, inten/Hiι erreris, inimici heminissuggestione, illapsas, iamine meritatis istu trant,s stinar
aeterna suismis gratia dijusa est. Haec ille, quae penitus reddito ad verishum verbo de eodem ordine habet, di Clemens VI. in altera Bulla edita Au nione Idibus Februarii Pontificatus anno II, nec minus Gregorius lX. in diplomate dato Laterani Idibus Februarii anno I. repetebat Fratres Praedicatores iam contra profligandas haereser, quam contra pestes alias mortiferas extirpaniar se d dicasse Euangelicationi ινιι μι. Similiter Innocentius iv. in datis Lugduni anno Iaq8. die r3. Nouemb. de eisdem Dominicanis aiebat. Dasi tam canar o exstirpare noxia,ein eo plantare salubria, necnon munita spirituali pro defensionem
Mea armatura, erraruis iacturaι irretitas eripere, ae in regione aissimilitudinis conuersa
ter, aa mnitatim Matνιs iactista reuocare diligentia indefessa praeuratu. Poth Inn centium Alexander lv. capud Fontanam in Monumentis Domini canis anno 1261 pra impugnanda c aitI haraiorum perfidia ηυινι liter, omnimodo ue confatanda Fraires Praedicatores metat strenui pugilia Orthodoxa sirit Iant ita migius y intenti, quoa avchnt produ1ιθ3-hac de caua aliquando bibant calicem passionis ste. Post Alexandrussi Clemens iv. in datis Perusii 5. Kal. Mariij Pontificatus sui anno i l. iubdebat, Altissimus in Ordine moro sibi habitaculώm praeparavit, constituor ιώει in populi , υιam Ialutis π gratias aetibus ostensuram. S.Clle itinus v. ladiar lomate recitato apud Vallam de Piouincia Regni, clara linquit Ordinis na-oicatorum Beligio ad robury mum mentum erecta fidei orthodoxae per innum 1 ratiam meritorum hoc. bores fruct in protulit. Haec uim mi Eeclesiae Pastores ac ludices. Nec rem ipsam eorundem verbis ac sensibus dissensisse cui aliqua
emam de a. subdamus potetis, me quidem consule, suspicari, si quae sequun
turea pendere non dedignci is.
Di u 1 cnim imprimis Patriarcha Dominicus in euertendis Albigensium
268쪽
centumque eorundem millia reuocauit ad fidem. Divus Petrus Martyr eiusdem zeli cum Patre Catharos, Manichaeos, Patare nos alio de eiusdem sursuris homines, vel disputationibus, & miraculis euicit, vel usque ad Martyrii lauream insectatus est. Nil dicam de innumera Agarenorum multitudine i Hyspania, Cathalaunia, Aphrica, Syria, Maiorica, in regno Ualentino, Gra natensi, Tuneta no finiti nusque regionibus a S. Raymundo. Fratre Guidoneis, alijsque Fratribus Praedicatoribus ad Apostolicam fidem reducta. Sane Ste-dinguos haereticos, qui multa assinia cum Albigensibus evomebant, nostroruos e tandem a Germania profligatos fuisse demonstrant annales nostri apud Maluendam ad annum I 23 cap. I a. Aduersus Taldenses seu pauperes dea Lugduno, sub Gregorio IX. iterum ebullientes admixtos Cat haris N Patar nis Fratrem Monetam nostrum strenue se opposuisse testatur eiusdem Codex in anu scriptus in eosdem inscriptus adhuc in Bibliotheca S. Domini ei Nea poli asseruatus. Gulielmi de Sancto Amore & Giraldi Parisiensis haereses ad Dei sus ordines Religiosorum, pro sigarunt sub Alexandro IV. editis in eosdem opusculis S. Thomas,& Albertus Magnus, qui coram eodem Pontifice, eosdem celeberrima disputatione conuicit. Flagellantium sectae dementantis Germaniam intrepidE Fr. Germanus noster occurrit , qui propterea etiam ab eisdem deinde in hostiam Dei mactatus eth. Gerardo Sagaretio ad annumi as 5 veteribus ex tumulatis haeresibus deturpante Italiam, opera Fratris no. fri Mansredi Inquisitoris detectus & exustus fuit. In Gallia contra Beghinos, ae Beguardos, damnatos postea in Viennensi Concilio, F. Eimericus Plaeen. tinus, ac Berengarius h nosi ro Ordine clasticum cecinerunt. In Dulcinum cum sua Margarita spurcissime orgia Eleusina disieminantem in Austria nostri ibi isdem Inquisitores mucronem Ecclesiasticum acuerunt, ut Castillus enarrat p. a. tib S. cap. Iq. Aduersus Michaelem de Cesen ali aereticum, eiusque secta rios Dominicani tunc summum Potificem Ioannem XXli, eiusdemque decreta tutati sunt.Petrum de Baldach in Ciuitate Gerundensi in haeresi pertinacem F. Arnaldus Burquetus Inquisitor addixit incendio,vt habet Diagus lib. I .cap. I 3. A Berengario de Monte falcone effutitos eriores extinxit F. Nicolaus Roselius, ex Fernanded in Concertatione praedicatoria ad annum Isia. ininam unquam errores exorti sunt, in quos nostri aut Quaesitoris munere, aut
Doctoris ossicio, verbo non pugnauerunt, vel scripto pQuinam haeresim Armachani cuiusdam Plaudo Archiepiscopi oblatrantisitetum in Ordines Mendicantium euicitὸ Dominicani praecipue, ut idem Farnando habet ad annum i 3 17. Quinam primo in Ticlessum erumpentem ad annum i 3σo, pio congreganda Canthuariae Synodo Prouinciali ante Con. stantiense Concilium inclamauerunt ρ Dominicani, ut Castillus ostendit a. v. libro 2. cap. q. post Cochlaeum in historia Husiit. primo cap. 8. vade ipse
ricles nostros Dominicanosgeneralem contrase ut remotum appellabat, ut prohat Fontana ad annum I 37 a. Vbi nam primo loannes Hus, succedens eidem, simul cum Hieronymo de Praga, ne errores effunderent, carceri mancipatus fuit ὰ in Conuentu Dominicano Constantiae, ex Grauina cum alias de Sacro deposito cap. aa. Quis in Neognosticos seu Adamitas haereticos in Bae ni iagrassantes a Sede Apostolica delegatus fuit ρ Cardinalis noster Ioan aes in . Tom. II. Ff a minici,
269쪽
minie I, ex Fernander ad annum r4r . Quinam rebullientibus ibidem H is iis, eis comprobarent ad oeulum sua deuastari egnobia, intrepide restiterure Dominieani, ex Coehlaeo in historia Husiit lib. q. de Ferna deχ ad annum i is. inam praecipui impugnarunt errores Ioannis de Pollaeo Doctoris Paria sensis eire a Confessionem sacramentalem postea ab Ecclesia damnatos inani errores similiter Petri Oxomensis Salmantini Doctoris, postea demanis dante Sixto IV. ab Archiepiscopo Toletano proscriptos Dominicani professores ibidem, quos FernandeEad annum I 79 nominatim adducit, Petrum de oehanna He Didaeum de Beniseo. Quinam fuit ille Quaesitor fidei in Aragonia, qui habito Theologorum Concilio errores alios eidem Sixto iri pro suprema sententia transmisit λ Quinam ille alter Quaesitor fidei in Italia, qui inauditum antea absurdum inuentum de Christo concepto, non in utero, sed iuxta cor Virginis,primo repressit, damnatum postea a Iulio II. ut haereticum ille prior fuit F. Chrysostomus Galueκ Dominicanus inquisitor Aragoniae ex Diago lib. I. cap. 33. iste posterior fuit Fr. Hieronymus Faventinus Inquitator noster, ex Leandro libro dc Paramo lib. a. tomo 3. cap. q. Quinam nisi Dominicani primitus compresserunt vel nefandissimas alias obscaealtates de haereses posteriores Illuminatorum in Prouincia Extrem adurae in Hyspania detectas mirabili opera Fratris nostri Alphonsi de Fonte, ex Fernan dea ad annum i 78, vel sectarios eorundem per extensum a Grauina nostro descrip. tos cum putentissimis eorundem erroribus lib. r. de visionibus cap. 6.1 pag. iis usque ad pag. t 3 . Vel alia eiusmodi recentiora prae istis exemplatilenda hie, ne quibusdam inuidiam videar procreare Quinam tandet ut tot alia nostrotu exempla dimittam in monamotis Damia uitanis legenda successivh per singulos annos enarrata ac descriptaa quina, in quam, vel primi in illam immanissimam deuastandae Germaniae,emissa m ab ia feris, belluam Lutherum intelligis veluti custodes Ecclesiae Canes, extemplo voces dederunt , vocibusque pro grege tutando exeitauere Pastores equinque sine dubio Doctores nostri, nimirum F. Ioannes Terretius tunc Fra cosordiensis Inquisitor, F. Siluester de Prierio tune Apostoli et Palati j Magia ster, F. Conradus Koelim, F.Iacobus Hocstratanus,le Thomas de Uio Caiet nus, quorum singulor um opera in Lutheri errores tunc primo conscripta cano tequam exurgerent alit usque ad haec tempora perstant, ipseque Magister Sacri Palatij ut Posseu inus e Soeietate collaudat 2 falsam impudeatissima hominiscitati & non comparentis doctrinam Romae in foro Nauonio anno is a I. Pridie Idus lunij una cum Hieronymo de Gelutijs Episcopo Asculano condemnauit, prolataque sententia a Magistro F Cy priano Ordinis Praedie torum in Accademia Romana primario Theologie professore,Lutheri statua,
S libri concremata sunt. Haec sateor non poenitenda seu commendanda no stiorum gesta in nostiam Thomi statum scholam deinde Lutheribilem infimis matvnr, non vero cVt imponebat superius S. s 3. hic idem author Diatribar , t id etiam transeunter hic dicam γ non nimia pluuas Dominicanor is, seu auaritia in indulgentiarum promulgatione,non, inquam, ista commouere Luth rumin nostros, dum immo cuti respondet ac loquitur pro nobis ingenue Em nentissimus Pallauicanus lib. I. hi istoriae Tridentini cap. 3. Instwι cian mauuatio inaiagentisvrum inrit, non Pinnis Eremisis sitir VO e
270쪽
sbit arent, infamando sic Religionem, non minuν interritate qaoctrina semperextitit Ecclesia decus is ornamentam: Hse ille addens, nee Lutherum, nec seis etarium eiusdem Steidanum historicum hane unquam pro sua haeresi eausam memorasse,& rursus antea ad annum etiam Is Is priusquam Lutheri haeresis oriretur simul eum Archiviscopo ADtuntinoida Leone fuisse eο--sum ore, cui Maguntino ipsis etiam haeretieis confitentiλιι , similem Germania quae pleraque Spondanus antea adnotarat ad annum Is I Tnum. 3, reis serens Lutherum iam anno Isis de libero arbitrio, de meritis bonorum op rum,&de traditionibus humanis contra Theologos disputasse, Ut appareat , inquit, Ians animo eum corruptum uise, antequam indultentias impeteret,q Od deniaque Reatino I s II rapis. Haec itaque sunt innata ab initio, & perennantia subinde laudata a Pontifieibus studia Professorum ordinis Praedicatorum in existirpandis erroribus, de quibus e contra disseminatis eosdem iniuste aut horDiatribarum accusat.
Ad primum igitur, miror aut horem eundem hie tacuisse vel illam calumnia alteram, quam primus in Dominica nos inuexit Matthaeus Parisiensis homo Schysmaticus Innocenti; lv. ac Dominicanorum proinde defensorum Innoeentii iuratissimus hostis)de libro execrabili Euangelium aetnntim inscripto, velut authoribus Domini canis, ut ditabatur inquit Matthaeus, ac repetit ex eodeexscribens Mornarus haereticus,immo quod peius est,praefidentur nimis accepit de Petrus a S. Romualdo recentior in sua chronologia onter alia, quae laudabilius forsan omittrae potuisset aut iterum omisisse miror tentatam in altero recentiori opusculo imposturam, nimirum e moralibus propositionibus suis Pracentum pallim ab Alexandro vi I, partim Innocentio xl. interdictis aliquas E sc hola S. Thomae fuisse depromptas. Miror, inquam, di ista hoc loco adiuncta non fuisse mendacijs, quibus exscribens e POEa q8. propositiones inistendebat Dominicanorum scholam imputatis erroribus infamare. Sed quoad primum fortasse erubuit Anactonismi, cuius Petrum a S. Romualdo eum haeretico Mornaeo non puduit, dum nempe liber ille inscriptus Eoorali si iste nωm usque ad annum a zoου predamnatus fuerat, septennio ante i altitutum orisclinem Praedicatorum s ut ex Nauclero, Gulielmo de Nangis, de Gulielmo de
Niquier comprobatur licet iterum ad annum I 263,rebulliente controuersia,
per Cardinalem Ioannem Columnam, de per noli rum quod valde ulterius ob seruandum eli Cardinalem Hugonem de S.Charo praecedens damnatio coli. 5τmata fuerit, atque adeo superabunde depulerint hoc haeretici Mornei com . mentum Dominus coefeteu in eundem, dc Pater Piniantius, ut nec mutire alter amplius debuillet. Quo ad secundum de proscriptis moralibus proposi-llionibus, praeter datas a vincentio nostro Tolosanae Prouinciae scriptore, in libro integro, Responsiones, legi possunt ex sacro ordine Carmelitarum Excalceatorum in suis editis opportunissime in hanc rem libris, tum Pater Cassianus a S.Elia,tum Pater Carolus ab Assuinptione,tum cursus Theologi et Motomos,elaboratus a sapientissimis de celeberrimis Patribus Salmanticensibus eiusdem ordinis,qui ferme alteri cuicunque praeoccuparunt ,. de Moralibus bis propositionibus, irespondendi prouincia , cum Interim nedum Vulgo compertum sit, ex indiculo nuper impreta Colomae