Simplicii Commentarius in Enchiridion Epicteti, ex libris veteribus emendatus. Cum versione Hieronymi Wolphii, et Cl. Salmasii Animadversionibus, et notis quibus philosophia stoica passim explicatur, & illustratur. Quae accesserunt, sequens pagina in

421쪽

6 C L. S A L M A s I Iquae est ορειης λογ species, opponitur εκκλιας, quae similiter est α-ρορμής Si enim ορεξις una est ex illis quattuor motibus quos ολμης nomine indigetant, certe & DOcλimς quae ορίξει contraria est ut ιρμῆ ἡ ιαφορροὶ, erit ek ipsa ορ - species. Sic ut quadrifariami piis dicitur ορρο , ita & αφορμη bifariam. Praeter haec,ορροῖς etiam nominet peculiariter donarunt et 'εξιν ορμη nκ- , appetitivum, ut ita dicam, habitum , quo ad omnia quae vult, & quando vult, ut seratur de impellatur, animo contingit: - ην

ter ad omnes animi motus extenditur illa εsς ορμητκη , quae non videtur esse eadem cum προαιρε κῆ Aristotelis, cum virtus moralis ita ab eo appelletur, quamvis Stoici etiam ,πυα εσis inter οὐ 'ς προndocili genera recenseant. Ceterum ἔξις προωρεὼκ- in bono tantum sumitur, at dis ορρι κη Stoicorum latius se porrigit, atque etiam in malo sumitur, ad vitia aeque ut ad virtutes animum impellens. O'ρροῖς porro προικπικῆς, hoc est , activi appetitus plura genera memorantur a Stoicis, in quibus & ista sunt, nesθεας, μύολὴ, α ι- προαιρεοπς, βέλη m, Θελως. Primum θεαν definiunt, ευμ ω πν Trinλε ως , designationem perfectionis, quae

propositio est de re aliqua perficiendae, quam quidam cum προ ρεστι eamdem faciunt, sed Stoici ista subtilius distinguunt. Hesych ius:

. ,ποθεας, ς. Ita porro scribendum, non ut est apud Stobaeurri: H ω nν, ὁ τλέως. Quo nihil corruptius. Umζολῆν interpretanturo D, Qui aliquid incepturus est, ipsa quidem inceptio

est, hoc est ipsa actio : qui illam praecedit actionem motus qui ad inceptionem fertur , Nncολη, quam & nonhulli cum confundunt. Nam J cωλεitas hoc ipsuri est, propositum nempe habere alicuius rei inceptandae. Hesychius: E Cολὴν cres θεωεηων, ὁλθυμων. Idem Grammaticus δ ζολὴν, exponit. Quidam ἔννοιαν interpretantur. Alii etiam κα giν. Quo sensu & apud Polybium reperitur. Cogitatio est, quo aliquis animo aliquid agere destinat, atque etiam aliquando ipsa inceptio Q ἐγχειροσις. Sequitur , quam eleganter iidem Stoici definitum ibant, ας προξεως, actionem prae actione. Est enim praeparatio, nempe actio prio quae principali actioni pr mittitur. Immediate subsequitur-ς, quam exponebant ορ- μην τινος οῦν χερον Ita corrigendum in verbis Stobaei,

422쪽

IN Epic Tr Tu M ET SIMPLICI u M. AT ubi editiones vulgares scribuni, - 1 οντ . Cum agere conamur & adgredimur id quod prae manibus est, ηπις dicitur,

idemque etiam riς. Veteres conatum, adfectationem interpretantur. Quidam etiam ex Graecis, eamdem ἐγχειρη πν cum Nncολν faciunt, atque indifferenter utraque utuntur in eadem significatione. Sequitur apud Stobaeum: ου ρε- θ, ληαν-άναλοwγῆ: Poluntatem ex ratiocinatione. Non enim simpliciter est voluntas, sed ea

quae ratiocinatur ac deliberat de optanda re aliqua. Unde & pro optione ipsa sumitur,atque electione. Quod subiicitur, id ostendit, 2, ωροπις cro ιαιρέσεως. Duplici quippe modo hic accipi necesse est quandoquidem est aliqua ἀρερος quae altera Prior sit, unde nomen προαιρέαως. Nam ut supra cum T cολta definiunt ορει- α ρ ρ illa prior non potest eadem esse cum posteriore, neque qllae arbiξιν aliam anteceditis quae dita

efficit, eadem est cum ipsa, ita nec hic πιρεσις quae praecedit πιρεαν eadem potest esse cum sequente. Αἰρεσιν cilia βουληαν, id est, volunt rem, modo dixit, sed εξ δεαλογισμου, quae deliberat nimirum ac ratio- . cinatur. Unde & ωρεως etiam de electione usurpatur. Ergo haec ρεσις quae antecedit Osem, voluntas est quae praeit electionem. Atque haec secundum Stoicos συαγρεσις appellatur, quam & eamdem cum βουληστι esse quidam scribunt. Propositum, & voluntatem Glossae veteres interpretantur . Nonnulli tamen & pro ipsa optione atque electione accipiunt. Hesychius: Προσωρεας, δῆnλογη καλοῦ η κα-

. Apud Aristotelem c9λὐmς est quae anteit, hoc est, deliberatio, tum sequitur electio, id est, προαιρε ς. Eam Ο praecedit, sive postea ubi ad eligendum quod iudicavit Procedit,

βουλα αν αληθῆ λέγειν, et ' b-ελειξαs. At Stoicis προ α ρεσις videtur potius esse βουλόὐσις, vel βουλησις, ut ita dicam, βουλgetira: , hoc est, deliberatio de eligendo , quam ipsa clectio. Atticis vero προ ρεος electio est, quae ex multis hoc potius quam illud sumit. Hoc enim cre3ελεοtas. Ita accipit Simplicius infra : kta η --

ποαίρεσις nos plura in sequentibus. Stobaeus statim stibiicit : βω- πιν θ, αλοπι ορεξιν. Cicero lib. i v. Tuscul. Id cum constanter prudenterque si eiu odi adpetitionem Stoici appellant , nos appellamus

423쪽

3 CL. SAL M As II volunt.item. Eam illi putant insolo esse sapienterquamsic definiunt, Volumias ect quae quid cum ratione desiderat. Subiungitur mox apud eumdem, di, εκουσίαν βουλησιν. Volentiam aliquis dixerit Latine, cum voluntas sit m λησις . Sic ἐθελοντὶς idem quod ntaneus & ultroneus . Ergo & Mληmς , sentanea voluntas. Quae sequuntur in verbis Stobaei in te punctione & lectione vitiosa, sic restituenda sunt:

α α πως ξι -ς αξ ωμασιν. Horum hic sensius est, omnes ορμας sive motus animi atqtie adpetitiones esse συγκαταθεσεις, id est, assensiones. Quae vero ex his πυκmm sunt, sive activi motus, motionem in se etiam continere qua animus fertur & impellitur ad id agendum quod adpetit. Illae autem ορ inta quae sunt συγκαταθμαις, non habent aliquid κινη Ἀν ut προῶ , sed simpliciter assentiuntur effatis quibusdam quae opinio sibi sormaverit. Exempli gratia, mortem malum esse , voluptatem bonum. Haec αξιωμα- sunt quibus ορροωσυγκατα ima , vel συγ-ῆκως assensum suum commodant. At ορμιαι πυκτη i feruntur ad ipsa κατηγορήματα . Stoicis 'γγρη-ματα dicuntur, ut πλουτειν, φέονειν, .ut infra explicabimus ex Stobaeo, ubi dicit, των κατηγορηματων - ςm ωρέ ς πη-εις λή ς γιγνε Θν ωαπερ τας se μας. Quae sequuntur an corrupta sunt Q, ευμ α πως τοῖς αsωμασ1. Ditescere, κατηγγμα est, ut Sapere. At ωριοι , divitias bonum esse, aut sapientiam. o μη fertur ad κα-αγό- ε, ηαα. Axioma vero, divitias bonum esse affirmat. Insea dixit, κατη- γ ματα αυ-- α πις αγαθοῖς. Si divitiae bonum. huic bono κριται το καπηγόρημα, τη etγλουτειν. Ad hoc igitur serimur quia ορεκτέον. Ipsum bonum quod axioma tale esse pronuntiat est οροπιον, at m κατηγορημα ορεκτεον. Ergo τῶ αξιι--li vel bono ipsi quod tale osse asseritiir in axiomate, hoc α κειται ut optandum sit diteseere, quod est κατκ γόρημα. Idem tamen sensus efficitur ex vulgatis, τα --γο μα

comprehenditur τω ἀφ ιωμαm, quatenus ubi quid bonum esse dicitur, ut id possidere velimus, consequitur. Nam G et λουτει, ορεκτεον, iose ωλῆτ', si bonum est, est bonum ορεκαν. Ut haec verisimilia lint, mihi tamen verior videtur lectio si scribamus : Ῥαγκαταγέ-

424쪽

Iu Epic TETu M ET SIMPLI cIu M. 49 αἱ συγκαταθεαις. Dicit, quodamodo contineri assensiones axiomatibus. Sequitur enim ex axiomate boni aut mali, ut αγ- κατα me, id est, assensio, ad id appetendum aut fugiendum in ipso paene axiomate comprehendatur. Statim enim ac bonum aliquid esse pronuntiavit effatum, ita esse assentietur. Sextus: των θαἰ γκαταθε πις. Qui dicit virtutem esse summum bonum. άξ μα pronuntiat, &cum ita esse credit, συγκαταλον illi effato ac pronuntiato praebet. Ο ρWi autem πως din' movet animum & impellit ad illud ipsum bonum consequendum. Bonum est κατηγορη- μα virtutis, ad quam ορροὶ fertur. Quod καρ γρημα continetur quadamtenus ipso axiomate, quo virtus bonum esse praedicatur. Virtus enim subiectiim est, bonum praedicatum, hoc est, κατηγορημα . Ex utroque virtute & bono fit. αξίωμα i cuius est ἡσυγκαταθέας. Adeo autem late patebat haec vox οροὶ apud Stoicos, ut etiam animi perturbationes , quae Graecis dicuntur, ορμας

esse dixerint. Παθ quippe definiunt αρέω πλεοναθαν

τῶ αδ- λογω. Cum autem συγκαταθεαν etiam ορμli esse velint, proprie tamen loquendo eam ορμlta intelligunt, quae censetur, ψ συγκα- ίμως distinguunt. Sic apud Sextum Empiricum adversus Mathematicos, η οε tims η συγκαταθεσις, η κα-

quidem dicuntur esse F ηγεμονικοῦ,sed aliud quid ecse omnes ἡρ φαντα riM. Quod ad ορW:ν dc ορεgis attinet, quam diversa inter se sententia Peripatetici & Stoici,hanc illa vel hae illam priorem vel posteriorem faciunt, sciendum est, de nomine. tantum videri esse pugnam. Nam & ορ genus ορμῆς statuunt Stoici, & in illa ορ- quam motum animi ante omnia ponunt, inest & vis appetitionis , sive & appetitione quoque illam,ορμου, vocat Cicero. Quin & ορ apud poetam eodem sensu aliquando usurpatur

425쪽

s 3 CL. SALMA sit vel αυγκα εαν nasci vult, quid aliud ὀρειχὶ est Stoicorum quam cκ-- ως quoque χης, Vel ut ita dicam, & progress is ac motio ad id quod ei videtur expetendum Z Ipse quoque uiscursus mentis, o μὴ non solum ipsis appellatur, sed etiam poetis,qui se μαίνειν verbum

nostra potestate elle dixerit Epictetus, hic Simplicius quasdam ορέ-

ξως extra nostram potestatem ponit, quae non ex toto in nostro arbitrio sitae sint, etiamsi intrinsecus moveantur, sed multum ex alieno trahant. Geminas eas facit, θυμον Nn υμώω , quae sunt ἄλογοι ορέ-s.. . Aristoteles in Ethicis δείξεις in tria dividit, se βουληον, υκ θυ

appetitus ratione carentes nominaxit, quia βουληας secundum Stoi-

cos etsi ορεξις sit, non tamen inter άλο ς numeratur, sed ab his definitur, Αλογγ οξεsς. Quinimmo Stoici ορ per se & absolute siti piam, esse λογιμῖς Olinis, idest, motionis rationalis speciem statuunt. Ergo istae Δογοι quas hoc loco duas numero recenset Simplicius, λαον nempe γ c θυροαν, non sunt ὀρέξεις Stoicis, sed ορμααλον diu Constat tamen, & ορέξεις esse αλόγους penes Stoicos . Nam cum c θυμία sit unum ex quattuor generalibus ac principalibus θεον, eam definiunt, ορεξιν ἀπειθῆ λογω. Quod idem est Stoicis aco εἷς αλογ . Et cum ab iisdem definitur iῖΔησ)ς, ορεξις is γογγ, eo ipso indicant, esse quasdam ορέξεις ἀλογM. Profecto os i cum absolute ponitur, de ea appetitione ut plurimum intelligitur, quae

caret ratione , qualis est in bestiis. Impetiun a Seneca verti sepe ius docuimus. o εἷς.per se posita appetitionem cum ratione deugnat, qualis in homine rationali est, cum appetit quae suae naturae conveniunt. Sed cum Ciceronem antea docuerimus ubique stulti; appetitionemL atine reddere, quomodo ομις quae ab differt, erit reddenda 3 Si quis enim appetitioneni verteret, nesciretur utrum de ιξ wii an de esset capiendum. Certe ille qui οραlta verterit adpetitionem, ορεξιν non aliter Latine exprimeret quam per desiderium.

Sic Celso optimo Latinitatis auctori, desiderium ditionis, desiderium cibi,

426쪽

- IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. IIυμ ποταν dici posset, & melius sic diceretur de bestia quam de homine. Nam ορεμ ut dixi, proprie bestiarum, quas τῆ ορμῆ Aonceii 1

dicunt, ιρ hominis. Eum vero qui ορέω impetum Latine vertar, ut Seneca, ορεξιν appetitionem vel appetitum polle vocare,certum est. Ciceroni tamen ορρι- ubique est appetitus, vel appetitio . Nam -- Θ γ, quod ex Stoicorum definitione icitur ορμη πλεονα σα, Ciceroni est appetitus vehementior.Est ubi tamen ορεξιν appellavit appetentia. Ut in definitione δῆn υμμα , quae libido ips vel cupiditas Latine vocatur, eam definit esse appetentia, quae Stoicis o i υρο ,quae una est ex quattuor principalibus & cardinalibus , ita dixerim, perturbationibus. Zenoni Tri ρεια definitur, ορεξις α πειθης λογω . Ubi ορεξις effectus' est Duisu: , vel quod esticitur ex libidinis sive cupiditatis perturbatione . Hoc enim habent omnes Zenoniae των n definitiones , ut aiseetiis ex opinionibus pravis consequentes ipsi sint properturbationibus. Sic motum, o M vocat, μονιω, ἴταρα sq. υχD. Quia metus eam in animo contractionem essicit, laetitia eam elationem. Ita & ολ υμία est ορεξις, quia ο ρεμ in animo.essicit Haec ορεξις Ciceroni appellatur appetentia, his verbis: ut aegritudo quasi morsum quemdam doloris sciat: metus recessum quemdam animi ct fugam : tititia profusam hilaritatem : libido ranatam appetentiam. Id est, ἰρεο, α ειθῆ λογω. Ubi videtur appetentiam posuisse pro appetitu vitioso. Nam appetitus vel appetitio etiam honestae rei potest dici, ut notant Grammatici. Nonius : Libidinem ct appetitum vel aemulationem etiam honesta rei possumus dicere. Mens eius est, libidinem ctiam usurpari pro appetitu vel aemulatione bonae rei. Citatque verba Sallustii qui sic eam vocem usurpaverit, de bello Catilinae: Magi ; in decoris armis ct militaribus equis,quam in scortis atque conviviis lia bidinem habent. E in υμα quod Stoicis unum est ex praecipuis --θε n, libido vocatur Ciceroni. Quae libido ορεξις λογω definitur,quem appetitum rationi contrarium potuit vertere Cicero. Haec vitiosa ορεξις, proprie ορροὶ Stoicis. Nam omne ipss vocatur

quidem principalium unum, aeque o Wὶ απειθῆς λογω potest definiri, ut ορεξις απειθὴς λογω. Sed ορμη nomen generale est ad omnes perturbationes . Itaque in genere potest quidem definiri --

Θρο ορW1 λογω, sed in definiendis singulis in specie, debet finitione comprehendi quod unicuique speciatim convenit. Ut ili , G a laetitia,

427쪽

si CL. SALMAs II laetitia, quod unum est ex quattuor perturbationibus, non definitur,

ορμή ἀπειθη ς λόγω, cum tamen οθιῆ sit id est, κίνηας, sed επαρ animi clatio. Ita enim motus ille animi quam effriit laetitia proprie vocatur. Ita de ceteris. Cum ergo ab iisdem definitur ορεξις ιιπειθης λογω, specialis motus illi perturbationi proprie conveniens, sic appellatur. Qui motus etiam ορμη dici potest, ac dictus est , quatenus omne παθ γ animi motus est turbidus &concitatus , vel ορειώ πλεονάζου -ς λογω. Hanc ergo ὀρεξιν quae efficitur libidine Ciceroni libuit appetentiam vocare, cum alibi ορμta appetitum & appetitionem semper reddiderit. Atqui sic ab appetitu appetentiam Latine distingui debere dici posset, ut invidentiam ab invidia. Ipso autem Cicerone auctore invidia tum est cum invidetur.

Quod ad θ resertur. At invidentia, habitum designat, & proclivitatem ad invidendum, quam Stoici φθονεροιιν appellabant, id est,

si καταφορμιαν ές τον cφθονον. Sic ergo appetitus vel appetitio tum fit

cum aliquid appetitur. At appetentia,ορεκτυι- ς. Sed quis cum Cicerone de proprietate linguς Latini; sanus contendat'Ipse sane alio

loco quam hic vocat appetentiam, appellavit appetitionem, lib. I II. Tusculanarum: Altera cupiditas qra recte vel libido dici potest, qua est imm derata appetitio opinatι magni boni rationi non obtemperans. Ubi appetitio immoderata dicitur, quam hoc loco dixit appetentiam Granatam. Itaram ορμη quam ορεξις Ciceroni uno eodemque appetitιonis nomine v

catur. Hoc inculcalle hic sufficiat, quod cepe usui crit, ορεξιν esse ορμῆς speciem, ορεμ ta appellationem generalem de omni sive appetitusve appetentia, cupiditate, libidine , desiderio, concupiscentia, ac

sensione, impetu, vitatione, declinatione, opinatione, cogitatione, &quacunque animi vel mentis motione, rationi consentanca vel adversa. At cum proprie & stricte sui nitur, impetum eum instinctum que in bestiis naturalem significat, quae tum καθ ορμta duci ac dirugi dicuntur. Primi etiam in homine motus, quos non habet in potestate, is ruta sunt, id est, impetus potius, quam adpetitiones. Nam οεύς ς quibus cum ratione quod sibi necellarium est homo ration

lis appetit, magis appetitiones reddi conveniat. In summa, omnis. eρεξις, est etiam ορw1, non omnis ορμη est ορεξις. Quas autem hic vocat οὀλίγους ορεξεις Simplicius, eae potius ex disciplina & nomenclatura Stoicorum ορρου ἄλογοι appellandae. Sed quamvis Stoicum auctorem

hic Simplicius explicet, non tamen Stoicos sequitur. Quod latius

428쪽

IN Epic τε Tu M ET SIMPLICI u M. 13 in sequenti observatione docebimus. Stoici enim αλογους ορροις aeque in nostra potestate esse pronuntiant, atque Γ λογους, quibus placet --θη esse κύαις hoc est, iudicio ac voluntate suseipi. Αγογοι autem ἐρρωμStoicis --θη appellantur, quae cum ex opinione prava nascantur boni malive, venturi aut praesentis, quod ex ea opinione consequitur, ad fugiendum aut adpetenduris illud malum bonumve, Peripateticis o ε- εκ & ε λιας vocatur, Stoicis ορρο & ἀφορμη. Ita penes Peripateticos ορεξις prςcedit ορεύω,ἔκκυπις μορμLM. Contra in ichola Stoicorii, ob fri cedit ορεξιν,αΦορμ ε κλισM. Exempli gratia FnDαια Stoicis perturatio est,&όρρο αλογν, vel οἰπειθης λογω, impetus ratione adversente concitatus. Ex eo impetu quem opinio boni cocitavit, sequitur ορεξις,

id est, appetentia Ciceroni sic dicta, quς esticitur ab illa perturbatione quae ορρο est αλογν. Contra Peripatetici statim post opinione de bono aut malo inductam subsequi faciunt ορεξιν de εκαλιων, quas deinde in ordine subsequitur ορH. Id iam supra attigimus, & alio loco fusius tractabimus. Sum & ὁ θυμα,αλογι hic vocantur a Simplicio. Stoicis θυρος speciale nomen est pert bationis,quod subiicitur quae perturbatio est sive πιθί di ex quattuor, quae ponunt, principalibus unum. Quattuor enim illis sunt generim pem turbationes principales ac praecipuae, quae ipsis vocanturo χηγα σάθη. Reliquas omnes perturbationum partes ad has,veluti principes ac cardinales, referendas censent. Sic eas nominant, DUM , φύοον, λυπιω, Modia. Cupiditatem vel libidinem, metum, aegritudinem,ct laetitiam. Ita enim malo cum Cicerone vertere, quam dolorem, & voluptatem. Ex his duas volunt antecedere , cupiditarem, ac metum: illam ex opinione natam boni alicuius fututi quod

ita esse videtur, alteram ex opinione mali pariter futuri, quod speciem hanc prae se fert. Duas reliquas laetitiam & aegritudinem subsequi& 5 γ νε- , illam in bono, hanc in malo iam praesente. Sto-baeus: E mθυρύομ ές ουν iis φοζον σαυηγε PM, EU μῆ- -ς μον

οἷς ἐφοci θα. Nempe cupimus bonum opinatum dum abest, ubi adest, laetamur. E contrario cum metuimus malum opinatum dum abest, ubi adest, dolemus & aegie ferimus. Ideo ηδω-ω Nn-ηροι vocabant,& eos reprehendebant, qui putarent, primam de naturalem

animalis ορρον, ipsum προς ἡ ω impellere, id est, ad voluptatem

G 3 sive

429쪽

1 CL. SAL M As II sive laetitiam. Nam primo illo naturali motu, sive adpetitia, serri animal ad id quod naturae suae conveniens esse duxerit, ubi id assequutum sit, tum habere, quod est e M 1μα adeptionis illius boni. Diogenes Laertius in Zenone : S 3 λεγου ἡ ἡδονlia,'

γα, Gus Θολει - φυm. Qui locus vulgo depravatissimus circumfertur, quem nullo negotio lanamus, mutata distinctione, & α ἡ καθ' - ni, legendo, pro eo quod erat in editis, His καθ' αὐ- ω, quod referebant ad Goν ω', contra sententiam Stoicorum, qui negabant

animal primo illo ac naturali appetitu, qui ei est insitus, ad voluptatem tendere, sed ad ea quae conservationi ipsius conducunt, persequenda. Cum igitur natura ipsa per se quaesierit & acceperit quod ad sui coiiservationem facit, tum m νεπη , id est, subsequitur, ex

eo adepto voluptas & laetitia, non ad eam principaliter ac primario obtinendam fertur,& impellitur. Eo modo cxhilarescunt anim lia, & virescunt plantae. Sensum enim quendam tunc prae se serunt laeticiae, ad quam tamen nullo a natura proprio primarioque impetu dato feruntur. Nam in animalibus, ut & in plantis, nonnulla sine impetu & sensu dispensat natura. Et multa, inquiunt, in nobis qui ratione praediti sumus, ct wπειδως fiunt. Ex abundanti tamen ορμη, hoc est, appetitus , datus est animalibus, quo se movent ad ea quae sibi apta, de convenientia naturae instinctu noverint. Ideo in illis, quod

αἱ φυαν fit de agitur, idem dici potest, i ορψ, fieri & agi. Nam haec ipsis natura, est si His ομὶν impelli. Quae vero est h-ὶ in animalibus rationis expertibus, id est in nominibus ratio, ο λογ gr. Ideo secundum rationem vivere, hoc illis est idem ac secundum naturam. Diogenes in Zenone: Tου is λοπι mis λον κοδ ργ πλειοτέρον πυρασία,

ιδο- , πο λογον Fν, ορθως ' si φυσD. Ita legendum, non ut vulgo excusum est, miς φ . Ut in animalibus rationis expertibus dixit, που' ' ορο ' O, idem esse quod si φύnν, ita in

homine rationis capace, το λογον dis, idem plane est, quod eiν. Inde Zenoni ra' hominis definitur, ' ομολογου-ως τῆ φυ- γ. De quo inferius erit dicendum. Ita illis etf' αλογν, &o'φυim idem serme est. Sic definiunt quidam ex illis ορ- μ ' πλεονα αν - απειθῆ λογω, appetitum vehementiorem ct rationi im

430쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLICI u t. syobedientem. Alii κίνη πν φυ ν , commotionem animi praeter naturam. Paulo aliter Cicero ex Zenone lib. I v. Tusculanarum: Fg igitur Zenonis haec definitio, uti perturbatiosit, quod παρ' ille dicit, ave se a recta ratione contra naturam animι commotio. Quidam vero brevius, perturbationem es appetitum vehementiorem dicunt. Istis verbis, appetitum vehementiorem esse dicunt , voluit exprimere, Quu πλεονα σαν ὀρμιID. Sed dum ex Zenone definit, perturbationem esse aversam a recta ratione contra naturam animi commotionem , Graeca Zenonis quae apud Diogenem leguntur, ad verbum reddidit: Gi Ora' Ζήνωνα ἡ Δογγ α-Φυim ζυροῖς κινηας, η ορι 1 πλεονά em. Paulo aliter concepta extant apud Stobaeum , & nisi fallor, perturbatius, hoc modo: Παθγο ειν- φαρον ο ρ tata' πλεοναο ν - άπειθη τω αἰ- ρλm λογω, η κώη κίνηρον ecpAiν. Ut vides, m αλογον vel et 'οἰλειθάς τωλογω in ea definitione coniunxit, & comprehendit, quae ορ ruta' esse dicit,hoc est, vehementiorem 2 modum e cedentem appetitum , rationique non obtemperantem . At Zeso conjunxerat αλογν cum animi commotione quae fit praeter naturam, ut nimirum perturbatio sive aversa a recta ratione contra naturant animi commotio. Graeca postulant ut legatur: Avero a recta ratione, O contra naturam animi commotio,η αλογ in i φυαν ιυχῆς κίνηMς. Inde αλογα mis passim toto hoc opere a Simplicio appellantur. Sed α λογον Stoici aliter paulo solebant appellare quam reliquum vulgus

Graeciae. Stobaeus: το b αλογν, cpυαν. ἀλα τὸ λαλογον ἰσον το' ἀπειθες τω λογω. Ergo αλογον non est Stoicis id quod prorsus rationis expers habetur, ut αλο α ζωοι dicuntur, quae omnino carent ratione, sed αλογν ipsi vocant, quod rationi non obtemperat. Ideo Cicero hoc Stoicorum αλονιν non solet Latine reddere, rationis e pers, sed a recta ratione aversiam, aut rationi non obtemperans, aut etiam rhtione adversa incitatum. Ita cum Stoici F definiunt, F λιαί- esse ορεξιν α ειθῆ λογα , hoc est, αλογον, Cicero vertit, Libidine rei cupiditatem esse qua adversa ratione incitata est vehementius. Ergo αλογην Stoicis idem est quod ἐτειθ τω λόγω, hoc est, rationi inobediens, non, rationuvacuum. Ita ἀλογα πά di sunt. quare t quia omnes perturbationes rationi inobedientes sunt, & violenter animu quo volunt abducunt. Stobaeus cuius verba ita scribenda sunt in editionibus inquinatissima: Ποιν sed βια ιον ἐςν, ὼς - σπλάγως ορωντας cor , τοῖς mos ν omσυμφέρει τοδε, ου - tri P σφοδρο- γ φερο ους, καθάπερ i m