장음표시 사용
291쪽
, 1 o Lib. IV. D. suatione obiectisnam in Dissputir D. Nam a. 4 ica dein iam Cantabrie ensem doctrinae catholicae pro eo tempore vindieasse,' Placeto, N Petro Martyre depulsis exindE, egregiis scriptis aggressum esse, S Brentium mapni nominis Lutheranum, eidemque Solo huic certa mini iniis κortuo Cardinalem Osium non putauisse infra suam eruditionem, fle dignit tem, succedere eiusdem partibus ac defensioni susceptis. Hie ille Petrus a Solo est, ouem Velut atro theta signandum hic noster censor in nostri ordinis dedecus asserebar. Ad tertium de Cano, euius aureum opus eximie laudatum ab eisdem mox reis citatis scriptoribus,tam supra reserebamus, praestat praenoscere duo; alteriam est ea, quae Canus seripsit de matrimonio lib. illo 8. locorum cap. 3 , scripta fuisse ab eodem per integrum ad minus annum antequam sesso a 4. deSaer mento Matrimoni j celebraretur Tridenti sub die I I. Nouembris i ut id de Cano in eandem rem obseruauit Pallavicinus lib. a 3. historiae cap.f. n. I . alterum est varias etiam Theologorum, ac Patrum sententias antecedenter Tridenti fuisse circa matrimonia elandestina inualidanda ab Ecclesia, vel Pon,quas pro diuturno tempore praecedente sessionem disse se deseribit ibidε Palla uicinus lib. 2 o. cap. q, εἰ inde libro 22. cap. I. num. Is, &cap. q. Ur totum ,& cap. 8. a num. s. an sinem usque,& cap. s. anum. a ad finem,&lib. 2 3. cap. s. a num. IT, ec cap. 8, Sc cap. s. per integrum: inde non mirum Gmiliter eli et, si noster Cano, qui anno antecedenti ad sessionem cui Pallauiei. nus aduertit de re adeo controuersa seri bebat, aliquid opinative protulisset, quod post sessionem eandem minus probabile reputaretur. Opinatiue porro dumtaxat se loeutum esse plofitebatur ibidem Canus his verbis exordiens: non disputo nune, scholae mmmanis visio mera vi, an falsa sit ν sed id agris 'Mepimover Uoytere a Decretis seiuum,fideique quaestiones ab his ruasime pluamis iactu-νa perunt ιn mira quepartem divulara e ; his expositis facile, mi opinor, terri illud argumentum refelli potest. Nero enim Jc a certo, conflantique decreto sim um , matrimonium me Ecelsa Ministro emtractum esse mer. , propria Sacramentum . mego eam rem assidem , ct religiis mattinere. Nego omnes Scholae Theνluos id asseruis e. Hac ιna cum docuero, argumentum positum omnι ex parte refutatumeris. Inde pro ostendendo primo pereurrit antiquos Scholasticos circa hanc rem de matrimonio dubitantes, pro secundo scilicet, non pertinere ad fidem, quod omne omnino fidelium coniugium Sacramentum sit, inter alia sic probat, quia alioquin si γοῶibet etiam eoniugium Theologis necessario Sacramemum est, quis Mo
prima nobis de Cano opponentis obiectio, cum potius vergat in Scotum Npro eiusdem Scoti sententiae probabilitate dumtaxat alijs quibusdam adiumctis, pluribus inde auctoritatinus,& rationibus probare prosequitur id, quod saph repetit, matrimonia, siue connubia, sine Sacra Ministro, snePe aliqua religionis sacra cerιmonia, nota id quaeso inita, non e christiana religionis Sacramenta 3 in fine tamen huius secundae partis concludit sic t sed siue nosra opinis mera, flucsalsast , nihil enim moror , si Lutheroi de hoe matrimonio m genera dfoepta remolum rant, c. viilc supra praemiserat, iam opinionem ad innanorum usa depellenda soliatorem esse. Pro tertio tandem, non deesse scilicet plures huic eidem opinioni adhaerentes, re ipsa assert ad hoc, designatis locis, tum Gulielmum Parisiensem, Petrum Paludanum, & ilios scholasti s , tum Soacilium Prouri:
292쪽
n . Iv imputivis ιrroribus eisdem s. Thomae discipulis. Ar. l . 2I Iciale Coloniense tum Euaristum Pontificem dicentem: Coniugia sine mini.
stro Ecclesiae esse adulterinum contubernium, tum Canon istas&c, R demum iterum ut ubique opinatiue loquutum esse perciperemus inter alia concludit: sic iure , ac merito possum a Viris doctis postulare , mi de me non nisi causa eo nita in diis cent. Euod si rationibus , quibus ego ducor, falsam me habere sententiam Gesant, erati imJaceepturussum: haec in summa ibidem de matrimonio scribuntur a C a. no, in quibus cui ab exemplo ex Pallavicino praemisimus 3 si Canus adhuc opinati vh procedens in re tam ardua , Neotena pore tam controuersa ante Tridentini sessionem, aberrarit a vero , ob communiorem nunc caeterorum sententiani, excusandus sine dubio maneret . Sed videamus ulterius, quaeso, quid
post eandem Tridentini Cone iiij sessionem de re eadem quae principaliter
intendebatur a Cano an omne coniugium fidelium etiam proprie sacramentum sti, quidam alij subsequentes Doctores, vel senserint, vel scriptis inde commiserrint. Omitto Archiepiscopulia Grana teli sem in generali Congregatione Tridentina ut refert Pallavicinus lib. 22. cap. 8. n. s s. dum promoueret decretum indaligans imposterum clandestina matrimonia sine Ecclesiae ministro,
a seruisse etiam : inter duos baptιeatos in aliquo casu contingere posie matrimo tu 'Lia ,
quσι sacramentum non sit. ideoque ex disposito Tridentini Decreto damnari duos alui merreres scib& in altera iterum Congregatione eundem Granat ense cum plui ibus suae sententiae sequacibus ut adducit idem Palla uicinus lib. 23. Cap. F. n. Is 'nigauisse, di autea matrimonium clandestinum Diser erum, ac μ- nitim, uti non paucos similiter tunc opinatos esse ex Decretali Euaristi paulaante Palla uicinus afferrebat, &rursus in eodem lib. 23. cap. 8. n. Io. cxlari inhens decretum integrum Tilde intinum circa eadem clandestina matrimonii praeterita ad illa verba; tametsi dubitandum non es clidestina matrimonia librroconia trahentium consensu facta, rata, I meraese matrimonιa, quamdiu Ecclesia ea irrita
xensiit, Pallavicinus, inquam, interiecta sua parenthesi hanc Dain inserit adnotationem c hoc modo loquendi relicta est illusa in suo gradu miraque duarum opinionum, circa illud, an Euaristus ea inualidauisset, mel non. Haec omnia vix tu nattingo , d exscribo praecipue, quae diffusius, & opportunius ad rem habet idem Pallavicinus in capite s. eiusdem libri a 3.n. Is,ubi respondens cuidam
obiectioni Petri Polani, recognosci iterum inquit, mquam inconcilio declara istum esse praeterita clandestina matrimonia sine Eccleliae Magi itio, de quibus sernao erat,sulse satramenta, adeo mi quidam graues Theologi id ipsum n*aumnt, di apponit in margine Sancheae lib. a. de matrimonio disp. 6. & Uasque a disp. 3. de Matrimonio, qui inquit, eosdemeraues Iheologos citam praeter quos AEgiis iuus Conincti disp. et q. de Matrimonio d. 3. pro eadem sententia adiungit Estium,& Silvium ,& num. Iq. idem Pallavicinus admittit adhuc ei sentiam. Contractus matrimonialis, Nelsentiam Sacramenti separari posse in alusus euentu cotingenti s e. ει demum num. I F. sic refert licet ipse cum alijs no sequatur ) hoc aliud aliorum placitum dicens , Verba Satir tu aut m marata in
Acrato Triuent nocirca matrimonium, aut alia esse formam Matrimon , non quatenux contra Am,sed quatenus Sacramcnιum est, non est opιnio rectus,neque exorta ex ιnterpretatione huius aureis, cum eam Pius docuerint, tum Gulielmus celebro Episcopus Pari-
sensis, quem sequutus in alter ex primu Parisiensibus professoribus in suo moro exhibito inconcilia nempe Simon Vigor, viniemorauerat supra lib. 22.cap.s. num. I. Tm. II. Ii a tum Disti eo by Cin gle
293쪽
disi Lib. IV. msolutione obissimum in Di putis D. Thais.
ti m meg rna synodus Prouincialis colonia, re tandem paulo abie anu m eia 2 m d ereti Molchior canus Episcopus canarie s lib. 8. locorum cap. s, m leon. itur ostende' re eandim opinionem multorum, ' magn&rum Scriptorum fuisse: haec Palla ilicinus, ut videas Canum, & si veritatem penitus assequutus hon sit, quam summo studio perquirebat, cum ab eo circa formam Sacramenti Matrimonij nune com munior sententia recedat nihilominus tum ex ducibus , tum ex comitibus in eadem sententia, quos modo Pallavicinus asserebat, tum ex recitata mox ante diuersitate sentiendi inter Tridentinos Theologos, haud reprehension aliqua dignum esse, neque rursus ex eius placito inferri cui inserebat obij- ciens matrimonia clandestina ante de nunciatam inualidationem ab Ecclesia editam, inualidos contractus matrimoniales esse, quidquid sit an iuxta Euarisium inualida sacramenta suissent,quod Palla uicinus non adhuc a Concilio declaratum esse admonebat. Haec itaque pro Cano quo ad scripta dea matrimonio suificiunt; quo ad actum vero gaudij pro tempore passa ais suspensum in anima Christi iuxta Canum eundem lib. I a. cap. rq ne 1 visio ne beata intellectus derivaretur in voluntatem humanam eiusdem Christi, eo modo, quo suspendebatur clarificatio Corporis, ne a gloria animae diffunderetur in corpus pro tempore vitae mortalis eiusdem; sateli breuiter audire modum eundem, quo ipse ibidem reserebat potius, quam approbaret sententiam hanc dicens: olim iumenis coram e lasei THologorum concione diximur , ciso scut per ictam miram se. Egrecitare prosequitur praefatam mox ante explicationem, post duas alias praelaudatas ab eodem solutiones ad argumentum
quod dissoluere satagebat; nee inde deduci ostendit fψt pro Lut hero deducebat ob ijciens γ similiter ipsam visionem Beatam potuisse suspendi, non, in quam, id deduci , veluti vaticinando praeueniens hane obiecti Oaem, ibidem Canus ipse respondet, pro probabilitate dumtaxat suae olim in iuventute vi nionis, ex diuersitate nimirum inter essentiam beatitudinis quam de fide est: Christum in hac vita habuisse)& inter complementum eiusdem, nam,ia quie,
christus licet habuerit essentiam beatitudinis, non aut m accidentia,-inti etiam per se consequuntur, ut de Corporis glorificatione constabat; quae tamen nos cui saepe monuimus non ita, vindieando ab indiscreta censura, referimas, vi ve
lut inde eadem asseverando ne quis sortasse id nobis imponeret λ approbe
Ad quartum de Sixto senensi quoad Origenem, iamdiu Augustinus lib. I. in lulianum operis imperfecti eap. 47. post auditas Hieronymi,& Rufini d
hac re coni Iouersias, aiebat: Nonnassi orat/nem quoque ipsum ab errore alim Iuisse aut Irobant aut evolunt. Et nouissime Bait Parisiensis tomo l. Concilio ua. Pag. 288. cum Pico Mirandulano plura controuersiae capita circa Origenen
eundem dist inguit S separat, & nos iam supra lib. r. quaest 8. ar. 2. ad secun dum per plura Uicta respondimus, hic recolenda non repetenda in praesenti νquibus suppositis, agnitisque a Sixto Senens, ipse Sixtus supponi: aliad cis: in libris Otigenis adfuisse haereses materiales, quae sine damnatione PerseaM
etiam damnari potuissent, aliud adsuisse una simul, & formales haereses, ex quibus haereticus & ipse Auctor ut pertinax,ac impce nitens damnaretur:quo ad bas posteriores Sixtus opinatur origenis libros ab haereticis adulterat
294쪽
vel pontisees, ut supponit obiiciens mel non animadum es, mel auctaris cria -κ expendas id quaeso id esse magis, qhoeticorum deprauationem eredentes,
Origemmeumsuis operibus inter haereticos reiscerunt. Sed nunque sit se. Entanisdem quomodo huic ultro defensioni personae Origenis quam nouissimh prosequitur ubi supra Bait aduersus Christianum Lupum neque asseueranter adhaeret, tametsi Synodo quintae dicenti Anathema Origeni, qui ct Adamantius diis
Bas est,mnaeum detestiundis eius dumaugur, occurrere praeuideret ea Lerinensis verba cap. 23. quod etsi in errore concipiendo Origeni transuit sensus, ad morem tamen persuadendum Origenis auctoritas matere mide retur, praeter alia , quae fusius habet
de quaestionibus facti cui ista erat nuperrim E noster Contenzon tomo 3. dises eri. praeambulari cap. a. in a. parte Corollarii primi per totam; praeserti eum non minus olim de scriptis Dionysii Alexandrini eiusdemque sensu, Catholieo an Ariano, contenderint inuicem Basilius Sc Athanasius, licet uterisque Catholicus Arianisque contrarius existeret. Sed Meunque sit, inquit, demerito Sixtus Senensis, praecipvhob ea, quae susus postea ne dum Henricus Noris eum Christiano Lupo aduersus quosdam extraneos eiusdem Origenis Apologistas, verum S ante Norim eruditissime Collius p. a. de animabus Paganorum lib. q. cap. s. usque ad I 6, de Origenis damnatione percurrunt νdum interim ipse Sixtus se nuncupanti A ratorem Origenis respondere valeret eum Hieronymo in Epist. ad Pam machium eidem obiectioni de laudato Origene in haec verba: laudaui interpretem non Dumarsen, ingenium non sidem, Phi-
ωson 3 non Apostolum. De Eusebio porro Caesariensi idem Sixtus ea ratione opinatur hunc non fuisse illum Eusebium Arianorum Iniserum, cydia talem tuis. se supponit alterum Eusebium Betillii Episcopum, ex eiusdemque nominis similitudine deceptos aliquos eandem labem Caelariensi attribuit se, in quo da . ti, E conuerso Sixtum deceptum esse, quid quaeso piaculi foret ξ ubinam saltem
eundem adhuc Eusebium Caesariensem titulo decorauit, ut accusator imponit ὸ in quo bene Posseuinus potius aduertit errauisse Petrum in Catha Iogo sanctorum lib. 3. cap. I 36, idque in visardum,& in Monologium irrepsisse, Ee alioquin Eusebium Nicomediensem vere in anum suisse demonstraemii Parisiensis tomo I. Conciliorum pag. Iσ2. ex .1. p. concilij Nicaeni, Eu. sebium vero Caesariensem, non Arianum, sed Senumanum fuisse probat pag.
x73, ex Epist. Αrij, & ex Nicephoro lib.8. cap. a I, & repetit susius infra pag. a s. Molestiolem fateor alteram obtestionem de libro Ester, de quo agens Sixtus Senensis noster lib. I. sect. 3. non secunda γ supponere visus est illa
verba Tridentini Decreti mandantis sub Anathemate recipi molibros in. retras pro mi in Ecclesia legi cansaeuerunt,stin meteri mulgata latina editione habeninsur, uitelligi, ut ipse loquitur, de meriti ae germanispartibus, quae ad librorum inte-ortatemhpediant, non de lacini,s lyc. ex alia parte, reipondens haereticis Anaba. Plistis uniuersim reicientibus hunc librum Ester, opinari visus est septem postrema Capita in vulgata quidem latina, simul& veteri graeca editione legitima, ut ipse concedit) quo ad Hebraeorum exemplaria addititia visa esse Hieronymo praefatione in eundem librum alanti: librum Esteriar stranslationibus fiat es e muι atum , quem ego da Arahinas Hebraeorum riuuans merbum e merbo exis premus transtuli, quem torum editis mulgata latimnia lane inue merisrumsim a te
295쪽
Piscipulis sempta th mate excusem, erussus morbis iti potuerit, qui in uriam sta , est, et hi qui iniuriommtutit: haec ipse Hieronymus, qui vel auctor, vel certe com rector vulgatae nostrae editionis supponitur. Hae non obstante deinde Sixtus idem Censori legendus erat in serius lib. 8. qui Bibliothecae sanctae postre nius est capite postiemos militer, ubi post haeresim ii. Ana baptistarum re
suta tam circa tundem librum Ester, uniuersim tandem concludit, temtrarium in optine haereticum esse repere libros, qui in vulgata leguntur,ob recitatum ibidem Tridentini Concilij decretum, quia dato adesse quadam; operaddita,
dam transpoua yc. certum tamen est, in qu it, neque in meteres, neque in noua editioncalmutd α nquam inuentum esse , quod fuerit, mel a meritate Chrissiane siti deuiuet DIJumme ac mendare , et ei contraraum dogmatibus, ac regulis Orthodoxis, mel praeter meritatem additum id ex pendas rouo vel eontra meritatem mutatum dic. Quor tamen errores , aut mendas T. Hieronymus consulto se in eadem editione reliquisse testac
sus st, ct Ecclesia similito in noua editione ex professo reliquit, non quia tot eruditi mi, I sancit mi Ecclesiae Patres ea errata, mel non aquaserint, mel approbarint
sed quia ad ea dissimulanda iustis se causis impessi mid rent, quas etiam euestigi, subiungit, eamque praecipuam ab exemplo Apostolorum, qui limitem editio nem, ut iacebat, mendosa in licet alicubi adhibere maluerunt, quam fidelium populos maiori nouitate turbare, ut fusius ipse discurrit: quo J tandem procipuum defensionis pro Senensi caput vidit, ac simul ingenue laudauit Eminentissimus Pallavicinus in lib. Historiae Tridentini cap. 17. num. Io. dicens : doctissimus scriptor, qui ea aetate Trauentini comi6 ιxit , P conuersaturescam miris interuenientibus eidem concilio, Sixtus, inquam, Senensi r, is postrema cap.
Mirabilis operis ab se inscripti l Tibliotheca sancta summa eruimois copia , Osoliditate tractat id, quod)θehat ad accusationem c scilicet ab haereticis factam postea ad disensionem illius Decreti pro approbatione mulgatae: hucusque Palla uicinus ubique semper Diatribarum Auctori dissimilis. Ad quintum de Ricardio seu Monstro,Vt dicebatur, Sacri Palatii Magistro, cuius opus inscriptum in litanias Dei parae, nec ab eodem editum est vel postrema lima recognitum, sed ab eiusdem Nepote evulgatum fuit; indisciplia nati prosecto hominis eiset ex ijs, quae in sensu tropologico inscripturis, vel Patribus perleguntur c cui praesertim Ecclesiastici Declamatores incumbunt, uti&S.S. Patres in concionibus ad Populum o ad amussim scholasticam, suci,
veritatem dogmaticam argumentari, ut praemonebat Angelicus Praeceptor noster p. I. q. s. ar. Io. ad primum dicens; Ex solosensu litterati pope trahi argumcntum, non autem ex ys, quaesecundum Allegoriam dicuntur, mi dicit Augustinus iu's. contra Vincentiam Dcnatistam, exempli causa, si ex eo dicto tropologico
Apostoli Pesra autem erat chi istus, stolidistinae quis subinferret Petrae illi Mosaicae unitam fuisse hypostatice personam diuinam Christi, aut ex illo Uiuit reno in me christus, siquis deduceret in Apostolum animam Christi Pythago-xica transmigratione commeasse, aut ex illo psalmi, ego dixi Dy sit O j
exceθι omnes, plures Deos cum Ethnicorum Idololatria confingeret, aut tandem ex illo, quod ex Damasceno de Deipara circumsertur, in Virgine mus sper Issintιtatim, comminisceretur cum antiquis haereticis Colliridianis veth
Dei param Deum esse; sic plane insipientis censoris est ad Scholasticorum. SrIsim examinare oratorias eas amplificationis Rhetoricae phrases, ac i
296쪽
a uast. IV. Da imputatis emriau eisdem s. Thoma discipulis. Ar. II. 11 3
Rieardio de Deipara reprehendere, Deum erratum, Deum mediterraneum
in sum est Maria-mbia , christe audi hin, Sancta Maria aurinos. st huiusmodi, ae si Augustinus non fateretur figuratas etiam hyperboles in scriptura sacra aliquand o adhibitas esse,ut ex Genesi i 3, Matthaei is. & alibi demonstrabat ipse lib. DF. de Ciuitate Dei cap. ar, addebatque Viueti ibidem de locum Iecremiae a o. ex Hieronymo, & Danielis q. 8t Ecclesiastes r o. ex Origene in caput primum Epist. ad Romanos, de ex eodem Augustino lib. s .in Iulianum d cerire huiusmodi hyperboles etiam adhiberi ad animos audientium pernisuendo viderique potest S. Thomas a. a. qu. II o. art. 3. ad hyperboles, inquam, ab Aristotile simul s. Rhetorie. cap. II, 8t Quintiliano lib. 8. cap. s. lauda lassae si, quod Ricardius per oratoriam amplificationem adornabat de suis Pereminentia cuiuscunque meriti Deipars ex infinitate respectiva Maternitatis Dei cagnita a S.lThoma p. p. quaest. a s. ari'. ad 6.ὶ super quaecunque mc rita Angelorum,dc hominum, inniti non potuisset illis Epiphani j verbis oratia. de Aliumptione Deiparae, suo Deo excepto cunctis superior est, repetitis deinde frequentissime a SS. Patribus, Damiano, Damasceno, Hieronymo, Ephrem Syro, Andrea Cretens, Idelphonis, Bonaventura, & alijs, quos prolixosy, Iabo resert etiam, de sere in sensu Ricard ij defendit ipse SuareE 3. p. disp. 28. sec. q. ad quaest. 37. arti . ac si tandem quod prae oculis semper in Ricardio habendum est praeter Gilium E Societate ad primam partem de locis theo- Iogleis circa modum arguendi ex Patribus, etiam apud Grauina tomo 3. Prae. scriptionum p. p. controuersi et, inter plurimas regulas interpretandi Patres ex Patribus collectas eisdem, non adsit de ista, non eodem cryterio nimirum accipienda illa esse, quae habent Patres in modo oratorio declamandi ad Poa Pulos, ac quae astruunt dogmatich stabiliendo doctrinas, ut etiam in hoc sea. sumae caeteris admonebat Hieronymus in Iovinianum dicens, adiud sumn picοι libros scribere, aliud dogmatius. Coneludimus itaque de Ricardio in hae redici posse, quod de Paradoxis Stoicorum antiquitus dictum est, nempυ Crysippus apud Plutarchum in opust. de contrarietate Stoicorum, in.
quit, is excellentem, o magnitudinem,s pulchritudinem, 'Dιdentur fabulis. ιιιaauue, oc tamen subdebat Seneca lib. a. de benefici;s cap. 33 , aωnsuetuam 'πα--, quae dicimus, Abhorrent, deinde Hiamia ad conisetudinem redeunt, dc Cicerom .Accademicarum appellauerat, mirabilia Stoicarum, qua paravi amm--tur, derode in I ib. ipso instripto vi Paradoxis Staiestam in praefata sic habet. ommissa, na Paradoxa appellamtur, maxime midentur esse Socrattea , longe .
nec deest Tostatus Abulensis,qui lib. Paradoxorum de ipse eisdem P odoxo non deesse veritatem ab initio ex prosella ostendebat. sextum tandem de Thoma Campanella Scriptore extemporaneo, qui pleraque sua sine libris in carcere Neamitano conscripsit, indeque ab Urbano vlul. studiosissimh liberatus, Ludovico Iusto Galliarum Regi acceptissim in dirit, a Serenissima Venetorum Republica inuitatus per suum Oratoren in Gallijs ad almam nostram Patauinam Universitatem, de de quo in Romano librinum Indice sub Alexandro VII. liti. T. solum prohibentur Thoma campa
me opera, qua Roma excussa, aut approbata non Iunt, cum Auctor pro suis iliano Μ---α boc, inquam , dum iuvenis adhuc ituderemus Bononiae, ad exer-ε num adminus ingensi tenvitatem, libellum, cui titulus erat,S cur c
297쪽
sellisti ea molis, Eminentissimo Caraphae dicatuin edidimu ς, & scut psellus ale. ba t, Tribus notis divina maiestare insilinitur bonitMe, scisutia, di pote ilia, itidem pera,cta Philosophia his tritas notis insignis est, ita nos tria illa ibidem precipua prin. cipia totius innovatae a Campanella Philosophiae, ac Theologiar voeata ab eodem primalitates, pose scilicet cognoscere, & melle in probo sensu reducebamus ad tres communiter explicatas proprietates entis, num, merum, Mnnia,
Squoad hanc postremam praesertim ea ratione dicebamus ab auctore eius nomine assertam in singulis rebus etiam exanimis aliquam scintiliam sensus, quatenus simul cum appetitu innato singulis adhaerente ut omnes admittunt praesens intime sine dubio adest omni scius naturat auctor appetitum eua dem impellens, ac regens, quod ille tandem & nil fortasse aliud sensus appellare mallebat; indeque ad hunc sensum accepta pleraque saltem veri Campanellae ad inuenta non intolerabilia fortasse reputabamus, eo praesertim permoti elogio, quod in Campanellam eundem tunc legeramus apud laudatum non semel a nobis Palla uicinum in libro tunc de recenti vulgato, de
inscripto , dicat es Societatis Iesu cap. 27. dicentem; Thomas Campanella Dominicanus, mir qui omnia legerat, omnia meminerat , praeualidi tuens sed indoma
bilini non minus ac postea nuper Baii Parisiensis tomo r. summae Conciliorum pag. 79 o. attestetur eundem Thomam Campanellam sub protectione Reeis Chri stant mi in Gallia mixtis in magna Doctrina reputatione. Uerum tandem maturioribus curis in dogmatica nostra Philosophia Patauij evulgata spraeter pos remum tomum, qui adhuc edendus manet, &ferme paratus est satius eun- dem duximus reprobandum, eique iam profitenti se, ne dum ab Aristotile, sea etiam a S. Thoma non semel detecta fronte recedere, non quidem Pythagoreorum Cenotaphium apponedum in Magistri desertorem, ut opponens aiebar, sed accomodanda ad minus ea verba sapientissimi nostri Ioannis i S. Thomais dis' a. de Approbatione doctrinae S. Thomae art. s. dicentis: inter discedentes a S. Tiama , attendιnda es disrentia , nam aluiuifortasse discesserunt imp uanas
reis contradicendo, hi quantum ad hae discipuli non fuerunt D. Thomae, magis autem abierunt retro. Aij non contradicendo mel impugnando,sed aut non assequendo, σησαbriiqua apparenti ratione putando se intelligere , mel explicare mentem S. Doctoris , cum in re non ita esset yc. in quo non discipuli nomen amiserunt licet imperfectiora modo ipsius doctrinam sint sequuti. Cum itaque post cribratos diligenter adeo singulo ratrum discipulorum D. Thomae, minus purgatos aeeruos ab illo, qui hoc mu- lnus assumpsit, cum altero illo nuncupato apud Lucam 22, mi cribraret nor lihilominus nihil hucusque furfuris repertum sit, mea sententia, iam liquet discipulorum D. Thomae non insermentatam, ut iste dicebat sed aχymam do ctrinam esse: Licet neque in eos ipsos, quos pro magnatibus inter istos habernus, iurare nobis religio sit, eo modo, quo alter apud Theophilum Raynau-
dum tomo II. partitione 3. Erotem ate 3. de Censoribus librorum num. 337.
do eius verba non mea ) aum sudijs praesit, Saaresum pro numine tis Ulco , certina doctrina semper habebat: proinde potius , de laudato a nobis altero quincunque Thom ista, cuicunque redarguenti si quid minus recte traditum a pareret responderemus eo modo, quo D. Augustinus lib. q. operis imperfecti in Iulianum cap. 88. de laudato a se Hieronymo respondebat. Ego non L. Dui Hieron mam, quomodo Pelagius laudauit Aisbr m cffata emisim, cypum raseimum
298쪽
V. De imputatis in Hyr in igitur ijs. Are. I. a 1 γλscripturis fiosum ne muus quirim ausus est repreheni re ae per hac sim ει ι plicet in amici scriptis, sicut in meis, reprehendo se.
De imputatis ineptjs, aut ignoramj1.
O Distula e s . probare promissa expostulabat cum Iuliano Augustinus lib. 3. cap. vltimo ostendιpromea, quid pergis in macua Θ quid deludis
evectarinum nostram, neque exhibes pollicitationem tuam λ Pollicitus etenim erat apposite hie auctor Diatribarum ab initio Diatriba I. S. x q. se probaturunia libror Dominicanorum scarare, atitsoriare haeresitur, ideoque immerito immunes aran usu permitti; & tamen postquam hucusque , ut vidimus , nullam ferme diis limnii licet examine reperit haeresim, aut comprobauit, in ineptias tande ει ignorantias, quae neque theologi eae censurae subiicerentura importuna, a ridenda diuersione descendit, in hac quinta Diatriba, multiplicans merba mecessaria, mi necessaria occupet tempora sicut subdebat ibidem Augustinus, & lib. s. operis imperfecti cap. a1. adiungebat haesi aduerteret, sanan diceret, aut si haec non aduertit , ct tamen isa dicit, aduertat etiam mana se, qua dicit. Proinde Prastat audire eundem, eiusdemque obiectionibus Diatribae quintae inprae. -ti quaestione quinta hisce duobus articulis respondere.
Am line, mel merito reprehendantur, tum de ignorantia in oretenui dictis plures Damia - ω mcani, tum omnes delingua graeeae imperitia, tum de mepijs inspecialiqua -- . tuor nostri in libris editis concionatores.
π Idetur ita asserendum eidem Petro a Ualleelausa Diatriba Et primo de ignorantia in oretenus dictis, ipse nec auritus, nec ocularis cui diiscitur testis, nec ullo altero vel nuncupato conteste, solo suo dicto conten. tus, fidenter admodum non semel etiam Anonymos, pluresque ignotos Dominicanos accusat: tum quia inquit S. Ta, &7s. quidam aetitor Parmae negauit cuidam Constantio facultatem quippiam edendi de Arit mologia, non minus ac Masinus Quaesitor Genuae eradi iuilit ab altero Cathalogo prael monum ea verba, Euclγιiis Geometria actica, velut de Magia suspecta, ob terminationem in ta ; tum quia c ut addit eodem S. 73. alter Romae expungities' ab opere quodam has voces, sic fata est, ver bum siri confundens cuin non ip sati; tum quia sex g. G. alter similiter Romae e titulo Thesium sie laseri-Pto, Evunci resimo, Reuerendissimo Domino Ioanni de Lugoste. Marchio Petrat deleri voluitii Marchio, ac si in casu dandi Cardinali tribueretur, cum vere in casu nominandi titulus Clientis esset; tum quia Anonymus alter ex S. βλ legens in Bellarmino Diuites teneri Gemosinam erogare, intelligensque lierogare proposcere, ceu postulare , id oblitterandum esse opinabatur,& de alutero libro expungi volebat propositionem nega ntem F.Virgine fuissepra idem is molio Ieros Imitano; tum quia sex S. so. ubi Anonymus quidam prior Dinnominato Coenobio quendam Fratrem hospitio exceptum , itineris Iabo
re sum, velut aegrum,etiamsi sanum, adegit ad sumendam pro viatico Eur
299쪽
238 Lib. IV. Desolatione Oluctimum in Discipulis D. NOM.eharistiam, eeonuerso ex s. st Marinus in libro Ioannis Sancti permittere nolebat licitum esse communicare seria sexta in Parasceve; tu quia ex S. 7s. Sertonius Romς socius Magistri Saeri palatii permittere renuit imprimi im ginem trium signorum caelestium, Scorpionis, Leonis,& Virginis mediae inter illa duo, eausatus Uirginem Dei param inter Bestias haud collocandam esse;tii quia sex S. 77. Hyacinthus Pandulphus iterum Romae examinans librum inscriptum aduersus Iansenuei vocent illam auferri volebat, velut nimis honorantem errata Ian senij , cum tamen Cyrillus etiam in seripserit librum in ; tum quia ex s. 78. Ricardius in recognoscenda scriptione o flendens haec scriptoris verba in Constantinum pro Athanasio constantine faem petis, cum Athanasiium inserueris, istaque verba accipiens ipse velut Constantinus tune postularet Baptismuin quod antea euenerat γ eadem expungi volebat, adeo doctus erat He Trimulitur c ut ob ijeiens loquitur claras prasertim in Historia Ecclesiastica ob emissum tomum mum sex ciretur puel tirumste. Degsu ιn dynodo Tradentina cte. rum quia cex S. 79 Candidus simi liter sacri Palatii Magister alterius scriptoris opusculum repulit ab impretasione,eo quod tantum lateri nollet silium in diuinis esse Patri sim stem, quae Semiariana phrasis erat Eusebij Nicomediensis ex Nicet a Conniate lib. I. Thesauri cap. I 2. tum quia tandem ex S. si . 9 Picus Mirandulanus male habitus apud quosdam ob sua scripta de Cabala, inde in sua edita Apologia quarta ris de Magia, dicebat: interrogatus quidam ex eis, quid eger cabala respondit se ise perfidum quemdam hominem ,-Habolitum, qui uictus est Cabala, s hune multa contra chrissumscripsiste, idque ibidem irridebat, & merito Picus; hos vero, quos Picus non nominat, accusator hie noster hariolando stipponit Dominicanos suisse, unde sibi conclusisse videtur, ex ore tenus nostrorum dictis hucusque quorum omnium fides solum in ipso manet eorundem Dominicanorum ineptias, ac ignorantias hactenus probatas esse. Secundo,eisdem Dominicanis plerosque alios politiorum litterarum Peritos haereseos suspectos sa isse ea de causa tantum, quod graeed sciebant,suPP nit ob ijciens demonstrari posse per Prologum Angeli Politiani in Plauti Me. ne elimos, amaris & acribus salibus defricantis eam supinitatem, de qua suae etiam expostulationes Erasmi Chyliade q. Centuria f. Adagiorum, Bu saei it Opere de studio litterarum recte initi tuendo, quos deflorauit, Scalijs additis locupletavit, Benignus sanrey in opere de recta pronunciatione vocis με- clitus cap. qq. Nec parum his & alijs peritis scriptoribus laborandum fuit inquit obisiens in conuellendo eo Fratrum effato: cauendum est agrara lira aei, qui nolit esse haeretisur. Liquet tandem Dominicanos miserrime graecantes esse, ex illis apud eos crebris ut imponit accusator, ac loquitur grammati calibus ineptijs, quod Diabolus dicatura verbo graeco reddito latinE in NFolus, quod morsellum sonat, quia Diabolus facit de homine duos Boliis, quos deuoret, alterum de corpore, S de anima alterum. Hucusque tricatura aut arguit hic Diatribarum Auctor S. 7q.
Tettio in speciali deueniens in nostrorum Cone tonatorum ineptias ot ipse supponit, aut fingit de Alano a Rupe, S Andrea Coppenstento in libro
far ij carpit, aut reprehendit, quod aiteruerint S. Varginem recitasse Rosa
explicuerint, aut distinguenuo B. Virginem ipsam, quae orabatiab
300쪽
a 9 V. De imputatis inepti st ignorantjs. Art. Lab Idea Dei parae,in quam dirigebatur Oratio, aut eo proportionali modo,qa Chlistus secundum Humanitatem orabat te pro ut filium Dei. Hae autem inquit theologica sutilitatis arcano quavis Arista acutiore, quilibe delis poterit orare seips m, pro mi est in diuinis Ideis . Quarto, Iacobus de Lan lamna in populari impressa Concione de Passione Domini ut obi jeiens loquitur coquinaria comparatione utens, ubi maximE serio agendum erat, se loquebatur: si pessimi tu i fecerunt de Saluatore nostro,scut jaciunt homines de capo ; primo depilant eum, postea ponunt in eru ,-tandem cultesio perforarit se. Sufecerunt isti pessimi Iudisi Saluatori nastro , prius expaliaue runt eum, postea ainxerunt eum cruci e, tandem lancea perforaverunt ste. Et ideo oriuater noster dicitur Pellicanus iste. Haec vero adeo irridet, & condemnat hic censor , ut inter alia concludat, hune bonum Nabuzardanem aeque potuisse acetwm in mali citreisuccum mutare, ac Pellicanum in Capponem istc. Quinto, Sanctus a Porta ne dum multoties alth lateque ineptit orationi latinae voces vernaculas admiscens, verum magni si ch in sermone de Annunciatione, ubi conatur ostendere in tribus litteris huius vocis Aue contineri tres
personas sanctissimae Triadis, Sin voce Dominus prolata a Gabriele, septem claudi sacramenta Ecclesiae, ideoque iuxta Dominicanum Robertu Holchol, Iy Dominus tecum sequi immediath ex lygraria plena velut consequentiam ex antecedente. Et tamen cirrisor hic noster concludit propter his Merr.M , seu hunc sermonem habitam coram Summo Pontisice, gloriatur idem Auctor se factum ua .
Sexto, Gabriel Barieten, nedum ab Enrico Stephano haeretico in Ratyraaduersus Clericos,& Religiosos inscripta, Praeparatia ad ApologiEHerodothi, si ironico elogio sapi ntissimi Magistri irridebatur, eo quod pro dilatione desce. sus spiritus Sancti per decem dies post Ascensionem Christi vestit causam describeret ipse Balleten dissensionem ortam inter Patrem, Sc Spiritum Sancta ncirca eandem procrastinationem, quae dissentio dissoluta sit eligente Spiritu Sancto descendere in forma diuersa, spiritus vehementis de ignis, non hominis, sicut descenderat Christus, ne iterum male haberetur ut Christus; verum c quod peius reassumit ob ijciens tractans idem Barieten, quomodo Samari.
tana potuerit cognoscere Christum esse Iudaeu.n, cum dixit; Iudaeus cumpr oc. λ id, inquam, pertractans respondet Samaritanam cornaasse christuis in Iudaeum videndo eum elis circumcisum. Q a amodo autem hoe videre potuerit
mulier, inquirit hic censor, & impudorate verba quaedam effan dit, quae me vel ex scribere pudet, satiusque puto infra refellere, quam recitare, reprobanda sane longe magis ac iustius, quam ea, quae minus iuste ab haereticis plaribas reprehensa sutile in operibus Thome Sanchezenarrat Bait Parisie asis tora. a.
In oppositum attamen pro vindicandis plerisque ad minus Se in communi Dominicani ordinis profestaribus ab hac ignorantiae calumnia, lassicerent
ingenua ea verba Suareae tomo q. de Religione tract. s. lib. 2. cap. s. num. I 2I ex hoc ordine, inquit , tamquam ex equo Troiano, mel potius arce ingrueissima a d pructionem Munitionum, mi Paulus loquitur , ab Ecclesia hostibus oppositarum pro aurunt prenuiseimi tropuInatores ιι, quam mel editis libris illussremfecerunt. Sed piget ommum cat zμm urare,cum facile constare possit ex ipsius ordinis manum: Tomia. Κh a tir,