장음표시 사용
701쪽
Ma. Defensio Arnaldina, tem palam hortatur e Architec. tus, qui aedificiorum rationem disponit: Latomus, qui exequitur : Musicus, qui ad numeros . canit ; ut alia id generis infinita omittam. Si quis definitiones istas idcirco reprehenderet, quod nihil aliud, quam actioneS CXprimant , easque nec perpetuaS nec immutabiles: Ss quod homo non
desinat esto, vel Architectus, vel Latomus, vel Philosophus, Musicusve , aut Concionator , ldum nihil agit ; is profecto rideretur velut ineptus & hum nae consuetudinis expers. Ergo
idem judicium ferendum est de propositione Arnaldina , vel de
aliis quibus vulgo utimur , ut cum dicimus gratiam esse donum Dei quoddam gratuitum, per quod mandata Dei, ut par est. implentur. Tum enim, Ut in superioribus exemplis gratiam definimus per actionem ejus specificam is quae est usitata rerum
702쪽
definiendarum ratio, magis Abbati Molinistae probanda, cum de gratia agitur, quam caeteris Theologis, cum sussicientem abessicace sola Dei praescientia dio
Cernant Moliniani, non re & na- tura ; naturas quoque soleant ex
primere , ut alii, per actiones specificas. Nec magis ex ista definitione concludi potest gratiam semper essicacem esse, quam eXTuperioribus hominem semper sentire ratiocinari di Philosophum causas rerum semper ex quirere ι Musicum semper can re ; vel Architectum semper alia cujus aedificii rationem designare& exequi Latomum ; vel Comcionatorem Christianos in Templis perpetuo exhortari.
CAPuT VIII. De Amali propositione secunda.
que jam repraesentavi : quod per
703쪽
gratiam Deus in nobis operetur velle se perficere i unde consequenses, eum gratiam non accepisse, qui
nec vult, nec operatur. Ita Ar-naldus in loco quem nOS ante produximUS.
At, inquit Abbas, spropositonem hanc ut certam ratamque habetis , vestras notas tales esse com reor , quales esse debuerunt. Quubus verbis insinuat gratiam haDficientem, quam maxime a Benedictinis labefactatam esse queritur, Arnaldi propositione violari. Si enim gratiam non accepit, qui nec vult, nec operatur: nulla
igitur est gratia sufficiens. Fuit tua, ut opinor, Abbatis praepantissimi ratiocinatio. Sed quam infelix sit hominis indocti conjectura, facillimum est ostendere. Nam ut in rigido verborum sensu, quem semper ille sectatur, inhaereamus : propositionem posse integra, salva- Thomistarum sententia da
704쪽
naxi nego, qui ut supra observatum est ex Alvare, gratiam proprie sufficientem nullam agnos-Cunt, quae rei agendae voluntatem saltem imperfectam non inspiret , nec largiatur. Ita apud COS qui nec vult, nec operatur, is nullam omnino gratiam , sive sussicientem, qua bonum velle incipimus, sive essicacem, qua
plene Volumus S agimus, accepit. Sic Abbas propositione Ar-naldi damnata damnat simul Scholam Thomisticam ; Arnatidoque &Thomistis damnatis vel nudam rei cognitionem pro gratia sufficiente admittit, quae est opinio Pelagii refutata ab A gustino, rejecta a reliquis Patrubus ac Theologis, proscripta demum a Conciliis: vel gratiae QC scientis , sive motionis genus quoddam invehit ridiculum Scinsanum quod in nobis sit ,
cipiatur : ideoque prorsus inutibi
705쪽
Defensio Amaldina, te, sive ad volendum, sive ad agendum. 4 Temeraria & praecipiti censu- Ira non modo Scholam Thomi ticam Abbas, verum etiam Au- lgustinum ipsum confixit, cujus t z.degrμ' notissimum est illud: a qui novit t
e. 19. quoa sera debeat GP non facit, nondum a Deo didicit secundum gra- jtiam, sed secundum legem i non se- icundum sipiritum, sed secundum lia tb Ibidem.. teram. Et postea. b uando Deus isi δ docet non per legis literam, sedper tSpiritus gratiam: ita docet, ut quod tquisique didicerit, non tantum co- t gnosicendo videat, sed etiam vo- tundo apppetat, agendoque perficiat. iMulto minus Arnaldus dixit, squam hic ab Augustino dicitur. ιArnaldi propositio: qui nec vult, nec operatur, gratiam non accepit i licaritatem inchoatam, quae cum lbona voluntate semper CX Au- igustino conjungitur , nondum luero cum actione ; nequaquam lxxcludit: propositiones Augustiuos
706쪽
ni videntur excludere. Si ergo Jansentanus est Mnaldus, qui C ritatem inchoatam non excludit; consequens est,Augustinum multo magis jansentanum fuisse, qui exclussit, si verba pressius accipiantur. . Plus Arnaldo quoque ante Jansenium natum Lovanienses
fuere Jansentani, qui in justifi
catione censurae suae cap. XI.
, pluribus Augustini testimoniis
confirmant gratiam Christi non esse interiorem suasionem or excitationem, quam Pelagius admittens a proprio dogmate Iegis ac doctrinae non recessisse dicitur ;sed eam, quae persuadet, secum que ossem animi consensum es obedientiam. b Vult ergo Augustinus,
inquiunt , in eo proprie de niri Christit gratiam . quod ultra suas-
riam quamcumque excitationem j- sium etiam conssentire se credere specialiter operetur ,3 nec in eo
solum quod suadeat, verum etiam
707쪽
g Defensio Amaldina , cut apertis me dicit, persuadeat.
Ibi4 m. - Ut indefluperspicuum , neminem omnino, quantumlibet excitatum
intus es foris, habere Chriss p operorem gratiam, de qua potito
musi fuit cum Pelagio certamen , nis credat atque consentiat, nec
suasus solummodo , verum etiam persuasus abscedat. Unde or aliog Ii ,, ejusdem libri loco dicit: ' qui ag-- noscit quid fieri debeat & non facit, nondum a Deo didicit se- t ' cundum gratiam ; sed secundum legem; nec secundum Spiritum, li sea secundum literam. Haec illi: Squorum censuram & justificatio- inem censurae a Lovaniensium az- imulis impugnatam Schola S. I homae velut suam acerrime Vin- dicavit, delatam ad Tribunal Pontificium Summus Pontifex absolvit ι & tem .arios accus tores pene damnavit. Quam multo potiori jure damnandus esset propositionis Arnaldinae re- , prehensor Abbas, cujus accusatio i
708쪽
Scholam S. Thomae M Lovanienses, reliquosque Theologos, qui nova, hesternaque commenta respuunt, & Augustinum ipsum Ecclesiae lumen petiti Jam inutile cit locum libri de Correptione S: Gratia subtilius CXcutere, ex quo propositionem suam Arnaldus deprompsit. Legatur cum caput quastum tum
quintum, & constabit nihil Atanaidum dixisse, quod ex verbis Monachi objicientis &Augustini respondentis concludi non possit. Sed nihil id moror, cum ea qua nos ante diximus, ad propositionem Arnaldi probandam, vindicandamque plusquam sufficiant.
CApuae IX. De Amaldi propositione tertia. S. Augustinus Iusscientem Amala illam gratiam agnoscere . qua νς omnibus omnino lapsis hominibus dari contendun heologi quidam re-
709쪽
centiores, uno verbo ex hoc laqueos expediret, concedendo silicet M propsitionem superioris argume is ti corripiendus non est quod is Dei praecepta non faciat qui gra- ,, tiam qua praecepta fiant, a Deois non accepi nec eam sibi ipsi dareis potuit ct assumptionem negandori cum praecepta non facio,gratiamo qua praecepta fiant, a Deo nonis accepi, hoc est, fidelem Dei Mis Proximi caritatem, quia cuicum-ν que caritas illa inest, necesse estis ut insit ei obedientia mandato-M rum: nec eam positim mihi d D re, Vel sumere ipse eo quod nuLlus sis qui necessariam ad faciemaeum praeceptum gratiam non acceperit , se qui proinde juste non comripiatur os non fecerit. Sed contraria prorsus via progreditur Am' gustinus. - Ea duntaxat, quae Metiscis conclusi, reprehendit Abbas: co tera quae Arnaidi quoque simi exhibuimus , ut id de quo M
710쪽
gitur Lectores intelligant. Abbas statim subjicit: RS. Augustinus, Patres Benedictini, Certa P bulum hoc pronuntiavit dicendo ;perseverares si1 velles e quod qua ratione a vobis corruptum sis, in quarto Epistoti meae argumento ξί ribus ostendi. De Gratia illa sufficiente recentium quorumdam Theologorum hic ab Arnaldo rejecta quoniam fuse diximus, nihil necesse est plura hoc loco subjicere. Verba quae apte repraesentavi Sc confixit Abbas, non aliud gratiae sussicientis genus des1gnant, quam Lessianum & Molianisticum, sive id quod ita susT .
cit, ut omnia prorsus quae ad Dgendum necessaria sunt eomplectatur. Sin hoc rejicere crimen est, crimen Arnaldo cum Tho- mistis omnibus, ac plerisque E clesiae Catholicae Theologis conbmune esse non ignorat Abbas , nisi forte suorum libros tantum-