Simplicii Commentarius in Enchiridion Epicteti, ex libris veteribus emendatus. Cum versione Hieronymi Wolphii, et Cl. Salmasii Animadversionibus, et notis quibus philosophia stoica passim explicatur, & illustratur. Quae accesserunt, sequens pagina in

411쪽

lo post docebo. Quod autem in illis Excerptis Stobaeus duo genera opinationum facit, unam qua falsiim quis opinatur , alteram qua imbecilli opinatione ducitur ad alientiendum visioni non satis exploratae, sciendum, non hanc fuisse Stoicorum sententiam. Nam unum tantum genus constituebant, scientiae, τῆ cλ α contrarium, mediamque inter utramque locabant Hub καταληψιν , comprehensionem , sive perceptionem. Δοξαν definiebant, etho αογενῆ ζωῆσυγκαταψιν, imbecillam & salsam assensionem, quam de

αβ ενῆ ἄπλη .n vocabant. Stobaeus ex hac falsa & imbecilla aliensione vel opinione duas M piniones vel assensiones condere voluit, fisuiu de imbecillam. Falsam qua falsum qu opinatur, cum ante comprehensionem aliquis assentitur, quam dc οἰ- λ ω γκατάθειαν vel οἰκατάληρον συγκαταθλαν videtur appellare. 6οin etiam eidem indigetatur. Et ex hac divisione sapientem εαδε α οῶν μηδε ait, neque 'uidquam ignorare , neque opinari. Mox t

men illud ipsum dζομειν in dua ribuit opinationes, sive δυξM Hua

ιγενῆ. Quasi συγκαταθεσις in his differat Atqui

γκαταμις etiam Nemo enitia allentitur quin iudicet aut existimet se allentiri oportere. Idem mox oγκατα :σιν videtur

propriam facere temere iudicantis de adprobantis visum non satis sibi compertum de exploratum, idque infirma assensione. Nullo modo sibi constat in tradendis illis Stoicorum parodoxis . . Cicero facit cum Sexto Elapirico. ita enim scribit lib. I. Academicorum : Si quid esset ita comprehensum, ut convelli ratione non posset, scientiam: is aliter, inscientiam appellabavi, ex qua existeret etiam opinio quae esset imbecilla, ct cum falsa incognit.ique communis . Vides inscientiam vocare quae αγιρια Stobaeo, quaeque Fri μη opponitur. Ex qua inscientia e istere dicit opinionem imbee illam, de cum sal a incognitaque communem. ita melius forsitan sciibatur apud Ciceronem, de cum falsa incognitaque cernimus: non ut vulgo excusium est, ct cumfallio incognatoque communis. Quod tamen potest commode explicari. Sic imbecilla

opinio, quae de συγκαταλεσις ἀβροῆς vocatur, etiam 4 L- - & ακαταλη ρ γ nominatur, id est, falsa de incognita. Certe illa οἰογενης συγκραταλσις communis est falsae dc incognitae. Ita tres fuerint συγκα- έσεις, prima ocΘεγει, secunda & tertia L

412쪽

IN Epicra Tu M ET Si MPLI cIuu . λης . Sed prima illa αδεως communis est secundum Ciceronem falsae & incognitae. Nam qui falsum opinatur, id etiam facit imbecilla assensione, non enim firma nec inconculta. Potest enim mutari de veris cedere. Rursus qui incognito assentitur, etiam habet ιοξαν οἱ θ ενῆ,& imbecilla astentione eam adprobat. Ita imbecilla af sensio vel opinio communis est falso & incognito. Potest tamen quis etiam rei verae imbecilla opinione assentiri,ut solent insipientcs, qui cito deturbantur a recta. opinione quam conceperint. Quod non est sapientis, qui firmiter, S ex scientia credit. Tres ergo proprie μγMEPεαις uve δόξα ,una d. ec δους, altera ακα'QUs , & αβ ενῆς, tertia utrique communis. Hinc Cicero in Lucullo cum ex Stoicorum dogmate sapientem nihil opinari dicit, id exponit, nunquam assentiri rei vel Iesse vel incognitae . Utraque enim asten sto plane imbecillis : Mihi porro non tam 'certum est, ese aliquid quod comprehendi possit, de quo iam nimium diu etiam di stuto, quam sapientem nihil opinari, id est, nunquam assentiri reifalsa vel incognitae. Has tres tamen unius ά nomine Stoici vocant, quam Gis μ' opponunt. Haec eadcinctiam dicta αγκατάμις, quae licet in falsam & incomprehensibilem, & utrique communem imbecillam dividatur , in genere t men est una eademqud cum δεοία. Nihil autem prohibet A. κατα

Zeno apud Ciceronem, quod erat sensu comprehensium, id ipsium siensium

appellabat. Sic καI ληπὶ - φαμῆ σία, & κατάλ- ις, & συγκαταλσις κα - :αῖκῶς φο Sriis, Stoicis rex eadem Duplex porro Stoicis συγκατα re , ut initio dicebamus, haec συγκαταψις ακαταληπι, vel α--λη Τω , quae & cum utrique. communi, quae ἀρθ ενης vocitatur. Haec ex inscientia oritur, vel ex ea potius,inscientia,& nomen habet δυξα. Altera est συγκατοεισις καμηπῖλ ης ς- σίας,

quam & καταληψιν appellabant,id est, comprehensionem, & cam inteldb de ἴ- -- locabant, nec in piavis nec in rectis numerantES.

dens erat ut per se cerneretur , & propriam haberet declarationem quae nunquam posset fallere, ideo tuto huic fides adiungi poterat, de assensus dari. Quae assensio vel συγκαταλος, vocatur ipsis τῆς κα-

τασίαν, quae assensionem sibi praeberi fidemque adjungi iure suo vult:

413쪽

38 . C L. SALMASII κα ληπῖκῆ θ φο Rrta τυυς ἐη άληθης πιαυτη ρ α κάν Geir, Si talis ei set haec comprehensio ut falsa esle non pollet, cur non eam scientiae quoque nomine dignabantur, &in sapientibus solis inesse statuebant 3 Immo stilliorum sapientumque esse communem volebant. Sextus idem de Stoicis: Flanuli ia

Hu 1 καταλη ιιν, Mixta ἀμφοτερων Eadem ferme Cicero habet in Quaestionibus Academicis: Sed uter scientiam ct inscientiam, comprehensione illam quam dixi, collocabat, eanus, neque in rectis nec in pravis numerabat, se Isoli credendum esse dicebat. Et notandum, Cicerone cientiam & inscientiam dicere, quae Sexto Nn ρι Ergo δε ξαeadem cum inscientia sive ἀγοL. Eam κατάληψιν, normam scientiae,dicebant elle Stoici. Contra eos ita disputabat Arcesilas,&docebat nihil elle inter διοξαν dc Nn I ii, inscientiam &scientiam, medium, quod κορορμον & norma scientiae videri posset. Haec, inquiebat, συγκατάλεσις, quam & καταληψιν,& κα ληπἹκta ψαν ασίαν volant, aut in sapiente est aut in stulto. Si sit in stulto, i ἷοξα est&inscientia ; si in sapiente, scientia dicenda est. Nihil tertium. Vide apud Sextum argumenta quibus eam Stoicorum καλ, Hodia φαντασίαν eiusque συγκαάλσιν destruebat. Sed quidquid dicat Arcesilas, quaedam sunt visa sive φαμ σία quarum comprehensio aeque certa ac vera incurrit animum insipientis atque sapientis. Tales sunt quae propriam, ut ait Cicero, habent declarationem earum re uam quae videntur. Cuiusmodi esse volebat Zeno comprehensionem tactam sensibus, quae vera esse ac fidelis ei videbatur, & propterea sensibus fidem tribuendam censebat. Quae diiudicantur itaque ac dignoscuntur sens bus, eorum κατ ιις aeque facilis de fidelis stulto ac sapienti. Et sophisticum est, quod contra afferebat Arcesilas, eamdem aeque bene comprehensam huic quam illi, in stulto nomen debere habere διορος, in sapiente Sic duo cum facerent idem , non esset idem. Quod in aliis quidem rebus ut possit esse verum, hic non est . . Non magis quippe constans ac firma est assensio quae a stulto καληππικηφαν serta praebetur, 'uam quae a sapiente. Atqui ea sola ratio dividit ii ξαν so fie Mς. Quae quis enim scit, ea adprobat. constanti ac firma asia sensione : quae opinatur, incertum habet an sic se habeant, ut in opinione ejus habentur. At in his quae per καλη randi φο μία

414쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLICIUM. 30 tenentur, tam sunt certa de indubitata insipienti, quam sapienti. Si hoc non est, dicendum, nihil veri elle in sensibus.Si nulla in sensibus veritas, ea sensuum communis erit sapienti Sc insipienti. Si detur aliqua καταλη vel φα μία καμηπlim , fatendum est quoque, aeque communem futuram stulto & sapienti. Pyrrhonii

cum in omnibus allensium s ustinerent, non tollebant Uunen τα φω- νοεμα, hoc est, ταν S φαντασίαν παθητικοι, qu. ae nos invitos ad assensi nem adigunt, in ντως φλας αξ-α εἰς συγκαταψιν. Hae sunt κα λη- π φαντασιοM Stoicorum. In eo tamen dissidebant stoici a Pyrrhoniis, quod Pyrrhonii ne in his quidem visis quae homines sibi aD

sentiri cogunt, se certo scire an vera ellent fatebantur, quia sensibus fidem derogabant, cum Stoici vera elle pertenderent. nec poste es le falsa, quia fidem sensibus arbitrabantur. Ideo de iis vice normae utebantur ad reliqua diiudicanda, quod κοπειον dicebant, idest, iudicium falsi ac veri. Arcesilas cui placet nihil non esse οἰκαταλγπτὶν contra ea ita disputabat. Si comprehensio vel comprehensibile visum, assensio est vel συγκατήγους ut Stoici esse volunt, haec prorsum non potest subsistere,nec esse, propter duas rationes. Prima, quod

συγὐιτάθμις non fit ad visa, sed ad rationem, πeωτον - ,οm συγκατα, οἰμα προς- Quid ita λ quia των αξιωματων εἰσὶ συγκαταθε ς. Hoc &'ipliim adstruebant Stoici , τῶν ἀξιωμιτων esse συγκαταυαμ, ut infra dicturi sumus. Virtus bonum est, mors est malum, Q ιωρ ta sunt quibus συγκαταθάσυς accommodantur. Sed & συγκαταλον etiam locum habere statuebant in his visis quae animo incidunt. Si certa essem visa, ut in καταληπῖκως

ς αντασίως, earum comprehensionem, καταλη .nt, eamdem cum

O γκ- αι esse volebant, quia in continenti cum ipsa comprehensione sequebatur συγκαταλας, immo vel ipsi comprehensioni inerat. Hoc enim ipsum quod comprehendebatur, de veritate ipsius dubitationem tollebat, Sc aflensionem provocabat. Secunda ratio Arcesilae qua καταλHis et 'Iπιῆς ς αν Aia negabat, haec erat,

quod nullam talem dari poste assirmabat ψαν λίαν quae non pollet esse falsa. Quod varii 4 argumentis probare conabatur. Si non sit

κα-λη Πικη φαν-σία, nec crit καταληψις, & nulla proinde συγκατα-

et me. Haec altera igitur ex duabus Stoicorum συγκαταθέασι, quς differt ab opthione quatenus est Gαν τα ίας κα α σπλῆς συγκατάθεσις, quae vera quidem est,ac fidelis, non tamen omnia quae in re sunt comprehendit. .

415쪽

o C L. S A L M A s I Ihendit. Hae re distat a scientia: firma autem ac constanti assensione ab opinione, quae incertum & infirmum habet assensiim. Non omnia quidem comprehendit quae in ipsa re sunt, ἡ καλ- ικέ φαντασία eiusque συγκαταθεσις, sed nihil quod cadere in cam potest relinquit. Δόξα vero, & eius συγγιαι θεσις, nihil omnino comprehendit cum aliqua firmitate & constantia. Scientia vero, est inconcus.sa de stabilis, immutabilisque a ratione comprehensio, quae omnia quae ii, re selint comprehendit. Quod omnia comprehendit quae ad rem pertinent, eo distat a comprehensione καταληπὶ nola φα ασιας:quod inconcussa firmitate dc constantia ea comprehendit, τὸ Hδοξῆς discernitur. Ita enim Nnάμ- definiebant nostri Stoici, ἀώα ὰφαλῆ- βεβαιοιν ἀμετάλευν m' λόγου κατα mi ιν. Opinionem, αβ ενῆ, μ ιLδῆ συγ ιταθεσιν. Horum in confinio καταληψις, quae est, ex definitione eorumdem Stoicorum, κοιλ ρικο φανλιας

συγκαταθε m. Quae quod certa sit, &quod eam natura dedit quasi normam scientiae & principium sui, eam pro hab*ant,

eaque nota verum a falso discernebant, ac propterea regula veri ac fas ab his vocabatur. Nam quamvis,ut dixi, non omnia comprehendat quae in re sunt, inde tamen notiones rerum in animis imprimuntur, e quibus, ut ait Cicero, ex Stoicis, non principia solum sed Imriores quaedam ad rationem inveniendam viae reperiuntur. Haec differentia itaque maxima est huius συγκαταθεπως quae de καληπῖικη φανταμ

dicitur Stoicis,& illius quae διοξα ab iistem nominatur, quod per illam ad scientiam tandem pervenitur , per istam nunquam , utpote quae sit scientiae maxime contraria, & in sapientem non cadat. Quibus autem gradibus ad seientiam perveniatur ab illis καταλη- αδ εις φαντασίως, ita Cicero idem exponit in Lucullo. Ubi enim ex Stoicis explicavit, quae vis esset in sensibus, & quomodo prima visa nos pellerent, deinde appotitio ab his pulsa sequeretur, tum ut sensus ad res percipiendas intenderemus, haec verba quae eo quo dixi pertinent, sic posuit: Mens enim ipsa quae siensuum fons est, atque etiam ipsa sensus est, naturalem vim habet, quam intendit ad ea quibus movetur. Itaque alia visasic arripit, ut hissatim utatur, Liqua sic recondit, e quibus

memoria oritur. Cetera autem similitudinibiu construit, ex quibus esciuntur notitiae rerum, quas tum ὀννοίας, tum vocant. Eo auum accessi ratio, argumentique conclusio, rerumque innumerabιlium multitudo,

tam ct perceptio omnium eorum apparet, ct eadem ratio perfecta his gradibus

416쪽

IN Epic TETu M ET Si MPLICI u M. Iad sapientiam pervenit. Nunc ut familiari exemplo ostendamus quid intersit inter καταληπῖκlω φαντασιαν vel eius συγκαταθεσιν, & illam alteram quae rem se in vel incognitam adprobat imbecilli Sc infirma assensione, hac imagine utamur , quam ex Stoicorum scriptis hausimus. Aliquis per viam alium currentem concitato gradu videt. Certum est per percipi eum ire, non stare nec sedere. Quae νωαταληπI- φαντασια, eadem est &συγκαταθεme. Nam ab illa obiecta currentis specie, statim assentimur eum currere, & veram esse quam de currente comprehensionem secimus , oculis nostiis credimus. Quo currat, aut qua de causa, nondum tenemus, nec hoc nobis suggerere potest ἡ καταλυτὶ κη currentis φαντασία. Pro insano poterit aliquis habere , qui nescierit, aut ad incendium restinguendum eum currere, aut ad visendum&allo quendii amicum qui in extremis est. Haec eius opinatio qui pro insano talem habet, cum aliud sit causa: cur ita currat, est ιαδυ Rota vel ἱm ιις, vel etiam συγκαταθεμις. Si quis autem ita currentem videns aliud atque aliud opinetur de illius cursura, & suspicetur tantum ad hoc vel ad illud curriculo properare, haec αδεε ὶς est eademque οἴκαταθεσις. De husus modi συγκαταθεροι intellexit Sextuscinu συγκαταθεσιν interpretatus est. Nam qui rei falce de in

bet: qui vero astensionem dat, sed cum fluctuatione &inconstantia

que συγκαταθε mν rei falsae & non perceptae, cum ea quae 'itrique communis est inconstanti & imbecilla assensione pro eadem habent Stoici, &-nomine utramq; indigetant,quae τῆ cm μ' opponitur. Hinc ergo explicandus Stobaeus, qui ῆι ς ειναι δ ξαc secundum Stoicos in Eclogis suis moralibus dixit. His duobus verbis quibus Stoici μηδὲ αγνοῶν, α δε δοξάζω ών σοφον situm dixerunt, errorem, ignorantiam, temeritatem, opinionem, suspicionem, & quidquid a scientia alienum est, ab eo alienarunt ac segregarunt. Ut in exemplo maneamus quod ante adduximus, qui aliquem videt currentem, &scit quamobrem currat, non iam opinatur falsum, ut ille qui pro insimo id eum facere iudicabat, nec inconstanti de infirma persitas oneid facit, ut ille qui hoc vel illud este silpicabatur. Ita exponendum esse caput L x. Enchiridii, infra pluribus ad locum ostendemus: Λουε- Iris' et ς ταχύεως, μη ει της smi cως. φαἰν 9 2 γνῶναι το ῆογεια, σώθεν F οἶ Θα

417쪽

vis comprehensibilia percipere, aliis vero assensiri. 6Cum enim videt quis

alium qui cito lavetur, per καταληπτκta φαντασ1αν comprehendit, quod cito lavatur. Atque haec συγκαταθεσις est καταλmrbκῆς φαντα- ας. Quod autem ex eo quod cito lavetur, iudicat male lavari, haec οξαs Dcii συγκαταθεσις, in iudicando praeceps ac temeraria . Unde enim, inquit, scis male eum lavari priusquam teneas causam cur cito

laveturi Sed haec ad ipsum locum pluribus. Δογαα autem Ope nominat idem Epictetus vel Arriantis, quod idem videtur cum ι Γόξα, cum nimirum dicit, non πιάγματα, hoc est, res ipsas nos perturbare, sed si δυχ in των προαγματων, hoc est, τ sive quam de rebus ipsis praecepimus.. Hanc & γνωὐκ & - καatque adeo ctiam λογιλlta esse dicebant Stoici, ut & ipsam ορεξιν. At Simplicius infra m γνωοκον ἡ & m ο εκπικον distin guit. Ubi etο γνω Πκον appellat eam animi e facultatem quae visa diiudicat. Quae Pythagoricis ea pars est animi qua Θ εωρῆρας κρίνομες. Sed btoicis τό ορεκτώ, , non est absque τω γνως κω &κω κω. Nam & ipsa meθη ipsis κώαις sum. Haec ergo disterentia inter Stoicos & Peripateticos. Et hos potius sequitur quam illos Simplicius,

cum dividit m γνως κόν,δ m ορείυαν. Nam secundum Peripateticos GPωpκρν vel isdsm in rationali animae parte ponitur, m ορεῶ- κον in parte rationis vacua. Stobaeus ex Peripateticis : λογκο κει,αν, αλογον ' τὸ ορμο, Γ κου Apud Stuicos vero tam ορε si κον sive ορμῶκον ,quam γνως κον ac κοἶκον in parte animae quae rationem habet positum est. De quo infra plura.

fius ingenue hic fatetur se nec Stoicorum nec Simplicii rationem satis intelligere, tam parvo discrimine lethi. Quod si, inquit, λικκλισις τ ορμιυμ ' ἀφορμta antecedit, qui ph unt ορροῖ αφο μη primi es eanisporum motus' Non attendit vir bonus, & optime de Epicteto ac Simplicio meritus, Simplicium hic a Stoicis dissentire. Hoc igitur ex sua opinione dixit Simplicius, quae & Peripateticoru est atque AC

418쪽

IN Epic TETuM rT SIM FLIC Iu M. 63demicorum, immo etiam Pythagoreorum, praecedere, tum omnino sequi ἀμέσως declinationem , & appetitum. Nam ubi praecepta est opinio de malo aliquo aut bono quod ita esse nobis videatur, necellario commovetur declinatio ad illud sugiendum quod esse malum animo semel Concepimus, aut arpetitio ad illuci coli sequendum quod bonum elle nobis persuasimus. Adiicit Simpli

- ορεα ω, ἡ ωλι ,. Oportet,inquit,ut prius rem aliquam adpetere incipiamus quam feramur ad cam adipiscendania Ergo prior est ορ ξις qua aliquid concupiscimus, quam οργὴ, id est, mo-

rus animi, quo impellimur ad eam consequendam. Rursius e contrario necesse est ante nobis aversationem alicuius rei atque odium incidere, quam declinatione conemur eam evitare. Sic η ιικλιος

prior est tempore quam , motus quo rem aliquam quae nobis displicet aversamur, quam motus quo ferimur ad eam declinandam ac vitandam. Haec Simplicii sententia est, qui statim subiicit alitet censere Stoicos, quibus placet His ορε ta de praecedere etiaιρεξ νS δω εκκλισιν. Cur hoc illi ὶ Quia, inquit, primos animi motus vel impetus, ut Seneca vocat, istis nominibus ορροῆς dc indigetant. Tum sequi faciunt f iraini nν. Stoici certe ορμta &άφορμων vocant, primos animi irnpetus illos quibus aliquid conc piscimus &aversamur. Hinc de certo genere indifferentium dicunt, μ' οὐ μη--εινα ,ut,parem aut imparem esse capillorum in capite numerum, aut in coelo stellarum. Aliud indifferentium genus, ad quod o mi datur aut αφορμm,quod illa habere velimus aut recusemus, non tamen istud magis quam illud, ut in duobus nummis pari forma percussis,& aeque asperis, cum optio datur alterius eligendi. inquiunt, -πος το πιρῶdν τἐ ετερον αυ- τῶν, ουθ ορὴς ἀδε ποδε. Ex quibus perspicuum est, &αφοημης nomine τά ψ G, ut hic Simplicius exponit,κινη-

μα intelligere. At secundu Peripateticos φαν-αα movet, ο ε- vero causa est ἰ κατα τμον νυν-στως, ae est , vel αφορW1. Sic iuxta eorum sententiam prior est η-ο ut contra apud

Stoicos, η ἰριοὶ si Quae Stoicis sem; & ἀφω- , Peripateticis δίωξις de φυμ. At quod in mente est, iuxta Aristotelem, κατά- ιως ἀ- rmatio & negatio, hoc ὀν τῆ οφ ει, δίωξις si Ergo ορε ς prior, ut pote quae ipsa moveat δίωξιν, & ψυγlta. F a Nam

419쪽

C L. SALMAs II Nam ut ait idem Aristoteles, ορεξις medium est moventium. Prius mota, deinde movet & ipsa. Movetur a phantasia sive 1 visis ipsis,

rcli qui ο εξιν praeponit τῆ οξρο, est ὀρεπειιὶ, at Stoicis quii ν priorem faciunt,φαντα nix est ὀρμ Lot. Ipsam vero ὀρρον defi-munt, εινα cpοω ψ 1 υχῆς tati G, animae motum &impulsum ad aliquid. Haec cst os ις Peripateticorum, quae prima movetur a Phantasia, cui phantasiae primam motus originem dedit το ορεκτον. Ipsa ergo zαντα κα movetur de impellitur ιροκτῆ , ab expetibili. ideo

Aristoteles τοκινουν οπωτως το ορειω elle definit. Hoc movet phantasiam, phantasia deinde appetitum, qui generat ορμην, id est, imp tum animi ad ea consequenda quae cxpetivit. Quin & φαντα- Ariastoteli cum movet non movere absque adpetitione videtur.Καὶ ἡ φαντα - ο οταν ρωνν, ά κινῶ ανα ὀρέξεως. Ne mens quidem movet absque adpetitione,ut idem philosophus astirmat. Nam βουλησις, idest, voluntas, est etiam , quae cum ratione aliquid desiderat, quam in solo sapiente esse Stoici volunt. Sed has οράξεις, tam praVamquam φανταλα excitat, quam rectam quam mens, Stoici ορρο, nomine appellant, licet ορρον ante ορεξιν ire censeant. Nam ορεξιν dicunt non quidem esse λογα ν ὀρρον, sed λογυως ὀρρος ει/γ,non rationalem animi motum, sed genus rationalis motus. Latissime igitur apud eos patet semς appellatio . In genere duas constituunt ὀρρος species,

unam quae cernitur in rationalibus animantibus, alteram quae in rationis expertibus, quas nomine carere aiunt. Κατα m' πινγ lue δι τῶς Θεωρειβ , mila λογιμοῖς ρυρον , His' u mu: α-

λογοις ζύο ς, ά κατωνομα σε ἁμα άθ' εἰσίν. Nam ορεξις, inquiunt, quae id nomen habet, non est ipsa λογηκ sem', sed species λογικῆς ὀρμης. Ita enim scribendum apud Stobaeum: H' μομις Hoc εο λογικὴ ο ,οἰή ἰλογκης ὀρρος -δ . Haec est ratio cur ό:ρον praecedere velint His ιρεξιν. In universum duo eius geuera, altera hominum propria, altera

420쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. Itera bestiarum, quae οροὶ in utroque absolute ac simpliciter appellatur, haud alio nomine nota. Haec ορει in homine primus animi impetus ab illis constituitur, quae & λουκη ορμη vocatur. Eam sic de

quid eorum quae in agendo versantur. Huic contraria est αφορμή, quae pariter his definitur , Φοροί mς 2 mota τινος των eo τω ςCγειν. Haec duo sequuntur et is ιρεξιν ἀώ - ισν apud Peripateticos,

Stoicis praecedunt. Nam ορεξις est φοροι ς Aristoteli, Stoici volunt id esse dii alta ,de huius speciem Verba Stobra quibus hoc exponit vulgo depravatissima, sic scribenda sunt: etlis 3 λιγκlta

των , τως si γειν. Est & aliud οι is genus quam hουο ν appellant, quae species est motus agentix, quam definiunt animi motum ad aliquid quod futurum est. Stobaeus sic emendandus : ἰδίως γ Qti,' ουαν, oeulta λεγου ν, ψ προικπικῆς ορμῆς ὐαν ε M 3 et ' ορουαναμνοίια δά eti mλον. Nimis subtiles verborum aucupes isti

Stoici. -κm quippe nihil aliud quam 'U . Nam idem quod

ορμῶν. Hesychius : Ο ρουσμ , ορεμ q. λεγ πη θ ή-τὸ ste oti μνειν. Idem Grammaticus : ὀρουροπτω ovo tuom Suidas: ὀρκω, G: ὀρμω. Inde inserto digammo Mπα γλωσσαν idem quod Μουω apud Eu-estathium, ut φαον pro apud AEoles. Ab illo igitur Oeta poetico quod est ορραοῦ, illam suam ορουαν fecerunt Stoici de certo genere qua ad aliquid futurum animus fertur, de agentis motus speciem proprie esse volunt. Quattuor haec igitur ipsis ορμῆς genera statuuntur, ηλογι 1, sel 1 αλογύγ, ορεξις &ορουρος. Sic enim interpretanda verba sunt quae apud Stobaeuin lepuntur, ς mHi τήτων πιτροπῶς ουνὸν λέγd ,-δ αφορμην. De ορμῆ quadrifariam dicta nos id explicavimus. Sed dei ορμη nul quam in praec

dentibus dictio est dupliciter eam intelligi. Semel quippe αφοριῆν opposuit τῆ ορμῆ, quae ipsi appellata est. Uerum enimvero ita forsitan intelligebant: ut λογmi δεμ se habet sibi contrariam αψορ - , quae declinat ab his malis quae cum ratione metuuntur, ita & άλογύγ ορ- suam pariter α φορμῆν αλογον,quae vitare satagit quae sne ratione formidantur. Non puto tamen eos hoc voluisse, nec auctorem illum cuius ea verba sunt quae Stobauis addu

F 3 quae