장음표시 사용
171쪽
sve Milytica syno s. res Inquit Magister i. i. d. Q. ejusque
interpretes : eis uti icuntur Dei voluntas, ideoque Ma sunt Divianae voluntatis : non est tamen i relligendum Deum omne illudfieri velle, quod cuicumquepraecepit, ves
enim Abrahae immolare tum nec ideo praecepit ut ferrasse ut Abraia Maretur des. Fecit ergo ur Α- brahamus vellet filium Occiderea nec tamen voluis ut occideret.
SiC ruit argumentatio Petavit: quam Prosper ipse funditus everriores in collat n. 3s. ω μ. r quira- m. μ- ubi feri Deus miserit, Dod homines facere dest volente vola runc Christo Apostolis praeciuPieram ux gentes universas doco rcnc Zc baptis rem accensa est in cor bus eorum inextinguibilis m Orit' is, q- ardentissime vel-
172쪽
quid non ex Deo hanc voluntatem habebant, quod etiam forum optabant ad si dem corda convertere, quos occulto judicio Deus Evange lium tunc nolebat audire' Alia id generis exempla plurima deinde profert. Quae vero addit Petavius tanquam Prospero: Voluntas Deis ut in
bona voluntate maneant etiam illi:
non extant apud Prosperum; i signi temeritate ex proprio cerebro deprompsito Qua in re d pliciter ab eo peccatum est, I quidem quod ista finxerit : P. quod pugnantiaProspero non dubitaverit supponere. Quid enim ineptius: quid magis repugnans , quam illud, voluntas sDei , ut is
bona voluntate maneant etiam Eliqui in profanos errores, aut in damnabius mores irrevocabiliter transieran Zsi transierunt, ergo jam mali. Deum autem velle, ut mali permaneant in bona voluntate, qua carent;
173쪽
υιυ Ergo, inquit, qui manere nolunt, Pet Vim. Mu contra Dei voluntatem nolunt. Probium inde vult illos manere, se quodin-j δε sequitur, salvos feri. Hoc quia
ρ Mai dem ex saperiori sententia conia istas cludit, quam apud Prosperum tare negavi. Ideoque coniuetas xemni potat ejus conclusio. Quia tamen occurrit alia non multum dissimilis: Dei ergo voluntas est ut in bona voluntate maneatur ; bre-
. in Viter respondebo. Sed quid opus ostὸ cst pluribus Z Turpe est Theolo ,1' Sum veteranum in voluntatistito; Vocabulo ludificari ι quod bina iovis viam in scriptura , a Patribus &j, Theologis usurpatur, M pro V us luntatis actione , & pro Volum' ιιι talis signo. Nam id quod sui esse
in nobis signum voluntatis, inquiti S. Thomas I. p. q. I9. a. H quar que metaphorice in Deo voluntas is dicisse secundum iEudMatth. L fiat volontas tua in coelo dc in terra. . . nos prurie dicta vocatur ve-
174쪽
14 , Defensio Arnaldina, luntas beneplaciti: viluntas auten metaphorice dicta volu assim. Contra hanc voluntatem , quae non est proprie in Deo , multa fieri concedunt Theologi: con-.tra Voluntatem proprie dictam
quidpiam fieri negant. Hinergo
voluntate signit vult Deus uro
nes bene agant, ut justi perse verent , ut omnes salvittat, quia praecipit, hortatur, admonet, pluribus beneficiis externis& interioribus. adjuvat. Q niam verti ex Prospexi verbis nihil amplius concludi necessarib, potest , nec etiam debet, cum distincte doceat' solos electoς Deum salvos esse velle, ideo pri sextim, quod ejus voluntas se per sit efficax, neque irrita & in nis esse possit: concludamus P tavii conclusiones & vanas esse M inanes. Addo ejusmodi sententias, quae a Peruvio ridicule objiciuntur, occurrere apud eos
ipsos; qui e Scholasticis clarius
175쪽
. sve Analytica S nobis. tiri & distinctius voluntatem gen lem excluserunt. t Extremum denique est illud a Petavit. Eadem se in respσnsioniat. bus aliis Prosper tradidit, praesema tim in xii. in qua voluntate sua, non Dei cadere reprobos, ac non γ perseverare dicit. Tot in paucis verbis sophismata colligit, ac si passim in toto illo Libro x. uto artem ratiocinandi dedicisse vi-- ς'ur, cum Augustini causa de- ditaque quam in Libro
ui superiori defenderat , ad comii tifariae desensionem postmodum ea accessit. I Sic cogi debet argumentatior Petaviana : voluntate sua, non Dei, cadit reprobus: ergo Deus, vultuimprobi perseverem.Quyde, non inimis absurdum est, quam si ita concluderem : ptopria V a, lantate , non mea Petavius prili mam de Ariana Patrum Ani , Nicaenorum haeresi sententiam, sitam utcumque emendare C
176쪽
natus est ergo volui ut in prima it Ia sententia perseveraret. Vel pro pria Voluntate , Donsi hominum, Deus Sanctos suos sanctitate demiraculis ornavit .ergo ut ornaret noluerunt homines. An Petavius Theologus illustris ignorabat, quod notum est Tyronibus, velle inter & nolle, sive inter
voluntatem rei faciendae, & vin luntatem rei. non faciendae me diam permissionem intercedere, quae neque est voluntas rei faciendae, neque voluntaS rei non faciendae 3 Permittit Deus ut d mum reprobati cadant: non Vult, sive ut cadant, sive ut minime cadant. Non quidem ut Cadant, cum non possint aliter quam peccando cadere, nec pCCCatum Deus ullomodo velit: neque s militer vult ut minime cadant,
quos cadere permittit. Unde Sin Thomas I. P. q. I9. a. M ad 3- Deus igitur neque vult maia fieriί neque vult maia, non seri , sed
177쪽
vuli. permittere mala feri. Duo irerum loca Prosperi objicita L. 43 Ide Incarnatione cap. 'F. quae non tam exhibebo quod difficultatem ullam habeant' , quam ut magis appareat infirmitas causae Petavianae. In Libro Responsionum ad capiamian Gallorum , inquit Petavius -n. 3. octavam horum objectionem propoclis ejusmodi : quod non homines velit Deus salvos fieri , sed certum numerum praedesti natorum. Haec germana es --
g ini , s Armacano creditur, sita Jansenium appellare solet) vianio ; nusiam omnino voluntatem in Deo esse alvandorum aliorum, praeter praedestinatos. Itaque concedi a
Prospera illud oportuit, qui hoc uis num puderet, ut verum s liquiadam Augustini Doctrinam ad morat. Cur igitur non ei, quod objectum erat , assensus es, nisiquod contrarium iEi Augusini sevientiae e judicabat Z Omnium, ait in
178쪽
isc Dcfensio Arnalina, ii responsone Prosper, cura est Deo: is & nemo est quem non aut Evamo felica praedicatio; aut legis tesis lificatio, aut ipsa etiam naturam Conveniat. Sed infidelitatem is hominum ipsis adsci 3bamus ho- is minibus : hdem autem donum ti Dei esse fateamur, sine cujus, gratia nemo currit ad gratiam. Ex hac restonsione necesse est v luntatem adscribi Deo, qua omnem homines , quotum in 'sos, ad dem es mutem conetur adducere. Etenim curam omnium esse Deo
trium WFrit: tum se cujusenodi ura ista sit, o qui Mi illi omnes,
explicat c. Curam ostendunt f quentia non abam esse , quam ut eos ad idem, o Myus fructum, ter nom vitam provehat. Eo qu)pe pertinet Evangelii praedicatio, ac legis res catis, o natura comremplatio. Mox addit. Si nollit, ν paucos, allicere, falso hanc in isto curam omnium esse dicerer, ex
qua salvifica bonitatis e media su
179쪽
e Analytica Synopsis. IsIEx his Petavit verbis facile
cognoscitur , quantum valeat apud homines praejudicata opinio.; quae ut animum occupaVit, lucem mutat in tenebras, & wnebras in lucem : res mani festas intueri non sinit, si praejudiciis repugnant: obscuras illustrat, si Conveniunt: omnia denique confundis.Ad haec persaepe accedunt& dissimulatio mala fides. Negat Petavius id quod a Gallis objiciebatur Prosperum concedere. Ut judicet Lector, Responsionem Prosperi subjicio.
Si circa unimestutem generis hu- P Upir mani salvandam se in agnitionem veritatis vocandam , ita indisserens per omnia saecula asserenda est voluntas Dei, ut usiquequaque neminem hominum praetermisisse μοι
Metur ; impenetrabilis judicioram Dei altitudo pulsatur. Αιare enima in praeteritis saeculis dimiserit gentes ingredi vias suas ; ac
180쪽
& non fecit taliter omni notioni & judicia sua non manifestavit eis : dc cur aliquando b qui non populus, nunc autem p pulus Dei sitit & quorum aliquam is do non misertus est , nunc a tem misereatur i ct ubi dictumo es ς non plebs mea vos, ibi vo- Rom. ρ. centur filii Dei vivi : o quare - 4 quod quaerebat Israel non' sit
consecutus, electio autem consecuta est, caeteri vero eXcaecati
sunt: imposs)ibile es comprehendere , , periculose curiositatis est
quirere : cum tamen, quod nullast apud Deum iniquitas , nemini: liceat ignorare et nec alia gratia , - aut alia I de, quemquam hominum sive ante segem , e legis tempe- r in catum esse credendumsit, . quam hac eadem perquam Dominus
nosterIesus Christus sicundum consilium voluntatis suae in ne haec orum venit quaerere, essisum facere quod perierat. Eos vero