장음표시 사용
91쪽
XXIII. 1. Obsidibus acceptis, exercitum reducit ad mare,
. naves invenit resectas. 2. Ilis deductiS, quod et captivorum ma-- gnum numerum habebat et nonnullae tempestate deperierant naves, duobuScommeatibuS eXercitum reportare instituit. 3. Aei Sic aecidit, uti ex tanto naVium numero, l0l navigationibus, neque hoc, neque Superiore anno, ulla omnino navi S, quae milites portaret, desideraretur; 4. at ex iiS, quae inaneS ex continenti ad eum rem illerentur, ei prioris commeatuS exposi- . tis militibus, et quas postea Labienus saetendaS curaveral nuine-- ro LX, perpaucae locum caperent, reliquae sere omneS reice- .rentur. 5. QuaS cum aliquamdiu Caesar frustra expectasset, ne anni tempore a naVigatione eXeluderetur, quod aequinoctium Suberal, 6. necessario angustiuS militeS conlocavit ac, Summa tranquilli late consecuta, Secunda inita cum solvisset
vigilia, prima luce terram alligit omnesque incolumes nave SperduXit. XXIIII. 1. Subductis navibus, concilioque Gallorum Samarobrivae peraelo, quod eo anno frumentum in Gallia propter Siceitales angustiuS provenerat, coactu S eSt aliter ac Superioribus annis exercitum in hibernis conlocare legionesque in plures civitales distribuere. Ex quibus unam in Morinos ducendam Gaio Fabio legalo dedit; alteram in Nervios Quinto, Ciceroni; tertiam in Esubios Lucio Iloscio; quartam in Remis
cum Tito Labieno in confinio Treverorum hiemare i ussit; 3. tres in Belgis conlocavit; his Marcum CrasSum quaestorem et Lucium Munatium Plancum et Gaium Trebonium legatoS praefecit. 4. Unam legionem, quam proXime tranS Padum conscripserat, et cohorteS V in Eburones, quorum pars maxima est inter Mosam ac Rhenum, qui sub imperio Ambiorigis et Catuvolci erant, misit. 5. Ιlis militibus Quintum Titurium Sabinum et Lucium Aurunculeium Collam legaloS praeeSSO iussit. 6. Ad hunc modum distribulis legionibus, lacillume inopiae frumentariae SeSe mederi p0SSe ex limavit. I. Atque harum tamen omnium legionum hiberna praeter eam, quam Lucio Roscio in pacatissimam et quietiSSimam partem ducendam dederat, milibus paSSuum cenium continebantur. 8. Ipse . interea, quoad legioneS conlocatas munitaque hiberna cognovisset, in Gallia morari conStiluit.
92쪽
XXV. 1. Erat in Carnulibus Summo loco natus ΤaSgelius, euius maiores in sua civitale regnum optinuerant. 2. Huic Caesar, pro eiuS virtute atque in Se benevolentia, quod in omnibus bellis Singulari eius Opera fuerat usuS, maiorum locum restituerat. 3. Τertium iam hunc annum regnantem, inimici palam mullis etiam ex civitate auctoribus, eum interfecerunt. Desertur ea reS ad CaeSarem. 4. Ille veritus, quod ad plures pertinebal, ne civitas e0rum in pulsu desideret, Lucium Plancum cum legione ex Belgio celeriter in Carnules proscisci iubet ibique hiemare; quorumque opera cognoverat Tasgetium interfectum, hos conprehenSOS ad Se mittere. 5. Interim ab omnibus legalis quaeSloreque, quibus legioneS tradiderat, eemitor sactus est, in hiberna perventum locumque hibernis esse
XXVI. 1. Diebus circiter xv, quibus in hiberna Ventum est, initium repentini tumultus ac defectionis ortum est ab Ambiorige et Catuvolco; 2. qui, cum ad sines regni sui Sabino Collaeque praesto suissent frumentumque in hiberna eon- portavissent, Indutiomari Treveri nuntiis inpulSi, SUOS concitaverunt, Subitoque oppreSSis lignatoribus, magna manu ad
eaStra oppugnatum Venerunt. 3. Cum celeriter nOStri arma cepisSoni vallumque adscendissent atque una ex parte HispaniS equilibus emiSSis, equestri proelio superiores suisSent, de- Sperata re, hoSleS SuOS ab oppugnatione reduxerunt. 4. Tum Suo more conclamaVerunt, uti aliqui ex nostris ad conloquium prodiret: habere Sese, quae de re communi dicere Vellent, quibus rebus controversiaS minui pOSse Sperarent.
XXVI l. 1. Millitur ad eos conloquendi causa GaiuS APpi- . Dei VS, eques Romanus, familiaris Quinti Titurii, et Quintus Iunius ex Hispania quidam, qui iam ante missu CaeSaris ad Ambiorigien ventilare consuerat: apud quos Ambiorix ad hunc modum locutus eSt: 2. Sese pro Caesaris in se beneficiis plurimum ei conliteri debere, quod eius opera stipendio liberatus esset, quod a dualueis finitumis suis pendere consuesset, quo que ei et lilius et fratris lilius ab Gesare remissi essent, quos Aduatuci obsidum numero missos apud se in servitute et catenis tenuissent; 3. neque id quod fecerit de oppugnatione castrorum, aut iudicio aut voluntate sua fecisse, sed coactu
93쪽
civitatis, suaque esse eiusmodi imperia, ut non minus haberet iuris in se m0ltitudo, quam ipse in mollitudinem. L. Civitati porro hane fuisse belli causam, quod repentinae Gallorum coniurationi resistere non potuerit. Id se facile eae humilitate sua probare p0SSθ, qu0d non adeo sit imperitus rerum, ut suis copiis populum Romanum superari posse considat. 5. Sed esse Galliae commune consilium: omnibus hibernis Caesaris oppugnandis hunc esse dictum diem, ne qua legio alterae legi0ni subsidi0 venire posset. 6. Non facile Gallos Gallis negare potuis8θ, praesertim cum de recuperanda communi Iibertate consilium initum videretur. I. Quibus quoniam pro pietate satisfecerit, hutere nunc se rationem oscii pro beneflciis Cue- Suris: monere, orare I iturium pro hospitio, ut suae ae militum saluti consulat. 8. Magnam munum Germanorum conductam Rhenum transisse; hanc adfore biduo. 9. Ipsorum e83e con- Silium, velintne prius, quam sinitumi sentiunt, eductos eae hibernis milites aut ad Oeeronem aut ad Labienum deducere, quorum alter milia passuum circiter quinquast inta, alter paulo amplius ab iis absit. 10. Illud se polliceri et inreiurando confrinare, tutum iter per fines daturum. 11. Qu0d eum faciat et civitati sese consulere, quod hibernis levetur, et Cae- Sari pro eius meritis gratiam referre. Hac oratione habita discedit AmbrioriX. XXVIII. 1. Arpineius et Iunius, quae audierunt, ad legatos deserunt. Illi repentina re perlubali, etsi ab hoste ea dicebantur, tamen non neglegenda exiStimabant, maximeque hac re perm0Vebantur, quod civitatem ignobilem atque humilem Eburonum sua sponte populo Romano bellum facere auSam, vix erat credendum. 2. Itaque ad eOnSilium rem deserunt, magnaque inter eoS eXi Slii controversia. 3. Lucius Aurunculeius conpluresque tribuni militum et primorum ordinum centuriones nihil temere agendum neque eae hibernis iniussu Caesaris discedendum existumabant; 4. quantasuis copias etiam Germanorum sustineri posse munitis hibernis docebant: rem esse testimonio, quod primum hostium imperum multis ultro vulneribus inlatis fortissime sustinuerint; 5. re frumentaria non premi; interea et eae prorumis hibernis et a Caesare conventura subsidia: 6. postremo quid esse levius aut reptus, quam auctore hoste de summis rebus sapere consilivum t
94쪽
COMM. V. CAP. XXVII XXXI. MXXVIIII. 1. Contra ea Titurius sero facturos clamitabat,
eum maiores manus hostium, adiunctis Germanis, comenissent, aut cum aliquid calamitatis in proaeimis hibernis esset
acceptum. Brevem consulendi esse occasionem. 2. Caesarem
arbitrari profectum in Italiam; neque alιter Carnutes intemheliindi Tasgetii consilium fuisse capturos, neque Eburones
si ille adesset, tunis conplemtione nostri ad castra venturoseSSs. 3. Non h0Stem auctorem, sed rem spectarer subesse Rhenum: magno esse Germanis dolori Ariovisti mortem et superiores nostras victorias; 4. ardere Galliam, tot consumeliis acceptis sub populi R0mani imperium reductum, superiore stloria rei milituris extinctu. 5. PoStremo quis hoc sibi persuaderet, sine certa re Ambiorigem ad eiusmodi consilium descendisse' Suam sθntentiam in utramque partem esse tutum si nihil esset durius, nullo periculo ad proXimam legionem perventuros; si Gallia omnis eum Germanis consentiret, unam esse in celeritate positam salutem. 6. Cottae quidem atque eorum, qui dissentirent, consilium quem habere eaeitum' in quo Si n0n praesens periculum, at certe longinqua obsidione fumes esset timenda.
XXX. 1. II ac in utramque partem dispulatione habita, eum a Cotta primisque ordinibus acriter reSisteretur, Vincile, inquit, si ita vultis, Sabinus, ei id clariore voce, ut magna parSmilitum exaudiret: 2. neque is sum, inquit, qui stravissimθeae vobis mortis periculo terrear: hi sapient; si gravius quid acciderit, abs te rationem reposcent; 3. qui, si per D liceat, perendino die cum proaeimis hibernis coniuncti communem cum reliquis belli casum sustineant, non reiecti et relegati longe ab ceteris aut ferro aut fume intereant.
XXXI. 1. Consurgitur ex consilio; conprehendunt utrumque et orant, ne sua dissensione et pertinacia rem in summum periculum deducunt: 2. facilem esse rem, Seu maneant, Seu prosiciscantur, si modo unum omnes gentiunt ac probent; contra in dissensione nullam se salutem perspicere. 3. ReS diSputatione ad mediam noctem perducitur. Τandem dat Colla pedimolus manus: superat Sententia Sabini. 4. Pronuntiatur, prima luce ituros. Consumitur vigiliis reliqua pars noeliS, eum Sua
quisque miles circum Spiceret, quid secum portare poSSel, quid
95쪽
ex instrumento hibernorum relinquere cogeretur. 5. Omnia excogitantur, quare nec Sine periculo maneatur et languore militum ei vigiliis periculum augeatur. 6. Prima luce Sic ex castris proficiScuntur, ut quibus eSSet perSuasum, non ab hoste, sed ab homine amicissimo Ambiorige consilium datum, longiSSimo agmine maximisque impedimentis. XXXII. 1. At hostes, posteaquam ex nocturno fremitu vigiliisque de prosectione eorum Senserunt, conlocalis insidiis bipertito in silvis opportuno atque occulto loco, a milibus pas- Suum circiter duobus, Romanorun adventum expectabant, 2. et eum Se maior pars agminis in magnam convallem demisisset eX ulraque parte eius vallus Subito se ostenderunt novissimosque premere et primos prohibere ascensu atque iniquissimo nostris loco proelium committere coeperunt. XXXIlI. 1. Tum demum Titurius, qui ni lassante providisset, trepidare et concurSare cohortesque disponere, haec tamen ipsa timide atque ut eum omnia deficere viderentur; quod plerumque iis accidere consuevit, qui in ipso negotio conSilium capere coguntur. 2. At Cotta, qui cogitaSset, haec posse in itinere accidere atque ob eam cauSam prosectionis auctor non suiSSel, nulla in re communi saluti deerat: et in appellandis e0h0rlandisque militibus, imperatoris, et in pugna militis ossicia praeStabal. 3. Cum propter longitudinem agminis minus facile omnia per se obire et, quid quoque loco laciendum eSSet, proVidere poSSeut, iuSSerunt pronuntiare, ut impedimenta relinquerent atque in orbem consisterent. 4. Quod consilium eisi in eiusmodi casu reprehendendum non est, tamen ineommode accidit: 5. nam et nostris militibus spem minuit et ho- Sles ad pugnandum alacriores essecit, quod non Sine Summo limore et desperatione id laclum videbatur. 6. Praeterea accidit quod fieri necesse erat, ut vulgo milites ab signis discederent, quaeque quiSque eorum carissima haberet, ab impedimentis petere atque arripere properaret, clamore et fletu omnia complerentur.
XXXIIII. 1. At barbaris consilium non defuit. Nam dueeS eorum tota acie pronuntiare iusserunt, ne quis is loco diascederet: illorum esse praedam atquθ illis reservari, quaecumque Romani reliquissent: proinde omnia in victoris p
96쪽
risu eristimarenL 2. Erant ei virtute et numero pugnandi pares. Nostri lametsi ab duce et a fortuna deserebantur, tamen omnem Spem Salu liS in Virtute ponebant, et quotiens quaeque cohors procurrerat, ab ea parte magnus numerus hostium cadebat. 3. Qua re animadversa AmbioriX, pronun-,liari iubet, ut procul tela coniciant neu propiuS accedant et quam in partem Romani impetum fecerint, cedant: 4. levi late armorum et cotidiana exercitatione nihil iis noceri posSe; rursus se ad signa recipientes in Sequantur. XXXV. 1. Quo praecepto ab iis diligentissume obServato, cum quaepiam cohorS ex orbe eXeeSSerat atque impetum secerat, hostes velociSSi me refugiebant. 2. Interim eam partem nudari necesSe erat et ab latere aperto tela recipi. 3. RurSuS, cum in eum locum, unde erant egreSSi, reverti coeperant, et ab iis, qui cesserant, et ab iis, qui proximi steterant, circumveniebantur; 4. Sin autem locum tenere vellent, nec virtuti locus relinquebatur, neque ab tanta multitudine coniecta tela conserti vitare pol erant. 5. Τamen tot incommodis confliciali, multis vulneribus acceptis, reSistebant ei, magna parte diei consumpta, eum a prima luce ad horam octavam pugnaretur, nihil, quod ipsis eSSet indignum, committebant. 6. Τum Tito Balventio, qui Superiore anno primum pilum duxerat, viro sorti et magnae auctori latis, utrumque femur tragula traicitur; T. Quinius Lucanius, eiusdem ordinis, sortiSSume pugnans, dum ei eum vento silio subvenit, intersicitur; 8. Lucius Colla legatus Omnes cohortes Ordinesque adhortans, in adversum OS funda
XXXVI. 1. His rebus permolus Quintus Titurius cum procul Ambiorigem Suos cohortantem conspexisSet, interpretem Suum Gneum Pori peium ad eum millit, rogatum, ut sibi militibusque parcat. 2. Ille appellatus respondit: Si velit secum conloqui, licere; sperare, a multitudine impetrari posse, quod ad millitum salutem pertineat; ipsi vero nihil nocitum iri, inque eam rem se suam iidem interponere. 3. Ille eum Colla Saucio communicat si videatur, pugna ut excedant et cum Ambiorige una conloquantur; Sperare, ab eo de sua ac militum Salute impetrari posse. Cotta se ad armalum hostem iturum negat atque in eo perSeVerat.
97쪽
XXXVII. 1. Sabinus, quos in praesentia tribunos militum circum Se habebat, ei primorum ordinum centuriones Se sequi iubet et, cum propiuS Ambiorigem aeceSSiSSel, iuSSus arma abicere, imperatum facit Suisque, ut idem faciant, imperat. 2. Interim, dum de condicionibus inter Se agunt longiorque consulto ab Ambiorige instituitur Sermo, paulatim circum Ventus, interficitur. 3. Τum vero suo more victoriam conclamant atque ululatum tollunt, impetuque in nostros facto, ordine Sperturbant. 4. Ibi Lucius Colia pugnans intersieitur cum maxima parte militum. Reliqui se in castra regi piunt, unde erant egressi. 5. Ex quibus Lucius Petrosidius aquilifer, cum magna mullitudine hostium premeretur, aquilam intra Vallum proiecit, ipse pro eaStris sortiSSi me pugnans oeciditur. 6. Illi aegre ad noelem oppugnationem Sustinent; noctu ad unum omnes, deSperala S lule , se ipsi interficiunt. I. Pauci ex proelio elapsi, incertis itineribus per silvas ad Τitum Labienum legatum in hiberna perveniunt, atque eum de rebus gestis certiorem faciunt. XXXVIII. 1. Hac victoria sublatus Ambiorix, Statim cum equitatu in Aduatucos, qui erant eius regno finitumi, prosici- Scitur; neque noctem neque diem intermittit peditatumque Sese subsequi iubet. 2. Re demonstrata AduatuciSque conelialiS, 9 Mero die in Nervios pervenit hortaturque, ne sui in per petuum liberandi atque ulciscendi Romanos pro iis, quas acceperint, iniuriis occasionem dimittant: 3. interfectos esse legatos duos magnamque partem eaeercitus interisse demonstrat; 4. nihiι esse negotii, Subito oppressam legionem, quae eum Cicerone hiemet, intersici; se ad eam rem prolitetur adiutorem. Facile hac oratione Nerviis persuadet. XXXVIIII. 1. Itaque consestim dimissis nuntiis ad Ceutrones, GrudioS, Le VacOS, Pleumoxi0s, Geidumnos, qui OmneS Sub eorum imperio Sunt, qUam maximas manuS pOSSunt, cogunt et de improviso ad Ciceronis hiberna advolant, nondum adsum fama de Titurii morte perlata. 2. Huic quoque accidit, quod fuit neceSSe, ut nonnulli milites, qui lignationis munitionisque eausa in Silvas discessisSent, repentino equitum adventu interciperentur. 3. His circum Ventis, magna manu Eburon ES, Nervii, Aduatuci atque horum omnium socii et clientes legi nem oppugnare incipiunt. Nostri celeriter ad arma coneu
98쪽
COMM. V. CAP. XXXVI XXXXII. 9Irunt, Vallum conscendunt. 4. Aegre is dies suStentatur, quod omnem Spem hostes in celeri tale p0nebant atque, hanc adepti Victoriam, in perpetuum Se fore Victores considebant. XXXX. 1. Mittuntur ad Caesarem consestim ab Cicerone litterae, magnis propositis praemiis, Si perluti SSent; obSessis
omnibus viis, miSsi intercipiuntur. 2. Noctu eX materia, quam munitionis causa conportaverant, turres admodum CXX excitantur ineredibili celeritale; quae deeSse operi Videbantur perficiuntur. 3. Hostes postero die, mullo maioribus coactis copii S, castra oppugnlint, lasSam complent. 4. Eadem ratione, qua pridie, ab nostris reSis litum. Hoc idem reliquis deinceps st diebus. 5. Nulla pars nocturni temporis ad laborem intermittitur; non aegri S , non VulneratiS saeuitaS quieti S datur. 6. Quaecumque ad proximi diei Oppugnationem opuS Sunt, noctu comparantur; mullae praeustae SudeS, magnuS muralium pilorum numerus instituitur; turres contabulantur, pinnae loricaeque eX cratibus allexuntur. Ipse Cicero, eum tenuiSSima Valetudine eSSel, ne nocturnum quidem sibi tempuS ad quietem relinquebat, ut ultro militum concursu ac vocibus sibi
XXXXI. 1. Τune duees principesque Nervi0rum, qui aliquem Sermonis aditum causamque amicitiae cum Cicerone habebant, conloqui sese velle dicunt. 2. Facta poleState, eadem quae Ambiorix cum Titurio egerat, commemorant: 3. Omnem esse in armis Gallium; German0s Rhenum transi8Se; Caesaris reliquorumque hiberna oppugnari. 4. Addunt etiam de Sabini morte; Ambiorigem ostentani sidet laciundae caUSa, 5. Errare eos dicunt, si quicquam ab his praesidii sperent, qui suis rebus dioidant; sese tamen hoc esse in Ciceronem populumque R0manum animo, ut nihil nisi hiberna recusent atque hanc inveterascere consuetudinem nolint; 6. licere illis incolumibus per se eae hibernis discedere et, quascumque in partes velint, sine metu proficisci. I. Cicero ad haec unum modo reSpondit: non esse consuetudinem populi Romani, accipere ab hoste armato condicionem: 8. si ab armis discedere velint, se adiutore utantur legatosque ad Caesarem mittunt; verare pro eius iustitia, quae petierint, impetraturos.
XXXXII. 1. Ab hac spe repulSi Nervii, vallo pedum IX et
99쪽
lassa pedum XV hiberna cingunt. 2. Hac et superiorum annorum eonsuetudine ab nobis cognoverant et, quos de exercitu habebant captivos, ab his docebantur; 3. Sed nulla serramentorum copia, quae eSset ad hunc uSum idonea, gladiis cespites circumcidere, manibuS SaguliSque terram exhaurire nitebam tur. 4. Qua quidem ex re, hominum multitudo cognoSci potuit: nam minus horis tribus milium passuum XV in circuitu munitionem perfecerunt, 5. reliquiSque diebus turres ad allitudinem valli, salees testudineSque, quas idem captivi docuerant, parare ae sacere coeperunt.
XXX XIlI. 1. Sept imo oppugnationis die, maximo coorto Vento, ferventes fusili ex argilla glandes sundis et servefacta lagula in caSas, quae more Galli eo si ramentis erant tectae, iacere coeperunt. 2. Hae celeriter ignem comprehenderunt et venti magnitudine in omnem locum castrorum distulerunt. 3. Hostes maximo clamore, Siculi parta iam atque explorata Victoria, turris testudinesque agere et ScaliS Vallum ascendere coeperunt. 4. Atlanta militum virtus atque ea praesentia animi suit, ut, cum undique flamma torrerentur maximaque telorum multitudine premerentur Suaque Omnia impedimenta atque Omnes sortunas conssu grare intellegerent, non modo demigrandi causa de Vallo decederet nemo, sed paene ne respiceret quidem quisquam, ac tum omnes acerrume sortissimeque pugnarent. 5. Hic dies nostris longe gravissimus fuit; sed tamen hunc habuit eventum, ut eo die maximus numerus hostium vulneraretur atque interficeretur, ut se Sub ipso vallo conStipaveranti receSSumque primis ultimi non dabant. 6. Paulum quidem intermi Ssa nam maet quodam loco turri adacta et contingente vallum, tertiae cohortiS eenturiones ex eo, quo Stabani, loco receSserunt SuoSque omneS remoVerunt; nutu VocibuSque hosteS, Si introire vellent, Vocare coeperunt; quorum progredi auSus eSt nemo. I. Tum ex omni parte lapidibus coniectis deturbati, turrisque sue-
XXXXIIII. 1. Erant in ea legione sortissumi viri, cent riones, qui primis ordinibus adpropinquarent, Τitus Pullo et Lucius Vorenus. 2. Hi perpetuas inter Se controversias habebant, quinam anteferretur, omnibusque annis de locis summis simultatibus contendebant. 3. Ex his Pullo, cum acerrume ul
100쪽
COMM. V. CAP. XXXXII-XXXXVI. 93 munitiones pugnaretur, Quid dubitas, inquit, Vorene' aut
quem locum tuae probandae virtutis eaepectus ' hic dies de nostris controversiis iudieabit. 4. Ilaec cum dixisSet , procedit eXtra munitiones, quaeque pars hostium conseritSSima eSi visa inrumpit. 5. Ne Vorenus quidem Sese vallo continet, Sed omnium veritus existimationem SubSequitur. 6. Tum, mediocri spa 'io relicto, Pullo pilum in hostes immittit atque unum ex multitudine procurrentem traicit; quo percu SSO et eXani- malo, hunc Sculis prolegunt, in hostem tela universi coniciunt neque dant regrediendi lacullatem. I. Trasugilur Sculum Pulloni et verulum in balteo clesieitur. 8. Avertit hic casus Vaginam et gladium educere conanti dextram moratur manum, impeditumque hoSles circum Si Sluul. 9. Suecurrit, ini- micus illi Vorenus et lab0ranti subvenit960. Ad hunc se consestim a Pulione omnis mulli ludo convertit; illum Verulo ari, bitrantur occisum. 11. Gladio comminus rem gerit Vorenus atque, uno interfecto, reliquos paulum propellit; 12. dum cupidius inflat, in locum deiectus inseriorem concidit. 13. Huic rursuS circumvento seri subsidium Pullo, atque ambo incolumeS, compluribus intersectis, Summa cum laude SeSe intra munitiones recipiunt. 14. Sic fortuna in contentione et certamine utrumque VerSavit, ut alter alleri inimicus auxilio salutique eSSel, neque diiudicari posset, uter utri Virtute anteferendus videretum XXXXV. 1. riuanto erat in dies gravior atque aSperior oppugnatio, et maxime quod magna parte militum consecta vulneribuS, reS ad pauci talem de senSOrum pervenerat, lanio erebriores litterae nuntiique ad Caesarem mittebantur; quorum pars deprehenSa in conspectu nostrorum militum cum cruciatu necabatur. 2. Erat unus inlus Nervius nomine Vertico, loco natuS honesto, qui a prima obsidione ad Cicer0nem perfugerat Suamque ei sidem praestiterat. 3 Hic Servo spe libertatis magniSque perSuadet praemiis, ut litteras ad CaeSarem deserat. 4. Has ille in iaculo inligatas esseri et, Gallus inter Gallos Sine ulla suspicione Versalus, ad Caesarem pervenit. 5. Ab eo de periculis Ciceronis legionisque cognOSeitur. XXXXVI. 1. Caesar, acceptis litteris hora circiter unde- ejma diei, statim nuntium in Bellovacos ad M. Crassum quae