장음표시 사용
321쪽
ago Lib. IV. Das latis uobisctionum in Dis putis D. N -'Ad seeundum de Befmido Lucem burgo,qui D Uineetio perterio in ofKcio Sacri Palatii immediate succedere meruit, simulqi:ea Trie hemio&Posseu ino in hoc opere laudariirr Vulye n dici auolando scripsit no a disternuta sed ita praedoeuit Varro, qui omnium inmoram nruio .r 3 sis apud Grae Ho rus ah Augiist ino lib. de Ciuitate Dei nuneupatus est, idque ex Varrone eodem vel tyrian culi in Lexicon latino legunt Lirtera V. iis conceptis verbis, dicta sulpes, apud Varaonem, quasi ustiper. innati s qua 'e , addit Lucembu
pensisse seire qui uerint, cum tamen de Arnaldo sub ijeit. id indet An , omita duos Arnaidos haereticos extitisse, alterum Amaldum a Brixia Abai- Iardi sectatorem, alterum Arnaldum a villa nova, si non haeresiarcham,saltem haereticum ι An, inquam, Arnaldi haeresiarchae nomen, patriam, aetatem, ac
catera nosce non potuit , di tamen ignorare nomen ac caeteras conditiones
ut vocant indiuiduales sectatorum Arnaldi, eosque tantummodo sub comis muni Arnal distarum agnomine pretieri re ρ quemadmodum etiam plerisque, notissimum est quinam Lutherus fuerit ,& tamen quinam singillatim prscipui Lutherani extiterint, non aeque omnibus manifestum est. Gaianitas porro tum hoc nomine, tum addititio altero, siue corrupto quemadmodum in usu est 5 scut olim Manich qi dicti sunt Menechini siue in eorundum dedecias in re litato, ut Tiberius e laudius etiam Biberius Caldius nuneupatusi plebe me notatur, sic, inquam, hos Gaianitas simul duplici hoc nomine referebat dicens : Gauιηιμα et Gaiani a Vpestat a Gaio putempnibus Iullimam Priveipis, Ibit. Haress rursus Antromorphitatum tres distinguendos status, alii longe eruditiores obseruauerunt, duos extremos ab eodem Bernardo agnitos,&intermedium alterum implicite indicatum; & primus est, eum primo in Syria haec haeresis exorta est anno 393. Authore Au dro sub Siritio Papa, &Theo, idosio senioles ex Nicephoro lib. ιά. Historis cap. r , &Baronio ad annum l3Αro secundus, cum in AEgypto velut antea dormiens rursum ex ei rara fuit anno qo a. sub Anastasio Papa imperantibus Honorio, & Areadio si ijs The dosj ex eodem Nicephoro lib. s3. cap. io. Tettius, de postremus status, cum rediuiua recruduit in Paduana Prouincia anno ς 3 . sub Agapeto Papa,
et iub Betengario Imperatore ut noster Bernardus loquitur sed potius Tyranno, quem Otho lis timus cssar redegit inordinem c ex Prateolo hsreses x. N alijs de de hoc statu, dum piscipue noster Bernardus loqueretur, seriapst, possienos hos eiusdem hetresis sectatores coisse ad annum s3q, sed Typographus ut wpe contingit seruaris solum eisdem litteris numeralibus,
eisque transpositis, sic:ialio mutauit ac posuit annum 3 s. At vere iuxta M.
cembur sensis mentem quidquid irrideret Alphonius a Castro lib. .v. Deus hsiesi, bine bene stat istos postremos Antiopomorphitas sub Agapeto, EcBerengario copi sie, rissimque clicet non homines.stos o resuscitatam ab ipss Impugnatorem. hibuisse, ratopbilam Alexandrinum in secundo statu eiusdem, ut Cassianustos posterior Theophilo in Collationibus reserebat,
idque recitauit tantummodo ea eodem Cassiano noster Lucemburgensis c ut Castro fatetur nunquam vero , 'uti nunc Auctor Diatribarum imponit, Ophnatus est, Lassianum cum Theophilo eidem hetreii restitii se, ut videas singula, qui mirahundus amplificabat bic Auctor Diatribarum , vesut deludentium. minus . facilla erit Lucemburgensem eundem
322쪽
V. De imputaris ineptD st ignoramyι. Ara. II. 28 seundem leuioribus longe Alphon si de Castro obiectionibus vin dieare d i ii
praeter dilutam iam ex lib. s. V. Deus, haeresi a. lib. I. cap. s. o P onebat, tum quod in haereticorum Cathalogum idem Bernardus retulisset Papianti Hieropolitanum, Praepositivum, & Porrecta num,cum tamen in suis erroribus ab Ecclesia damnatis , dum viverent, pertinaces non manserint, tum quod in eorundem haereticorum numero collocarit Averroem,Sc Avicennam,qui non
haeretici sicut nee Christiani sed Mati metani suere. Non operosum, in. quam, erit & has Alphon si criminationes refellere, aut retorquere, dum Ut de priori dicam longe peius Alphonsus ipse ob temere dehonestatum in numero haereticorum Eminentissimum Doctrina ac purpura Caietanum ab Hy-spana Inquisitione correptus fuit ut supra retulimus & quo ad secundum, i no ex minus accomoda definitione haeresis tradita ab eodem Alphonta
lib. r. cap. I. haeresim es Dogma falsum si ei Orthodoxae repurn aut , utique seque . batur cvt inquit Cano lib. i a. cap. 8 Diraereses etiam ei se errores Iudaeorum, Sa. racemirum Paganorum, i deoque idem Cano, tum eodem cap. tum sequenti
distinguit de haeresi latius dicta quomodo quaelibet secta apud Graecos liae reia
sis nuncupatur S de haeresii stricte ac proprie, quomodo, inquit,haeretis est nari uisi improfessus Imrit, pιrtinax error illi veritati manifest. contrarius, qua catholia certo sit ;hisque praemissis cut aiebat Vincentius nos fer Tolosanae Prouinciae scriptor plicuit D. Hieron mo scriptoribus Ecclesii sticis acer ere Philonem, ac D-fepham is os, quod hιe de christo honorifice, ille desancta coniussatione chribitis uorum Alexandria in Untoscripserit: quid mirum a Bernarda adus'nerastat Astcenuam , O Merreem inter Greticos, qui post millesimum annum ab Orn chrasti impie in Πι. nitatimscripserunt, aliaque dei mperia impurnarunt ' uti reipsa duodecimo praeis sertim libro Metaphy ficorum in Averrois commento videre est: an non erg
longe peius hallucinatus est Alphosus ipse de Castro Sacri ordinis Minoium.
tum deturpando Caietanum, ut vidimus, tum lib. .V. Deus haeresi 2. eandem haeresim Antropormophitarum supponens exortam sub Damalo Papa ad anisnum 3ου F, cum tamen, ex Nicephoro, Orta sit anno 3o 3. decem post annis ab obitu Damasi,tum in operis calce protestatus se omnium haereticorum nomi. Da praesignasse, proinde Arnaldum a Villatioua, quem inter haereticos non nona inauit, absoluens ab haeresi, etsi haereticum, si non etiam haeresiarcam, suille Prateolus caeterique consentiant, tum haeresim ipsam quae totius operis the. ma erat adeo minus accomode definiens ab initio operis, ut Iudaei,& Pagani simul haeretici nominarentur, & essent, tum alibi alijs adcespitans exerratio. nibus, de tamen nostrum Lucem burgensem, quo nullus anterior c uti in addiatione Trithem ij obseruatur pertingentem usque ad Lutheri haeresim, haeretiis corum Cathalogum adeo completum absoluit, ne proinde ex eodem proficere videretur , ut verE profecit eundem depretiare non destitit ac crimina. xi , praesti tim lib. 3.illis verbis, quae ob modo suas indicat as hallucinationes, sibimet idem Castro praecanere potuisset, alijque nostri eidem non immerito
reposuere : hac coactur sum digito ψιndere, partim amore veritatis allectus, partito in calore iracundiae accensus: cum videam quosdam adro sutiles, di profusor pronuncia- do, s inseribendo, mi quicquid legerint etiam apud quemcunque,nulla facta rerum in daaint, patim transcribam, s coIam tela multitudine magna eam Oducia pronuncunt,
satia sibi Uie Iota ress iquod qud alium luempiam legermi. Haec Castro ibi, caete
323쪽
18 1 Lib. IV. De solutiise obiectionum in Dimpulis D. Thome .rique In ipsum. Quemadmodum Rufinus hie laue istiua primi concluderet
quemadmodum, si quis furti alium incusans, posteaquam latῖ perorauerit, ' maeni kὸ fuerit inuectus in furem, post hae omnia furtum ipsum , pro quo aliumse conuicisse put
Marat, de sino eius extrahatur.
Ad tertium de Paulo Grilaldo, haec verba Posseuini praemittam tomo 2 Apparatus saeri sub Littera P. Paurus Gnouus Perusinas professor Nealotia Roma s sui ordinis P .icataram Prouineialis, edidit d tibisma fidat cathillea e e sacrarum scripturarum, conciliorum, Patrum, Doctorum, Scholat isorum semibus, ac
sanctorum gestis deductas, o in unum Alphabetico Ordine collectari Haec ille, ex quibus, si ordine Alphabetico littera A. praecedit M. & syllaba Paut anteca dii Pro:&Theor quid mirum hoc eodem ordine Alphabetico non Chrono Iogico ab eo Grisaldo antepositum fuisse Anastasium Sinaitam Metholio, Se Paulum Diaconum Proclo,& Theophil acto p haec ne Grasea accusatifumitar, vel potius accusatoris dicenda eli Θ An vltro non potuit sicut&contigisse iam antea dicebamus a Typographus transpositis tantum odo numeris Pone. re Paulum Diaconum ad annum 3 3 8. pro anno 338. quo ab Auctore locatus erat λ An post Anastasium Sinai tam florentem anno 1σI. floruisse quoquo sanctum alterum Methodium Costantinopolitanum Archiepiscopum & Scriaptorem anno 8ssa, post longe anteriorem alterum Mettio dium Martyremis sed non scriptorem obeuntem anno Ioa. quorum priore Grinidus usus est teste Batonio non constat ὸ An Paulum alterum Neocaesariensem c de quo solo Grilaldus loquutus est, male ab aliquo minus perito Correctore addito illo Diacini titulo an, inquam, claruisse non habetur apposite istum anno 338, alterum vero paulum Diaconum anno 77o. quo anno ductus est captivus ab Italia in Galliam Proclum vero floruisse anno 1s, & Theophil actum vel anno 8ΑΣ. ex Sixto Senensi,vel ex Pan uino 883, vel ex Baronio io 7r extitisse pAn tandem ex huius postremi Theophi lacti et a te in quorumcunque sententia iunio iis longe post Paulum Diaconum, Anacronis mi utiqtie puerilis, qualis
Glisaldum nostrum criminabatur auctor ipse Diatriba ruin contra supponens Proclum suilla ante Theophil actum, non plane conuictus est Annunc Oa cluderet lib. 2. in Rufinum Hieronymus P sic iniquur censor eiusaem πιο imire ν, alios de senatu pedit, alios incuria retineo, dum nostros in Ibntes damnat, Alphonium vero mox ante eiusdem criminis reum, de se ipsum, eo dem Asia cronismo, quo peccauit, absoluit ἡAd quartum de Abrahamo Brouio, etsi reserenti a duersario fuisse permixtam eam prius in altero Annalium tomo Pseudo hi tota a Tridentini Coae iiij a Marco Antonio de Dominis evulgatam, nec ii des habenda e .set, cu n t ties impostor deprehensus sit 3 &rursiis ea ipsa narratione permissa , ipsemet Brouius suisset,qui eadem sibi suspectam denuo recognosci, explodiq; proinde curasset; adhuc dato verε aliqua decerpsisse uti & nuper decerput Bait
Parisiensis t omo I. conciliorum pag. 79 o. usque ad 792. & tona. a. pag. O . alibi eo quia iuxta varronem in Lege Moenia, sicut in bona segete , neque nul lum spicum ne nam, ita neque in mala non aliquid bonum, tu ex Hieronymo in epist. ad Minerium,etiam in terra aurum qua ratur di de sumιorum alueis hieni Vιtarea profer ηr , fortasse tamen S illa decerpta prius ne imperfecta alioquin perpensa maturius in secunda iecognitione omissa luc
324쪽
it certum est similem transformationem Ioannis Mansur in Ioannem Mea sue reprehensam antea legi apud haereticum Gesnerum U. Ioannes Damase nus,tranSsormatoris nomine praetermisso,ex quo haeretico forsan Diatribista transeribit: sed vere a neutro haec transformatio probatur,eum nee sit ab adis uersario probata distinctio, neque identitas verisimilis admodum in re tam
obscura, tum ex agnomine vix differente, & in una Littera, aut altera fortas. Se corri to, tum ex Damasci Patria, nomineque communi, neque haec, i quam, identitas, vel leuiter reprobetur, nec rursus haec maior transformatio
fuisset,ae east, qua idem auctor Diatribarum in hoc ipso s. nomen Petri Sua- vij Pseudo Historiae Tridentini praefixum in Suavium Paulum transformauit, sit si Paulum squi sub larua latebat indieare cogitabat, non Suauium tunc, sed PavIum Sarpium scribere debuisset. Verum reipsa ut redeamus ad pensum a Ioannem Mantur a Pseudo Synodo T. nominatum, ac repetitum in v ra Synodo T. generali actione 6. in fine tomi s. putari eundem cum Ioanne Damalieno, notat ex Baronio ibidem Bait Parisiensis in margine, tomos.
Conciliorum pag. 367. quem videre iussiciet. In Annalibus porro, nec vel unum ab aduersario producitur, quod a BEouio omissum, Spondano subinis de , aut oderico in Dominicanorum dedecus Iubiunctum si, neque vel alteruasserti potuit assertum a BEouio de Minoritis,quod ab iis em omissum fuerit, cuiusmodi sane illud de Beguardis iam supra perpensum, vel de Fratre Bertolindo, quod repetit omnino spondanus ad annum I 3qq.num. Α,vlterius vocans eiusdem tartareum inuentu m, qui, inqui t, si rebus sacris s religis sua cultui tantiis veram dedisset, quam alienascientiae , non hanc pestem mar minuaxsiet. De mor-ho demum morientis subtilium Principis me quidem iudice, educta ea fabula ex altero longe antiquiori Scoto eo modo obeunte, descriptoque a Crinito lib. aq. cap. Ir. satis olim pro Bχouio occurrebat Apologista eiusdem affixus ad ealcem tomi is,Thadaeo Dermitio respondens, ac inter caetera dicens, id BEouium retulisse non obfirmasse ex Paulo Iovio, ex Constantio Sarnano Minorit a postea Cardinali in opere dicato Sixto V, Petro Crate po- Iio Minorita in vita Scoti, Thostignano Minorita in Chronica sui ordinis , Genebrardo in Chronologia, & alijs, quos idem Baeouius signatis locis adducit, adeo ut etiam Franciscas Macedo eiusde Ordinis Scriptor nuper in pro . Iog. to m. I.suai si Collationum in ipso sui eiusdem Doctoris elogio id indicare
Fisus sit, dicens: Accerrimus in mita disputator, etiam eum morte diseeptare C mi Mo -ιμόrium timuit, o Scottis ambiguam redidit: mressit,ipra metu costare non potuim omnia Scotι,.in Moco cιrta, praeter am mortem : Haec ille, propter quae
tamennec apud suos Macedo male habitus est,uti propter illa longe pauciorra venia de re eadem recitata dumtaxat a Mouio, in tomo a.ad annum I 2sq. etiam a Car thagena nobili Franciscano recognito, de approbato, confingit
postea Petrus a Sancto Romualdo, eidem silentium c ut i prosecutione Annalium abstineret impositum a Paulo v. fuisse, cum tamen res vulgo comperta sit, post illum eundem secundam tomum, usque ad septimum evolgatum toma processisse, nec cum exiguo Authoris elogio, quod satagentibus pleriique P tribus Purpuratis qui in prima eiusdem praefatione ad Lectorem recense
tur de approbante eodem Paulo V. inseribenda historia Melesiastica,
325쪽
284 Lib. IV. Desolutime illectimum in Discipulos D. Tiami
caeteros sui aeui scriptores, meruerit, ut Baronio succederet, designari. Hi sunt ignauissimi scriptores nostri, e quibus pro accusatione selectis obtrecta. tor hie noster innutritum velut ineptiis, ac ignorant ijs uniuersum Praediea. torum Ordinem dehonestat. O ubyes c exclamaret Hieronymus lib. a. in Ruis sinum O laborer hominumsemper incertas e mortalium studia contrarios interdumμnes lasentia Vnde ne/-bm e mereri,inde in culpam moramur ab isto,di nauis fanti stomacho cibor ingerimus. Melius ergo i adderet Augustinus epist. 8 . ad Hilarium M lius exponant ista melines,sed non isti, quorum nouimur sententias reis probandas squique soli ipsi putantes se esse Deucaliones Orbis titterarν, iuxta Hieronymi phrasim in Luci serianos cap. 9, sita sola proserrent sed asy, qui ier citιν possunt, uti reipsa Spondanus, & Odericus, post B Eouium, nec ab eodem discedentes, iure,& merito potuerunt.
Ad quintum de Thoma Valois simul cum Nicolao Treuelli, primis quos
viderim commentatoribus eruditissimi operis Augustini de Ciuitate Dei, cumpi num ingenui pudoris sit confiteri, per quoi profeceris, prosecto eisdem,qui glaciem in eo labore praefregerant subsequentibus,gratiae potius reserendae erata proscripto Ludovico Viues, quam innectendae dehonestationes, ut praesti tit ad lib. 2. cap. I 3, & I I, non minus ac irridebat in praefatione duos ex Ordine Minorum expositores eiusdem operis, Iacobum Passa uanti, de Francisca de May tonis, immo & Isidorum inter malos scriptores reponebat. Ex his Io cis, ut video, transcripsit hic Auctor Diatribarum praecipuas,quas affert, criminationes in eosdem, & licet eadem, quae ab hoc nupero ut inepta ridentur, probata haberi in Ambrosio Cale pino, in theatro Vitae humanae,& in Dictio. natio historico duobus E Tolosana Prouincia Apologistis praemonstratum sit, placet tamen et nobi4 aliqua hic saltem breuiter subnotare. Et primo qui- deni, quae nostri Commentatores habent de At , ex Ouidio lib. q. Fastoreme ani narrante fabulam, praeter Cale pinum a pyro bat reipsa & Viues in identi
Caput dicens, ob eam cMisam excisum O ADtnt e. eZ misi utate ominutum, Mi circo Deam ct Sacerdotibus gaudere meum modum deformatis. Secundo, quae de Ir-
exponunt, relato Ouidio eodem lib. q. Fallorum, di Isidoro lib. q. Ethymologiarum, exscribit di viues in idem caput a fierens ex eodem libro Ouidij haec Carmina Protinur reflexo Tereeinlba tibia cornu Flabit , σ uisa festa parentis erunt. plura nos addere possemus ex Apulaeo lib. 8. inetamorphosis, versus finem, ybi late hi Sacerdotes, ac cultus eiusdem Deae Syriae describuntur, ac inter alia de quodam eius ministro dicitur et Ima quidem circu ingestantibus Deum cornu canena aclambulabat, dum scilicet, Ur praemiierat, per plateas o Oppida cymbalis,
O c rotalia personanter Deam Syriam circumfertiant ste. abfenis et lulatibus constre- pcnter fanatice o c. non nuη quam morsibus suos ιncursanter musculos, ac postremo oncipiti erro, quod Ierιbant, sua quisque Dachia di anteheg mox infra,tinnitu m
baleram ct μmis tympanorum, cantuque PHNj mulcentdus di plura alia ibidem de hac ipsa te consulenda. Licet vero Ethymon syphonis a sibilis, B. transmutata in F, in Commentatoribus nostris non rep erratur , id bene nunc
lego in Cale pino editionis Patini venetus sub littera S. attestantesimiliter diruatorre a Vercribur diser, qui πορ aisunturpi iaterra, . cy nur's inaum, quia
326쪽
auo. V. De imp ratis Aut sokn rorijs. Art. II. et 8 1kos fibilare dicimus. Sie 'cennius se. aliaque plura in hane rem habet Thesau-xus Nietzolij, de eadem voce Syphon , ex Plinio lib. 2. cap. 6 3. luna ella lib. 3. cap. Io. Iuvenali Satyra G.& alijs. Terrio quod fugalia quoad originem, Dominis a suga interpretata sint, & Viues ipse in cap. 6. haesitabundus pro inisterpretanda hae eadem voce praemittit, si non ignorm conrecturas meritate occulta bonas, eadem patefacta riaiculas purumque esede tamen tentaturum stc. & postea Varronem adducit libro de lingua Latina scribentem : Iunio mense populi Futia videtur neminatus, quod eo die repente tumultu futerit Populus; En fugalia & ipse dicta esse a fuga consentit; nec minus quod Comicos addant dictos aciis mis, idest Paris oc. S ipse Viues in cap. 8. assentitur dicens, comoedia dicta Via Vicis,Pagi que, in quibus agebatur σc, di demum quod de comestione subiungui, ex Apula o loco citato fortasse collegerunt illis Verbis : probe disposita caenui.
Talneas oleant, at dem lauti quemdam Rusticanum comitem cornaesecum adducunt etc.
Quarto quod Germane apud Latinos importans idem atque pincere e Germal norum conditione derivatum existiment; licet ipse non laudem, cum tame aliquis dici possit Galle Romanus ad connectendam cum sortitii dine agilitatem , ita S dici potuit aliquis Germane Romanus ad designandam cum magnitudine animi & eorporis firmitatem: Rursus cum ex S. Thoma P. p. q I i. ar. a. ad 2. Insignificatione nominum aliud fit quandoque a quo imponitur nomen ad si gnifcαnuum alia d ad quod significandum nomen imponitur; sicut hoc nomen lapis imponitur ab eo, quod uult dem, non tamen imponitur ad hae significandum , sed adsigniscandam quandamspeciem corporum se. Ita nostri Commentatores non negates quidem Germani vocem significare sincerum ac purum, seu unu ni quodque in sua specie persectum & excellens, id tamen ab aequalitate tum morum,tum corporum ex Tacito propria Germanorum, derivatum esse putarunt sicutta alias voces hoc modo latinae linguae accessisse notarunt ij , qui de origine tu linguae latinae, tum Italicae olim & nuper aliquid edidere) nisi velis potius ob propriam gentis indolem hoc nomen Germani econtra a latinis sui isse alterigenti appropriarum , unde Tacitus opportune de moribus Germanorum aie-Dat: Germam mecas,lum recens st nuper additum it omnes primum a Victire os metum,mox ase ipsis ιnuento nomine Germani mocarentur ste. ipse enim eorum vinionibus accedo, qui Germaniae populos nutris Mys aissiarum nationum connubjs infect/s, propriam o sinceram ' tantum sui similem gentem extitisse arbitrantur. Vnde hastis rus lucque corporum quanquam in tanto hominum numero adem omnibus truces,to' ceruislei oculιs, rutila coma, magna corpora. sic insta. m omni domo nudi ae sorti in horarius in haec torpora, quae muamur, excrescunt, & iterum.) Gens nasuta, nec carulida virit adhuc Iecreta pectoris se. Haec Tacitus, e quibus , ut dixi, hi fortasse nostri arbitrati sunt vocem Germani, vel Germane, originem habuisse, non mirrus ac lapis a laedenda pedem, & sicut ridendus non esset, qui lasmus et hymon exponens diceret idem esse ac laedens pedem, licet determinatam speciem substantiae corporeae apud latinos importet, ita non adeo ridendi erant, qui exponentes dictarum vocum Uriginem, a coditione morum, aut corporum Germanorum derivatam esse putarunt, & si nec ipsi nescirent quo ad rem signifi. catam Latinis idem esse germanum ac sincerum vel excellens, purum vel itia sua specie perfectum, quemadmodum ex Cicerone ostendebat & Uiues, S lo se plura Calepinus adiungit, tum ex Cicerone, tum ex Festo, tum ex Terens
327쪽
186 Lib. IV. Desolutime di stimum in Distipulos D. Tiama tio In Adelph. inter alia dicente, num tu mihi es tremaqur pariter empore se aut amo, idest in v troque sincere similis, vel aequalis, qua de causa etiam ex eadem stirpe nascentes solent germanorum nomine nuncupari. Quinto tandem quod ad eaput i s. ly teste Apice interpretati sint, pro scriptore aliquo Romanorum, nee putare vellem offendisse apud Senecam, tum in epistolis, tum in Consolatione ad Albinam,eiusdem sere nominis Romanum scriptorem Apicium. qui editis seriptis de re cibaria silentiam Popina profesius disciplina sua seculum infeccit, ut loquitur Seneca eundem ponens sub Tyberio longe anteriorem altero Heluone lieissub Traiano memorato ab Athenaeo & alijs Graecis, ut obseruacuit&Calius lib. s. cap. 3 o. quem veteriorem Apicium agendo forsan de ei bis etiam in sacrificio adhibitis, de Flaminibus, quorum erat sacrifieia offerare, tetigisse aliquid suspicati sunt r Adminus opinor huiusmodi interpretes excusabiliter ex eo deceptos esse, quod in textu Augustini ut & nune legitur in codiee, quo ipse utor cum littera Amaiuscula legeretur Apice tanquam Personae nomen, non vice,uti pro amictu Flaminum seribi alioquin debuisset, de quo praeter adducta a Viues plura habet Alexander ab Alexandro lib. G.
cap. I a. inter alia.dicens: Inpileoq-dgestabant Flamines, mirrula olearineam
dukm lana habens insummo instar fungi inerat, s flamines quasi silamines dicti sunt,
N praeter Flaminem supremum Dialem quatuordecim aliorum Flaminum inferiorum dgnomina ossiciaque distingvir, tam &si Augustinus ibidem de prs cipuis εἰ priscis loquens tres tantum flamines memorarit Et Cerda in Virgilium 3. AEneidum ad versum 3sq ex Suetonio in libro de genere vestimentorum addit, Tria enera pileorum fuisse,quibur Facerdotes mireentur,apicem,truulum
y Ial rum, ροα mquesuinpilium subdecim mediu mirga emininte; Tutulum, pileum lanatum mera figurae Galerum, pileum expelle hostia caua ι hincque, ut putant aliqui, oues quasdam vicos dictas, de quibus Plinius lib. 8. cap. q8. inquiebat: In ipsa Oue satis generositatis ostenditar breuitate crarum mentris Destitu a quibus nudus esset,lapuas evocabat, damnabantque Sed stultus ego, qui immo rer istis Criticorum Grammaticorumque tricis, quas despiciebat de Seneca
Epist. 88. in Dydimi grammaticis libris, & licebit cuilibet experiri in unius
historiae Caesarum commentarios a tribus commentatoribus editis, Grutero, salmasio,&Causa bono, non semel inter se acriter dimicantibus pro apposi-
ea ab altero intextu negandi particula,erasa ab alio,& restituta a tertio,alijL que huiusmodi dissi dijs velut pro aris ac socis ad inuicem digladiantibus,
cum tamen, ut Flaccus aiebat, Nil agat interpres, qui litem lite resoluit.
Quid si ostenderem Ludovicum Uiues, dum interpretis personam assumpsit in libi os Augustini de Ciuitate Dei, ex aduerso Augustinum saepissime reprohasse, ut locorum huiusmodi serme centonem essicere possem p Quis eum interpretis munus ob ijsse defendet,dum inter caetera comissis haeresibus, quibus eiusdem interpretatio scater, ut infra afferemus q. I. art. I. ad 6, & indicatae leguntur in censura Romana edita per Brasichelem in libro II. cap. 18. desquodam ibi Augustini dicto de anthitesi rhetorica adhibita a Paulo, inquit, Tobrabile es via Augustinus dicit se. S lib. I s. eap. I I. nimis, inquisier ineptus Auspiηι oc, quis hunc,obsecro, dicat Augustini interpretem, immo iustum Censyrem interpretum caeterorum ξ Nobis interim sat erit de primis no suis - ' duobus
328쪽
m imputatis in*Hr ἐν ignoran A M. II. 287 duobus commentatoribus in Augustini librum de Ciuitate Dei, audire ut
alios nostros omittam a Ioannem Garhonium apud Leandrum lib. 4 dicentem . γε-as Anglicus de I aliis sacrarum litterarum Doctor scripsit Iutur Usit rium, sepirsententias , super Augustinum de ciuitate Dei, tractatumcludi de statManto ars post minem , s Nicolaus Treveth Anglicus egregius commentator psalter', O nonnuia Liam aliorum librorum Muia,s' librorum Augustini de ciuitate Dei,neque his comιν-
tus laboribtis seripsit nobilia commentaria in Boetium de consolatione, Iremsuper declamatiorum Eneca,super problemata Aristotelis, θρ' Valerium ai R uynum , eum Auis milibur ab Orbe condito et que ad christum Saluatorem cum nam suis alijs operibus:
Haec ille, nec minus eundem indigitans cui postea Castillus , Plodius, & Altamura designato nomine derexerunt commendauit Spondanus ad annum I 33 3 num. I.Velut Apostolico spiritu resisten rem errori,quem Ioannes XXII. ut priuatus Doctor ingerebar, de suspensa Beatitate Sanctorum, & prae carte . xis e Societate Tirinus in romo 3. suorum commentariorum in Scriptura intexenseat halogum scriptorum , quibus usus erat, aiebat: Thomas Antilior Walen is sev de alcis cognomento Argius A elιco Doctori non absimitis,sive acuminspectes, siue stilom, siue doctrinam, siue profestionem, juit enim ex eodem ordine Praedia catorum: simus sunt commentarj ere. Hactenus ille., ut omittam alia, tum in Peia serio e Societate eadem pag: 689 in Genesin & pag. io 3, Alta mura nostro lagenda ad annum i SI a. pag. Io 8.& ad annum IS II in elonium ei si dem. Cur ergo concluderet NaZian Zenus oratione de moderatione in drusputando tum si rerumsuarum tardi sint iudices, in alienis tamen censoriam miriuolam celari me arrisioni, citiusque aljs grauissimo errata, quam nobis Dein risisti ssma concesserunt, ac lιat illι rudiores atque indoctiores sint, citius tamen nobis hoc nomi
pingunt, quam it ignorationem suam accusent P Vt video s pergeret&D. li. sinus Martyr, atque Philosoplius in dialogo contra Triphonem) Soletis eι ιν scae aduolare ad exulcerata, siqua inter plurιma recte dicta excid runt,et mel unum. Fodque, quod aut obir displicet, aut non intelligitis, omisιs cateris egregie dictis,reis prehodiere, π quantumuis pusillum ιιt, tamisam i mpietatem alteru am insectari.
Ad sextum S postremum, tum de Cardinali Turre cremata circa reprehensionem assis mantium adesse in terris aliquas particulas Sanguinis Christi, tum de E intersto circa relatas literas Clementis V l. aduersus asserentes a San. suine Christi in passione cnuso in triduo mortis separatam fuisse Deitatem Verbi,quo ad primum respondebimus breuiter hie, quo ad secundum fusius in subsequenti atticulo subiungemus. De primo igitur lego nunc Turrecrematam in s. p. decretalium dist. 2. capite, multat, videoque ibidem referre dumtaxat prolixam responsionem Ioannis de Poliaco inter alia dicentis; Si illi, sui talem sanguinem in Eccleiijs habent, dicerent quo anguis ille suxerit de corpore chri-
si Demni, maledicerent, videlicet si dicerent fluxisse de corpore Christi post resurrectionem, quemadmodum aliquos ante Poliacum opinatos esse obseristia uit Franciscus Collius libro q. de Sanguine Christi disp. s. cap. 3. idque Alensi attribuit relatis eiusdem verbis, ubi potius Turre cremata ex D. Tho. ma quodlibeto I. q. 3. concedit in terris particulas aliquas sanguinis Christi reperiri ante mortem egressi e Corpore Christi de nutrimentali loquendo,ue probarunt deinde aetamis, Siluester, Medina, Cabrer Nazarius, caete
xique Thomiliae ad s. p. q. γ q. ar. 1. 2 sicut idem Collius ada tauit libros
329쪽
i8 8 Lib. IV. Desolutione diemum in Discipulos D. Thou . di p. s. cap. I. additque eodem lib. s. disp a. cap. r. Ivorstam a linem haud
merito aliquos iniere Ioannid Turrecremata, & repetit disp. s.c p. I.& disp. 8. cap. 3. Ne dum itaque nostri nunquam censura notarunt, verum etiam suppOsuerunt ut certum particulas aliquas sanguinis vere a Corpore Christiante mortem egressi nutrimentalem saltem in terris alicubi reperiri de adorari sciit certum esse notabat etiam Baronius ad annum ηοε, de inter alia, quae adlice refert erudite Siluester noster in Aurea Rosa trach. 3. qu. 3 l. repetitquz diffusius exinde Collius lin. s. laudato disp. 8. per totam affert .etian tum a nostris apud S. Maximinum huiusmodi sanguinem asseruari,tum perextensum litteras Pij II. Pontificis Romae datas anno rq is l. respondentis asserere, hax particulas sanguinis in terris adesse, nullaten 1 Dei repurnare die. Id itaque
primum cum certum sit, nunc de secundo, quod praedistinximus, atque in poetstremo argumento proponebatur, in sequenti articulo fusius pro dignitate, materiae bistorice saltem asendum est. Onge ergo diuersa fuit i ut de secundo motivo argumenti post remi dieamus ea altera celeberrima controuersia exorta primo Barchi nonae a no r3so,&restaurata Brixiae anno Iss 2. eodemque anno reuocata Romam, .
ubi coram Summo Pontifice Pio II. solemniter ventilata fuit, Se post disputationem cur quinquaginta post annos Siluester loquitur, ubi supra in habitam per
tres nostrusae parina professores in ina rellioue Praedicatorum doctrina e tiberrimos , qui de hac re ex obedientia sui ordinis eoram dicto Pontifice disputaueraue manaanta eodem, qua in disputationa dicta erant ,scriptura maudauerunt; Sciale
verbo ad verbum eorundem scripturam porrectam eidem pio II. transcribie incipientem se: Ex mandato sanctisatis ira, Beatissime Pater, nos Fratres Oret ianis Praedicatreum F. Deolus de Brixia, F. Gabrisι de Sarebinane, re F. Vercellinur iasis 'uestu 'e. pro causa benedicti Sanemnis Saluatoris nostri est ob in die Parascever, redegimus inscriptis authoritates omnes,s' rationes,quar iupraesentia sanctitatis fraesuperioribus diebus merboprotulimur, Et paucis interpositis subdunt: Non is tindimus loqui de toralitate sangMinis essust , mirumscilicet torum christus in resurreactione reasium erit mel non totum; nec de Ianguime circumcisionis, mel aqua laterielisistis F mitibus. Sed virum rassantuini in die Parasceves Qusost reassumpto in die resarrectronis , in ινiduo mortis cisisti personalitas Verbi fuerit initar En in quo tota celebris ea longe diuersa cae aliqui putent controuersia constiterit, negantibus quidem unitam remansita ex una parte Patribus tunc Sacri ordinis Minorum, ex altera assirmantibus nostri Ordinis Prosellaribus, illisque pro se afferentibus Franciscum Matronem,quem h suo ordine solum inter eos qui semel admitterent antea in vita Saluatoris sanguine hypostatice verbo viii tum suisse pro hac sententia tunc potuisse referri demonstrat laudatus Franciscus Collius lib. T. disp. r. cap. 3. per totum. Quid vero in eadem contra uersa, tum Barchi nonae, tum postea Brixiae, vel Romae contigerit, pIacet hic
ra e trascis Potius Uram nostria historice nςc quidem scholastice ARTICULUS III.
anod x hi rica ad postremum idem argumentum artieulis ριriarit eis
controuersiam de sanguine christi in tridua .
330쪽
ν . .'amputatis ineptῆs in ithiarant*r. Art. IIL 28 a tractando materiam, quod huius loci non est, sed con digne peregit ubi supra Siluester breuiter praesenti Ioco recensere. De primo quidem Barchi nonae dissidio Gabriel Uasquet diligentissimus historiae Ecclesiasticae, rerumque Velmum Vestigator, in 3. P. disp. 3σ. ca'. q. proponens pro titulo sanguinem Christi inuum jehyrostatice Verbo, non solum dammiueret, sed etiam in triduo, . Sede as Ogolica desinitum esse,in se i d probat, tum ex verbis Clementis VI. in extra uagainti, nitenitur, de poenitent ijs & remis.
sonibus, aientisautta sa ruinis modica propter unionem ad merbum pro redem timetorius humani generis sustiebat, tum ex posteriori mandato eiusdem Clementiet VI. ad Inquisitorem Dominicanum c qui postea fuit Praesbyter Cardinalis tituIi S. Sixti) in dicta causa Barchinonensi, quam Uasquet enarrat his verbis :Praedictumsensum extrauarantis clementis V . mihi maxime pro abilem es t L Aiatio altera eiusdem clementis V . misic ad Inquisitorem F. Nisolaum Roέselli Ordinia Praeicatorum in regna catalaunia, di est in beeunda parte Dorectorij Inquisitarum
O. m. I, qua deinde haec nostra sententia maxime eonfirmatur: Cum enim quida et
I heelogus Farchinona in phιlisa conci=ne ad populum dixisset, Saneuinem christι ef
Iominpasune fuisse a diuinitate separatum, cum tamen torpus st anima inita mamisisset Verbo, praeuictus Inquisitor eam dedrinam mi haereticam condemnauit,st dema dato eiusdem clem etis VI per litteras .spsolicas libellum scilicet processum inquiis stionis, ut Siluester loquitur formauit, quem mi disse testatur Siluester tractatu ilia D s. r. 3I. eiusdemque damnationit meminit Ioannes Dominicus cardinalis insuisquasionibus cui Siluester hoc Cardiaalis titulo nuncupat, idemque Cardinalis interfuit Concilio Constantiensi anno aqI 1 postea Legatus Pontificius adis uelas Hunitas a in suis , inquam, quastionibos euangeticis in die Pascatis, atque demandata eiusdem Pontificis idem Inquisitor feciι, mi pradicta propositio retractaretur in Eccisia catladrati Sarchi nens: Haec vasquea, addens neque obstare quod ait e cardinatir Dominicus de Dominicis, qui pa lo post tempore mixit, in libro de sanguine
christi cap. 3. in fine ad mltimum argumentum dicat Decretum hoc Clemmeis . a. thenticum non es se Non obstare , inquam, tum propter maiores momenti attes aistiones, ut expendit & Ioquitur Uasqueeta tum quia, ut in rei pretatus est postea Cardinalis de Lugo in tomo de Incarnatione disp. l . sect. 7, sensus erat nouo niasse doctrinam, seu non fuisse de timum mandatum Clementis quod neque nostri sub Pio II. praesemebant, idcirco pro ulteriori declaratione diis sputantesὶ atque in hoc sensu authenticum non suisse, tum quia alioquin hunc eundem processum Barchinonensem cum iniuncta eadem retractatione affertum is E mandato Clementis recognitum & approbatum deinde fuisse sub Pio II pro subsequenti renouata Brixiae eadem controuersia, mox in eiusdem litis enarratione patebit, du interim, quae de Barchinonae actis asserebat vasqueet, legi possunt reperita similiter in Suareae tomo a. in 3. p. dispu. 67. sect. 3. V lentia ad q. s. disp. I. breradc alijs, vel ad q. I. vel I 3. p. S. Thomae. Brixiae igitur anno I σa ut sub hoc anno signatum inuenio hic in Conue tu nostro antiquissimum velut memoriae, seu historiae manu scriptum, vix, r nitente characteris antiquitate, intelligibile, pro ut tamen intelligi potest i a fronte sic habens. circa F. Iaces m de Marchia Orinis Minorum in controuersi sanguinis Iub R. F. Iacobo de Petris a Frisia ste. I 8.MU I 662.hic, inquam, re uiuiscentem denu' eandem penitus controuersiam post centum di ampli s