Defensio Arnaldina siue Analytica synopsis libri de correptione et gratia quae ab Arnoldo, doctore sorbonico, edita est an. 1644 ab omnibus reprehensorum vindicata calumniis ..

661쪽

6oo Defensio Amatilina, .suros esse noverunt, nec sese per beatos fore, aliqua nihilominus beatitudine suspensa & mutabili perfruebantur. Sed umde illa bonis de perpetua felicitate securitas & cognitio; igno- rantia Vero in malis Z An forte excreationis discrimine, hoc est,

ex caritate & justitia dissimili,

quam dum crearentur, accepe

rint 3 An ex meritis Z An ut olim Daemones, ita minc Angeli se semper beatos fore ignoranti Quaestionem pluribus versat in L. x1. de Genesi ad Literam cap. 26. & difficultatis pondere oppressus in medio reliquit.Eamdem cum agitasset postea in L. XI..de Ci Vitate cap. 13. ad duo

membra revocaVit. Nam certus

jam S. Angelos de sempiterna beatitudine sua nihil dubitare ,

restat , inquit, ut aut impares fuerint in gratia dc beatitudine,quam in primo creationis exordio a

662쪽

βe Anablica Syno s. soni tam ruinam illis certa scientias irema felicitatis accesserat. Denique sub finem vitae omni dubitatione posita pronunciavit in libro de Cori eptione & Gr

tia cap. x. malis per liberum ambitrium cadentibus, caeteros qui per idem liberum arbitrium steterant, de beatitudine nunquam amittenda certos factos esse sim gulari beneficio gratiae. R Caeteri a Li eor per 'ipsium liberum arbitrium in r*- mentate steterunt, eamque de suo casu nunquam futuro certissimam scire meruerunt. Quod cum plu- ribus deinde confirmassiet, subjicit: Diabolus vero Ur Angeli ejus eis beati erunt antequam caderent,

se in miseriam casuros esse nefciebant, erat tamen adhuc quod e

rum adderetur beatitudini, A per Uerum arbitrium in meritate serissent, donec istam summae beat tu inis ponitudinem , tanquam praemium usius permansionis accia erent, id est, ut magna per Spiri-

663쪽

sol Defensio Amaldinatum S: data Abundantia cari ArisDei, cadere ulterius omnino non

possent, , hoc de se certis me nos

sient. Hanc plenitudinem beatitu dinis non habebant : sed quia nesciebant suam futuram miseriam , mi ore quidem ,sed tamen beatitudine sine ullo vitio fruebantur. In libro 11. de Civitate qui objicitur, eamdem quaestionem

Versat,& eadem quaestionis membra ponit, ac in undecimo ; ut singula inter se se comparanti facile constabit. In xi. restat με aat impares fuerint. In XII. aut minorem acceperunt amoris divini gratiam. In xi. auspares fuerint, psistorum minam illis certa scien-

a m sempiternae felicitatis acces

serit. In XII. aut si utrique aequat ter boni creati sunt, istis mala voluntate cudentib*s illi amplius avijuti ad eam beatitudinis plenitudia cm , unde se nunquam caseuros cem nil mi erent, pervenerunt. Ecce eadem utrobique divisionis me-

664쪽

ra, quae sibi mutuo respondent: γrimum utique L. undecimi prino duodecimi; secundum priois similiter posterioris secundo. . Ytque ut apertius dicam ; ista,

pares fuerunt, post soram rui- am illis certa sientia suae se 'mae felicitatis accesu , responent his; utrique boni aequaliter

eati fiunt, istis mala voluntate ca- .entibus illi amplius adjuti ad eam , ratitudinis . plenitudinem , unde

inquam se caseuros certis mi

Ur , pervenerunt. In hac poste- ore sententia vox, a stus ad-

oti, quae sola objici potest, re-

Ttur ad confirmationem gratiae, i certissimam beatitudinis per tuae scientiam; quor, ut in pria dicitur , post Daemonum ruiam S. Angelis ac se sit. Pertinet go ad perseverantiam termini, in ad perseverantiam viae, Ut leologi vulgo loquuntur : de- hic ' ad sum summae beatitx- L .e eoseris ponitudinem quam tanquam is ij.

665쪽

praemium voluntariae perseVeram Uae dc permansionis acceperunt gnon ad tempus quod praecessit, sive ad merita quibus premium obtinuerunt. Locus ergo obje tus non est ad rem , qui ne alia ter explicaretur, ac ante a ΠΟ- bis explicatus est , aut ad aliam omnino quaestionem referretur ,

Augustinus ipse providit, Cum proxime subjiciat: μ sicut jam in libro , quem sequitur iste , id est,

De gratia hominis lapsi juxta

eumdem.

minis & Anselorum facile intelligitur quid 1e nostra, quae singulari quadam ratione gratia Christi dicitur, ac de utriusque i. discrimine senserit Augustinus. 'μ -' Auxilium , e quo, quod erat recessirax Adamo commune cum Anselis,

666쪽

sυe Analutica S nopsis. 6os plenissime sufficions fuit, ut ex pluribus Augustini testimoniis confeci. Auxilium quo, quod bac gratia potentior est in secundo Adam. Prima es enim quasse ut habeat homo justitiam s velit. SO

667쪽

c66 Defensio Arnaldi .cunda ergo plus potest, qua etiam sis ut velit, o tantum velit, tantoque ardore diligat, ut carnis voluntatem contraria concusentem voluntate Spiritus vincat. Ideo praesertim Deus non mo- infix' M perseverandi potestatem, V datur. rum etiam perleverantiam ban

iis suis nunc largitur, quod jam ibidrm. infirma sit voluntas. Namsi in tanta in finitate vitae hujusi s relinqueretur voluntas sua, ut in adjutorio Dei sine quo persu rare non possunt, manerent A veia lent, nec Deus in eis operaretur ut vellent, inter tot, tantus teritatic-nes infirmitate sua voluntas δειμcumberet, se ideo perseverare non possent. . . . subventum sigitur im mitati voluntatis humanae, ut dia vina gratia in declinabiliter se imsuperabiliter ageretur, &c. hutaturi Amilium Me quo, quale con- sine quo cessum est primo Homini, in in S*ncti. sanctis perseverantibus jam lo-

ribus jam cum non habet. . Primo itaque

668쪽

homini, qui in eo bono quo factus cum n fuerat rectus, acceperat ρυse ηρη b ibidem. peccare, posse non mori, posse j- n. 3 sum bonum non deserere, datum

est adjutorium perseverantia , non quo fieret ut perseMeraret; sed Ane

quo per liberum arbitrium perseverare nonposset.Nunc vero Sanctis in Regnum Dei per gratiam Dei pr destinatis NON TALE adjutorium perseverantiae datur , sed tale ut eis perseverantia i admemr ; non s- iam ut e isto dono terseverantes esse non passent, verum etiam ut per hoc donum nonnis perseverantes t. Et ante. - Nunc autem ς Ibidemqμibus des tuis adjatorium sine ' δῆ quo , jam poena peccni est , quia

bus autem datur taecundum gratiam datur, se TANTO AMPLIUS

AEatur per Iesum Christum Domi- . num nostrum quibus id Deo dare placuit, ut non sium ad sine quo permanere non possumus, etiamsi

velimus ; verum etiam tantum ac . s

tate fit, ut vesimus '. Maxime ob-

669쪽

oos Defensio Amalina, servanda sunt verba Augustini :quibus datur, tanto amplius d

tur. . . . tantum ac tale ut velimus:

quae gratiam ad perseverandum quibuscumque datur, talem ac tantam semper dari significant;

ut non modo potestatem perse- Verandi, Verum etiam & Volum talem plenam, uno Verbo pers Verantiam ipsam largiatur. Ita

auxilium me quo , quale Adamo M S. Angelis concessum est: id best, plenissima illa perseverandi

potestas, quam nos ante ex Amgustino descripsimus, semper j

conjungitur cum auxilio quo, nec

ab eo se)ungitur. Sed de his it

rum postea uberius. i

Auxilium quo, cum ad pers suo ut ad Verandum in bono quod jam ac-zzz ςUimu ., .rum ad bonum quo- recipienda que accipiendum, sive ad pria

Αuxilium

.et m in justitiam datur. φ Fit quipperbia,is ' 'ρ - , ut mox docet, per hanc

Dei gratiam, id est auxilium quo, in bono recipiendo se pensivem er

670쪽

sive Analysica Synopsis. 6o' tenendo, non solum posse quod vo-

lumus, verum etiam velle quod

possum 1. χuod non fuit in ho-

miue primo. Unum enim horum in ilis fuit , alterum non fuit. Namque ut reciperet bonum gratia non egebat, quia nondum perdiderat quam acceperat in ipso creationis exordio. Ut autem is eo pem maneret, egebat adjutorio gratiae,

sine quo id omnino non pisset : Oincceperat possesi vellet, sed non habuit velis quod posset. Nam si habuisset, perseverasset. Posset nim perseverare si vellet: quod ut

nollet , de libero desiendis arbitrio ς quod tunc ita libcmm erat , ut orbene vetae posset se male.

- Ex his constat auxilium quo apud Augustinum semper esse Conjunctum cum effectu ipso ad quem datur. In eo differre

ab auxilio sine quo, quod potes

tatem simul & voluntatem rei