Defensio Arnaldina siue Analytica synopsis libri de correptione et gratia quae ab Arnoldo, doctore sorbonico, edita est an. 1644 ab omnibus reprehensorum vindicata calumniis ..

121쪽

s, Defensio Arnaldina , orasse. reus enim poterat, cum ab- Auto decreto damnare illos Attius

si ' Vtrum quoniam se in veteret amento , or in novo complures extiterunt, qui in sincepta vera de , ac pietate minimὸ perseverarunt : ct univerae pro omnibus , quibus gratiae aliquid o adjumenti. ad lutem idonei datum est, Chrsi merita profuerunt, non ut salvi essent,sed ut gratia illis ea tribuciaretur. Ex, Augustini principiis, ut Petavius docet, consequens plane est, ut Deus repraborum Dandorum voluntatem nuEam habuerit. Ergo interpretatio loci objecti Petaviana voluntatem generalem adstruens pugnat cum Augustini principiis. Nostra Voluntatem generalem excludit consentanea est igitur Augustini principiis.

. . Ejusdem & illud addere pos

senius.' Augustinus expresse ac diars. n. a. serae negat Deum omnes omnino ML

122쪽

quos ex aeterno praedesinavit. Et postea. ' diuocirca ex mente illius a I. -υseverandum est reprobis in massa '' δ' damnabili derelictris Deum auxilia

quaedam gratiae velle concederesine dandae gloriae voluntate. Si negat Augustinus omnes omnino Deu

salvos velle; si ne eos quidem sal vos velle concedit, quibus uti minime pr destinatis gratia sine dandae gloriae voluntate datur: p gnat ergo cum Augustini princia Piis generalis illa Dei de omnium ac singulorum salute VoluntaS. Sin addimus praeterea dc illud:

b Ut de cujuspiam. e Patribus sen- b Ibἰdem tet; praecipue illud intuen- si νε

tentia constet is praecipue M. dum est , non quid uno, alterove in loco quasi obiter in jecerit, sidqπη sit per ejus scripta continens ,

ac perpetua doctrina: an ad Pet vium refellendum vel unius Peravit non sufficit auctoritas nam ad adstruendam voluntatem g neralem unicum ex Augustino

locum depromit; neque enim

123쪽

sse Analytica syno s. seculi pompa, o deliciae es curio-

fraus interibunt, se secum ad interitum trahunt amatores suos. A quo isteritu, hoc est, paenis sempiternis, Deus misericors volens homines

liberare, sisibi ipse non sint inimiaci, o nom re ant misericordia creatoris sui , misit unigenitum lium suum, hoc est, verbum siuum. Quem locum propterea descrip si, ut appareat quam infirma sit Minops adversariorum causa, quae non siis ex Augustino praesidiis muniri possit. Loca hinc inde sparsa in quibus ne nostra quivdem attingitur quaestio , Corr dum & expiscantur , apertissimis que rem ipsam distincte ac

dedita opera explicantibus comtra communes rationis humanae regulas objicere non erubes

cunt. Sed unde depromptum est id quod objicitur ex libro sub annum 4oo. edito, id est , annos duodecim antequam Augustinus adversus Pelagianos dis-

124쪽

putare caepit. Quo tempore cum res ad gratiam & praedestinatio

nem attinentes nondum explo-

rasset, neque scripturas ea dilugentia perlegisset, contulissetque, quam postea adhibuit, cum exorta est nova Pelagii quaestio; quis miraretur si in alia fuisset opinione, ac postmodum re diligentissime examinata fuit 'quid si cum his omnibus conjumgitur Augustinianae orationis o casio ξ Agitur de rudibus, agitur de Catechumeno ad fidem scistcipiendam invitando pellicie doque: nec locus objectus sicia omnino est quam exhortationis formula. Quid autem absordius

est quam ex oratione ad rudes& Cathecumenos veram de qua

stione dissicillima scriptoris seri

tentiam petere, hoc est , de equaestione, quae nec apud PI ex Christianam plane wCr , tractatur : vix in libris Pol Crecis & Dogmaticis r ut CXQt a

125쪽

sse Anal Pa s M s. ' diculus is qui plebem imperial tam exhortans m sterium prae . i destinationis crude exponeret s. ita esset multb absurdior , qui ex oratione populari, in qua libero arbitrio multum tribui so-i let, hortantis de praedestinatio-i ne sententiam elicere conare- 1 tur, vel Certas locutiones ut li- , bero arbitrio plus faventes quam gratiae nimium urgeret.Quae cum, ita sint, quis non rideat Pet vitam serio coneludentem

his verbis Aura ni perspicue se, quitur Deum vesie, quantum in sei est, ab aeternis suppliciis omnesis homines eximeretroptereaqueChrias sum e caelo venisse. . . . Etenim quis Deum in ut vesie homines libe- . rure, se ibi velint, se nis volun- tuti illius re antri apertesigni caci velle omnes salvos esse Deum ,

i quantum es in i or ac si qui funei Iereant, non quod ille voluerit s Dd quod si recusarint , in eam. O mitatem incidisse. Certe repre-

126쪽

versus Deum contumaces, ac refractarii fuerunt, ideo ab salute putat excidisse, quod invitanti se servare volenti gratiae restiterant. Sic ille causam inopem talibus praesidiis tueri coactus est, quod fi miora non suppeterent. Majoris rtasse fuisset prudentiae de Augustino penitus silere, quam infirma & levia producendo

causae imbecillitatem prodere. Quamvis ea quae ante a nobis observata sint, ad argument tionis Petavianae vim frange dam plene sinciant , Iocutio tamen objecta non ejusmodi est ut voluntas generalis ex ea CO cludi necessario possit. Tota ejus vis in hac una propositione existit: lens liberare homines, nisi re Vant misericordiae credioris sui. Propositio exceptima es ut a logicis nominatur s id Cono caeterat ejusdem genCxiS , in

simplices includit ; quax in P

127쪽

rna est: volens liberare non resistentes: altera 3 nolens liberare re-

μηres misericordiae divinae. Ut cum dico volo pecuniam daremnibus amicis meis, nisi divites

Ilit, idem plane est ac si dicame

flemni am dare volo pauperibus semicis meis : nolo dare divitibus, ut docent Logici. Ergo cum propositio objecta duas illas Contineat, quas expressi s quaero ex quanam voluntas liberandi unuversos homines eliciatur : non certe ex prima, nam omnes qui Deo vocanti semper obtemperant , nunquam resistunt i, hi r vera liberantur ; ergo CX altera.

sic itaque Potavius ratiocinari debet : qui non vult liberare a suppliciis homines miseri cordiae divinae rosesentes , is quantum est in se 'vult eos esse salvos: a

qui Deus non vult liberare a suppliciis resistentes misericor diae divinor: ergo eos, quantum

est in se vult salvos esse. Quae

. F ij

128쪽

Ioo Defensio Arnaidua .

absurda est argumentatio. Nam propositio prima, in qua nititur, bconstat ex terminis pugnantibus inter se se. Ut igitur in rigido verborum sensu penitus inhaere

mus, Voluntas genera is nunquam inde extunderetur. Quamquam his propositionibus & aliis ejusdem generis, quae saepe apud eos ipsos occurrunt, a quibus voluntas generalis excluditur , nihil significatur aliud, quam sua quemque culpa vitio interire ; eos qui ad fidem vocantur& ad justitiam, perire qudd resistant Deo vocanti sive per beneficia externa, sive per interi ra; vocatos 3c justos perire, quod justitiam quam divinituS a re rant, propria voluntate amiserint. Hos omnes demum cum Deus salvos velle populari & trito se mone dicitur, semper propria loquentis sententia spectari debet. Si voluntatem generalem admi tit, ista locutione voluntas ben

129쪽

Isse Analytica synolsis. IOIplaciti; sin distincte exclusit in aliis locis, voluntas signi destignatur. Itaque non exlocutione trita &usitata apud omnes. petenda est auctoris sententia, sed potius ex perspecta auctoris se tentia definiendum est, quid istae locutiones vulgatae apua auctorem significent. Hanc regulam sequuntur qui nihil in auctore quaerunt, quam propriam aucto ris sententiam. Soli declamato res & Sophistae non sequuntur, quoniam in auctore non quid ipse senserit, sed quid eum se sisse velint, expiscantur. Antequam Augustinum dimit is, nostrum de ejus sententia judicium virorum gravissimorum auctoritate confirmabo. Abbas Germanicus Benedi tinos propterea maxime Jansentani criminis reos fecit, quod ad loca a se indicata voluntatem generalem non adscripserint. Nec consideravit par esto LoVa-

130쪽

niensium crimen , apud quos inulla quoque extat anno latio ide voluntate generali.Plus etiam Fab iis factum est, quam a Benem .

dictinis. Nam cum isti ad c put decimum quartum libri de

Correptione & Gratia tantummodo loca finitima indicaverint

Lovanienses adscripserunt illud eo ule Scholia. In his Scholiis Pelagius sententiam ostolicam

omnes salvos esse velit, modbvelint. ipsi Augustinus contra ut Pelagianam interpretationem

refelleret si1bjecisse Catholicas

Aliam sententiae Apostolicae imterpretationem apud Augustinunullam agnoscunt. Idcirco quartam de voluntate antecedenti ex Damasceno , quintam demum de voluntate signi sumunt exprima & secunda responsione ad objectiones Vincentianas : ut si

Voluntatem generalem in operi- i