Simplicii Commentarius in Enchiridion Epicteti, ex libris veteribus emendatus. Cum versione Hieronymi Wolphii, et Cl. Salmasii Animadversionibus, et notis quibus philosophia stoica passim explicatur, & illustratur. Quae accesserunt, sequens pagina in

401쪽

1s C L. S A L M A s I Iquae συγκα αγρος Stoicis dicitur. Idem paulo ante: Da non moveri tantum, sed excurrere debet. LII enim impetus. Nunquam autem iustus sitie sensu mentis est. Inde impetum vocat, id est, ο - , quia &ipsa Stoicis genus est ορμῆ . Idem tamen philosophus alibi impetum vocat illam primam όwlta quae ab assensione diversa est, utpote quam si bsequitur assensio; omne rationale animal nihil agit, nisi

primum Jecie alicuius reι imitatum est. Deinde impetum cepit, deinde assensio confirmavit hunc impetum. Epistola L x x x i x ex Aristone Chioqui moralem philosephiam in tres partes diviserat , - λωρ α , ορ- ριlm secundam partem vertit impetum. Prima, inquit, sin pectio, secunda de impetu , tertia de actionibus. Et impetum illum qui abionem debet praecedere, capi vult ordinatum temperatumque. De quo nos infra. Alio loco impetum ab habita distinguit. Epist. xvi. Ne patiaris animi tui impetum dilabι ac restigescere. Constitue iulam, cr contine, ut habitus sat quod est impetus. Senecam igitur sequamur, de se inita vertamus impetum, ορεξιν appetitionem. Glollae: impetu . impete, Cicero tamen Stoicorum appetitionem fere semper vocat, eam dico ορψ- quae secundum ipsos prima visa subs ' quitur, ac τορεξιν praecedit. In Lucullo: ureae vis esset in sensibus, quemadmodum prima visa nos pellerent, deinde appetitio ab his pulsesequeretur, tum ut sensus ad res percipiendas intenderemus. Paulo ante dixerat adpetitionem se eam es le velle quam Stoici ορέω appellarent: Nam aliter appetitio. eam enim esse volumus οραlta, qua ad agendum impellimur, ct id a

petimiu quod est visum, moreri non potest. Atqui non aliter potest vertio εξις quam a petitio. Optimae Philoxeni Glossae: Adpetitio, ἴmis.

Adpetit, ἱροεγε avis. Vox impetus, ut Latine sonat, eam ορμta potius significaret, quae sine ratione fit & consideratione , ut primi impetus si lent esse in homine, ut impetus sunt animalium ratione carentium naturales. Sed οροι iὶ Stoicorum quae sequitur appetitionem potius significat, cum aliqua ratiocinatione. Verum de his adhuc infra

Graecos vulgo accipitur. Apud Stoicos aliuo est, nempe contrarium ορμης. Quomodo & paulo post id nomen ulurpat:

contrarium τω ἱροαν non raro Arrianum usum memini, nomine autem ἀφορμῆς eo sensu, nis me sulit memoria , rarius. Hic sane si

402쪽

Iu Epic TETu M ET SIMPLICI u M. 27 ea uti voluisset , opportune videtur usurus , ubi adprime ex Stoicorum scito conveniebat, ad haec nempe verba huius primi capitis: εῖ' ἡμῖν , ορρι , ομις, ἔκκλιος. Nam ut O: Ai1 praecedit secundum Stoicos , ita ιις ορμη debet omnino ἐκ λιχνpraecedere . Putavi aliquando vitio Iibrariorum eam hinc abesse.

Quam suspicionem mihi maxime adauxerunt haec verba Simplicii quae paulo post ita legi debent : οἰ ia m Στωικοἰ τ ορMLυ-αφορα in προετίθειαν ὐ- - ωικλίστως. Nam vulgo deest, etiam in hac editione, Diogenes in Zenone de eo indisterentium genere, quae secundum eum 'hilosophum, μ=m ορμης μη -κινν avio. Nam alia sunt 2 ψογ, quae ορειῆς & οἰφορμῆς κυν -κά. De quibus infra. Illud autem vocabulum quod contrarium τῆό μῆ motum habet, ex iis est quae conficta sunt a Zenone, ut α εὐο ' quae opponitur τῆ cκλογῆ, &ἀ-ξ α quae τῆ ἀμη, ut infra pluribus sumus dicturi. V erum ut dictum est, observavi Arrianum illa αφορμής dictione eo significatu nusquam esse usum in hoc Enchiridio, qua utitur in dissertationibus lib. I. cap. I v. φα ερ-τωτ γ u e μως άφορμας. Unde se uiarai & αἰψοtμητ twαμις codem lib. cap. I.

Sed de his infra.

strique arbitrii. Idem de ορμῆ. Nunc de de ορέξει, quam εκπιαν definit FH πορεκπει, alludens ad proprietatem verbi ορέγει, quod est porrigere aliquid , & in porrigendo manum extendere. Unde ιρεκταἰ μελάου apud Homerum, quas alii Motice ἰς interpretantur ex

χειρος ορεγομΓης άπιζον, quod ex manu vulnerat: coque distinguitur ab illis telis quae iaciuntur, ac manu emittuntur. Ολέγειν seis χειρο cst ακτώειν en M' At ορεγει s ut Grammatici observant,άδοm, significat, ἀλλά μινlω εκ αν. Inde ορέγειν δωρον est manu protensa munus alicui inerre ac porrigere, vero pro aliquid appetere, cum mens veluti extenditur ac porrigitur ad id quod appetit. Δῆλον 3 οτι στυηγει - λολin ις. J Praecedit utique Pόρμta, ut ορει- ἁ- ορεξιν, secundum Stoicos. Eadem μορμlta quoque antecedit, ut ἀφορμη EU Dcκλιm. Haec opinio prae concepta est de

403쪽

18 C L. S A L M A s I ibono vel malo quod appetendum aut fugiendum nobis ab ea opinione iudicamus. Simplicius, λογγύας πια riν eam interpret tur, οἰνhωπω 'πεπουσαν. Et sanc melius hic legeretur, quemadmodum & molfius censuit: οπι caeen γειτω - η , η

quam & Pythagorici modo λιγν , modo appellant. Nam Metopus omnem virtutem tribus his omnino constare dicit, λογω si μυ-es bis προπιζέσει . Definit λογν, ω κωνει Iudicare enim & contemplari esse proprias intelligentis animi partes, τω λ νοητκω μερέγ τας Ex rationali anima hanc γνῶαν procedere aiunt. Theages similiter Pythagoricus omnis virtutis caulas tres assignat, γνωπι ν δανιαρων - πυαρε Πν. Et γνωστν Vocadquam Metopus λογν, quae λογκη γνωας hic Simplicio dicitur, eamque esse qua θεωρῆμεν , κυνομεν. At δ αμιν illam omnes Pyth gorei volunt esse propriam animet partem ratione carentis, quς facultas est qua sustinemus & subsistimus,& firnu constantesque in rebus

permanemus . Διωαρον, α άν τεχει . Ο μIta autem dc ορεξ ν ex parte animae irrationali iidem quoque contendunt nata, ut & hanc ipsami ui/αμιν. Α λογον inquiunt, is οὐ μωμεν Vis ὀρεγο μεθα. Ergo zUνοια cuius γνωας propria est , in anima rationali sedem habet, o rεξις in irrationali Πρόαυρεας autem ex utroque constat, ac perficitur ta οἰας S ορεξεως. Sed de προαιρέσει nos insta, ubi rationem reddemus, cur ex rationali simul & irrati nati animae parte dicatur oriri. Tmλῶιν autem quam hic λογικlta

iam definit Simplicius, non absolute quidem, sed λογίως τινα δε- γνωαν, de hominis propriam facit, alii instrumentum A constituunt, cum aliis septem . Ea sic memorant numerantque , πι- β πιν, φαντα Παν, νἱ- άυξο , φρονηιπν, ἴ- ρ. , αφια , νουν. Ex his quinque nobis esse cum Deo communia volunt, artem, prudentiam,

scientianι, sapienturm atque intellectum , duo cum brutis, sensium , &imaginationem. Octavum restat et γνωGως οργανον, quod hominis proprium faciunt. Haec est, quae hic Gmληι ις Epicteto vocatur, & a Simplicio finitur, λογική τις ἡ -άνθρωπω mGτου .Eamde esse porro &ύπτλη λιν apud Graecos, &m-ih Gm-λσῶον, Aristoteles docet, apud quem δοξάζειν & Qτn1ληil ιν idem

est. Videtur tamen generalius quid esse apud eumdem δόξα quami Κληικ. Nam in Topicis primo, definit, i,o 1 --- οξον

404쪽

est alicuius celebris in philosophia viri praeter δοξιω plurium. Ut enim illa x-λη ις philosopsi cuiusdam quae Hο-

ξων est ceterorum, appellatur, non e contrario quod aliquis contra ceterorum opiniones pronuntiaret, id eorum csse diceretur. Δο ξιι itaque plurium , particulares sunt singulorum philosophorum opiniones super certis dogmatibus , quas xla τληιεις δίογειοι κας Vocat Sextus philosophus in Pyrrhoneis Hypo t. lib. l. Δογμαδικας γ, inquit, θυηλή λεις ἁ λως οἰδαλεώ, ο ν λέ- ουπ- εν παειον so φοι-οῖν, mr 3 απει . Ita Aristoteli Um ληιις in Topicis. Exempli gratia, ο-

H κλειπεν. Ceterum οξαν ei te plurium, ut universae alicuius sectae, ostendit idem Sextus, cum Στωικta δοῖα, esse dicit quod omnes Stoici aut pleriq; communi consensu tenerent. Adversus Mathemathicos: Gmλω, 2 ης ο ὐ Στωικῆς η ea τοαντης λε-γω . Hinc Epictetus Gratληψιν potius dixit quam διοξο , quod quisque de variis rebus sentit de opinatur quae bonae aut malae hominibus videntur, ut de morte, de dolore, de voluptate & similibus. Hanc tamen δυξαν etiam appellat idem Sextus adversus M

ιις de δοῖα omnino idem. Nam & illi ipsi philosophi qui peculiares habent opiniones circa quaedam dogmata , δοξάζειν dicuntur, quamvis id sit contra omnium opinionem. Aristoteles illo ipso capite quo tamληιεις vocabat celebrium philosophorum inisόξους opiniones, ita scribit, & umcλκεια sic definit Dialecticum, Ῥωγ ι

Paulo ante dicebamus, υποληιιν esse peculiarem alicuius philosophi opinionem , vero de pluribus in unam eamdemque opinati

405쪽

CL. fALMASI Inem consentientibus, ut de universa aliqua secta: contrarium probatur ex eo quod & υ ληινις non minus sumitur & de opinione totius populi. Ita certe posuit & ille Sextus Empiricus lib. or.

dam eruditissimum ex Suida locum Polybii citantem, υ ληιιν pro existimatione in verbis eius accepisse: quae nisil minus qua hoc ibit si-

iλπλη ψεως. Quae sic vertit: Principum autem socordiam condemnabat, quod suae existi nati v nullam rationem haberent. Atqui om ni ιν Suidas Al ibi interpretatur. Sic enim habet: δετληψις, νοηας, αν --nπροξις. Deinde protinus subiicit ea verba quae paulo ante attulimus , in quibus υ-ληος est πιτ προξις. Magistratuum autem Α-pinitatem condemnabat qui non pro riderent se ipsis contrarium futurum. Υ'mληψις hoc sensu proprie est responsio. Nam k-λας- Graeci interpretantur etὸ φθέγsii s ure, T λαύειν πιλν τα σαθλαλκεύ α , ου tam cαλῶν λεγε ntiq. Qui priusquam is cum quo loquitur seomonem absolverit, responsum subiicere occupat, is xkτλαζειν dicituri quod aliis etiam x mcαλειν. Qui tam praecipites sent in respondendo ut non expectent finem sermonis qui ad ipsos dirigitur, id faciunt plerumque rixandi ac iurgandi gratia, ut interpellent dicentem , & contrarios se ei ostendant. Quod istricλalia, respondere Homerus dicit. Hinc Grammatici exponunt, is .etsi ta τρειν τ λογον πινο . Inde responsare Latinis, pro contrarium esse& αν mor τῖεdra vel αντ μαχεd , ut ancillae vel servi qui iurgantur cum dominis, nec dicto sint iis audientes, responsare iis dicuntur. Quod& ad alia traducitur, ut cibus qui dentibus responsat, nimis durus renon satis coctus. Apud Horatiu . Responsare libidinibus ,contemnere honores.

406쪽

πωξει. Non solum autem quam de rebus habemus , sed & quam de hominibus facimus, existimatio, Graecis, & δυξα appellatur . Hinc bona & mala existimario Latinis. Stephanus cognomento Gobarus apud Pholium : Κοω mtax εχε δ οξοα AHM. isi Κυ-

in λαεις es λαζέσατ - Πηλουοψου Ha Θεοφίλου im Κυρμλλου των A λεξανδρύαc ἰε ρχων. Ubi x-ληψις & H , idem. Fama plerumque pro codem accipitur apud Romanos, ut vir cui fama eri integra. Sic αγαθη Gmλ ς pro bona existimatione, quam &opinionem non solum recentiores Latini dixere , sed etiam idonei auctores. Iulianus Antecessor in Novella x x x v i . Si preces imper tori porrexerit, ct divino principis nutu Πιori opinioni restitui afuerit. Id est, priori famae & existimationi. Nam & de rebus quae celebres sunt in ore hominum, eas infama esse, in opinione, in nomine, ωνυμως dici- opinionem pro camλκα ει & existimatione personae etiam Quin-

tilianus lib. I. cap. II. Corrumpi mores in scholis putant, nam ct corrumpuntur interim, sed domi quoque. Et fiunt multa huius rei exempla, tum laesae hercle quam conservata utrobique opinionis. Id est, Apud Iustinianum οἱ μοναχοὶ καλίον ύταλήψεως, bonae exissmationis ct famae. Opinionis etiam liceat dicere. Ita can. xx I. concilii Chalce

αὐαίν ηυmλ ιις. Versio quaedam vetus haec postrema sic reddidit: Nisi prius eorum ex metatio fuerit discussa. In alia aeque vetusta vertitur: Nisi prius eorum opinio fuerit discum. Dionysius Exiguus utrumque

expressit in sua versione: Nisii prius eorum discutiatur existimationis opimo. Hinc ο , Ut rλκη A dicitur cuius est recta existimatio sive opinio, qui etiam s. απιλη εν vocatur, Latinis recentioribus opinatus, nempe pro probatae ac spectatae existimationis viro . Inde explicandus can. x i. Concilii Chalcedonensis, quo sancitur συι Dcας, id est, commendaticias Epistolas, dandas esse mis d. x, ληιει μονοις

προσωπις. Quod pesume quidam vertunt: ns siola persionis qua in au- quam susticionem venorunt. Immo, quae sine suspicione sunt, & in bona existimatione de opinione versantur. Rectius Dionysius Exiguus : propter quod commendaticias litteras honoratιoribus tantummodo pe sonis praestari conveniar. Alii opinatu dixistent. Unde opinatissimus ο

407쪽

32 CL. SAL M As II si υ ληπροτατ', . Vetustissima illius synodi versio quae nondum edita est, sic reddit: Quoniam synodicas litteras his tantum dari convenit qui bora esse opinionis videntur. Sed ad ἰσπληιιν redeamus quae de rebus est. Ea γνωας definitur Simplicio. Verum non est lunplicuer γ ῶπις, sed ea γνωας qua Gmλα Acανοψlu, a qua differt γνῶ ς qua κώνσε , ut ex Pythagoricis supra attulimus. Ea γνωας ad scientiam pertinet, Sc tantum distere ab ista

de rebus est certis, ita δυξα de his quae aliter esse possunt. Archytas in libro MA νῆ mis πως, sensus opinionis principia elle dixerat,

nostra est potestate,& interna tota. Cu enim aliqua visio animo obiicitur, si ex illis sit quas τυχέαι vocat Epictetus, repente illa abripitur animus & concutitur, nis spatium sibi dederit ad considerandum quale illud sit quo externatur. Ubi se collegit,atque intellexit, non tantum esse malum, quantum primo intuitu apparuit, recte utitur φαέασια,dum iudicat non esse consentiendum visis illis quibus ad primam speciem obiecti conterritus est, ac loco suo veluti m tus. Si mensassentiatur τῆ fit συγκαταθεσις, dc ipse

animus cre3πm δοξα ει,δc sibi persuadet id verum esse quod ipsi iuggestum est ab illis visis primo veluti impulsu . Agellius lib. x I x. cap. I. ex dissertationibus Arriani quod hodie caput in editis desideratur : Uis animi, quas φαεινται noας nilosophi appellant, quibus mens hominis prona statim sterie accidentis rei pellitur , non voluntatis sunt neque arbitraria , sed vi quadam siua inferunt sese hominibus noscitanda. Probationes autem, quas συγ--θέμις vocant, quibus eadem visa noscuntur ac diiudicantur, voluntariae sunt , funtque hominum arbitratu.

Ita haec distinguenda , quae vulgo depravatissima sunt, hoc modo interpuncta: sed vi quadam sua inferunt sese hominibus. Noscitandae probationes autem. Notandum est, Epictetum sive Arrianum ore Agellii dicere, τisa illa vi quadam sua sese hominibus inferre noscitanda , dc

paulo post , probationes qua προα-Θέσεις dicuntur a Stoicis, eas esse quibus haec visa noscuntur ac diiudicantur. Ergo γνωσις est ista oγγωνα-

atque etiams sive υ ληιις. Nam &Sextus Empiricus scribit, . fieri

408쪽

. IN EPICTETu M ET SIMPLICiu M. 33 fieri δοίαν cum vilis quae a sensibus obiiciuntur, mens aflentitur &accedit , . iisdemque cedit : σταν se ase ἡ τῆ ἀ meoia ἴ-

σεως ἐθυο ν φο - α, τω ζανέντ3 -- ηetris 'M συγ-m mos, λε- γπι δοξα. At cum mens eadem visa aspernatur ac restitat, an non tum quoque Immo certum est eatri tum quoque

Quando enim spatium sumit ad se colligendum atque eae risia noscitanda ac diiudicanda qualia suat, si talia non esse iudicet, ut se primo obtulerant, hoc est, aspera ac metuenda, hoc ipsum quod ita sentit ac de his pronuntiat, est, S: υ πλη, ς, si non firma & constatici assensione ita esse credat. Nam si stabili & inconcusso iudicio in his

noscendis ac firmiter, ubi noverit, tenendis utatur ac nitatur, tum non δεα est, sed καταλη .ις. Stoici enim negabant suum sapientem δοξα- σειν , opinaturum e e . Errorem quippe, ac temeritatem, &' ignorantiam, & orinationem, de suspicionem, S uno nomine omnia quae essient aliena firmae & constantis assensIonis, a virtute sapienti que ea removebant. Simplicius in his commentariis quomodocunque de rebus quae sese offeriit, bene an male sentiamus ac iudicemus, δοξα , id vocat, etiamsi ab aliis tale opinionem mutuemur, non a n bis ipsis intus accipiari ius. Tοιονδε ἐών, inquit, ἀ ττια δε η πιάνδε υ--

ξασω , δοξα -- θ οW.ς. Ergo quacunque de re iudicium serens animus, malam esse pronuntiet, aut bona, aut indifferentem, J δοξοί- γ , hoc est, Gri τή- ἔ-Cum vero ea quae ipsi terribilia primo adsipectu visa sunt, talia quoque ei te concedit, eaque suo consensu adprobat, ex illa συγκα5Mm, dum se his accommodat, assensumque suum commodat; tum συα mδοξ αγ. Id est, opinionem suam illi φαν κα adplicat, eamq; adprobat. Agellius eodem libro de capite: Atque hoc inter in sipientis sapientisique animum disserre di

cunt, quod insipiens, qualiasibi es primo animi sivi pulsu visa siunt aera

spera, talia esse vero putat , O eadem incepta quae tanquam si iure metuenda sint, seu a quoque assensione adprobat, κροὴ σνυ αδόξαζει. Hoc enim verbo Stoici, cum puper Ulaete disserunt, utuntur. Haec υπολ ς sive δοξα qua crebri δοξα meadem ferme cum ipse φωτα rix est, quatenus non discedit ab ipsa, nec aliam sententiam de ea fert, aut opinionem super ea induit aliam, quam talem omnino esse qualem se ostendit cum animum prirrio impetu impulit. Ubi vero aliter de illa iudicat, de E non

409쪽

; CL. SALMAsrinon malam csse visionem quae mala apparuit, opinatur, aut contra non bonam quae tanquam bona sese in imuavie, tum simpliciter δἰο- Quam de ipsam διοξαν aliquando *--πιπι etiam appellant, contrariam nempe visionem,quae illi priori opponitur, ut ea refute tur & expellatur. Nam ut ait Aristoteles lib. II iiae anima cap. X prava quiaam est φανταιἀα, & quaedam recta: ορεξις πι - φή serta,

ταώτlis etLυ ρυπαροιν ἔκίαλε. Hinc tam saepe inculcat noster in hoc Enchiridio ne nos abripi sinamus Uπο π φιμασιων. Quod facit sapiens, cum huiusmodi motibus rapidis & inconsultis ossicium mentis atque rationis praevertentibus non auscultat, sed huiusmodi φανδείας, hoc est, visa isthaec animi terrifica non adprobat, hoc est, si

spuenda &abiicienda , .sed pleraeque etiam Vocant, quae statim id quod verum est, consequuntur, & comprehendunt. Epictetus cap. L x. λως ουν mi μη πτέ α δ α HG φο ροσίας κα5. - κας ζαμύανειν, αλαις θ συγκα τΘ s. Unde colligere est, συγκα--θερον non pro omni δοξ, eos accepisse, ut Sextus videtur dicere, sed de ea sola qua quis etroram δοξα ει, & visa talia qualia se inges Ierunt adlensione sua adprobat. Certum tam eri est, Stoicos nullam δ ξαν in sapientem suum cadere paradoxo sanxisse, ου δοξαστιν πν A, non opinaturum esse. serentem. Id Laertius interpretatur, i ὐδει μη6γγωι θησει si Nulli reis D asensum sivum esse commodaturum. Ergo συγ ιlαλσιν de assensione quae rebus saliis, vel non usquequaque certis, nec recte comprehensis, commodatur, solebant ut urpare. Volebant igitur scire, non opinari suum sapientem. L me unita e propria lapientis, non Duplicem hanc statuebant , si Stobaeo credimus: Unam quae prorsus ivli it perciperet,alteram quae nou certo nec firme opinaretur, quam συγ proprie videntur ae pellaste. Ad priorem αγνοια pertinet, ad posteriorem asse Iis, quae est imbecilla opinio. Per primam nihil comprehendebato δοξα. ων , per secundam imbecilla opinatione comprehendebat. Prior δοξα est, ακα παληφαν σια, visio incomprehensibilis, quam inscientia sequitur. Posterior συγ--λσις, quae est imbecilla opinio, qua quis assensum praebet rei non satis cognitae, nec exploratae

Verba Stobaei quibus hoc docet, in Eclogis moralibus ita legenda

sunt:

410쪽

μηδέν. Duo hic distinguit tanquam diversa, dc ἀγνοειν, nescire, Sc opinari. Qui talium opinatur,inscitus est, atque ignarus. Qui

hic ab eo separari abali sione, id est, ουγκα πιθέστι. Illa quod fal-s viri est plane opinatur, & veri inscitia in totum laborat, haec asset stim praebet rei incognitae. Ita i tur legendum: Qυ μ αγνοιαν ραε- - ωκω μνα , ἀυ συὶ κατωθερον b αΘενῆ, .non ut vulgo est, ἀά μαγνω- με ωἀά εἶναἰ αδε . Nihil ergo opinaturum esse sapien tem imbecilla persuasione adductum, sed constanti ac firma aliensione: i biotici, inquit, uia. q.οξαύειν σοφον. Subiungit : Asae: με να ουζόξ ἀί-ακαταλη ον γκαταλσιν, τά δι' G-αοθενῆ.Ditimus superius videri eum distinguere inter γμα is, quam interpretatur viset λ ιιν αο9ενῆ, & α ριαν. Nam αγνοια falsum prorsus opinatur , συγκαταμις imbecilla est assensio. Hic contrarium videtur innuere, ubi ακα δηρον συγ--θωσιν discernit ab Get λ ιιιαιγενia, incomprehensibilem assensionem ab imbecilli opinione.Superiorem divisionem adstruunt ea quibus mox sese explicat, quaere sic legenda sunt : Tαυτακ αβ οτεινα - αφῆ , δεῖ vii βειν cro συγκαπιτθPM H τ emet si φαυλου ει - να . quapropter ct excidere ante comprehensionem, ct temere assentiri, insipientis est. Qui cres rἰρει caris P is est, quem paulo an te omλαμζανειν dixit, & cui h*οι- attribuit. Qui vero as sentitur temere imbecilla opinione adductus,visiam adprobat. Et tamen de illo 2riore etiam συγκαταλσιν α τα His usurpant. Mire haec intricata sunt, & vitio quidem Stobaei, qui has z-ογας e scriptis Stoicorum concinnavit, ex quibus non potuit sese extricare. Α κα--ληρ γκα αλας male forsan dicatur, cum pQtius debeat legi,

sed i pia vitio, cui non comprehensae assensio commod tur. Sextus Empiricus adversus Mathematicos lib. ri. W: δενουινα κα-λ υ cmγ- τΘ ' - ἡ τω ακαταλ ω συγκαταθηοτα s.

ἡ θ τῶ άκαταλῆ ρω συγκαταλσις δ οξα ἐς . Nulla igitur ἀκαταλ συγκατα iras, ut apud Stobarum in illis Eclogis legitur, sed