장음표시 사용
271쪽
Isas typis Egmonetacis, & ex editione Latina Epistolarum Montallii eant
notis Vendroch ij qui de denuo tres tomos de eadem materia morali vulgais uisse refertur quorum nam nominatim Scriptorii singularia ea proscripta placita suerint f ex doctrina S. Thomae facillimh reprobanda verum etiam Ne tericus alter scriptor Baii Propgnitentiarius Parisiensis qui in sua Theologia Astetica falso exhibebat etiam Sanctum Thomam suspendentem proselentia media praedestinationis arcanum, ut videas, eui Sc solae hie nomen deditaset in nuper ed ita Summa Conciliorum in fine tomi 2.pag. a 23.S.censura pl. res casularum, postquam retialiualium frustra conantem in eandem proscriptionis foueam simul comites aduocare, qui cum Hieronymo inuecti-ua 3.cap. 6. rec Iamarent, ansolatium percusi est, alterum secum mitra mπieruem
post haem,inquam,ad excusandos eosdem, qui re ipsa erant illarum Propositio num Auctores, quique idcirco soli ediderant Casu istarum Apologias, in haeci
et ba descend ite mi omne agens agendo repastitati non mirum miriri debu, si qui suberientem sans starum haeresim debito feruore egerunt, proratiandi temporis aliquid etiam repasiswnt. Demum una pro omnibus, quo ad hanc materiam moralem,
desensio se holae D.Thomae satis est,si audiatur dumtaxat, epistola Reuer. Patris Generalis Praesecti sapientissimae societatis, Mut ij Vitele schi ad Patres Congregationum Prouincialium anno 1σι7. die . Ianuarijscribentis, ostendentisque smul, & commendandum semper societatis zelum,& pro Amaleto aduersus similes laxitates opportunissimam esse scholae D. Thomae doctrinam, uti transcripta legitur haec Epistola in s. parte operis , de pote state Ponti fi cia , cap. q. exarata ab uno olim eiusdem foetetatis Prosessore γ Nonnullam meae Seelitate sententiae inquit Generalis Praefectus , in rebus praesertim ad mores
spectantibus, plus nimio liberae, non modo poriculam est , ne 'fam Sotietatem euertast, scd tetiam Ecclesiae Dei niuιrsae insignia asserant Lirim. nta. Omni ita3Me studio perficiant, mi qui docent, scribunime, minime hac rettila st norma in delectu sententiara
tantur. eri quis potes: Probabilis est: Auetvire non caret: γ Verum ad eas sente . tias accedant,quae tutiores, quagrauiorum, maiori'; nominis Doctorumsess aer 3 sum frequentarae, quae bonis moribus conducant magιs,quae denique pietatem alere st 3 uva queunt, non mastare , non perdere. Gomam mero constitutiones, Decreta , Regulas trabe caltim de S. Thoma sequendo, da nan prouehendis ad cathedras, aut etiam rem Mendis, qui eiusmodi doctrinamparuiserere, aut cardi non habere praeseserunt, yr enim is nouuatnm amantes deprehendantur, quι nulla ratione Iunt frendi , rιiquum imbi praeterea nihil est, nisi mr, hae ipsa seruentur , emi maximι rem momenti, quam arden . .
iseime possum, metere. Sic ille praeueniens prudentissimh id, quod denuo pG sea Summus Pontifex Alexander VII, antequam laxiores in re morali propositiones proscriberet, significari mandauit anno Io ut Gonetus de opinionum probabilitate caeterique recensent γ Taedere sanctitatemsuam nouarum opinionum hae laculo in materiam xviralem introductarum iste. maximeque illi ἐγ heologis Deminicanis, in Ecclestae hoe maria laborantis remediam, opu patara ex sese νισι, ν tuta D. γε-ae doctrina, quo haee morum licentia , quae in auri fratur, i si eauterio cohibeatur, quemadmodum & a Mercoro, & a Goneto,& Prado, Saliis nostris continuo pra stitum est,reprobantibus plerasque illas noulorum erae
rorum assertiones, quae subinde proscriptae fuerunt, adeo ut, quo ad istas, friaeter indicata mox ante, quid aliud addere superfluum sit. duo ad proposi-
272쪽
IV. De imputatis moribus eisdem s. Tham disicipalis. AK I. 23 te Iones vero quas in praesenti Auctor Diatribarum ex elucidario Pozariam. Romae transfixo rescribit iam dili easdem aut salso impositas , aut a PoEa teis mera censura notatas ostenderunt, singulas percurrendo, tum noster eruditissimus Crauina in sine Cherubin Paradisi, S de Sacro Deposito cap. tomo 3. proscriptionum p. p. quaest. χι tum Illustrissimus Lucarinus Episco. Pus, in Manuali Thomistico serme per totum, tum prae caeteris ut Biescam, Marialem ac duos recentiores h Gallia Scriptores omittam Sapientissimus Iaagister Ioannes a S. Thoma tractatu prae ambulari in primam partem de Aprontione doctrinae S. Thoma disp. a. per totam, adeo ut huic haec toties iar dissipata iterum repetenti, nec vel tangenti responsa, reponi valeat cum Αugustino lib. 3. operis imperfecti in Iulianum cap. 3. . odiose repetιs, quia otiose L.
queris, macat emm tibi easdem res loquacitate reuoluere, quas non potes asserere merita .
te, o dicire fine modo, quae astruere non malis illo modo. Sed fac, in die quidquid mir si bdit cap. - :ctus apparebis, mi non et is: nosque, quos criminaris in fine earundem propositionum, D. Themam habere pro Deo doctrina
THOletica, a fortiori dicemus cum Tacito quod ille in Vita Agricolae de pro . bo viro, ut supponebar, a se amato dicebat qmquid ex illo amauimur, quidquid
mirati sumus , manet , mansurumque est in animis hominum, in aeternitate temporum
fama erit, de demum cuicunque comminiscenti in solatium aliorum, quorum non semel libri interdicti suere, scriptum quoque aliquod S. Thomae velut erroneum , aut improbabile proscriptum esse, repetemus ulterius cum D. Hieronymo inuectiva a cap. 1. in Rustinum fingentem similiterqiuoddam Hilari j scriptum fuisse damnatum : Responde, quaeso. Synodus aqua striptum istud excom. municatum est, in qua mrbefuit die Episcoporum nomina, profr sententiam sevcrip - unum, mel diuersitatem, mel consonantiam: doce qui eo anno consules fuerint, qvis Imperator hane 3 nodum iusserit congregari: Galliene tantum Episcopi fuerunt, a setiam Italiae, δ H pania e certe qaam ob causam Synodus courgatabit, nihil harum
nominM. Tante te ergo auctoritatis putas, mi cum hoc familιaribus luit narrassom. nium, nemo tibi centra consessorem ista simulanti audeat contradicere fAd secundum de Ioanne a Neapoli, adest in nostra Bibliotheca S. Dominici Brixiae eiusdem opus impressum Neapoli anno I 618. hoc titulo: Ioannis de Neapoli ordinis Praedie. solamnis Doctoris Parisiensis e primis propugnatoribus in trianae o. I iam quaestiones maria disputatae, post annos qo2. ex metusto M. S. coice in-nnis Zibliotmca Ruij conuentus Sancti Dominici eruta iste. ubi praemissa vitae, decoctrinae laude eiusdem velut commendati, ne dum a Siluestro,Caietano, Ca-Preolo, Turrecremata, Posseuino, de alijs, verum etiam a D. Antonino p. I. Summae Theologicae titulo 8. cap. a, obseruatur eundem Parisijs floruisse ad annum Isa I, antequam D. Thomas anno Isa 3. inter Sanctos adscriberetur, adeo ut cum inter mortem β. Doctorιν sequutam anno I ATq.: suram eius Apotheo Im, anni intercesserint si iste Ioannes de Neapoli ad maturam peruenit aetatem, poη erit Sancti Doctorιs auditor se. Hoc itaque opus non semel sed iterum ipse
diligenter excurri, nec vestigium quidem vilibi offendi alicuius verbuli, quo cior iste ablegari putari queat ab humana natura, vel anima in Curisto m. tellectione in creatam, aut vel leuiter indicet Christum res cognouilla per so . lam cognitionem diuinam, quemadmodum Auctor Diatribarum imponit ι quia inutio, ubi Thomulet communiter ablegant ab eadem natura in Christo
273쪽
esse existentis ereatum aduersus Scotum & alios retinentes solummodo i Christo unicum esse existentiae diuinum, sicut unum suppositum adest,hic potius liberalior eisdem in qtiaest. s. concedit Christo praeter diuinum esse exta sentiae substant tale secundum rem,& modum,& aliud esse existentiae creatum, quod, innuit, est subsantiale secundum rem, non secundum modum, in christo,quatenus, ut sustentatum a diuino supposito , non habet modum essendi in se sed in alio, atque in hoc sensu ipse arbitratur interpretari posse, quod scripsi praeceptor Aquinas in cisso adesse et nicum esse substantiale, loquendo videlicet de uno esse substantiali secundum rem, S modum simul, licet tandem & ipse in reuerentia
eiusdem An pelici prceptoris concludat, se haec dicere opinatiue, non assertiuὸ, manxime se contineant aliquid, quod mideatur contrarium dictis Reuerendissimi Patris,
Doctoris omnium ν Mapstra, Fratris Thomae de Aquina: haec ille, quae obsecro vel incidenter expendas, ut videas quam ingenti elogio Doctoris omnium, ct M sistra Thomas adhuc mox ante defunctus Litteratorum metibus insideret, atque Doctorum auribus insonaret. Utique compertum est apud Gregorium Ariminensem, apud Capreolum, & alios Doctores antiquos pro absurda sententia illa ablegante a Christo creatam intellectione, referri tolere simul cum Piu pone, S Adam O,etiam Ioannem de Ripa,qui nec Ioannes a Neapoli est, alibi ab eodem Capreolo laudatus, nec noster fuit, & sorsan parum mutato nomine
est ille Ioannes de Rupe, quem ordinis Minorum Scriptorem in sententias Trithemius agnoscit, eodemque modo Suareκ de Legius loannem de Ripata, non de Neapoli, retulerunt, solus Valentia nominis similitudine deceptus fuit, ut Ioannem de Neapoli cum Ioanne de Ripa, vel de Rupe confunderet, ae inde postea, quod ille incaute, hic praefidenter accepit: non timens sibi aliquem cuni Hieronymo repetiturum inuectiva prima in Rulsinu ni cap. 3. cum
tantam habeas licentia neminum immutandorum,eauendus mihi homo es maxime docti nandus, ne me repente, dum mscro, ae Hieronrmo nominos Sardanapalum. Sed minor
adhuc hae sibi arrogata licentia suisset, prae alia longe atrociori, qua audet, eandem reprobam Doctrinam ut ipse vocat affingere etiam D. Carbarine Senm i linorat. IT. in qua ut edita legitur per Aldum Manutium ad Annum is ohabita a D. Senens Romae die Ia Augusti I 377.ὶ nec verbum vel leuem inge xens suspicionem ostenditur, nisi huic austerissimo nostrorum ac Caeli tua ac cusatori s quos ex aduerso de honoratos a nostris calumniose superius causa batur fortasse displicuissent ea Sanctae verba directa ad Patrem aeteraum in ordine ad Beatos in Coelo, Illuminas eos insapiιntia Fus tui, quae si fortasse displicuisset,&displicere similiter absurdissime debuissent ea verba Pauli Apo soli I. Cori n. de eodem Filio incarnato loquentis, Factur est nobissapientia, cum tamen stolidum in data hypothesi accusatorem euestigio riderent vel ca didati TheoIogiae sumentes haec verba in sensu causae efficientis aut exempla ris, non pure sormalis, nisi de forma quoque intelligibili, non naturali intelligeres, quemadmodum etiam plerique concedunt diuinam essentiam uniri
Beatis mentibus in rationespeciei, meletudi, atque hoc munus vel nomen speciei expressae vel verbi proprium esse secundae personae Filii, qui appropriato sapientia Patris apud Τheologos immo vulgo eat holicos nominatur. Quid mirum igitur in Decreto Senatus Tolosani, prae caeteris decreti cautis, hunc a
Diatrabarum librum, propter superius expenses impossuras tum circa ini- para o l
274쪽
IV. De imputrali irreritas ei in s. Thoria discipulis. gr. I. i 3 3l v,ram , tum contra D. Th omam, tum contra Diuam Senensem hoe Ioco, &infra g. Ioa, iudicatum esse refertum mustiplici propositione impia ac sacri a contrasenorem Virginis, S.Thomae Aquinatis, o S. catharinae Senensis ' di id mirum censorem eundem , cui ninis ciebat passim contra omnes detractis ut iterum Mieronymi verbis utamur inuectiva in Russinum nisi contra Beator, re insignes Ecclesia sitistii directam lanceam intentaret, βuid mirum, inquam, i qui hos secet, horrore indat, nos minimos etiam, s nullius numera homines lacerarit. Nos oportet eum
latissest Augustinus subiungeret lib. a. in Iulianum operis imperfecti cap. 3.
nos oportet cum talitus Ustor comulia non solum patienter, merum etiam gratulanter
audire: sed ipse debuit in talisus lactrandis, ct humana erubescere , ct diuina iudicia
formidare. Ad tertium de Capreolo, nec vivam, si incerniculo quaeritans errores i ipso, nulli bique reperiens, vel errorem hune, de quo eundem accusat, circarcgatam vitalitatem supernaturalem visionis in Patria, splendide id ipsum confinxisse non constet. Non solum enim in ea ipsa quam refert responsione ad primum Scoti contra et Conesus. conceptis his verbis concedit lumem gleriar quiri ad elicundum actum misionis,uerum per totum ibidem articulum se. cundum,& tertium, totus stim e Capreolus est in sustinendo cum necessitate luminis gloriae intellectum possibilem acti vh concurrere in visionem eandem supernaturalem, ut consulenti patebit. Vtique postea, cum articulo primo aduersus eandem secundam conclusionem attulisset Aureolum quinque arispumentis principaliter probare molenum, Ut loquitur ipse Capreolus, quod tum niseriae non requiratur ad hoc, quod illo mediante intellectus agens costperetur diuina senistia in causando misionem beatificam, tum primo, quia essentia diuina est de se in . telligibilis in actu, non in potentia, tum secundo quia intellectus agentis actio Principalis est in phantasmata, ouae hic non concurrunt, tum tertio quia visio Leata praemium est, ideoque a praemiante &c. Inde in articulo 3. ad haec aris
gumenta Aureoli inquit: Dicitur primo in communi ad omma quo igratir conceditur, quod intellictus agens nullam habet actionem in mirion: Beatisica, quis ametir, sola
eius actio Ur intilligibilia in potentia facere intelli tibiba a tu quai non babιt lorum in beatis a misione, in qua diuina esentia se habet per malum form e in egetibilis: E tiam gat solam actionem intellectus agentis, & recitatis ad hoc pluribus s. Thomae testimonijs, in summa distinguit in visione beata id, quod se habet per se,, cuti & in qualibet intellectione creata se habens velut substantia operatio. Dis vitalis intelligendi, quod nimirum intelligens, di intellectumpra mi ex eis est effect πην num, quod quid est intellectum in actu, sunt num primipium halus actur, scilicit intelli re, de rursus id, quod se habet per accidens, nempe modum acocipiendi speciem immediate a Deo in visione beata, in alijs vero intellectio-mibus connaturalibus intellectui, mediante intellectu agente & phantasmate,
Propterea pergit cum D. Thoma quaest. 8. de veritate ar. σ. in haec verba r nae intelletius non se habit mi agens, mel mi patient, nisi per accident, in quantuscilicet ad hoc quod intelligibile inlatur intellectui, requiritur aliqua actio mel passio;
actio quidem secundum quod intellectus agens facit species intelligibiles se in actu, passio autemsecundum quod intellectus possibilis recipisspecies intelligibiles iste. His Dis libatis distinctionibus, in singulari ad reeitata Lureoli argumeta de edit
275쪽
explicatum ipsius proprium habendi speciem, de quo pro munere in tessectus agebatur agentis ibidem aselo non ab intestactu agente mel possibili , sed nihil prosibit quin alia πυδεμ efctis. ab intellectu posessili, it superius iuctum fuit. censemationem dicitur,quod ex dicto Philosophi habetur ει d filicitar sit . mo μι- cias ur coagente, edper hoc non excluditur, quin felicitar sit veratis elisita ar felici Auis dis p) immo expresse Philosophus sentit op 'um I o. Ethicorum, ibi iust quod felicitas est operario iste. in 'consequenter 2ιatur nonse habet mer. pastiae adfuam tranatum tequendo de actu secundo, secus es de actu primo, quod est dus, y lumen eo-ria. Haec Capreolus, quibus clariora pronunciare non poterat proauertenda a seipso calumnia nunc sibi assista ab isto, quod indemi io me Beatitud a Deo seu incimter causetur , s pro mi Bransformaliter hominem, quνd mi tale nou sit, ut colligebat obiiciens. Ab isto, inquam, asscta, nam haec alter nemo reperiet, vel in ipso vasque et disp. illa q7. quam reserebat vel in Suare e recitato ab eodem tractatu 2. ib. 2, ubi dum taxat cap.ro. inter arguendum cnon vero Eniente sua ex eadem responsione Capreoli ad 3. Aureoli reserebat haee verbarquamuis illa misio m eo cognitis quaedam fiat ab imellectu, tamen meo misi. beatisi. east aseloDeo praemiante, haec enim est disserentia inter meritum, repramium , quod
meritum es a merenthyramium meroripitur ab immerente ab alio danante,haee apud
Suareet lateor fidentem forsan alicui minus perito confundenti verba tertii argumenti Aureoli cum solutione Capreolia cum alioquin cuicunque legenti exploratum sit in solutione Capreoli recitata verba non legi, propterquod Mipse Suaree tandem post haec citata inter arguendum, subijciens de mente sua alteri ionem suam, Gad matus eseir per suum intellectum iasionem Maiam, inter
Ructores pro eadem assertione concludit, nee capreolum aut Paludanum omnino contra irere. Uides ergo qub tendat denique & biles ista in Capreolum, eo quod, ut loquebatur opponens , motatur anima D. Tham, & apud Thomistas tenetIν amdcnatorium. Ita est, sic bene est, Principis enim Thomiliarum titulo insignitus est, ex quo Caietanti ac Ferrariensem in melioribus, quae ad D nai unt, non exigue profecisse in lectione eiusdem aliqui putauerunt, ec cunia quo etiam in Basiliensi Concilio Tostatus ille Abulentis laudatus tam ingenti carminea Bellar mino, hic upor Munis, quiscibile distitit omne, cum qao,inq. Ioanne capreolo Tolosano Ordinis S. Dominici doctissima professere , re rima SAE I hema egregio uesn ore ram flatus contulιt, ut Spondanus cum laude loquebatur ad annum I qqs.num. 2o,nec minus eundem laudant Bellarminus, Labaeus, l5 abj, caterisque antiquior Trithemius appellans S. Aquitu ita Iroxunat rimas a sensorem acerrimum, di eiusdem libros ingendisin mammenta
Ad quartum de Ferrariensi circa generationem Uermis ex speciebus Eucharisiicis putrefactis opinante nouam non subrogari materiam primam, sed si alit arc in vice materiae adhuc permanere in constitutione Verinis cum sorma subs antiali eiusdem, fateor eum sub dubio saltem ita opinatum esse, & sic omni uniorem aliam ex Capreolo explicationem adducat,nec reprobesiim reo in fine concludat, si quia aurim metit tinere primam mi am, scilices ex caprea. aras et diιινι ς e. En dubitauit adhuc, nec plene deereuit. Sed rursus peteretra ab arguente, an inde pia sumat hanc nitariensis sententiam Disam esse, ast
276쪽
IV. De imputatis ιrroribus ei Ams. Thensa impulis. ALL. 23 svIterius tanquam erroneam, vel alia theologica censura notandam. Si primutantum, iam perperam illam inter eminas hoc loco reponit, eique I simili diisceret Augustinus lib. 3. Operis imperfecti in Iulianum cap. II, Vt ndicare mentiris, certe pudes me iniuria tua, dixerim quid loquaris. Si vero secundum, si nempe solus ipse contendat erroneam esse, vel theologica censura notandam, qua, rogo, in fidem repugnantia directa, aut in directa censuram ipse
probabit λ egreditur ne quaestio haec purae naturalis Philosophia Phisicaeque limitibus, an in Uerme extraordinarie genito forma substantialis ipsa
quantitatem loco materiae primae informare queat ὸ an non hic valet, quod
de pure Philosophicis quaestionibus huiusmodi Augustinus aiebat libro io.
de Ciuitate Dei cap. 1 3 , liberis merbis loquumur Philosophi, nec in rebus ad intelligendum discillimis tensionem religiosarum aurium pertimescunt Θ Equidem Docto. res vidi hanc referentes sententiam, nec approbantes quidem, sed vidi neminem censurantem, inter quos Suarea tomo 3. ad 3. partem disp. 7. sec. 3. Pro Ferrariens s explicatione indubitanter affert simul Henricum, Uiguerium, de Ricardum, solumque aitsibi miderifalsam ct incredibilem, pariterque Emine nis rissimus de Lugo nobilis inter recentiores societatis disp. t o. de Sacramento Eucharistiae secl. 3. num. 3 o. eandem solummodo inquit evidera discilem, uti reipsa est, nec, me quidem iudice, vera. Quomodo ergo concludet et vel ipse Hieronymus epist. 61.J repertus est oculis trestris haud grandis homuntulus, Piae cunctis Eeclistae quaestionibus inolingua rotatu clarior Sol, corruficarere se. Antia Iesus Ecclesia es, mi qui te σι niant, excludantur a christo t tibi ne soli s prosequitur epist. 73. tibi soli licet,scientissimum caput, de cunctis tractatoribus ferre senten. riam is quasi censoria Virtula alios eiseere de bibliothecιs, alios recipere ΘAd quintum de Dominico solo,ui deo ipsum in q.sententiarum distinc. is. quaest. S. ar. 3. pro solutione non facilis obiectionis sibimet a seipso propositae ccur peccatorum poenae in hac vita leui satis ieiuniorum, aut eleemosinaxum satisfactione succurratur, in Purgatorio autem dirae adeo satisfactiones Perdurent primam hinc dare respontionem, quod satisfactio in hac vita et voluntaria, non ibi, lianeque legitimam appellare , inde sub dubio dumtaxat, secundam adijcere Iolutionem, quae ab eiusdem accusatore refertur et relρ,nlio fortes, inquit Soto, de decennio linc, quo non obstante in eiusdem fine cretin.
quens tandem inde terminatum adhuc earundem poenarum tempus I in haec verba concludit: in summa non est credibile, αγι ura Panarum acumulatio expediisve Deus breuius inde potuit, temporis prolixitate derineat: Haec eius pia sententia est, non de suo cerebro poenarum termini Constitutio. Video rursus eundem Soto in lib. x o. de Iustitia, & iure quaest .sar. 3. Ubi aubium maximum est, inquit, inreliinys, qui nondum maiores Ordines susceperunt, an nimirum etiam extra cli xum horas canonicas pendere teneantur, & recitatis pro dubio argumentis, pro sua deinde assertione concludit,selim praecem a se clunullus religiosorum, Mchoro ridicati sunt c nota ab eiusmodi obligatione soluendi diuinum inelum excipi tur. Et in confirmationem praesentis sententiae arguitur , inquit, nam iniuersi st si tuti Monachorum conuentur cui usi unque spiritualis Oronis i qui subrationessem,is moti nota iterum in Milesta sunt approbari, tenentur in communi diuinum o ιωm te labrare, ergo querquot eiurm numero addicti sunt, quotier choro defuerint, tenentur
etiam mox post probataim antecedens, subiungit: loquor, inquit, de Reli-
277쪽
Itonitus antiquis; nam si alius νιligionis modus citra hut 0ra ii oblidatim vi ad nitis. fur, certὸ mix nomen religionis meretur , quippe quae maximo Relirionis Di is dare caret ri ac fateor habet, quae postrema dumtaxat,ut reor, accusatori displicuerunt;
sed tum anteriora recolere debuisset, in quibus de Religionibus sub rationesο-hmnis Voti, non simplicis, Authori sermo erat, tum rursus postremam ipsam assumptam allegoriam, ut Chorus nec quidem existat de Religionis substant i a praedicabiliter c ut Scholae loquuntur, Sc opponens accepit 3 eo modo quo anima vel rationalitas, aut animalitas de hominis labstantia dicu-tur, sed de substantia Religionis asseratur praedicamentaliter tantum eo modo , quo digiti de substantia hominis sunt, idest eiusdem integritati ae pers ctioni conueniunt, sicut & in lucido splendor. Quid quaeso vel his dictis 1 So.
to erroris adest, aut censor aliquis nisi indiscretus, aut austerus affinget Θporinio tertio loco, in quo Soto cum schola integra S, Thomae tenet Episcopatum gradu quidem superiorem Plaesbyteris esse, non superiorem vero distinctum- Ordinem esse; huic, inquam, loco vendicando immorari me pudet,cum via deam prster Lucarinum, & alios, egregie id praestitisse Ioannem a S. Thoin disp. a. de approbatione doctrinae S. Thomaear. 3. propositios . per totam Addo solum legendum omnino Hieronymum epist. 83, ubi totus ad minuΕ pro Thomistarum sententia est, tum Cardinalem Palla uicinum libro IS. Hi soriae Tridentini cap. 31. num. I 6, ubi Salmeronem inducit coram integra Synodo pronunci Fiem, cathobcos multos opinari Episcopatum non se ordinem dacramιntalem distinctum . Sacerdotio, tum lib. I s. cap. 3 3. num. q, ubi inter obseruationes in epist. Legatorum Concilij transmissa Romam, &hanc adfuisse recenset, Vt Episcopi vocarιntursupcrines Presbyteris, quod auctoritatem im-
Icrrant Non vero, inquit, Ordinis distinctionem, ut addit postea Velut de suo extra scholam D. Thoniae Vasqueχ ad 3. p. indignanter expostulante
cx aduerso altero scriptore eiusdem Societatis AZorio 2.p. Institutionum lib. 3. cap. 27. in eum, qui hanc Thomistarum sententiam vel caecitat is, vel ignorantiae censura notarit. Liber ergo est S a sngulis erroribus Soto, quos e cribrator hic noster in euolutos eiusdem libros de suo sursure conijciebat; n que rui ius alteri illi Antonio Senensi potuiste videntur minus placere in libris Soto aliqua, nisi sorsan ea, quae Soto alicubi solita habet in Catharinum, non
inius a quidem in sui s mul &Caietani defensionem, sed minus decora in s dalem ut Antonius ille putauit pro quo scilicet Catharino Senensi, Antonius idem Senensis N ipse, excusandus ex patria condolebat. De reliquo et si a Dominici Soto tam multa sunt, ut vel praecipua libare locus hic non compatiatur, aut tempus. In saecuJOD. Thomam de Uilla noua praeceptorem habuit;praceptor ipse deinde primi e Societate Scriptoris, ae Cardinalis Fra cilci Toleti: In Complutensi uniuersitate philosophicam Cathedram,ia Salmantina theologicam moderatus est. Carolo V. Imperatori Consessarius ,
Τι identinae Synodo Theologus adstitit: Ibidem ex commissione Concilij sacra ses. o num illius temporis decreta latino, ac nitido sermone ordinauit, ibis cc π que conscriptos labros de natura, S gratia aduersus illius aetatis haereticos bacio sanctaeidem Tiidemina Synouo nuncupauit. Frequentissime di si utauit ab adem, nec semel coram integra Synodo peroravit, adeOut ob na
ua iam csic sie orciam in fidei tutamen μbtili uerit stemma illud duarum mat
278쪽
IV. De imputatis ιrectibus eisdem s. Thomae discipulis. Ar. I. 237nuum eomplicatarum hoc themate, Fides qua per charitatem operatur, Commum
rursus illius temporis adagium serebatur ut habet Alta mura pag. 3 2r.3 qui scit Sotum scit totum, & prae caeteris celse laudantibus ipsum, magnus ille Couarruvias lib. 3. variarum cap. 3. appellauit eundem mureum in tenuarum artium columen, totius inspaniae consensu eateris studio, atque doctrina praestantem: H ic to est, qui salso per istum notatis erroribus hic carpebatur , & infra iterum S. . ob eloquentiam qua inter Schola sticos magnifice pollens vepres scho- Iasticos emolliuit liuore invido deturpatus est. Ad sextum demum de Caietano, & si commendatissimo inter Thom istas, nobilemque tenente inter schola sticos gradum . non adeo tamen morosi sumus, ut eidem, qui certe neque in Patrem Ecclesiae, neque in sanctum Ecclesiae Doctorem, neque in Principem scholasticorum approbatione electiva Apostolica approbatus suit ut de S. Thoma iam vidimus non, inquam, adeo morosi sumus,ut huic eidem id tribuamus, quod nec singillatim alijs Ecclesiae Patribus tribuendum esse didicimus ex Augustino Epistola is . ad Hieronymum, cui in sexto recitatur nempe solis eisscripturaium inis, qui iam Canonici ap-rezantur idMιmus hunc honorim udor e, nustum eorum authorem, scribendo ali ruid errassesima ratione credamus. Alios autem ita legimus , t quantalibet sanctiIate, do .ctrinaque polleant, non ideo merum putimur, quia ipsi ita mi erunt, sed quia nobis α/ Ier illos autho res canonicos, mel probabili ratione, quod Emero non abbhoreat, per ua. aere Iatuerunt. Propterea etiam in editione Romana omni uin o perum D. Tito .marsim Et cum integris commentari s eiusdem Caietani iussu B Pij V. sumini Ponti scis ab initio curatores eiusdem editionis se restituisse locos quam plura indis
admonebant praesertim in commenta, ijs Caietani, ut Lucarinus aduertit, ii alias, inquiunt, aut inter imprimendum irrepserant, aut etiam imprem nonsuerant, aut denique falsamrum haνeticorum perfidia prodigiose corrupti fuerant. curauimur
riaque mi quam emendatissime imprimerentur cmnia, amotis et tam ex commentarys
e quem , atque expunctu emnitus locis, iuxta nostri ordinis sanctiones, qui post decreta T ridentina o nodi I duram poterant detinere dubium, expende adhuc non aiunt certe erroris damnata sed dubia poterant, inquiunt, detinere duinum mel su pensem, qs 4 Uidelicet mel ipse commentator mluens emen utrat,st si miseret emenus isset , edet, mi diximus , aifariorum sor impiorum perfidia temerauerat: Haec illi, i qua bos ut alter aiebat, apud Grauinam tomo 3. proscriptiosum par. p. pag.
3I7. non tam a nostro Eminentissimo Caietano excusandorum errorum calumnia depellitur,quam summi Pontificis e nostro Ordine assumpti sinceritas CC ni mendatur, quι ita meritatem dilexit , t y proprio filio suae religionis parcere re-e arit. Verius tamen est, ut aiebant & illi, aerariorum perfidia temerata plerumque ea loca fui se, quibus spongia necessaria suit, atque ii alia quaecumque ex Perimenta deessent, sat estet hoc unum cut Ambrosius de Alta mura obterua . Dii pagina 2σa extare nimirum adhuc commentaria Caietani edita cumis S. Thoma in a. a. ad annum I 30Antuerpiae per viduam & haeredes Ioannis Stelphis, in quibus ad q. 1 22.ar. q.post ea Caietani verba, deferre crucem, velut eiusdem Caietani verba, qui totus suit in impugnanda haereti Luthera notum hac putidis: ma eorundem Lutheranorum verba intrusa leguntur sed haecsuu pars mali culti 1 Spost illas sequentes mox Caietani voces, ad Missam re augetistrat, corundem Lutherasolum ad ijciuntur haec alia thaec etiam uuluορrο-
279쪽
/ulfum omnino impia s illicita. Quis hare monstra non percipit, non discernitὸΤria tamen non diffitemur olim in Caietano fuisse , quae minus eaeteris placu runt, alterum quidem ut refert Franciscus Felix in commentariis ad p. q. 68. ar. a. de infantibus in utero in euentu mortis imminentis sine Baptismo benedicendis in nomine Trinitatis,alterum in opusculis de Saeerdote habente conscientiam peccati lethalis, cui putat licere accedere ad celebrandu mcum solo contritionis actu sne Confessione Sacramentali praemissa; tertium N postremum in praelatione ad Genesim, quod liceat interpretari scripturas diuerso modo, ac Patres in alicuius loci interpretatione conuenerunt. Tria hae fateor in Caietano fuisse, sed ne ex affectu in eundem nos respondere Cri mineris, placet hic potius pro Caietano vindicias exscribere ex Pallavicino simul doctrina, ac purpura Eminentissimo, in opere ipso quod maxima fide
lati deque praestat historiae Tridentini Cone iiij. Et quidem de primo in lib.
s. historiae cap. 8. ex descriptis eiusdem Caietani verbis haberi inquit, Eumtupidantur σ Iabem Bione meluris iudiej locutum est, Se rursus addit Seripat duni, qui tunc inter primarios Concilii Theologos aderat, de mox inter Carindinales Legatos in eodem Concilio adscriptus suit, hunc, inquam, Seripandia
ad prase, uanuam hanc opinionem a cens ris,ratimes aliquar attuliste in conellis,quas simul tres numero recitat, Itaque, subdit, nonfuit iudicatum necesse silum arate. Ium eandemnare se. etiamsi postea Dominicur Soto, licet eiusdem ordinis eum caletano, etim roseo reprehemierit, is Pius V. Pinifexschola egressus eadem expungi moliae rit ex com mniaνys ιltas menerandi Thestos: Hucusque Palla uicinus, adiungens
vix a Caietano dissidentem Gersonem,& sere D. nauent uram cum alio Episcopo consensisse, licet ipse Pallavicinus refellat ad minus, ut falsam o nnino vi S nos facimus omnes hanc opinionem, praeter alia, quae addit in excusa tione Caietani Thomas Campanella in libro de Praedestinatione cap. I a. arisI. laudatus in eadem re a Bait Parisiensi tomo a. summae Conciliorum paginaso 3. Ad secundum quod attinet, in Caietano reprehensum, meritoque in hoc sentu expunctum E quibusdam extraneorum thesibus per Inquisitorem Parmensem ad annum I ου, ut reserebat Author Diatribarum supra S. I o, deo hoc, inquam, idem Pajlauicinus lib. I a. cap. a. num. α describit ema hanc paratim Concilij Theologos in tres classes suisti diuisos: Gidam, inquit, eam reliquerunt Ia dusio, quia aiebant aliqui confessioneo no esse necesiariam ad igne reci ιι clam Eucharisiam , mbi adesset consci ntia pereati lithalia, sed sincere contritionem cum moto suo tempora confitcndi,st propterea hanc partem non disere damnari. AElj duebant confestionem assolute mesariam esse ideo hane partem anathemate plo Bendam. Tertν aiebam damnabilem esse tanquam erraneam σβanuulosam yc. dc inter primo loco relatos enarrat adfuisse etiam nostrum Melchiorem canumpta suntem pro ea doctrina praeter catera m etiam Adrianum VI. cardinalem Rossensemor. I . in I MLrum, Ricardum in A. sententiarum dist. 17, Asbatem Panormitanum in cap.ri ordine rιιulo de cιleόratione Missarum se. nihilominua canumprofeseum esse se elim opinioni non adhaerere, ob potiora motiva, quae ab eodem Cano eruditissime producebantur; praeter Franciscum villaruam ordinis D. Hieronymi, quem pro Caietani sententia stetisse idem Palla uicinus adiungit, post qu2Ios tam uincatas Theologorumsententias eiusdem comilj Patribur, subdit Pallavicinus, ii μυιiurati ιιvirali congregarunesubdura ante omnia 'Luacum,
280쪽
ssa e cientia satisfaceret , quemiampraemonuisse, & inter haee, rabea I o. articulum an confess o nec aria foret ante communionem, existentibin scriptoribus multis, ἐν era. Missimus pro alterutra sententia sibi miriri expediens propositiorum praeesse rei tere, staticerni quemlibet ante communionem teneri omnino conliseri, quia contrarium esset maia deperieulosum, ideoque tanquam dictum scam usum damnari. Inde postea in ei-piens Cardinatis Τridentinus prolata sententia sua circa alios articulos, ut loquitur Panauicinus , o ad decimum , quatenurreθιciebat confessionem communioni praemittendam,in consiliosuit, hae merba adderentur habi o commodo consese
serj aut adminus in moto fere in eis iam sensibus locuti sunt duo Electores M. In
eodem articulo I o. quatenus spectabat ad obligationem consitendi ante eommunione, magna Ibit se nrιntiarum diuersitas inter Patres, iti fuerat inter Theologor. Sed maior pars censensit confessionem necessariam esse ante eommunionem, ita tamen mi sententia
centraria non Iusciperet notam haeresis: Et sic tandem Canonem Armatum suisse Secum approbatione vulgatum cui nunc legitur ses. I 3. num. Ir. Palla uicinus eodem loco concludit, ut videas,quam codonanda Caietano tune fuerit scribenti ante Concilium, illius eiusdem sententiae sal suas, in quam sententia tot alij vel ante Synodum, vel inter dubitantes ad minus eiusdem Concilia Patres siue Theologos prope de re saltem relati sunt, nullaquε alia maiori theologica censura notatam vel Synodus ipsa reiecit ut & nos sine dubio rei)cimus simulque interdixit ne assereretur seu traderetur, atque in haec verba,c onclusit: Sι quis contrarium docere praedicare, elpertιnaciter Uerere seu etiam publi. ee distulando desentire praesumpserit,eo jso excommunicarus existat. Nec minus tandem de teitio eoque praecipuo in Caietanum obiecto idem Pallavicinus occurrit lib. 6. eiusdem historiae Tridentini cap. I 8. num. a. dicens : Assero ego inprimit caietanum, etiam asuorum aliquo de hoc ipso placito reprehensum, nimirum 1 C ano lib. T. cap. s. nunquam pronunciassesensum contrarium ei, quod in hac parte a Concilio Tridentιno patulum1.it, etiam ii Petrus Suavius id ipsum Oppo. neret Caietano; probat vero hoc situm assertum Pallavicinus his verbis: Ga, inquit, s Concilium prohibet interpretationem inscripturam adhiberi con. trariam ei modo, quo eam unanimiter Patres intellexerunt, idque in mater ijs fidei aut motum: Porro Caietanus utcumque eum Canus intelligat nec do hoc loquitur, nee licere declarat unquam contraire sensui unanimi S. S. Patr u, sed bene licere in scripturam expositionem aliquam adhibere omnino nouam ει ab alijs eoi undem distinctam: andoquidem sicut ipsi inter se discordes fuere in explicatione illius loci, unde quaelibet eorum expositio in particulari dubia remanet, ita, ut mihi videtur, Caietano visum est posse omnes coniva. ehim remanere dubias, alteramque adesse, quae illis non occurrerit, iuxta praemonstratam distinctionem allatam a Nactante in Cone illo, neque his amplius exigit Caietani probatio per Suauium adducta. I Sic Iatine tantum verbo advertium reddito ingenue Palla uicinus hucusq; ingenue, inquam, quia re ipsa Caietanus, ec si nouam sibi ante Tridentinum, per conductos quosdam doctos Hebraeos procuraui si et editionem,adhuc in cap. 3. Lues nihil inde contra vulgatam admittendum esse agnoscebat dicens, Consentaneum rationi esse, mi pa . tius notis textus hebrai manci, ct corrupti sint, quam ατ septuaginta interpretes miri bona σ insignes studu rint commento st mendacio singenuo, ut etiam Ckno alioquia repreMWor in rε mox ante relata quoad hanc rem ex eodem Caieta