Prolegomena critica ad Batrachomyomachiam

21쪽

refert, coniectura an errore nata sint. Me moliae lapsus putandus est 3 γενος ματρα χιον ἀγερωχων lusit δὴ πανημέριος Quoniani autem de propriis cuiusque codicis lectionibus disputavi, minora iis, in pnbus vel pars vel omnes deiuriores inter se e spirant oloris adversantibus, pauca dicenda sunt omne autem lino genus maxime ad inimpolationem pertinere facilius assumari potest, quam quo modo ii factum sit, probabili ratione explicari. Grassata enim sine dubio ita coniectandi libido est, ut unum exemplar ex aliis pluribus quaecunque luberent exciperet. Ila v. 3 ae habent ουδὲ et unoe invito metro; non minus versiti perdiderunt Scribendo ἐς λίμνη, ιε ὐ irrite pro Votu λανηγον , Iula Verba aperte ex glossa interlinea hi in textu in se insinuadunt; b Lyra legunt νυν γαρ pro Oiγαρ immemores usus Homerici, de quo s. A, 76,

φ, 30; itemquo a a vacuet praebent κείμενον ἐν uia pro πιλιν, quod sustinetur Homerii, 265 illi scilice πιλου

nomen ab hujus pugna locis abhorrere putabant similem a sam fuisse suspicor, ui asciis scriberent τορ ν κτοσθε βεβήκει, ne in Orcum descendissociana videretur. Confusiolerarii in suisse videtur 160, ubi tuae ουνέπεισε pro νε Περ se.

de quibus oculis saepius commulatis Matthiaeus videre iubet Sohaeseri nolam ad ymn. Ven. 32. Sed totus versus 60 diverso scribitur in m y quod sequitur contra codicem sum Ly

inventam esse vidi etiam Bernhardius inllisi iiii. r. v p. 3 ubi nonnulla o lectionibus huius arminis indicaviq. - si primis autem conspicuus consensus es inis meis; a viemus da ου γαρ μου sive ex errore sive ex glossa, ut sententiarum nexus aperitor fiat, pro vulgari quod recis o habet υκ αν μου κατὰ γαῖαν ἀιαίνων ἐσθα sequerili autem versu πα-

ησα manifesta explanatio est vocis paullo rarioris λαν nocte. Mora hario talio deprehenditur . 1 tρωτως ubi cavere voluisse Videntur, ne πρωeto ad non referretur; sed illa forma adverbii apud philosophus demum invaluit, ob Phryn. p. li; ceterum de notione ordiendi dupliciter cum vi expressa α χο- ιενος Πρωτον Cl. huc. I l03 ρξα et πρiuro et Livii praesost hutum inuae οσῶ-due rei comptu es similitudines aliutuMegelabactius Lai sivisi. 40, 1. ui az in his codd. pro pόινον scriptum sibi velit, non perspicis. Interponendum hoc loco videtur, quod supra indicavi ed,

itonem Florentinam fm originem duxisse ex huius generis aliquo codice multis enim locis eius lectiones hoc vel illo deleriorum adjuvantur. uo uclum potissimum est, ut nostrae editiones Saepe male huic codicum stirpi saveant. Ut v. 35 eliani nullo legitur secundum πιν - τριςκοπάνιοetος, quum ei meliores

22쪽

habeant διρκοπα iusto squo etiam specta nonnulloruit Meκοπ. . quod dei est in Elym Magn. p. 50, tibi hic versus alislatiust, teque causa d Sit, cur in se non ita perspecta deteriorum Olius codicum arbit in Obsequamur. Nam de hoc genere panis

farina temptει confecti sic Igenius aliunde dubito an constet celerum M. Hermanni Antiq. priv. g. 24. - Item 1 38/ιυθον perhibetur instare in iisdem libris ceteri or lenoni nonnulli assulis glossemalis, οιαδε α μυλ τοῖςδε η, neque ho ex v id corrigendum, quia insolentitis disium videatur. V. 5 ου τευτλοις -- retinuerunt sors omnes dilores; sed ea iniusta est repulsa vocis, oso. edieris codicibus confirmatae nisi lio plerique contra metrum uri πρά-οις sortasse ex ipso archetypo Conspirant quoquo misi a in v. 82α Πολλυνιεναι κατὰ λέ/ινην, quod invectum videtur errore Blam orto ex pronunciatione nova verbor Im n 3λλυ νενον ia-ταλείπειν, neque ferenduin propter si ulluenteli versum; Bde utres locum habet in lectione intoleranda v. 188 noweto pro

Πρωην. - Hariolatio apparet ii M/ia δ' ἐγὼ δυο ηνος, quod pro vulgari εἰμι δὲ νυν ἐλωνοὐ- 05 traxerunt. - Se ientia ira displicuit iis, qui a scripsemimi vix α νηδυος εἰς μέσον παρ desumptum ex 2ο5; nempo quia Prassaeus ante pedes Psicharpaps cecidii ni a δε οἱ πρos θεν , recipereis luerunt illud in nω γαί- ἐπιμνto sed dubilationes id genus

postmodo erunt altingendast. - Porro 293 2 nos est interpretali vocis κτειρε sed in antecsed nil versu et peiorum codicum importunam emendationem habet archelypi, in quo si sorte ita luit Λεeto, ex hoc alius επλετο alii recle εχπετο essecerunt. Glossaloris autem opera manifesto deplehenditur

βλε/Qui, ει, quod ei Lycius exscripsit hodiequo manes in ed tinnibus, quum in ceteris praeter , qui suam sibi unxit ladii

nem, ita si scriptum Mεριδαμ αξ - - λιμν' suo ἐν βατραχοιοι ἀμείβεται Nemo librariorum videtur hoc inis, lexisse, neque est sane pervulgatum dicendi genus sed in voco αρπα quia inest laeela originationis ιιιρέδων αρπαξ significatio, ea vox siare debet; dein do quod ιιε βεται in codd.

glossas habet suprascriptas noρευεται, διέρχεεαι os. Om. O, 684 cum Schol. Ven. l, sic accipiendus locus videtur Meridar- paci e raptor portionis vel mensae apud lacun verSatur ranarum laetus rapior concedo rigidam esse sententiam, ut

multa in hoo carmine sed dubitari non potest, qui haec lectio restitui debeat. Nequo nim λι - - construitur cum ins-nitivo, ut si idem quod πινευίνω quae est sententia apii Oseeurrit ea vox ianium bis, ' 337, 42. - Nonnullas etiam

scripturas, quas solus, cum m communimi, nondum editoresoXpulerunt, ut 36 κῆπτρον, pro quo celeri scrβδον, quod illi vilius duxerunt possitque esso glossa sed non est, cur odices

23쪽

tot locis fraudis convicios celeris anteponamus. Manifesta res est 176, ubi in reliquis omnibus legitur καὶ Ἀρνι tan Παντο nolo εν, Solus interpri latione ortasse supra scripta dedit και θυοιαων ἐλο/ιαοιν ex quo m effecit tyεο εασιν ἐκροιαι θν. Poterat sane poeta sic scribere; sed illud et collatis Vss. l. 4 commendatur neque necessaria est sacrificiorum

signis ruit ultimis per se intellecta. Accedit simili interpol irini τεῖς, φίλε δῆλον nun ν; sed illa compellatio, is non serenda propier . 32 nisi igitur celem sequi placeat scribendo coet εω δῆλον ν ἐν α παοιν, de lacuna cod

uis antiquissimi quam saepius esse statuendam infra demonstrabo est cogitandum diverso modo expleta et quum praesertim δῆλo apud Atticos cum dativo iungatur, haud repudianda

es coniectura Frankii νῖτε Lia: et δὲ ειλον Πασtν. - Cur autem 13 mae scripserint nι κροταφοι Πι καρυου pereunte VerSU, quum ceteri ρεβίνθου, causa in eo videtur posita, quod λέπυρον καρυου, quia ultu est, inagis convenire putabant galeis, quam ἐρεβίνθου sed quis alia hic quaerat Aperia est interpolatio is ἔνοσιλοι στω' pro vulgari σώ/iuet κου η-

σαντες ἐν πλοις -- ν; nam coniungenda sunt verba κο--ο ιννοαντες ἐν πλοις, quod versu zi sienditur. - Magis dubia res videri potest . 293, ubi ae οτι τειρο/tενοισιν ιυνο-ις φθειροριενοισιν habent, reliqui e si τοι ἐν βατραχ'ι-οιν Vulsi aris lectio displicuit librariis elefranii oribus, quia

τραχον etiam in antecedenti versu Dela OSuit; sed ne nimium fastidiosi si inus, mulla in huc Brmine nos admonent, sinulique participium nude positum lillua in ossensionem habet. V. 7 vox i/επετάsti in tu ceSSi interpretationi ueti λωπ ac,

sicut etiam . 23 ino ad ξ τανυσθη scripta est glossa απλουοθη; in imae να quod legitur, suo, non magis, rum ess potest, quamquam in omnes editiones insinuarii; /ι-οεταοας uim ex ranarum natura petitum apte in uno i eum adii. Sed antecedenti versu ως επιπλο,sci iussiο-- rem, opinor, dedit causam mulandi semper enim apud Homerum Γ, 47. , 29 al. et alibi transitive usurpatur; orlasso

igitur hic Iocus ni icina eg t. Sed tamen lecti O , Die ευνάniinoae docet vocem ἐπινωτιον ab interpolatore male pro SubSlBnli v sess ac splum. Illi autem codices locis postea tractandi 80. 57. 233. 239. 243 249 quantum sibi licentiae

permiserint, facito apparebit. Auctoritate sola vinclin discre paniis v. ον κατέπεφνεν, quod errori sine dubio tribuendum, et 85, ubi Frankiana laesi est malarum odicum, bonorum haec: και εἶρα εο γγ καὶ χλυ/ιενος κατετρυζε 40

syllaba ultima e producia vid Herm. orph. p. 7h7, pilaneri

vers. heri p. 36.

Subiungendus hic deniquo esset codex Lycii di j, qui non multum distare videtur ab hoc genero, si plura de eo certo

24쪽

constarent. Nunc autem, quia alia inis quoque insunt, alia coniecturae habent suspicionem, de his dicere mittam, si usus venerit, de eo commemoraturus.

Reliciis igitur illoriim codicum uotis sordibus ad id genus,

quod mixtorum ess dixi, aggrediamur, de quo in universum perbrevis es disputatio. Nam hi codices numero plurimi modo

gregali faciunt cum optimis modo interpolatos sequuntiar, modo ipsi inter se distrahunt ut Paula tantum habent ab ipsorum librariis invecta perulei qu diversilas scripturae maxumam partem a conditioris libri archetypi vitia vero describendi negligentia multifariam sunt aucta. Nunierantur autem codices hi litteris

notati abo de folli. Et proxime quidem ab interpolalarum genero abest quem iam Hernius dicii praes ad Iliad. Tom. III. p. 87 iis scalare mendis quavis pagina, ut ne militiae quidem incuria nobis i

commoda esse possit; descriptus enim videtur ab hontine indoctissimo, qui saepe monstra voeabulorum pinxit 53. 7. 10 116. 20. 138. 4 l. 161 163 18 al.), mensurs verborum plano ignoravit 20 34. 39. 63. 6. 09 al. , versum omisit negligentia 44. Glossa irrepsit in verba poetas 32, ubi metro neglecto ξεινον pro vero habuit addit miλον, quod contra debuit; neque enim ita legendum, ut ipse olim cenSueram incξεi νον δὲ ποιῶ /ιε. uod ver eodem versu simul cum α'

be norate, vix cuiquam arridebit, quum usu Auieorum o Manli medium in talibus laeulionibus requiratur. Lusus es et o tui pro τον ναι, ei ita gnoέκτανεν quod vix seri metrusi pro Vulgari κατέκτανεν - Sed hi errores quum ipsius codicis librario sint imputandi, alii latius pater videntur. Praecipue

mimis communi cui non solum lapsus calami, ut 33 set ιν in utroque mittitur, Z υδinoet nouito contra viri'sus modum 178 ου ἀν no et pro tomoeta, sod etiam gloSSemala: 12 πολυφω-

νος pro NDAυν χρεος, quod vocabulum in quo inest lepida signia sicatio Hesrobius interpretatur πολυφωνον, ἐπιθετικάνς, eodemque modo ed. Vun. πολλα φωνὰς χων, unde nata est correctio.

V. t ui 1eto δὲ pro ine siderate recepi Boihius, non memor usus Homerici δὴ superlativis addendi, de quo Win gelab Annesi ad Il. At, 266. V. 102 ονυιορον pro ην διομοciν ubi versus laesus est index glossaloris scriptura in v.

143 ει τινες pro λινε orta ex recentioris linguae pronunciatione quem vocant tacismum i ferri nequit propter totius sententiae contormationem Correctionem sapit etiam 4 et δωρ aes, quum salis esse murem, qui supra aquam in ranae tergo consederat, et, δωρ facere decidentem, quod Latine dici

Sequitur Ordine, id est minimo pretio distat reliquorum. 2.

25쪽

omnium is, quem nolavi e villarii nube illo vel superior, qui

summa cum levitate exaratus in nullo paene versu non peccat, ita ut nullum sero ad textum huius carminis consiliuendum asserat auxilium. Neque enim quod quispiam suspicetur, in eo ruptis ductibus latent veteres quaedam ei exquisitae lectiones; sed me diu in sere lene neque vestigium est, quo propius eum alligisse archetypum concludatur. Ubi ipse aliquid audet, aut

nodum in scirpo quaesivisse videtur, ut 3, ubi praebet ἐγκε epro ηλθες, sol lar, Se invitus, aut emendatione parum probanda succurrere loco corrupto studet, ut 56 neci ni εδον λθωs

ἐφ 13ιας - ira ocurrit lectio 2s in f n Myoννευ cum glossa ν-ιν χοντες set ρέων sed huic ne ceda vulgala oset φνεις, ave schol. r. Lys. 63. AEuod is cum μακρος mutavi in ιακρον, improbandum est, quia ad ξυυοινος pertinere debet epitheton ad risum delectum, non ad εγχος, quas vox appositionis vice iungitur. α ινιυσαι denique . si,

quod fortasse praeie etiam hic tenet, non debui expellere alteram Ormam κατα/ υσαι illa aulem ex abusu seriorum Ser plurum huc commigravit v. ob Phryn. p. 339 Sq. Multum ab his quos tractavi libris diligenti et admodum correcto scribendi genere absunt c d qui codices si exceperis

pauca quaedam in quae est editio Venela a typotheta e sus plerumque gratia emendata, tam constantem inter se inn- sensum uentur vide levissimum errorem 2 χιιιυλ in uino opus si pluribus demonstrare optimo scriptus esto ab homine Graeca lingua satis pinio, qui inierdum etiam ingenium ostendit ut 9 lolum versum solus novavit: μν βιον γαρ εδωκε κειέ βα et ρυχοισι ζωή, . O inde ortum est, quod

quum in vera lection supra vocem n/ir ascripta SSet inter- prelsii cccli ην, quae in ipsa vertia recepta est in fu, lili rarius metrum verborum transpositione fulciendum putavit. At ea ipsa interpretati non accurata est; neque enim iesu in h. l. signifi

unde coniecti ειρε, quod eiusmodi structuram, quod sciam, non seri. - . 33 cum sevolui ἐξυνέμουν ἐν δατος sed reliqui optime φ . quia ranae non solum in supersciem quacem erSerunt, verum in lilius egressae dicuntur. - Oua causa suerit . t τυι ιωρεαι βατραχων νηγουραν ne ut tutandi ἐν α τραχοις, ubi Socios habet v, non facile dixerit n. codicis unam novi glossam singularem 192 φωνησεν eadente versu pro βοηοεν deest . 120 casu quodam, ut videtur ceterum hi pariter ut o nihil habet peculiare corrupta plerumque emendare ausus non est, sed servat quamvis men- . Osam scripturam.

26쪽

His prioribus acceditis, quem ex aeolratissima Hercheri

collatione cognovi inter meliores esse numerandum. paucis e ceptis mendis 25. 27. l. 92ὶ unum consilio, ut antea videbatur, Versum misit 3 l. sed Hercherus annotavit, additum eum e Sse in margine ab eadem manu signo apposito X. Conieci ura in lamen secit 3 et ο/ιος ὁ , t τερνης, quod debuit SSe υκ, Sed nihil necesse est repeli articulum ui in poeta. Alter loco verum vidisse videtur il τρωγλης εντοοθεν ἐλου sci, pro quo

celeri omnes κτωθεν sed illud necessarium est, quia respicitur ad v. 24 καὶ et ρωγλοδυοντα κατα- ρωγλην ερ ἐν ;murem in quo cano aptum esse memorabile erat polera sane ei extra cavum sed quid hoc dignum expositione' - Falso rursus ad cum mo scripsit ιν nisiειναν, quod iam

propter antecedens niati σαν malo habet verum

a consensu tuentur reliqui. Restat, ut dicam de codice a quem unum e numero IlliX-lorum paene ex illielidum puto proxime illum accedentem ad integritatem librorum A et G. Scriptus es mitio sec. XVI teste

Altero, sed et exemplar et librarium nactus est optimum, qui

ubi rectum servavit in verborum serie, non ut alii expuliij, vel repugnante metro, ut il9. 56. i. 18 i. 279. Errores stili discendi sunt 20 παρ χθαι correctum in margine manu prima;

a in t κυκλοευ de qua lectione, quam veram putamini. Supra dixi. Non per se salsum est 34 υτι ι λῆθε , quod etiam in legitur, sed eam ipsam ob causam asser suspicionem. In

universum autern hunc Odicem cum optimis A conspirare, quod dixi, uno eoque luculentis si in exemplo stenditur v. 211sqq. ubi gravissimum errorem imputo Altero, testanti versus hos 'Aρ, οναγος δε-λαRis ἐνήρατο χωο3 ενος κῆρ, Ru Πολυνωνον ανακτα, ινμην κατὰ γα-ἐμ τυχνας, Barnesi scius ne euilaeus impuno discederet atque adeo a Wolso in prior editione receptos revera in illo eo dice exstare. Iniicienda etiam hoc loco videtur mentio codicis i vel po-lius fragmenti cuiusdam i iiiii lectiones aliquot dedit . Stephanus, in proelii narratione ubi maxime a bonis codicibus dissen-liebant Miliones veteres, ad uv. 228. 232. 234. 237. 239. 243. 246. 247 2bi. Atque his locis codex iacit cum grege meliorum, neque lamen quidquam habet, ex quo pluris eum aestimandum SSe iudicemus. - Accuratius cognoseere vellem

dicem ueterem purulium ramesii F lriinis lanium laeis ii tum v isa, ubi nihil interest ubi versum interpola nil ei mure πεν τλ. ias, in quo vero sin dubio scribit

εἰς ιιιλος; - nam quod eleri boni /ιυθος eorrupium est; deteriores correxerunt ὁ δ νυλλος sed idem quod illo, Ly- eius habet, euius editionem Barnesius non noverat. Itaque

27쪽

mi- - camerarii odicem, ex quo illud soli, postea in Britanniam esse delatum ibiquo ex Paulina Lipsiensi bibliotheca nomenis uisse; sed quis hoc assirinet, quum nihil aliud ex

illo libro cognitum habeamus ' In eandem igitur coniecturam duos librarios incidisse sit spicandum est quod non ita raro venit. Sed nirnit BarneSi temeritate nunc paene adducor, ut nunquan illunt codicem exstitisse credam. Num idem liber, si modo sit, intelligi debeat ex Barnesii verbis subobscuris ad . 137, ubi υροφαγου nomen recepi eae Dem. Zeno et Us ad

. . me odisibus optimis.

Dicturo mihi de iis eodicibus, qui optimi meo iudicio sunt

habendi, paucis, quomodo hoc accipi velim, praemonendum est. Neque enim ita intelligo optimos, ut aut meliores exstare posse Bul omnino opus esse Blioribus negem id quod longe abhorret a fiententia meat; sed sunt optim ut inter minus bonos, et quum corruptela laborent omnes hi ij nus quam reliqui. Etenim distant hi codices h illis, quo In numero miXtor uni ettuli, non iam genere ipso quam gradu integritatis, ei quum mixti longiore intervallo a eodie archetypo remoti diversum describendo et corrigendo operini dirimentum, odices A et G, quibus continetur genus puniorum, non ollam proximo a ligisse ad communem omnium librorum sontem verisimile est,

sod eliam constanti fide veterem lectionem servasse. Factum aulem inde est, ut, quum in mimo genere non perpetuo et quasi via ac ratione grassata sit interpolatio id quod cadi in dethriores , sed casu magis hic illic peccatum sit glossaeque modo intextum receptae, modo spretae, prout intellectus esset scribentis, ut igitur nullo fere loco AG prori, us deSliluerentur vel unius

vel plurium assensu iumque hos vi illos haberent socios. diues autem Meam inier sociis sero in rebus omnibus conseniluni, ita in locis eorruptissimis divorsissimeque traditis prope semper concierunt, ut non ex eodem lanie derivati esso non possint. Non pauci quidem sunt calami errores, praecipue in , sed ii tamen omnes, quibus nihil tribuero possis A l6.

20. 21. 32. 33. 44. 80 89. l. 98. 106. 32. 43 145. 166. 2l3. 238. 240 254 ini 29. 36 74 95. 14. 170 178. 79.2l6 280ὶ Atque ii quoque aliquo modo compensantur communi aliquot locorum errors bd ἐχει, 3 -οις, 89 πολ-

λακις, la ἐς id et om. 18 λiαν βάλλa, Plτα καρη, i a 'τρας. Alias paucae diversitates in glossarum numero reserenda sunt, in a 37. 14. 27 L aso in Griis ei ad duplicem codicis aristinivi seripturam: los adi, de quibus locis infra dicetur. Unum versum chabet, quem si omisit, 3 haud dubie in archetypo nota piadum in svi picionem vocatum.

28쪽

Vinculi uulem hi libri ceteros omnes bonaeque familiae iure principes possunt appellari primum, quod genus mellium saepe iis vitiis laborat, quae non ex arctielγpo originem duxerunt. Ita v. 6 complures eorum habentisci etia cita καὶ υθώοι, 73 par καὶ ρορδει nεν Αθηνην 202 -λnιξαν,

ubi Milium υδε no ἐκ πολ κακην πετευγον υτην, quae si ructura ut est insolentior, ita sane exquisitior; 27 κύ-oην quanquam ne hoc quidem salsum, nam eadem forma seminina luntur Callim. U. 25. Mosch. 4, 74. Nic. Ther. 3 l. Dion Perieg. 62 sed Homerus uos tantum liab ei); 275

καὶ Αρηα ruentur Gue solae reliqui ηδὲ κυὶ Αρην, quod patui ess ex e rectione, quia sequente plurali, i ιν incommodum duxerunt particulam disiunctivam sed hoc subtilius,

quam verius. In errorem incurrerunt frequenti versus Home

rationi grammaticae magis convenienter scripsisse poeta puta dus est. Constanter etiam Glus locis l. 84 86. 89. 99 veram lectionem ἐφ' υ tu et servarunt, quam ex ceteris hic vel ille corti cra re conatus Si ἐν ocis ιν salso; nam lola res in superficie aquae agitur neque recto conieceris cum Boihi V. 89 κατ- ἐμνεν , . dura, etsi κακeti ζων ἀνέδυνεν.

Alierum genus est omnim, quod primo aspectu totamquam de eodicibus proposui rationem everter videatur, sed redit unitus perpensa nihil est, quod magis clara luee horum librorum idem et integritatem illustret saeps enim G cum aliis melioris familiae levitones exhibeni plano vitiosas, quum

deterioribus id, quod verum sine dubio est, contineatur. Sed haec res eam habet explicationem, ut in arcti iuylio libro aliquidsuerit peccatum ideoque postea supra scripta comis clio. Iam fideles librarii religiose a ianium, qua in seriem Verborum inclusa erant, receperunt nihil morali, verunt esse necne; qui autet et ipsi Sapere sibi videbantur, delectunt secerunt Scripturae. Sic aperia menda servarunt ex codice antiquissimo meli

res complures v. 47 ιιοῖο, ι ἀνθρωπον ου δεδιυ 5s

29쪽

rore archetypi reliqui correxerunt oωθῆ 246 πῶς et δὲ ε εο, ortoro se G. unde alii secerunt risis δε ει is, sed quia hic poeta v. ls masculino genere Oeabulum ξυo ora ne usurpavit et semininum ex Theophrasi demum aetate ili valuisse dici

tur ab Athen. 3, 22a, praestat eum Ahim tu aes et scriberonia δέ- .inω. V. 18 edua levit on ἔοεξ ιν ianimn inas invehitur, sed sine dubio recte se habet; nam quod pler que praeheni luod ργαν, iam in archetypum se insinuarato recordalione versus 79; correctio post seripia idem factui 116 ioso ν, ἐπλαοε, 88 βοα, de quibus rebus infra dies in Turbatum aliquid in codice antiquissimo erat . 30l,

let equo aliud est nisi simplex error. - . 278 in mea collatione iacetur, ubi Barnesius scribit, habere οὐ γὰρ 'Aθηναίηe, quod vere inest in abdest y sed quamvis id exstiterii in archetypo, recte tamen reliqui expulerunt; nam υ - οντε perraro tantum et cum singulari quadam vi senientiae copula tur. Dubia denique res videri potest 193 vitri AG by seripse

uiseo periraelatis iam pervenimus ad codicem archetypum

accuratius examinandum, quem undo cognitum habere possimus, nemo si re mirabitur. Remolis enim singulorum librariorum e lami erroribus et glossis, ubi eas discrepanitas scripturae invenimus i licto per lotas familias regnant cuius generis in hoc carmine nictgil PS copia , Omnia in eo vertuntur, ut Sciamus, quid in archetypo uerit duae si et auctoritato libro lii Elaliis alii litibus probabili iodo licuerimus, tum demum Oniecturae firmum iundamentum erit substructum. uun Bulum

iri posissimum vitiorum genera sint, quibus scriptorum Vel rum codices depravati esse solent, glossemata, lamnae errores, triparilia de his erit disputatio. a. missimemuris. Glossemata quae vocavi, latiore uident, quam si plerumque, sensu intelligo, quippe quorum nomine contineatur omne genus viliorum ex supra scripto in archetypo aliquo Vocabulo vel versu orium. Adscribendi autem voces duae possunt ine

30쪽

eausae, interpretatio alii emendatio illino glossa quae proprio dicuntur exsistunt, hinc uni variae lectiones. Prinium igitur

videamus glossas, quas non paucas in archetypo exstitisse si-bruriisque non raro suisse fraudi dicrepantia lectionis multis locis indicat. - . 8 'e heto ἐν θνητοisιν ων illi Ilii Cum paucis tenent ceteror uni λογος interpretali sui S Se videtur, quant ii iam Herodotus non paucis locis lia loeulione oroe o et fama

fer usus est 2 7 d. 3 b. Lib. 7, 29. 98ὶ sed ortasse iocipsum uiati'nis ansam praebuit λογος pro no eorrectumosi etiam in Dibusdam codd. Euri Med. 404. - . 36 AGot deteriores nonnulli habeni πολλὴν ηοαι ita, quod quum

neque uiro neque sententiae satisfaciat, glossa ducenda est a ' terius lectionis πολυ ηsii toet υρον Athen. 4, 64 memorat

πλακουντα ἐκ thora/tης και et υρων cf. eliam Herm. Antiq. prim 24, 23. - . 60 iterum cum grege mediocrium sallitur scribendo et o χείοισι δυο ιν celeri reelius διττοQ. Ceterum totum hunc versum, qui in codd. Iios 6 legitur, recte Frankius an is 6 reposuit, ne sensus urbetur; sed quem olim propter haeco οιχειοις δὲ Οοω i. e. terra marique, ill Ois Bil Longum p. 3b

in aliquem philosophum iactum suspicabar, nunc eiiciendunt pulsu ex margine inierpolatum. - . 66 ρυφεροῖο κατ' cit χένος meliorum consensus uetur deteriores απαλ- ex . i su posuerunt. - . si deteriores aliquo occupavit laesi mala inκον, quae in dubio ad explicanda verba ριχες nisi στον βαρος γοαν erat ascripta. 'Eλα Αιν enim de ponderibus cum

νεχε io, vel naεior o coniungitur lat. in . . I A. Herod. , 50. Arist. . . , 6; sed βαρος ι κειν nullo, opinor sensu dicitur. - Facito res perspicitii v. 93, ubi meliores υλησεις δολως, φυσιγναδε, peiores pro do λίω scripserunt id quod ad verbum Φηοεις cogitatione addendum θεους, ni fallor, ex glossa interlineari, usu idem v utrumque tenet. - . li extu scribendum eo ορον neu ν, ubi quod initio interpretati nis causa ascriptum era ἔκταν, ex ceteris male submovit vocem illam sequenti versu vel Optimi inter se distrahuntur, quum pars librorum legant λινον δολον ἐφευροντες pars εορον, quod ex antecedenti fluxit. Hanc rem idcirco an nolo, quia α-

λον defenditur etiam lectione Schol. ur Or. 786, tinno apud Dem. Triclinium ad Soph. An l. 100 exflal, quo testatur sibi codices suppetiisse nostris non praeSlani jures. Nam nihil est na randum in illis, quibus hunc versum pro conflanti exenipi fuisse figurae cuiusdam gramm silicae ex ipsis illis locis videmus quamobrem memoriter resere Ille elictui dicas lapsos esse memoria.

Ceterum illo ξυλινον δολυν obscurius signiscari videtur equus se Troianus ex Hom. 494, ubi ante Aristophanem Byzantium δολι legebatur imis Mi l. Hari. recte meo iudicio, es mirachiines. ad V 273 I lis in ceriis πιι ρκιοσον κἄν ἐνυο δολον Tura. iii autemiae processeri libido interpesandi,