장음표시 사용
651쪽
sso Defensio Amalaeua, ageretur s se , quamvis
in Oma, tamen deficeret, ne-. adversitate aliqua vincere
tur. . . . Fortismo itaque permiser facere quod vellet: infirmis servavit , ut i o donante invictismequod bonum est vellent, se hoc δε- fierere iκυiιtisme nollent. Auxi lium efficacissimum S , ut appetilatur ab Augustino, invicti stimum, insuperabile se indeclinabile facit ut jam Sanctis perseverantibus
non relinquatur Coluntas scar sive,
quod idem plane est, ut Sancti jam per liberum arbitrium perseverare si1mpliciter non dicam tur. Angelus bonus ab Augusti,no Sc saepe de simpliciter dicitur - nec aliter iti toto libro uspiam)perseverash per liberum arbitrito. Non habuit ergo gratiam illam efficacissimam de invictis ita mam, sive auxilium qito: ita solum habuit auxilium si o. Neque enim aliud apud Augus-- tinum extat, quam duplex a n
652쪽
e Analytica Syno s. UIbis Commemoratum, quo dc nequo. Ex quibus conficitur auxi lium, ne quo, plenissime sessiciens fidisse, & tale, ut omnia ad agendum necessaria complecte
3'. Novum argumentum exsuperiori loco depromitur. Au- xilium sus triens & potestas agem di idem significant. Vin cientis , ita quoque potestatis duplex est notio; Thomistica, & popularis. I homistica est potestas nuda Msimplex, quae nisi accedat aliud, idemque necessarium ad agem dum & cum actione semper conjunctum, nihil agit. Popularis est potestas explicata & expedita , quae nulla re ad agendum necessaria caret. Auxilium sine quo Augustinianum, popularem hanc lenissimam potestatem contulit homini integro & Angelis , non Thomisticam, ut ex allato testimonio liquet. Nam auxilium, sine quo , perseverandi
653쪽
Potestas, quam homini jam lapso minime tribueret auxilium , sine quo, non est Thomistica , cum isto genere auxilii conjunGi ta, nec ab eo separabilis, ut Tho-
mistae confitentur ; ergo popula'
xis & plenissima illa, cujus ante i memini: hanc igitur apsam ho- η
mini innocenti contulit 3c A gelis omnibUS. Quarta q'. Augustinus, quod inpruratio. mis observandum est, Sanctos iidcirco per auxilium, quale damo concessum est, jam pem severare non pesse ait s quoniam, si tum tribuerexur, aut non ves- llent, aut non ita vellent ut possent. Nam consequens est auxillum,
654쪽
e Analytica Syno s. 3 93η ne quo , tale fuisse, ut per illud
solum aut vellet homo, aut Volendi & plene volendi potest tem haberet plenissimam. Si enim ad volendum opus erat auxilio per se efficaci, ut jam opus esse Augustinus testatur; par igitur est hominis innocentis Mlapsi conditio : nec magis innocens & integer perseverare potuit per auxilium , sine qηρ, quam nos lapsi possemus. Ita inepta plane est Augustini semientia, nisi potestatem Adamiplenam, absolutam dc omnibus ad agendum necessariis instructam confiteamur.
1'. Aliud quoque argumentum ex iisdem verbis conficitur. Ratio sola propter quam ad perseverandum omnino necessarium est auxilium quo , sive per se efficax , est summa fractis j a viribus,& instantibus undique tentationum periculis voluntatis nostrae
655쪽
194 Defensio Amaldina, imbecillitas. R Major quippe ita bertas , inquit, es necessaria arietersus tot se tantas tentationes, quae in Paradiso non fuerunt, dono perseverantiae munita atque immata , ut cum omnibus amoribus, terroribus, erroribus suis vincatur
hic mundus, &c. Idcirco h si in
tanta instrmitate vita huju .....ipses Sanctis relinqueretur voluntas
δε- , ut in adjutorio Dei Ane quo perseverare non possent, manerent velunt, nec Deus operaretur in eis ut vellent, inter tot o tantas rentationeae insemitate sua volunos ipsa succumberet, es , deo pes fverare non possent , di c. Ex quo consequens est nec Angelis, nec homini innocenti, liuorum erat Vis maximas, nulla plane infirmitas , auxilium quo necessarium fuisse. Si necessarium nun fuit ;auxilium igitur , Me quo, erat plene s ciens , & potestatem praesidiis omnibus ad perseveran dum instructissimam largiebatur.
656쪽
e Analytica Syno s. ms'. Si confirmatio in bono , ive impeccantia, ut Vulgb appetu tur, quae est praerogatiVa pe sectat & aeternae beatitudinis, in
atroque statu naturae innocentisu lapsae ex eodem genere auxilii endet: tam Angelorum impe zantia appellanda est simpliciter Iratia, quam Sanctorum homumni confirmatio. Contra tamen
Iugustinus prima appellat mem edem meriti, alteram vero sim
liciter gratiam. φ d id erit, imiuit, liberius libero arbitrio, quam o non poterit servire peccato , quae utura erat se homini, ficut facta H angelis sinctis merces meriti pHunc autem pe r peccatum perdito ono merito, in his qui biberantur ictum est donum gratiae quae mercesieriti futura erat. Cur diciturpem ito bono merito donum gratiae, vae merces meriti futura erat sisi quia maximum est merit ana nostrorum & Angelicorum
657쪽
crimen, nisi ex maxima auxilio rum dissimilitudine, quam ante attigerat, & pluribus mox attina Ibidem. git Angeli enim i per siberum ar' I bitrium in veritate interunth Nunc
Sanctis in Regnum Dei per gratiam Dei praedestinatis. . . . pem severantia ipsa donatur, non solum ut sine isto dono perseverantes esse non possint, verum etiam ut pcrhoc donum nonnisi persevera es
Caeterum cum Augustinus de homine integro Sc Angelis dis.
putat, unius perseverantiae meminit , quod cum essent in cariutate Sc justitia conditi, reliqua actionum & meritorum series ad perseverantiam quodammodo pertinere videatur. Neque enim perseverat, nisi qui ab omni peccato abstinet: nec ab omni peccato abstinet, nisi qui bene agit& singulas actiones refert ad Qnem ultimum, nisi demum qui praeceptis omnibus satisfacit.
658쪽
sie Analysica Syno s. Nam qui non beno agit quidquid agit, quique Violat praecep-zum aliquod, is proculdubio per
isverantiam non habet is ut ii bet Contra qui recte agit in omnibus & singulis praeceptis satisfacit. Itaque perseverantia injusto donum quoddam est generale , quod latissime patet, & w- tam reliquae vitae seriem quodammodo complecti videtur. Adversus ea quae de gratia primi Hominis & Angelorum ex Augustino diximus , unum ferme est quod objici possit : 'S. Angelos idcirco ad gloriam per
venisse, quod gratiam multo uberiorem acceperint, quam qui minime pervenerunt, Augustinum testari. R Iin autem, inquit, qui cum boni creati essent, tamen mali sunt mala propria voluntate,
quam bona natura non fecit. . . aut minorem acceperunt amoris divini
gratiam , quam illi qui in eadem perstiterunt; aut si utrique boni
659쪽
aequaliter creati sunt, istis mala voluntate cadentibus illi amplius ad
juti ad eam beatitudinis plenitudia
nem, unde se nunquam casuros remis isserent, pervenerunt. Quae gratia amplior non alia videtur esse, quam per se efficax. Atque hic unus fere est locus , qui aliqua cum probabilitate objici tur. Nam caetera levissima sunt, nec cuiquam in Augustiniana doctrina vel mediocriter versato difficultatem ullam afferre posse existimo. Sed argumentum quod ex si periore Augustini testimonio conficitur, sic occupatum est a viris doctissimis, qui locum ad quaestionem propositam nihil a tinere solidis rationibus comprobarunt, ut inane jam de hebes videatur. rem paucis explico. Augustinus in ea quaestione, quae est de beatitudine Angelorum, multum, diuque laboravit. Omnes conditos esse noverat &
660쪽
Analytica Syno P. e9 Ionos, hoc est, cum sanctitatoic caritate perfecta, & beatos. . Angeli qui gloria aeterna perimuntur, se semper beatos forelon ignorant: mali antequam aderent, nec futurum cognos ebant, nec perpetuitatem beati-
adinis. Causa ergo dubitationis c difficultatis, quae Augustinum iu torsit, haec una est, quod eatus non sit, nisi qui & bea-
tudinem nunquam est amissu-1s 8c nunquam se amissurum Te certissime cognovit. Neque aim admittit beatitudo vel em
γrem, vel metum. Qui beatum, semper fore existimans beati-idinem nihilominus amissurust, fallitur. Qui ignorat firm e sit ac perpetua felicitas, ne 2, metu Vacare non potest. Quietuit, multoque magis qui cam futurum praesentit, miser est.