Defensio Arnaldina siue Analytica synopsis libri de correptione et gratia quae ab Arnoldo, doctore sorbonico, edita est an. 1644 ab omnibus reprehensorum vindicata calumniis ..

91쪽

si. Defensis Arnaldina, sua ' nonne ubique Deus illa voluit

praedicari '

Ecce inter caetera locus ille nus est, ad cujus marginem Benedictini debuerunt adscribere: NOTA. Deus vult omnes se singulos homines salvos esse, quia mam

ala sua jussit ubique praedicari: non

ρmnes tamen salvi fiant, nec ejus mandata ubique praedicantur : es igitur aliqua Dei voluntas inanis, irrataque se decretum in Pax

Quia Benedictini non adscripserunt, idcirco ab omnibus Jan seniani habeantur, id est, plus luam haeretici.Si quis contra tam ipertam, justamque sententiam licere audeat, sit & ille Janse nista & plusquam haereticus. Si Abbatis liber e communi cael rorum id generis naufragio pos

sit tandem aliquando emergere; laudabitur apud ultimos nepotes, ut spero , eximia Germanorum nostri temporis in ratiocinando subtilitas. Eritque monimentuim

92쪽

sse Analytica Sinops . Perenne in quo velut incisa Minsculpta legi possit ab iis omni

bus , Aut possunt legere: & quo

Convincatur, quae non satis cre

dula solet esse, posteritas. Sed ut serio loquamur, non cogitabat bonus Abbas quid scrib ret, cum e selectis Augustini tectimoniis hoc selegit. Tyronem puderet vel in scholarum ten bris proferre, quod Abbas inter Abbates Germanos prastantisti must sic enim in epistolae titulo pol situm est in in luce & conspectu

totius Europae tam graV m prae sertim accusationem instruens .exponere non erubuit.Quis enim

vel inter primos Theologiae Tyrones ignorat praedicationem mandatorum ac Evangelii, ad omnes & singulos pertinere Z L

gem naturalem a natura omni

tas insitam esse, quam peccat obscuratam Deus ubique praedicari jussit : camque praedicatio em appellari solere gratiam e

93쪽

64 Defensio Arnatrina, .

ternam ; quae Omnibus gener

tim proposita, sive per ministros Dei, sive per praeclarum naturae ordinem ex quo facile intelligitur Creator, ut ex cognitione, Creatoris primum hominis in eumdem ossicium) non aliam tamen in Deo de salute omnium

& singulorum voluntatem significet , quam quae a Theologis voluntas signi dicitur quam tumpe est ab Abbate praestantissimo ignorari, quod notum est Tyro nibus. Ita statim responderet vel mediocris Theologus, qui .

ne locum quidem legisset apud Augustinum. Adeo facilis obvia est responsio. Quid si l gisset locum, ut est apud AuguLtinum Z rideret profecto simplicitatem Abbatis GermanicI. Augustinus explicans illud Psal

mistae, Ne absicondas a me man

data tua, sibi opponit quod ab Abbate objicitur. Sed qui ta dem sunt a quibus abscondit man-

94쪽

me Analytica Syno s. es

ata sua ' non illa ubique Deus voluit praedicari 2 mox subjicit: utinam quam multis clara sunt, tam multis cara sint. Nam quid est clarius, quam, diliges Domi

num Deum tuum ex toto corde tuo,

o ex tota anima tua, se ex tota mente tua , o diliges proximum tuum tanquam teipsum 'in quibus duobus mandatis nota lex pendeto Prophetae. Et quis est quem lateant ista mandata ' nempe se om-uibus Fidelibus, optarimis In μ' delibus nota sunt. Est nihilominus peculiaris quaedam mandati cognoscendi ratio, quae cum minume sit communis omnium, oram do postulari debet. Recte itaque dicitur Deo, incola ego sum in te ra,ne abscondas a me madata ma. Merito namque absconduntur eis, qui non sunt incolae in terra. Haec enim mandata es audiunt, non sapiunt, quia terrena sapiunt. inuorum autem conversatio in caelis est, in quantum his conversan

95쪽

eis mandata Dei

incolatu liberentur , diligendo

Deum, quo in aeternum erunt s

o diligendo proximum, ut illic sit ubi se ipsi erunt. Ecce integram Augustini sententiam ; ex

qua Voluntatem generalem eli

ciat bonus Abbas, si possit. Non

potest aliter quam hoc argumento. Eos omnes Deus vere M proprie vult salvos esse, quibus mandatorum cognitionem dedit, aut mandata praedicari jus sit: atqui Deus omnibus M si gulis vel mandatorum cognitio nem dedit, vel mandata praedicari jussit; ergo Deus omnes& singulos vere & proprie Vult salvos esse. Prima propositio VC-ra esse non potest, nisi vel Cum Pelagio dicamus solam cognitationem sufficere ad salutem Consequendam nam ut Anonymus definit, qui in eadem Schola n

96쪽

e Anal tica Ρno s. 67tus est ac Abbas, id enim probat clarissime perfecta principiorum utriusque consensio salutem velle, es media praebcre qμα ad alutem consequenda sussciant in vel omnibus quibus datur mam datorum congnitio, dari simul media ad salutem conseque dam sussicientia, primum est dogma Pelagii prolcriptum ab E

clesia: alterum pugnat cum Au

gustini principiis ut deinceps

constabit: sic talia Sc inanis est Abbatis conclusio.

Quod ultimo loco posuit Abbas , ex libro L. de peccatorum meritis n. 26. non est magis ad

Augustinus adversus Pelagi

nos justum omni peccato carere assirmantes disputans cum volu tatem humanam gratia adjuvante

divina, inquit, sine peccato in hac vita possit homo esse, cur non sit possem facillime ac veracsemeresondere , quia homines nolunt.

97쪽

Quid ex hoc loco conclud xe velit, divinare non. possum .. An forte voluntatem generalem sic ergo ratiocinatus est. Homo gratia adjutus potest sitne peccato osse, & tamen non est sine peccato , quia non Vult : ergo Deus . omnes & singulos vult salvos

esse. Connexionem anteceden

tis cum conclusione subtilis Abbas , si1 ita videbitur, explicabit:

nostram enim hoc loco DOS co fitemur ignorantiam. An forte gratiam communem, eX qua Voluntas generalis quoquomodo

elici possit 3 sic ergo debuit x

tiocinari. Homo gratia adjutus potest esse sine peccato, non est tamen quia non Vult : ergo gratiam semper habet. Eos omnes Deus vult salvos esse, quibus gratiam largitur : omnes ergo sine exceptione vult salvos esse, qui gratiam dat omnibus & singulis. Ita, ut ego quidem existimoratiocinatus est Abbas, neque

98쪽

enim aliter potuit voluntatem generalem ex Augustini verbis

extundere. Sed in argumenta

tione Germanica nihil est sani. Nam primi argumenti conseia quentia falsa est, quam Augustinus cum in pluribus locis, tum in eo ipso qui objicitur, nominatim exclusit. Verba ejusdem, quae proxime subiiciutur vel non

legit vel dissimulavit Abbas. Siane praejudicio diligentioris inquia sitionis homines quod justum in nolle ait , sive quia latet an jV m sit, sive quia non delectat.

Tanto enim quidque vehementius volumus , quanto certius quam bonum sit novimus, eoque delectamur ardentius. Ita infirmitate ignorantia voluntatem vel a bono faciendo vel a malo Vitando deterreri. Mox addit id sine

gratia non fieri. Causam vero cur gratia careant homines in

ipsis existere, hoc est superbiam, vel ut in aliis locis passim tes-

99쪽

o Defensis Arnaldina, latur, culpam sive propriam sive originis. Ut autem innotescat quoa latebat, se suave flat quod no/delectabat, gratia Dei es, qπη hominum adjuvat voluntates: qua ut non adjuventur, in ipsis itidem icausa est, non in Deo ; sive δε- inandi praedesinati tpropter in quitatem superbiae e contrasuam superbiam judicandi es erudiendi, s lii Mi misericordiae. Ergo ex principio Augustini concludi

nullomodo potest gratia communis, quae ab eo & hic & saepe alias rejicitur ; tamque comsidenter ut in duodecim Fidei Christianae capitibus primum hoc numerare non dubitet ' scimus rgratiam non omnibus dari. Secundi quoque argumenti prima propositio falsa est in primcipiis & Augustini,& eorum quo que Theologorum quorum testumonia postea proferam. Nam ex omnibusDei donis perseverantia sola homines ad salutem a ter

100쪽

nam perducit. Solis omnibusque electis dari perseverantiam Augustinus docet. Ut ex mediis fini conducentibus certa in eo , qui utitur, voluntas ejusdem finis necessario concludi possit; necesse est media ipsa cum fine

necessario conjungi : ut probabiliter concludatur, necesse est

saepe vel aliquando conjungi: vel talia esse , si nempe media alteri ad consequendum finem exhibeantur , ut nihil omninodest eorum omnium quae necessaria sint ad obtinendum finem. Gratia quae datur homini minume electo, Praedestinationem

Omnino gratuitam esse statutumus ) cum aetarna salute numquam conjungitur, quae qualiocumque sit numquam adjun tam habet perseverantiae gratiam , eamdemque plane necessariam, ut obtineatur salus: e

go ad voluntatem Dei de salute eorum ipsorum quibus datur,