장음표시 사용
201쪽
DIssERT. IV. Imperatorum legibus , qui certatim praedia Ecclesiarum a quo- CAP. VII. cumque onere immunia esse voluerunt, ut nuper vidimus lacis. se Sisenandum in Hispaniis . Quamobrem tota erraret via, qui spontaneas illas Hispanorum Praesulum donationes in jus vocaret: ac proinde eum opinio falleret, qui Principum potius largitati adscriberet praediorum, quae donabantur Ecclesiis,quocumque ab onere solutionem; quam privilegio natura indito iis. dem praediis . Donationes siquidem Regi ab Episcopis factas semper , S ubique invenias , ubi de incolumitate regni res suit ;numquam vero Ecclesiarum privilegia a piis Principibus violata Occurrent. Exempla certe non desunt eorum qui secus se gesserint: at putas impune λ Sit tibi instar omnium Egicanis ipsius filius Wittga , cujus usurpationes & Ecclesiae, & Regni excidium pepererunt. Ouapropter Egicanis pietas dum parochiales Eeclesias onere allevavit, aequitatis plena suisse dicenda est : secus de petitione ab eodem facta Episcopis , pronunciandum et Episcopi vero ipsi nec decernentes juxta Regiam Voluntatem , neque a prisca resilientes consuetudine, summis sunt laudibus esiserendi . .. - a, i. ta Ecquis autem Catholicos Reges Wittgae Praedecessores ap-eIes . & Episto pellare ausit minus reverentes in sacrosanctas Ecclesias , earumporum autori. que Antistites t dum ex adverso longe aliis Principibus liberae in posmor liores sese semper ostenderunt in protendenda sacrarum AEdium Veneratione , atque autoritate Episcoporum amplifieanda Au cinc. Tu. x l. diatur Concilium Nationale de immunitate Ecclesiae: Probis, qui quolibet motu , vel terrore Delesiam appetunt, consentienta
pariter , ct jubente glorio λο Domino nostro Eruigio Rem , hoe Sanslum Coneilium definivit, ut nullus audeat confugientes ad Delesiam vel residentes inde abstrahere, aut quodcumque
noeibilitatis , vel damni , seu spoli; residentibus in Deo Iancto inferre : sed esse potius bis ipsis , qui Gelesiam petunt, per omnialieitum in triginta passibus ab Delesiae januis progredi: in quibus triginta passibus uniuscujusque Gelesiae , in toto circuitu re
.erentia defendetur : sie tamen ut hi qui ad eam eonfugiunt, in extraneis , vel Iove Jeparatis ab Delesia domibus non obcelentur . Sed in hoc triginta passuum numero, absque domorum e stranearum receptaeulis progrediendi aditum: qualiter o requisita natura usum debitis expleant Deis : O nullo teneantur eventu necessitudinis , qui dominicis se defendendos eommiserint, . . ,. ci Ur ι . Concinunt cum hoc decreto aliquot legis Nisigotho-
202쪽
rum capita , quae ne homicidas quidem abstrahi de Ecclesia permittunt , nisi Episcoporum accedat consensus , praeeatque sacra mentum de non assiciendo reo publica mortis poena . Tanta erat
Gothorum Regum reverentia erga Ecclesias, S Episcopost Quinetiam iisdem Episcopis perduelli uiri causae committebantur Rege, quarum ipsi iudices fieri noluerunt, nisi pari Rex sacramento se obstringeret. Saepe Principes, en Concilii alius Nationalis verba , eontra quoslibet Majestatis obnoxios Sacerdotibus negotia sua eommittunt . Et qκia Deerdotes a ciristo ad ministerium salutis elaesi sunt d ibi eousentiant Regibus fieri ju kees , ubi jurejurando supplDII industentia promitti r , non ubi discriminis sententis praeparatur . Quo autem loco maxima haec veneratio habenda erat, si & Ecclesiarum praedia , S iidem Episcopi ad publicum tributum persolvendum adacti essent Hue accedit, quod Nationale idem Coneilium , Rege Silanando jubente , omnem Clerum a quovis tributi genere exemerat, ut nuper vidimus . Quamobrem consuetudo illa , quae Egicanis tempore irrepserat, prorsus alia a caeterarum gentium , Praeter Francos , Consuetudine , nonnisi sponte contribuentes Episcopos mihi videtur innuere, quemadmodum fieri constat nostra aetate ab Episcopis Franciae . Caeterum qui ad Christi Domini inter homines peregrinantis exemplum coniugiunt, qui & solvendum esse tributum Caesari dixit, & ipse quoddam solvit per suum vicarium Petrum , ab Ecclesia nimia remotum argumentum petunt . Descendant, oro , ad eamdem super Petrum fundatam , commissamque Apostolis : sensim coalescentem considerent, invitis Principibus : ac demum iisdem adnitentibus magno ubique auctam incremento . oblationes certe fidelium ab ipsis Apostolorum temporibus fieri coeptas inter Ecclesiam , quae tunc erat, dividi comperient: respirante Ecclesia, iamque longe lateque dis fusa & oblationes numero plures, & donationes fundorum,largitionesque immensas Basilicis pro Dei cultu erectis perpetuo ad dicatas ab ipfis Principibus invenient: ac demum legibus tumeivilibus , tum Ecclesiasti eis stabilitum deprehendent, quod bona Ecclesiarum , velint nolint, earumdem Ecclesiarum , Episcoporum , Cleri , pauperum patrimonium sunt. Inde autem rectius ac VeriuS argumentum ducent, quod patrimonium istud non mutavit ingenium , ideoque nullum Principum, nullumque aliorum jus alio nititur iundamento , quam privilegio Romani Pontificis juxta novam disciplinam , aut voluntaria Episcoporum
203쪽
DIssgRT. v. donatione, iuxta veterem, pro rerum ac temporum nece
XVII. Novam , inquam , disciplinam , quam Fices bonorum Ecclesiae peperere . Sequioribus enim seculis tot invasiones , pra- vaeque tot consuetudines in occidente invaluerunt, defidia praesertim Episcoporum , ut Romani Pontifices Ecclesiarum juribus instaurandis plurimum insudarint, nec nisi aliqua ad S. Sedem revocando, nonnulla Principibus concedendo , ac subjectiores quodammodo Epistopos S. Petro, sibique eius Successoribus red- doeido restituerint rem . Gemebat tunc temporis Hispania sub Saracenorum iugo , quumque emersit, obtinentem ubique hanc novam disciplinam invenit. Multi nihilominus Hispaniarum Episcopi, antequam Ecclesia illa pessum iret, peccare illa coeperant, quae Romanos Pontifices ad id compulerunt. Prae aliis vitiis simonia in id evicisse ignorat nemo. Hanc vero: paulatim in Hispaniis gliscentem suisse cohibitam a Concilio Toletano IX. admo- cane. Tolet. x. nemur ejus decreto . Multa , ait, super hoe Capitalo Fatrum sententiae manaverunt; Icilicet ne inappretialium Sancti Θι- ritus gratiam donis, vel muneribus quis existimet eomparandam.
Sed c quod non sime gravi dolore duendam est quanto hae res
frequenti deeretorum es praeeptione probilita , tanto uobis uindibus eognoscitur iterata: dum hi qui tali pretio mereari nituntur gratiam Spiritus Sancti , aut ordinationis , seu tempora praveniunt munere ς aut post acceptum bonorem , promissam suis eonferunt apparitoribus turpis lueri mereedem . D ideo ut bo-rtim , O similium argumentorum deinceps ammtetur oecasio , hoc Sancta Θnodus definivite ut quum quisque pontificale culmen ante Domini astare pereepturus Meesserit, I aeramenti se taxatione adpringat, quod pro conferenda sibi taxatione bonoris, nunia personae eujuslibet praemii eouationem vel jam dedisset, veIaliquando adfuturum dare procuret. Simile habetur decretum e. Brae. III in Concilio Bracarensi III. quod Concilii Chalcedonensis Cano-- nem renovati Ruia necesse est, inquit, ut frequentius retundatur , quod fine intermissone praesumitur . Unde patet, quod non minus in Bracarensi , quam in Toletana provincia Simoniae viistium extirpatum non fuerat a Nationali Concilio multos ante annos celebrato. Canonem ipsum recitabo: plurimum enim refert Apostolicae Sedis narrare eausas , quae illam ad novae insti. Com. Tolet.vI. tutionem disciplinae impulerunt. Saepe, ait, pullulantia provi-
ρ Α' talis termina , lieet Iaepi me Patrum justa noverimus Ieveriω-
204쪽
te damnata, quia tamen crebris eo piciuntur deauro vigere ra- DISSERT.IV. dicibus, jstitiae aeriore vigore radieitus amputare sancimus . CAP. VII.
Proinde qaleamque Simonis imitator fimoniaeae quoque haeresis extiteν itfectator , ct Gelesiastieorum ordinum gradus non dignitate morum Obtineat , sed munerum impensione eonquirat, ct per oblata manera eviat, quibas hunc nec rationis ordo , nec dignitas morum uila commendat, latis inventus sacrorum ordinum
apiees penitus adipisei nullo modo permittatur: sed etsi adeptus
fuerit, e6mmunione privatur eum ordinatoribus suis propriorum Bonorum amissione damnetur . Ouod si in Hispaniis nee cognitio Omnium Canonum . neque Conciliorum tum nationalium , tum provincialium frequentia , nec summa Regum pietas, nec Metropolitarum assidua vigilantia suerunt satis ad extirpandum simoniae vitium, quia Romani Pontificis autoritas illic silebat , iudicet nunc aequus rerum aestimator , quam sapienter excogitarit S. Sedes rationem suo jure utendi in quibuscumque Ecclesiae provinciis , iuxta eam disciplinam , quae tot seculis viguit, nostraque aetate obtinet, de qua non est hic disputandi locus. Multa hoc capite congessi de conditione Ecclesiae rerum in XVIII. Hispaniis . Nec tamen dixi omnia , quae per ocium legi pomini Epylagus d ct
In Conciliis Hispanis: mea enim parum Interfuit minutam aggredi narrationem quarumcumque appendicularum , actiuncula
rumque ad spissi confectionem voluminis aptiorem , quam ad rei summam . Colligam nunc uuae satis suse sunt disputata , ut snt clariora. Ante octavum seculum , Quum Saraceni invaserunt Hispanias , rudimenta potius heneficiorum quam Vera heri neficia inveniuntur . Ea ex fundis, praediisque a Fidelibus donatis Ecclesiae pro animarum redemtione Orta sunt, tenuissima quidem , vixque alendis beneficiatis pariar quicquid agricultura, ct sedulitate Clericorum meliorabantur , in Ecclesiae utilitatemeedebat, ad quam redibant post eorum mortem . Parochialibus
Ecclesiis , S Monasteriis, quae ex Cathedrali sua donabat Epiri scopus , perpetuo adiudicabantur . Fundatoribus Ecclesiarum nullum omnino ius remanebat seu in fundationes ipsas, seu in quasvis largitiones Ecclesiae factas, nam omnia in ius transibant Ecclesiae , vel si Episcopo specialiter donarentur . Episcopi ipsi non tanquam Domini, sed tanquam Commendatarii, R Dis pensatores bonorum Ecclesiae habebantur. Tota Hispania tripertito eadem dividebantur r pars una Episcopo ς altera Clero ἔtertia instaurationi Ecclesarum destinata erat . Hinc Tertiae
205쪽
DissgRT. IV. apud Hispanos celebres loco quadripartitae divisionis , quae toto C p. VII. in Occidente obtinuit. Haec disciplina erat Hispaniarum in re neficiaria per seculum septimum , quam nisi Saracenica irruptio pessum dedisset , corrumpi jam coeptam Simonia , aliisque Clericorum vitiis,firmari oportuisset a Romano Pontifice,quum primum concordia Principum, Omniumque interrupti commeriscit eausarum finis Sanctae Sedi vindicassent jus suum . Id evenit jacente sub jugo Saracenorum Hispania , quae demum aliquando emersit stabiliori , ac minus obnoxia vitiis disciplina ubi
De Primatu Ecclesiae Toletanae.
I. π π Atic de Ecelesia Hispana dissertationem absolvet Prima- PN-tu T ' tus Ecclesiae Toletanae , de quo tam multa , & tam varia inpulsoε Mauro, utramque partem sunt disputata , ut eruditis In mentem venerit agnotus. cimmerias inter tenebras Ecclesiae illius gloriam deserere . Praealiis Archiepiscopus Parisiensis totus in asserendo Lugdunensi Prima tu, Toletano illudit, negatque aperte hujusmodi honorem Ecclesiae isti inter Hispanas praecipuae & Regum sede , &Nationalium Conciliorum celebratione, & ordinatione Episcoporum tota Hispania , S aliis praerogativis , quas infra recenseam singulas. Itaque operae pretium facturus mihi esse videor, si hujus quaestionis finem asseram perspicue , breviterque asserendo hunc Primatum, ejusque originem, S conditionem detegendo . Quod antequam facio , Primatus ejusdem instaurationem ab Urbano II. factam undecimo seculo inclinante, id est anno io 88. postquam Alsonsi Catholici Regis virtute barbaris erepta est Regia urbs Toletum , memoria repetendam puto. Reκ idem Alsonsus aliorum Principum mores imitatus, juκta eam , quae tunc temporis ubique obtinebat, disciplinam, Toletani Ar chiepiscopi dignitatem , atque autoritatem a Romano Pontifice per Sacri Pallii traditionem petiit confirmari. Pontifex vero exultans gaudio ob insignem de Saracenis victoriam reporta istam , suorumque vestigiis Praedecessorum inhaerens , continuo sacrum id indumentum Bernardo Toletano Praesuli electo trans-πr . II. Buua. misit. Tum benevolentia , inquiens, Ponanensis Delesiae solito,
in digna Toletanensis Ecclesiae reverentia ; tum earissimi fluinostri Disitiroo by Cooste
206쪽
tibi Frater Venerabilis Bernarde , ex Opostolorum Petri , ct CAp. VIII. Pauli Oenedictione eontradimur e plenitudinem scilicet facerdotalis dignitatis. Hactenus nihil novir quin omnia respondent disciplinae jampridem institutae, de qua octavum etiam Concilium generale , perspicue loquitur: Universorum metropolitano- cine. Gen. VI,
rum, qui ab ipsis c Patriarchis promoventur, ct sive per manus impositionem , sive per Palli dationem Episcopalis dignitatis firmitatem aecipiunt, habeant potestatem, videlicet ad convocanis
dum e. & liber diurnus Pontificum documenta ipsa suppeditae tum traditi, tum accepti sacri hujus Pallii, de quo peculiarem dissertationem infra habes , unde ejus disciplinam tum veterem , tum novam,si Deo placet, firmam S certam intelligas. Quiduuid novi affert Urbani Diploma , sunt quae statim prosequitur: T
que , fleut ejusdem urbis antiquitur eonfiat extitisse Ponti et . in totis Hispaniarum Regnis Primatem, privilegii nostri san-Hione statuimus . Novi, inquam ; nam Metropolitarum Tarra conensis , S Narbonensis Primati olim Τoletano subiectorum alia conditio erat, quum Τoletum e Saracenorum tyrannide est ereptum . Bracarensis pariter Metropolitae postmodum emergentis causas similes cum Tarraconensi negotii aliquid facessisse huic Primatui non est ignotum . Denique S duas reliquas Metropoles aut palam , aut clanculum imitatas esse aliarum exemplum , Iatet omnino neminem . Id quo jure secerint, demonstrandum breviter mihi est i deinde Primatus antiquus Toletatius declarandus ς ac postremo illius instauratio, seu potius nova institutio , aperienda . Oui Metropolitarum omnium primus cum Romano Pon- Π.tifice Urbano questus est tam effusam Toletani Praesulis potestatem, is est Narbonensis. Dolebat scilicet hic Archiepiscopus lati ex sua iurisdictione eripi Tarraconensis provinciae Episco- iure. pos , qui annis fere quadringentis sibi morem gesserant. Hanc siquidem Hispanam provinciam Narbonensi finitimam adversus invasores Mauros Franci Reges defenderant , plurimique fusione sanguinis sustinuerant , itaque ejusdem Sedes Episcopales incolumes, excisa praesertim Metropoli Tarraco
ne , alii non paruerunt Μetropolitae , quam Narbonensi . Latet profecto eruditorum neminem , quod nova haec Nar-honensis iura nullo haerent fundamento , praeter excidium svastitatemque Metropolis Tarraconensis, quam serius Ocyus - . . Tom.IL A a in-Disitigod by
207쪽
DrssERT. IV. instauratam Comprovincialibus Episcopis legem dare opor-CAp. VIII. tuit . Ipsam nihilominus Narbonensem Metropolim subjici iam tum Primati Toletano haud potuisse, ut olim subjiciebatur, dum Monarchiae Hispanae pars erat, ahunde docet historia . Et vero , quum de Gallicanis Ecclesiasticis provinciis instaurandis ressuit Romae inter Adrianum I. Summum Pontificem, & Carolum Franciae Regem , exeunte octavo seculo, centum fere annis post Mauricam invasionem, Ponti sex dedit Carolo Indiculum Metropoleon omnium ς sediumque Episcopalium singulis subjectarum, in quo ita legitur: Provineia Narbonensium prima Civitates πα- mero VIII. Metropolis Civitas Narbonensium . Civitas Tolosa- eum. Civitas et atensium . civitas Netervensiam . Civitas Maia galonensimn . civitas Lutevensium . Civitas Usacensium . Extatque hic indiculus , seu notitia in Vaticano Cod. MS. an. laniis. Eees s. qui a Scheles ratio editus, sic inscribitur r hie eodex esseriptas ιε- - - σε de illo authentieo , quem Domnus εAdriantis Apostolicus dedit gloriosis o Carolo Regi Francorum , ct Longobardorum , ac Patricio Romanorum, quando fuit Romae . Quo quidem teste integrior nullus afferri potest . Itaque Narbonensis provincia iuris erat Francorum Regum iam inde a Monarchiae Gothorum disicia
tutione , quemadmodum Gallicanas inter provincias sub imperio Romanorum recensebaturζnec moris erat Romani Pontificis, alterius regni provincias , nisi urgente necessitate , Primati alicui , aut Vicario subjicere . Quamobrem Toletanus instaurari
Primatus non poterat, aeque ac olim fuerat, conditione rerum
id prohibente . Huc accedit, quod alia tunc temporis disciplina in Galliis invaluerat: nam Metropolitae omnes S. Bonilacii Moaguntini opera confirmari coeperant S. Pallii traditione a Romano Pontifice , quod novum sane impedimentum fuit, quin Toletanus Primatus antiquus instauraretur , cum omnibus iis privilegiis , quae partim necessitate rerum , partim Principum voluntate conglomerata erant in ea Sede , conniventibus fortasse Romanis Pontificibus , sua certe confirmatione tantum uni Metr politae in provincias omnes non tribuentibus. Hinc etiam est,
quod ejus dignitatis instaurator Urbanus novam Prima tui acces sionem fieri voluit, Vicariatum nempe Apostolicum , qui solos agnoscit limites, quos Romanus Pontifex ei praescribit. Uletani autem Primatis potestatem in Narbonensis etiam proVinciae
s..x. pag. 4sοῦ. ρμη ψ iverso , ct Narbonorum provineia ministrandas injunximus , ajebat Tarraconensi Metropolitae . Mul-
208쪽
Multa ex Urbani literis hac de re Lectori suppetent, quae, DIssERT. I V. ne ab instituto disiungar , praetermitto. Id tantum inde eruo , CAP. VIII. quod nisi dissicultates rerum tot spatio annorum ius aliquod III. tribuissent Narbonensi Metropolitae in provinciae Tarraconensis Episcopos , excisae praesertim Metropolis conditio , quae Au - staprimis e.
nensi Ecclesiae unita fuerat; Romanus plane Pontifex juris nihil esse eeensit , tribuisset Toletano Primati in Gallicanam eam proWinciam .Et sa- nua. IR ne post triennium ab instauratione Primatus nullo jure motum esse Narbonensem intelligena, Tarrac nensem Metropolim restitutam pristis privilegiis ornavit , subduxitque Metropoliticae Narbonis autoritati; nec deinde actum invenio amplius de Nar honensis subordinatione , quae, ut plurimum , usque ad Bernariadi Primatis mortem perseveravit, juxta personalem Uicariatus conditionem. Secus sane futurum erat de jurisdictione Toletani Primatis in provinciam Τarraconensem ς nam , ut infra erit evidens , non modo Tarraconensis Gothorum tempore una cum
reliquis Hispaniarum S Galliae Metropolitis , morem gesserat Toletano , tanquam Primati, salvis iuribus Metropoliticis: verum etiam Hispana provincia erat Tarraco , & , quod maius , in ruinis iacens ejus Metropolis, instaurato iam Primatu , honorem pristinum adepta est . Suae nihilominus causae praesto sibi esse videbantur Metropolitae isti, cur detrectaret Primatum , nam alienae ditionis erat, quod civilem spectat administrationem ς nec facile induci poterat, ut Regni alius Primati subjiceretur , quem praeterea recens institutum esse putabat, nulla antiquae dignitatis memoria apud eum existente. Eadem vero ex ignoratione Primatus prisci ortae sunt controversiae omnes tam vehementes, ac tam diuturnae, quae saepe Τoletano Prima tui diem dixerunt, vixque , adnitentibus Catholicis Regibus , quievisse ad tempus eas liquet: ita ut nostro etiam aevo cecinerit
classicum Metropolis Hispalensis eripiendi animo dignitatem Primatus Toletanae , sibique praeter ius omne asserendi. Memo-P. .gas Mem. riale scilicet scriptum ab Anonymo , Ecclesiae Hispalensis nomi- deia uis de ne, speciosis oppletum argumentis, criminationibusque perinia' ς - 'de acutis , ac iustitiae omnis vacuis ; necnon submissae ab eodem in publicam lucem scriptiunculae eiusdem sursuris, adversus Vin dictas Toletani Primatus, quae c quantae quantae sint, inhaerent iure optimo me vehementissime commoverunt, ut hanc de Ecclesiae Hispanae antiquitate dissertationem non conficerem absque integra Toletani antiqui Primatus demonstratione, quod A a a mox
209쪽
DIsIERT. IV. mox faciam . Eo autem in Memoriali Anonymi illud praesertim CAP. VIII. meas offendit aures , quod nec pro Ap stolicae Sedis reverentia, nec pro Alfonsi Regis, ac Primatis Bernardi dignitate loquens, obreptum fuisse contendit Romano Pontifici Urbano, hujusque concessionem , seu privilegium sequutos Successores inexplora in tam rem suis Diplomatibus confirmasse, reclamantibus seinper Metropolitis aliis et ita ut pacifice numquam tali usi sint privilegio Toletani Praesules , sed Regia semper autoritate honorem hujusmodi sibi asserere necesse habuerint . Hanc equidem disputationis parcem Praeterinitiam , quippe quam neque ulli ignotam , nec rei necessariam esse puto e dicam tamen de Prima tu anis liquo tam perspicue , tam evidenter et ut neque Tarraconensem,
neque alium ullum Metropolitam Hispaniae ullo iure usum esse ostendam , quum Toletanum Primatum detrectavit. 8 ,h. Eris. ; - Aliqu*Πto firmiori dici posset ratione innixus esse Metropo Netjoirili, mil lita Br. carensis , si constarent quae de hac sede assirmat Vasaeus Io jure utitur. in suo Chronico; ait enim, primam omnium Metropoleon auibamet aram rannide liberatam esse. Secus autem docet scriptor aequalis eorum temporum Bernardus B. Geraldi Bracarensis Archiepiscopi discipulus, cui fides haud dubie maior est adhibenda, quam Uasaeo . Uerba ejus sunt, apud Franciscum Pal. ἐκ V.Pas Pagium in breviario Romanorum Pontificum : Ut B. Geraldus haM M u. .sti Traearensi propriam dimitatem restitueret, Romam petiit , ct a Domino Papa'asebali honor Pe fuseeptus, Parulium , ct privileeiam , O autoritatem Ecclesiae suae inde asportavit. In Concilio enim Fauntino, quod Vener. Riebardus Romae Cardinalis eelebravit, Episcopis Abbatibus , O Utiamis Curicis Hi paniae eireumsedentibus Romanum privilegium in auribus omnium reeitatum est; ct juxta tenorem ipsius privi- Iegii Sraearae Metropolis suffratanei Ponti es Ven. Geralis Braearensi Metropolitano , justitia dictante , O Cardiuali prα-
eipiente obedientiam, O reverentiam promiserunt . Firmiori inquam ratione , quam caeterae Hispaniarum Metropoles , re stitutae post confirmatum a S. Sede Toletanum Primatum . Quae enim sedes Dei optimi beneficio Arianam haeresim olim detestata in regno Suevorum , dum reliqua Hispania Arianis Gothis obtemperabat , ius aliquod in Metropolim Lucensem habuerat, si Toletanam pari modo praevenisset excutiendo jugo Saracen
rum ς ea sin minus autoritate, antiquitate saltem cum ea Metr
poli digladiata esset. Quid vero Z Et vasaei assirmata pugnant
210쪽
eum antiqua historia, ut vidimus, & Bracarensium posteriora DIS BRT.IV. Omnia argumenta quae tamen intacta relinquam ex octavi CAP. VIII. nonique seculi figmentis deducta sinit. Quamobrem tum Metropolitae isti, tum Tarraconensi nulla omnino adsuit causa , cur ΤOletanum Primatum a S. Sede instauratum aversarentur . Ratio illa una utrique succurrisset , quae a Narbonensi est habita ἔalienae nimirum ditionis esse r eratque ea satis ad rejiciendam , Romano Pontifice sic jubente , Toletani Primatis autoritatem .
Guam siquidom .attiaraum, quia Deuter habuit , Primatus idem, quantalibet autoritate sit, tum a multis Pontificibus confirmatus , dum variae in Hispaniis dominationes erant, tum postea interrupta nunquam possessione retentus ad nostram usque aetatem , nequicquam se torquent qui aegre illum ferunt , Toleti vere est, ut olim suit. conditione Iicet diversus , quod utique ostendam , ubi de antiquo aliquantulum disputavero . Oui de Primatu isto Toletano ante Saracenicam invasio. o. nem tam multa congesserunt scriptitando, ii prosecto mihi Viden - tu hactenuetur a recto tramite aberrasse. Praetereo illos, qui ab inani Fc- disputatum est clesiae fundatione originem eius ducunt , nullo enim loco mihi
sunt. Mitto etiam alios , qui potestatis exercitium ipsum illud Vi 'quaerunt Gothorum aevo , quod suis temporibus obtinere norunt ; non enim pluris facio eos , qui veterem disciplinam cum nova miscent, quam qui omnes Ecclesiae rerum eventus uno metiuntur modulo , sive , ut paucis multa complectar , maxima in Ecclesiasticae historiae ignoratione versantur.De iis dumtaxat loquar, qui Apostolicum Vicariatum , S Primatum unam eamdemque rem esse autumantes , desultorium in Hispaniis Primatum cudunt, eumque de una in aliam sedem transnoventes , ne rem quovis destitutam adminiculo affirment , Diplomata excogitant Pontificia , quo maxime tempore PIispanos inter , ct Romanos nullum erat commercium . Quumque horum ex numero eruditos aliquot recentiores seligendos duxerim, quorum sententias redegi in ordinem , ubi de Vicariatu fuit sermo , reliquum mihi est , ut nullis altercationum nebulis involutum prostram Primatum ΤοIetanum . Quod ut fiat apertius , memoria
oportet repeti , quae superius allata sunt de orientalis Ecclesiae Patriarchis, atque Exarchis, necnon de Vicariatu Illyrici , quos solos ajebam recenseri a S. Leone Magno , ubi Anastaso ω ep. 84
Thessalonicensi suo per Illyricum Uieario provisum esse dixit, ut 'p' 'in Ecclesia aliqui Episcopi autoritate Metropolitis anteirent, ne