Defensio Arnaldina siue Analytica synopsis libri de correptione et gratia quae ab Arnoldo, doctore sorbonico, edita est an. 1644 ab omnibus reprehensorum vindicata calumniis ..

741쪽

σ81 Defensio Amaldina, prc ponit, sic cogi potest: corripiendus minime est is qui non

accepta gratia per quam praecepta impleantur, non implevit: qui praeceptum non implet, gratiam qua impleatur, non accepit: em go minime corripiendus est. Ita

Augustinus assumptionem comcedit: g quia ipsa obedient, a mu-2 . - nus ejus es, quae necesse es ut sit in eo cui caritas ines, quae fine ἀν- bis ex Deo ess, o dat eam Pater bis suis. Negat primam propositionem : ideoque eos omneScorripiendos esse docet, qui Deo praecipienti non obediunt.b Ibidem.

Vel enim nondum regenerati vini, vel contra regenerati. Nondum regeneratos rectὰ

corripi ait: quia Deus fecit hominem rectum, ipse autem b exrect dine , in qua eum Deus ρη mitus fecit , siua mala voluntate docidens pravus essectus est. An ideo Iravitas ista corripienda non estis

742쪽

sse Analyrica Synvisis. 683

homine, quia non ejus propria qui corripitur , sed communis es omnibus ' immo Ῥero corripiatur in gulis quod est omnium corripiatur ergo origo damnabilis ut ex

dolore correptionis voluntas ref nerationis oriatur: si tamen qui codiripitur lius estpromissonis, ut

pitu correptionisforinsecus insonaZ- te ac flagellante , Deus in illo intrinsecus occulta inspiratione operetur O velle. Ecce Augustiniana de non regeneratis responsio, in qua nullum extat gratiae sufficien- . tis vestigium. Quod ad regeneratum attinet: ' se non potes dicere , non acce Ibidem. Ii3 quia acie am gratiam Dei suo in malum libero amisit arbitrio. Qui si correptus resipiscit bene est i quamquam ut correptio prosit , non

nisi per Deumfit. Sin ipse corripi

non vult: h an potes dicere , qhia b Ibidem. Ust feci qui non acrepi; quem conf- δ'

tat accepisse , sed sua culpa quod acceperat amisisse '

743쪽

684 Defenso Arnaldina, Objectio, a At possum dicere adsuc, quida ι. - non accepi P Accepi exim Iidem, quae per dilectionem operatur: sed in illa usique infinem

perseverantiam non accepi. An quisquam dicere audebit Ulam perseus ramiam non esse donum Dei 'Responsio. Augustinus concedit magnum esse Dei munus perseverantiam;

ideoque postulari a Deo quam Chi istus pro Petro postulavit: negligendam nihilominus no esse, ἰM correptionem , , ne forte det tigi Deus paenitentiam se resiscui de Diaboli laqueis. Neque enim nihil

mali facit, qui bonum deserit, Oa quo declinare debet, inclinatur in malum non perseverans in bono. Hactenus ad solvendam quaectionem, gratiae Lissicientis subiadium non adhibuit. In reliqua parte capitis sexti probat perseverantiam esse singulare bene.

cium Dei. Et cap. 7. statim com J.M cludit : e quae cum isa sint corripimus tamen eos qui cum bene vive

744쪽

Analytica S nosti M., non in eo per everarunt. An quia gratiam sufficientem acceperam Z Hac responsione 3 quae ' . nostris Aniijansentanis numquam . deest, quaeque prima omnium semper occurrit, minime utitur,

sed alia. a Ex bono quippe, inqui Isit

in malam vitam sua voluntate mutati sunt: se ideo correptione is essi nihil eis correptio profuerit, sed

in vita perdita usique ad morte perseverarint, etiam divina in aetemnum damnatione sunt digni. Ecce 'responsio Augustini, in qua nul- la quoque extat gratiae sufficientis mentio. Quis nisi in rebus a pertis A manifestis nihil videre velit, sibi persuadeat gratiam it lam έufficientem, qualis in Ad 'mo fuit & in Angelis, eum agno- . 'visse, aut si agnovit, hic praetem misisse, quae tanta facilitate quae

stionem difficillimam solvit 3

Sequitur : h nec se excusabunt b ibidem dicentes , sicut modo dicunt, quare corripimur ' Ita tunc quare dam-

745쪽

c8s Defensio Amaldina,

namur, quando quidem ne ex bono reverteremur ad malum , perseverantiam non accepimus, qua permaneremus in bono ξ Nullo modo

hac excusatione a justa damnationes liberabunt. Nam si qui de Evam gelio nihil audierunt, a damu rione quae facta est per Adam non liberabuntur, quantb minus qui

perseverantiam non acceperunt justior enim videtur excusetio dicentium , non accepimus audientiam, quam dicentium, non accepimus per

severantiam. χuoniam potes dici: homo , in eo quod audieras se tonueras , in eo perseverares velles: nullo modo autem dici potest, id quod non audieras crederes si vellas. Hoc solum tanquam firmissimum

cauis suae praesidium urget Abbas , quamquam si singula diligentius inspiciantur, nihil ei locus objectus favet. Nam 1'. Augustinus ad solvendam quaestionis propositae primam partem de non regenerati'

746쪽

e Analytica Sy no s. . 6s i gratiae sufficientis opera minime . Usus est, ut probant cum supet, Iiora quae produximus, tum haeci ipse justi cadentis , & infidelis qui de Evangelio nihil audivit; comparatio. Tolerabiliorem huis j jus videri ait excusationem, quam illius cui dici possit, persevcraress Melles e non item alteri, crede res si velles. Si enim gratiam suffi-

cientem habet is cui dicitur perseverares s velles s necesse est

ux ς xeat is cui dici non potesti,

crederes si velles. Σ'. Gratiam susscientem Molinisticam, quae ab officaci non per sese, sive ex natura, aut do-creto Dei, sed solo eVentu, Vel Voluntatis humanae arbitrio secernitur; in altera Augustini semientia, per everaressi veloD mianime contineri, ex Certissimis Gjusdem principiis confeci. Idem iterum ex tota serie facile conficio. Statim apparet sententiam o l

747쪽

688 Defensito Amaldina, jectam magis ab Augustino injici , quam ad quaestionem sol-Vendam proponi. Justum enim cadentem recte corripi affirmans, quoniam propria Voluntate C

dii ; quaestionem solverat. Atque haec perpetua est directa Augustini responsio. Quod vero infidelem Evangelium funditus. ignorantem cum justo cadente comparans subjicit, id velut indirecte & obiter, non ad quaesti nem solvendam proponit.Qu Obrem hoc non urget postea, neque in eo insistit, ut facere debuerat, si ad quaestionem capitalem referebatur. Contra cons

. git ad mysteria praedestinationis

aeternae. Omnes in Adamo peccasse ait: a massa d mnara propriis meritis discerni neminem: eos inmes qui discernuntur, gra tia sola discerni, Evangelium alia quando audire do credere ,& inuide ac in justitia divinitus. a cepta perseverare in finem , aut si1

748쪽

sie Analytica Syno s.

nonnunquam declinant revoca

ri demum ac resipiscere. Justos Vero temporales a massa illa perdita , quae ob peccatum unius juste damnatur, deseriturve, nun quam secretos fuisse. Cur autem ex duobus justis uni detur perseverantia, non detur alteri, se prorsus nescire ait, nec aliud se

habere quod respondeat, quam illud Apostoli O altitudo. Sin. quis discrimen hoc rejiciat in tu berum arbitrium, hunc statim ut inimicum gratiae Christi refellit. Nam Christus Patrem rogans Ut ne Petri fides deficeret, liberrumam, fortissimam, invictissimam, perseverantissimam in fide volum ratem postulavit : & quia prae- Ibidem

paratur voluntas a Domino ; ideo ' δη'

pro illo Christi non poterat esse in nis oratio. Ex quo consequens est perseverantiam , quae precibus flagitatur, a Deo solo dari. Redit deinde ad justos temporales, quos Deus deserit negato perse-

749쪽

GO Defensio Amaldina, verantiae dono ; dum sceleratos postea de Christranorum , justo- rumque filiis, quos sine bapisma-a Ibidem. te morientes, ' , quibus utique - si vellet, hujus lavacri gratiam procuraret, alienata Regno suo , dum quosdam filios inimicorum suorum

facis in manus Christianorum v nire , se per hoc lavacrum intro ducit in Regnum, a quo eorum ρ rentes alieni sunt. inae adeo stupenda esse ait; ut rem attentius

consideranti nihil occurrat aliud, b Rom. V quam illud Apostolicum, h ομ' altitudo , quam inscrutabilia sunt judicia ejus f Si sententia objecta, perstu rares si vellas, significat gratiam sussicientem , qualis a Molina, Lessio, de omnibus utriusque di cipulis admittitur, quidquid anto& postea disputat Augustinus . ineptissimum est, & rem per Ita '

assumit & justitia: primum, tum

perseverantiae munere conces

ad Regnum perducit. Loquitur

750쪽

sse Anablica Ρηvss. GI facillimam involvit. Aia objiciem ti Monacho justos cadentes corripi injuste, qui perseverantiam

non acceperint, simpliciter respondendum non erat, omnibus

dari gratiam plenissime sussicientem, Cadentibus ut perseverantibus, quam sola voluntas hum na in istis fecit essicacem, oti sim ac sterilem in caeteris : illos ergo justam mercedem accipere, istos poenam debitam, nec habe Te unde querantur 3 Nihil simile apud Augustinum occurrit. Quae sententiam objectam ab Abbate Germano sive antecedunt, sive subsequuntur, hoc gratiae Lessi nae, Molinianaeque genus peniutus confodiunt. Quis ergo, nisi qui res apertissimas & mani fessissimas non sentit, gratiam illam sussicientem ex Augustini sententia extundi possu aisem

turus est

Sed elici fortasse potest gratia sussiciens Thomistica