Simplicii Commentarius in Enchiridion Epicteti, ex libris veteribus emendatus. Cum versione Hieronymi Wolphii, et Cl. Salmasii Animadversionibus, et notis quibus philosophia stoica passim explicatur, & illustratur. Quae accesserunt, sequens pagina in

391쪽

re potissimum differt καθαρli κως ζωντJ- , quod & hic vivate Linras λογικίω seli, non supra eam emineat & caput exerat altius animae rationalis conditione. De homine rursus politicarum& civilium virtutum idem mox dicit, cum elle τ άλ lam ανθρωπιν,

manus homo, & cui ipso teste προ αὐnν ὀ mλ δω με- , ab co qui potest κα- κως vivere, quatenus tam hic quam ille secundum λογιωω φυmν vitae suae instituta dirigunt. Uterque igitur in media illa classe ponendus eorum quos φυσυν vivere diximus, non illorum ordini adscribendus, qui σπερ φυ ιν vitam instituunt. Certe vel secundum Platonem aliae sunt virtutes hominis iam purgati, hoc est,i1δη - , aliae virtutes purgantes, sive purgatoriae, hoc est,iαιθα b eq. Tales sunt virtutes mλ' ἡθntri, quae pertinent ad hominem καθα Γικῶς , cui tamen haec praecepta ab Epicteto scripta es le negat Simplicius, cum affirmat iis esse data quibus conveniunt virtutes civiles & morales. At purgati hominis virtutes sunt Θει ε ἰ, quae ad ψικον pertinent. Tertius igitur & infimus gradus erit nominum φυαν viventium. Simplicius autem,qui quattuor facit gradus, 3 καθαψὶ κῶς ζῶν, distinguit ab eo cui competunt virtutes politicae ac ethicae. Quod aliter sensit Simplicius αξι π γνω- κῶς ζώντων quam Hierocles, dum ille eos intelligit qui in persectissimo sunt statu, hic vero καθαισιν versari circa secundum illum gradum hominum qui quod in se est animi irrationalis particeps purgare student a labe terrena cui sunt obnoxii : sciendu est, Simplicium recentiorum Platonicorum sententiae adstipulari. His enim , inter quos &Plotinus, placuit, καθάρου illam esse perfectissimam & numeris suis absolutissimam, qua animus omni passionum faece mundatus, & ab omni terrena cogitatione liberatus, quam simillimus esset effectus menti illi divinae, ad cuius

contemplationem x imitationem contenderat. . Quam opinionem

hie sequitur Simplicius. Rursus alii ex eadem Platonicorum secta, censebant eam demum elle λωγισιν animae, qua ratio opinabilis, & ea pars animae quae affectibus obnoxia est, defaecata & depurata redderetur. Quod Hierocles sequutus est. Sic duae omnino

sunt animae καθαψαις secundum Platonicos, una quam πλειοτατ

vocant , quae est : altera imperfecta, & in secundis consistens, quae pertinet ad mra nuci , qui virtutes ἡθικας &mra,cας

392쪽

IN Epic τε Tu M ET SIMPLic Iu M.' i consectantur. Iamblichus in libro de Anima apud Suidam : Πλω -

λ ως sara φαι,ον et ξι Qω αλογον ιυ cIa/-πν ῆοξοιςD , λογον ἐμφυε-ddis Q Aαραν. Plotinus autem ct Platonicorum plerique, assectionum ataiectionem 2 cognitionum formalium, omniumque opinionum contemptum, o recessum abs terrenis ac materialibus cogitationibus, replerionemque ex mente,

rete mearum locum succedente, ct ad milationem intecteri cum intelligente, numeris suis absolutissimam purgationem ese existimant. Nonnulli vero ex his spepronuntiant in ea parte animae quae rationis est expers , ct circa rationem opinabilem versari purgationem. σλως εινα βουλεται των κρειτ, ων. J Recte coniecerat legendum molfius: ιλο- ῶνα δουλεetus πιοῦν κημέονων. Qui audiendus reiit. Nihil communius aut vulgatius hac loquutione apud illius aevi scriptores Graecos . O, ἐου ἔρωτ', totus amori ea addictus. Ο λ ssi μου κης, ψ φιλοστφω,& suntlia. Ita & Latini sint loquuti, ut Seneca lib. v i t.de beneficiis, alius lucri totin est. Idem lib. III. cap. I v. praesinitum locus Ac futurorum . Sed non ita in vulgatis leges, quae sunt hac in parte corruptissima. Sic ea igitur emendabimus ex vestigiis antiquae scripturae : uuomodo gratus qui quam esse adrersus beneficia potes, qui omnem vitam suam transilit, praesentium totin assuturorum 8 Alcmoriagratum facit. ini praeterita non cogitat,& praesentia tantum futuraque spectat, non potest elle gratus, quia memoria beneficiorum acceptorum gratum facit. Tutos in veteri libro scri- um erat, ex quo fecimus totus. Vulgo fecerant intuitus, & totumo cum mire inquinaverant. μαλον λογηκὼ ἡ αλογον ζωον ἄπαρχον. J Legi debuit, atque etiam edi; μηδὲ, μι- ον λογκον, ἡ ἄλογον δον x- ώχων. Ille nimirum ανθ ρωπγε ο σπλυς , o πό- , μηώεν μαλον Ἀπαζχων λογκον ζωον ἡ α- λογν. Non aliter Graeca sit oratio.

Pag. s. σς ύπηλαν ταυ τιω λαοων. Aliquid hic decile mirum non suboluisse docti viris. Ait Socratem illum apud Platonem cum Alcibiade colloquentem ostendisse ac probaste verum esse hominem cuius substantia constet ex anima rationis capace. De eodem Socrate

non potest intelligi quod sequitur, ob is λαν τMIHis λαύων

393쪽

18 CL. SALMASII Ir πειθομπους iand G π siex ζωης ὐ3 παιω ἔργων τ ανλο ν άl io τελειωσαρ . Nam Thesim disputat Socrates, vere hominem illum esse censendum, τ si τ λογκία; ιυχlω 'ον, & a gumentis multis ita rem se habere probat. At Epictetus hoc tanquam x θεσιν sumit, ac supponit,quasi recte a Socrate probatum, docetque qui ei se obedientes atque obsequentes praestent, quali vitae genere, aut quibus operibus huiusmodi hominem quem vere hoc nomine dignit Socrates astirmavit, possint perficere. De Epicteto haec elle accipienda, qui pro confessis ac probatis sumit quae a Socrate ibi disputantur de vero homine, ea quae mox scquuntur etia testari possunt : Ουι εν b ἐριπατῆ χολῆ π λόγων, - αναπι

πειθ είνους αὐγia, qui ipsiius praeceptis pareant. Sic & paulo insta scri-

Τελεωσώμεθα. J Ita quidem etiam scriptum est in Veneta editione Sed omnino corrigi debuit, πλειωσωμε . Ut& supra : --

monenti Wolfio, ac recte vertenti non auscultarint. Nihil enim est e αρμορον quam legendum esse, ὀναργείαι. olai ἡ τ οντων , ν.J Corrupta haec esse nemo non videat. Qui, inquit, corporis curam gerit, neque homi nem curat, neque ea quae vere nostra sunt. Hic esse debet sensus. Vetus liber legit οντως. Omnino recth. Forte reseribendum: ουδε τ οντως ἡμετέρων. Sic

apud ipsum Epictetum paulo post, distinguuntur τα ηmnes εω ab his

394쪽

IN Epic Tr Tu M.ET SIMPLICI u M. I9his quae non tant εφ' ηειδε. Idem tamen sensus ex vulgata. Tα ιντως, ων, quae vere nostra sitiat. ατως elle legendum pro ιντων nemo negaverit. Ita se pra: ο δε ἰντως ανθ ρωπ γ ειν Pag. 7. ταῶτα Q o - , α μη - 'ου εχει. J Haec Latine

non reddidit olfius. Idem legebat: ταῶτας ἐπ' a J εκαςω. Puto etiam scribendum: Tαυτα se ἐπ ου- hωίς ου λέγοψι α ρι, My κεχει. Nam quae uniuscuiusque sunt, επ αbia elle dicimus, quae ab

alio non habet. E'ψ i μὴ sunt proprie quae in nostra sunt potestate atque arbitrio. Hinc Graeci philosophi cum disputant an aliquid sit ἐσκειν, an vero omnia si τ εὐιαρ Lo fiant, pro libero arbitrio contra fatum, aut pro fati inevitabili decreto contra libertatem arabitrii disserunt. Ου μ δ ατον κινειδεαι F αἡεσιν.J Recte olfius in Notis non satis se assequi dicit quid sibi his velit auctor, si ita legantur ac vertantur : Non potest foras moveri voluntas. Falsiim quippe ad externa de ad ea quae foris lunt non moveri voluntatem. Mirum,nihil eum monuisse de recta lectione quam tamen in versone sua sequutus

est atque expressit, dum vertit: Voluntas enim extrinsecus moveri non

potest. Apparet ergo legendum exi sti masse : Oυ μ δ ααὸν

αἰρε--ενδομ ἐo. Ubi molfius male: uuamvis enim id quod

expetitur extrinsecussit, ipsi tamen motus ad illud intrinsecus es. Nam extrin=cus est , ut intrinsecus ἔνδοD. At in Graecis illis omnino scribendum est: αβ α λειοῦν τό αἰροην - . Etiamsi quod expetitur extra sit, voluntas tamen non extrinsecus, tame ἔξωθεν,sed hoc est, intrinsecus ad id movetur. Quae enim differentia est Graecis inter δον & ἔνδοθέν, ea Latinis inter intus vel intra , & intrinsecus. Sic extra ac extrinsecus ita differunt Latinis ut Graecis m m εξωθήν. Recentior Latinitas deintus dixit, & abinius, ut illud GraecorumcνδοD exprimerent. Iidem deforis usurparunt pro eo quod Graecis in usu est sξωθεν. Foris igitur sunt quae appetitum movent, at voluntas ad ea movetur deintus, hoc est, ινλλν, non deforis d cst,ἔξωθήν. Miror haec non vidisse viros eruditissimos. Nam nis ira corrigatur, ut emendavimus, &intelligatur ut posuimus, locus plane sentu caret, & contrariam auctoris menti sententiam essicit. Glossae veteres: Intrinsecus, ἔνδοθεν. Extrinsecus, Nonnulli ex veteribus C 1 in-

395쪽

intri secus & extri fecus in his vocibus scribendum praeceperunt abnque littera n. De quo extat illustris locus apud Scaurum, sed vitiosissime descriptus, quem sic emendamus : sustum est, Extrinsecus,

er Intrinsecus utrum cum N littera, an sine ea scribendum esset. Et quidam sine illa putaverunt, quoniam Extra diceretur, se a in compositione ini interdum mut.tretur, ut, Facere 2 Deficere, ita hoc quod est compositum ex adverbio Extra ct secus. Quidam cum n, quoniam Extraneus diceretur. Intrinsecus vero fine eadem littera , ne bis posita duriorem sonum esceret Haec sunt Grammaticorum effata. Ut probet Simplicius τ is intrinsecus moveri ad ea quae extra sunt expetenda, ita argumentatur. Noltra haec omnis opinio de rebus quae nobis proponuntur, ut dicis gratia, de divitiis aut morte & aliis, utrum bona sint an m la stet indifferentia, non extrinsecus nobis incidit, sed ab interiore mente procedit. Nam quamvis hoc ita ab aliis auditum & acce pium pronuntiemus, & opinemur ut alios videmus opinari, revera

tamen opinamur, dc haec ab intus proficiscitur, non Dadvenit , sicut in avibus quae loquelam nostram imitari discunt, via de re est. Nam illae quod eloquuntur ac pronuntiant non ex ipseram mente procedit,ued quod edoctae sunt garriunt, quid dicant, nesciae. At opinio haec & persuasio quam habemus de morte aut de divitiis, motus animi nostri est, qui etsi aliquando extrinsecus provocetur & concitetur ab alio unde eam acceperimus & didicerimus, non tamen ab illo ipso qui nos illum docuit, inditus nobia est. Graeca quibus auctor haec dixit inquinatissima sunt, nec quidquam minus quam hoc quod diximus ex his elici queat. Ea mox quomodo emendanda sint, docebimus.

fusiorem hunc locum esse, & mendi suspicione non vacare,Wolfius admonuit. Et sane ita esse res pcr se clamat. Non vitio tantum lectionis laborat, sed etiam interpunctionis. Non magnae tamen molis suit utrumque ad sanitatem redigere. Sic ergo lege partim ex libris, parti in ex coniectura: Καν τινος ακέσανrte γοξα.ωυ

η δόξα ωυτη S se προν εΠ κύνηυα. Etiamsi, inquit, ab alio inducti in aliquam opinionem ac persuasionem de aliqua re , s m do hoc aut illo modo de illa opinemur, nec ut aves loquamur, quae

discunt

396쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. 2Idistunt dicere, Conditum bibo . quid dicant ignarae , haec ipsa opinio ac persitatio, nostri animi motus est. Hoc igitur vult, si sci mus de re proposita quod dicimus , ac iudicamus, quamvis aliorum iudicio ac sententiae assensiam praebeamus, hanc animi motionem internam esse ac nostram, a nobis profecticiam,non aliunde adventi clam,ac proinde liberam, atque in nostra potestate sitam. Δοξδεω . J Melius fortasse : . Mox pro ολων liber Uossianus habet, eμως. Quod ferri potest, καν si mνος---ςῆ ουτως η κτως et αὐτε ,-b ομως. Si modo opinemur ac diiudicemus , ctsi ab aliis provocati & inducti in hane

opinionem, persitasique ita esse, , haec Get λη ις nostra est. Κω μη ως οἰ διδω οἰ-το, νδετον πίω λεγουσr.J Verba haec, Κονδῖ - πίω, Conditum bibo, ex illis sunt quae vulgo eloqui docebantur aves humani sermonis imitatrices. His similes loquutiones hodiemni agyrtae doctoresque avium, iis etiam nunc insinuant, dum student ut id quod homines, alloquantur. Adfer ancilla ientaculum. Candidum panem edo. Cum vinum bibo, caput mihi vertitur. Male itaque Wolfius: Neque enim, ut psittacin dicit, se conditum bibiturum, ita ct nos dicimus, Haec opinio atque persuasio noster motus est. Quae nec coelum nec terram tangunt, ita tota regione dissident ab auctoris mente. Κον. Gm, πίω, id est, conditum bibo, sententia est quales plurimas avitia ad loquendum apta pronuntiare ediscebant : Κονδων, nomen est Latinum Conditum, de genere vini aromatis condito. Graecis της οἶνος, qui & μυωνης οινο- , non a myrrha, sed SH T μυρ, . De quo nos alibi. Variis speciebus condiebantur vina, & ab illis rebus quibus erant condita, solebant appellari, ut ροδί ς quod rosa, μυρσίπις quod baccis myrti , ornanthium , quod cenanthe sive flore vitis, & sic alia quae a Dioscoride & Galeno pecensentur. Sed praeterea absolute Conditum appellatum est, quod Graecis unguentis variis condiebatur, atque θωματίος dicebatur. Nomen Κονδῖπν ex Latino Graeci etiam retinuerunt. De quo Epigramma illud Palladat:

397쪽

11 CL. SALMAs II Frequens huius υνδίτου mentio apud recentiores Graeciae medicos, Paulum Aeginetam, Alexandrum Trallianum, Aetium & alios. De plurimis generibus conditurarum quibus vinum apud Veteres. confirmari solebat,ac durabile fieri, aut ad varias medelas aptu,videndus Columella lib. x ii. Ut conditum de vino, ita & oleum conditam mem ratur apud Suetonium in Caesare: quod Plutarchus similiter u

guento contatum , τω μυρω , interpretatus est: Nam circa victum adeo

C. Oppius indisserentem docet, ut quondam ab hos'ite conditum oleum pro viridi appositum Uernantibus caeteris, solum etiam largius dicat appetisse, ne holstitem aut negligentia aut rusticitatis videretur arguere. Plutarchus pro condito oleo reddidit. Sed mirum aut adeo negligentem aut

adeo rusticum illum fuisse hospitem ut unguentum, hoc est, oleum odoribus conditum apponeret suis convivis. Nunquam puto quemquam istic peccare potuisse aut rusticitatis eo nomine argui, quia nec anquam a quoquam faetiam id puto, ut unguentum loco olei praebuerit, quod asparagis affunderetur. Omnino salsus est Pluatarchus, & conditum oleum secunda brevi , condo, non conditum, condio, intellexit Suetonius,qui viride oleum, hoc est, ut Graeci vocant, ορι ωωνον, ex oleis immaturis & viridibus expressium, opponit condito, hoc est, dulci, ex olivis maturis consecto. Hoc ex conditis oleis fiebat,uci potius condebatur,ut ad lucernas usum praeberet. At omphacinum, idest, viride, ad asparagos & alia elusinodi edulia usiur-

pari solebat. Ut ut sit, oleum conditum pro dulci dixit, quod omphacino opponebatur. Servius ad illud Virgilii,

Cr amara Pausia bacca.

Amara, idest, viridi. Nam de pausia viride oleum fit. Vnde contra dulce dicitur, non viride. Galenus quoque m ab οριφοι νω distinxit,

όνω. Illius lucernis potissimum usus, huius ad cibos. Ideo rusticus ille hospes qui apposuit dulce pro viridi, non, ut voluit Plutarchus, m

398쪽

cmo ac viridi discernere. Certe ut vinum, ita etiam odoribus oleum condiebatur, sed de eo non puto Suetonium intellexisse. Plinius: Nam in Omnasiu quoque conditur odoribus, sed vilissimis. Idem oleum exacerbissima oliva optimum fieri dicit, cetero quamprimum e terra colligenda : si inquinatast, lavanda. Siccari triduo satis esse. Hoc erat viride dc omphacinum. Quod autem ex matura premebatur, ea oliva collecta prius in tabulatis servabatur. Quod improbant auctores. Plinius idem : Similis error collectam serrani in tabulatis, necni quam sudet premendi, cum omni mora oleum decrescat, amurca augeatur. Non tamen Iutem conditum oleum ex eo appellari quod ab omphacino diversum sit. Immo per conditum vetus intellexit. Vetustate quippe dulcescit, de minus fit idoneum cibis, quia ingratum palato.Plianius: Vetustas oleo radiam assere, non item ut vino, plurimumque atatis annuo est, provida si libeat intesistere natura. Florus de vino: Conditumque fac vetustum. Ergo dc conditum oleum pro vetusto, quod ad cibos ineptum, non ut recens ac viride gratum. In eo arguendus rusticitatis hospes qui Caesari tale adposuit proviridi ac recenti. Nihil verius. Atque haec obiter. H' os m. J Immo legendum, η ι οξα --. Ut supra:

ε m. Ipsa electio O motio ad id quod est expetendum . Ita hoc loco :Quamvis ab aliis provocati ac producti opinemur, ipsa illa opinio ad nostrum pertinet motum . Idem mendum est de paulo post: Tοις πν δ ε εο xeris Nn m ενδο - οῦ om. Lege : ενδοθεν ἡ .Pag. 8. eo λο ἐφ' o Lege ex libro Vossit: καν, G A-νο ε φ ο ορριωή. ν,καν ἀφο μή mς τ' ὀρειν,οιλος αυτη γε η ο μὴ ἔνδο- ἐ- ο . Non vane suspicor uita in Nansiano codice suille, sed ope rae perperam illud g ante οἰφορυέ posuerunt, Sc totum hunc locum ita vitiose distinxerunt : Τοις- δἐ εο α η δέ τι

- τ' ὀραν, dcc. Ubi de is--ει sive opinione dixit, eam esse nostri animi motum, ac proinde de in nostra potestate sitam, etiam-s eam ab alio talem qualem habemus acceperimus, idem esse ει- tuendum dc de ορειν dicit. Eam nimirum dc intus e nobis totam

399쪽

14 C L. SALMAsrrprocedere. Quamvis enim id quo serimur extra sit, & occasio

aliunde orta eam eliciat ac provocet, ipsa nihilominus tota intrinsecus est. Wolfius porro etiam videtur legisse, καἰ, si Sed totus locus omnino sic interpungendus: Toiῆ-ες S JUm ό αυτη. Κανς ωιῶνο ἐφ' ο ορ- , 3, καν αφορμὴ πις - ορμῆ, άλ' ο - γε ἡ ὀρμὴ υδο- ν ολ . Quae sic vertenda : Tale quid est 2 impetus aliquo tendentis,qui ct intrinsecus ipse est. Nam

licet illud quo tendimus extra sit, licet O occasio aliqua eι impetuι praebeatur, ipse nihilominus intrinsecus totus est. Quae sequuntur statim subnecten da fiunt nulla inter posta et λει distinctione, hoc modo: αύτή - - ν λ, Q οἰς οἰ-ώλσμον εαρο- στως κ νουμ οι, ζ με - m P ἐαύων κίη Πν, ἀλλἀ μῶλον, δε οἰ-ἀυἐαυτ γl- άωγωρο- ελοι. Ostendit, qualis sit motus quo intrinsecus illa ο μη nostra movetur , cui initium dederit aliqua αφο sine causa' cxtranea. Nam licet illa α*ui extrinsecus oblata ορ α nostram provocaverit, ea nihilominus tamen extrinsecus movetur, non ut solent qui

alieno impulsu incitantur aliorsum, quam ire velint, quibus hic motus totus extrinsecus accidit, sed potius ut illi moveri solent, quos, intus agitat atq; incitat spiritus vitalis.Perperam in Editione Veneta post η - ολη, ponitur πλήα , quod non debuit sequi illa melior. Male etiam molfius in versione , qui ita locum expressit quasi legisset, ά άς οἱ κατ vi ν. Idem ορμω hoc loco reddit appetitionem. Et tamen paulo post hasν sntiliter vertit. Atqui se γη&ορεμ diversae, ut clare hic Epictetus distinguit : ἐφ' uis , U-ληιις, ορεμ, ἔ-Mπς. In ipso textu idem molfius ὀρμlta appetitionem interpretatur, ο ν desiderium. Aliud tamen Latinis desiderium quam ορεξ ς. Quae habuimus , nec amplius hab mus , si ea nobis fuere voluptati aut usui cum haberemus, ea proprie desideramus, & quaerimus. Graeci id, vocant & ἄλπειαν. Optimoe Glosse: Desiderium , Ipsi Stoici ini, definiebant, ζ -οντ . Quod Cicero in Tusculanis ita vertit: Desiderium, libido eius qui nondum adsit videndi. Scio tamen haec ab aliis confundi, de ipsum Ciceronem alibi desiderium pro qualibet cupidit

norum Cupio formavit, unde Cupido dc cupiditas, FnD . Aeoles ac

400쪽

Is Epic TETu M ET SIMPLICI u M. Dores zr in κ commutabant, ut κώς ποιός, dc κοτε pro nos. Iidem

θ in ip vertebant, & ε in ι. Ut Sis pro λγ. Ita, ergo promθίω. Inde Latinum Cupio. Sed Stoici qui verborum erant subtiliores disquisitores haec distinguebant. Et nos in corum regno nunc sumus. Ab eo tamen quod desidemni proprie sit eorum quae habuimus nec amplius habemus, inde de ad illa transsatum est quae nunquam habuimus,& habere cupimus. φεω itaque, nec aliter verti potest Latine, proprie appetitio. Aliter igitur debet reddi ο με Quae .appetimus, non alio modo secundum Stoicos ea solemus ad petere quam ut stomachus cibum. Huius proprie est ορεῖς. Quo vocabulo usus est Satyricus: --- rabidam facturus orexim . Inde Ho σξία stomachi vitium nihil adpetentis, de ab omnibus cibis aversi. Doctissimus vir Politianus, o tu ita hic reddidit conatum , infelici sane conatu . Nam conatis proprie est . quam Graeci atque etiam ipsi Stoici vocarunt, genus mare'κπικῆς, cum res ipsa in manibus, quam aggredi paramus. Sic enim definiunt, 'μlia, δὸς πιος η Glossae: conatus, Na- Eadem &-Utrumque 3c conatum de assectionem earumdem Glossarum auctor exponit. Ο μὴ est etiam impetus. Sed videndu an ei hic locus. Impetin est οξριέ. Vertimus ὀρέ- impetum tendentis aliquo. Tendere hoc sensu est omnino ο Θαν. Persius :Est aliquus quo tendis, ct in quo dirigis arcum'E'φ' ο ορ ιλ.Motio animi qua ad aliquid fertur sive sponte, sive aliun de incitatus, ο ρμῆ vocatur Stoicis. Nam de quae praecedit oγκαἈὼ& quae sequitur,illis οιμη dicitur. Aliud proprie ορεξις. Haec appetitio verti debet, illa in eis. Atque ita semper Seneca. Dicunt Stoici, quod ο μη est animalibus brutis, quae 9 ο ρ ίω διοικοῦν- hoc homini elle λογον. Seneca impetum reddit lib. I i. de ira, de animalibus : Errat, qui ea in exemplum hominis adducit, quibus pro ratione es impetus. Homini pro impetu ratio, oc. Ορροὶ illa quae ορεξιν penes Stoicos praecedit,& qui primus animi motus est quo impellitur , etiam impetus ejilem vocatur. Ipsa etiam συγκαι-λπς sive ac

sensio quae quasi secunda post primam οροιή est, nam de oesita eam quoque vocant iidem Stoici, impetus sequens Senecae appellatur in lib. II. de ira, cap. III. Ergo prima illa agitatio animi, quam steries inium incussit, non magis ira est quam ipsa iniuria species, sed ille sequens imp tus qui isteriem iniuria non tantum accepit, sed approbavit. Haec est ὀρμη,

D quae