장음표시 사용
541쪽
sse Analytica Ρην M. q9 vios; & ipse quoque maximi nominis ) auctor praecipuus fuit .
non aliter loquuntur, ac LoVanienses. Nam ad assertionem se-Cundam, eamdem Voci notionem subjiciunt. a Susticiens auremi Dei auxilium est praeter quod ex parte Dei non est aliud necessarium. Edit.Paris. Ad decimam quartam vero: μψ' k66I , Nam neque induratus converti b ybidfm. pqtes Wisi per gratiam auferentem p. δ δ' or tribuentem cor carneκm, q am utique, quandiu induratum est, non habet : neque excaecatus ad pi- cere potest tamen veritatis, visi per gratiam tenebras ejus illuminantem, se velamen de conde ejus aufere tem : quam similiter quam tu excaecatus est non habet. Neque in
desis quisiquam credere potes, ni
per Daciam, qua cor ejus ex in E litate ad I dem mutetur. α amgratiam eum non habere, dum in
desis manet, per icuum est. Si ergo donum Dei non habet in Glii , quomodo dicendus es habere
542쪽
s r. De ensio Arnaldina, si ciens auxilium t ad salutem ex partie Dei, cum absique dono Fidei ηρη po t esse fidelis ' x. Sic Academiae celeberrimae de gratiar sussicientis nomine sentiebant & loquebantur sub finem superioris seculi, quamquam pri dem obtinuerat in Scholis Tho-misticis , ut Lemosius si1pra testa tus est. Scriptores quoque hujus saeculi gravissimos non pro fero , vel quibus eadem vox displicuit, vel qui ambiguitate no
bo, quod maximi apud sapientcs dcbet esse ponderis, Vocem in Scholis ab uno & altero fe
me saeculo tritam nondum transscto ad usus Ecclesiasticos.. Neque enim apud PatreS , aut Ve torcs Scholasticos occurrit, neque extat in Concilio Tridentino, neque in superioribus ullis, aut posterioribus, neque in decretis summorum Pontificum so
543쪽
stae Anablica Ρηysis. 49; ICmnibus, neque in Episcopaliabus judicis , institutionibusve,
ne in recentissimis quidem Ar- .chiepiscopi, sive Parisiensis, sive
Remensis ; quamquam nec proprius locus defuit, nec occasio. Sed ut erant doctissimi ambo& in Ecclesiae doctrina versatissimi, Fidem Catholicam verbis Eccle- 'siasticis ςxprimere maluerunt, quam Scholasticis : cum pinsertim gratiae sufficientis nomen non ignorarent & novum esse Mambiguum ; aliterque a Vulgo, aliter a Theologis usurpari; istos quoque, sic jam convenire de
buli tota re dissentiant. Quod paucis explico.
De notione vocabuli Nomistica.
AUxilium stifficiens generatim dicitur, id quo possu
544쪽
Defensio Arealiana, xilium ad orandum sussiciens, id quo postamus orare : auxilium sussiciens ad fidem , ad amorem Dei, ad perseverantiam, id quo
postumus Credere, Deum ama-- re, Vel perseverare in bono. A que est haec notio generalis, in qua facile conveniunt omnOS :sed quam aliter Thomistae, aliter scientiae mediae defensores imterpretantur.
Nam quod Thomistar maeresessiciens appellant , id omnia quae ad agendum necessaria sunt minime complectitur : hoc est , non includit decretum absolutum Dei, vel praemotionem Physicam , quam omneS ad ora dum , ad credendum, ad omnia pietatis opera; quam Uno Vorbo, ut gratia sussicienti bene utamur, omnino necessariam esse existimam. a Disput. Auxilium Dei, R inquit Franciscus Comes, quod appellatum siens, non vocatur sussciens ex eo,
545쪽
habendam illam operationem, ad i 'quam ultimo ordinatur; quas non edit.Lugd. ii aliquid aliud nec narium, nisi μ' /βῶ-
quoa non apsonatur impedime tum. Pro quare perpendendum est nos loqui in praesenti de auxilio
susscienti Neologice, sicut Scholas
tici loqui siolent, se non grammaticaliter. Ita Theologice appellari ait, quia homo eo mediante redditur susticienter potens. Alvares Dominicanus L. f. de Auxiliis h scribit auxilium non bnonullis minime videri sufficiens, 7θ ' δ' nisi ejus odi sit, ut omnia .qVae ad agendum necessaria sunt complectatur. Θιidam ex imant, quod ut auxilium gratia dicatur vere sufficiens, quo pol sit credere, diligere , aut perseverare necessarium es, quod si ita sussciens, ut ex parte principis activi, 'e eω
parte praevenientis auxilii, nullum aliud auxilium sit necessario prae- requisitum, ut actualiter credat,
546쪽
496 Defensio Amal lina, dici at, aut perseveret. Sed ut
postea admonet:* contrariam siententiam docent omnes Doctores ,
qui sientiunt praeter,auxilium praevenientis gratiae, quod tribuit ho- .
mini posse credere, posse diligere , aut posse perseverare, necessarium esse aliud auxilium es Pax praeve
nientis gratiae, quo Deus efficit , ut homo acti ualiter credat, diligat, aut perseveret. Posteriorem sermientiam pluribus deinde 4 argu gumentis concludit.Haec est doctrina communis Thomistarum , ut plura ad id probandum testimonia prorsus inutilia videantur, cum res nota sit de manifesta
Sic equidem sentiebam, cum ad alia properans pauca haec in
chartam conjeci, magis ut ne rem omnino praetermisiste viderer, quam quod in notis & obviis diutius intuerere necessarium exi
stimarem. Sed jam sentio nihil tam apertum & manifestum esse,
547쪽
five Analytica Ρην s. quoci ab Anti jansentanis impune negari ; nihil tam falsum , quod omni pudore posito assi
mari non possit. Nam Anon mus δc recens historiae Jansieni nar Scriptor cujus in prima defensionis nostrae parte mentio facta est 3 ignorantiane, an certo, definitoqueLectoribus imponendi consilio, definiant qui noVCrunt hominem; ut imperitis persuadeat Amaldum re abjecta n dum & vacuum gratiae si cientis admisisse nomen, notionem
suffcientis auxilii Thomistis at tribuit plane Molinisticam Ea est Anti jausentanorum plerorumque ratio & vere Circaea Vis, ut, eventus humanos, opinionesque
arbitrio & convertere cum lubet.
Cum enim adversus Thomistas disputant, gratia sussiciens Tho- mistica manifestam anti logiam includit, solo nomine sussicit, reipsa non sussicis, cum ea nemo
548쪽
Ie myne Doctoris quondam Sorbonici, quem Ar- naidas in Apologia pro S S. P tribus egregiἡ resutavit.
bene utatur, nisi decretum absolutum & praedeterminans antecessit, accedatquePhysica quaedam motio, ut Lessius in disputatione Apologetica passim & caeteri deinceps argumentantur. Quam opinionem plurimi cum nihil humanae libertati relinquere , tum perparum differre a CaI-viniana definiunt. Jam Vero novus Anti jansentanus Thomistas o Calvinianis subito & inusitato miraculo Molinianos facit, eorumque opinionem cum Moy-nia confundit, sive quod idem ferme est cum Molinistica. Sic Thomistas facilitate incredibili
Vertunt in contrarias species eos que modo in Theatra Calvinia na deportant, modo revehunt in Molinistica, cum id exigit ratio causae & temporis : ut Tho mistas non ob aliud, quam ut Molinistarum nutui &jarbitrio serviant, factos esse diceres. Sed Anonymum mira dicen-
549쪽
tem audiamus. Iuxta Thomsas, inquit auctor gravissimus, cum a Ni'. s.
quis gratiae excitanti non resistis, Anguiari Dei benes icio gratia es L ss .cax velis es perficere certio me iam gieni semper consequitur, quam propterea subsequentem appellant:
ita ut gratia sussciens, qualis ab isdem utuisset, persi a potes
tioni venandae, vel efiiendi oporis, sid obtinendae gratia incari, ad id necessariae, se cum potentia proxima, complectaque conjunctae. Haec est L ctrina communis spem petua Thomsarum, ex qua iureia igitur gratiam susscientem T. mi cam rei i s cere, in eaque potestatem boni operis, quod tamen minimes, proximam, late ames ab utam contineri. Δ uam ' Vm vero ad Amaldum at inbi, Sy V 'gratnam banc pectat irae, uti jam
notum est, velut Molinisticam, otiosam quidem aliquando, ac per om s talem nihilominus, ut ei mo-
550쪽
suo nefensio AEL. inna, b duo assentiatur , modo residat volun-τas. Thomistas quos sectae principia , se argumentum gravist mum , quod inde adversus gratiam
praedeterminantem con sciunt adversarii, ad opinionem contrariam impellere videbantur, in hanc propterea descendisse ait, quod gratia vere & proprie sitfficienti sublata nec culpari ponsint qui mandata Violant, nec juste puniri. Bonum est diutius ViVere, quoniam nova discum tur in dies. Antea dixerat , Arnaldum in justis peccantibus, ut in Petro, gratiam agnostere, quae appel
lari possit Thomistice sufficiens,
nec de potestatis proximae vocabulo eum vehementer laborare:
quin &in ejusdem praefatione indissertationem Theologicam quadriab Ain ta pq ritam Ocultionem extare Tho differt tist plene consensierint quo possint se