Simplicii Commentarius in Enchiridion Epicteti, ex libris veteribus emendatus. Cum versione Hieronymi Wolphii, et Cl. Salmasii Animadversionibus, et notis quibus philosophia stoica passim explicatur, & illustratur. Quae accesserunt, sequens pagina in

681쪽

,o6 H CL. SALm As In coneamerationibus non calx est quae lapides contineat, sed sorma arcuata. In nexilibus ac plexilibus forma quoque est, atque ipsa πλοκὴ quae eas continet. Sutilia linum coniungit. In his omnibus qua: ne composta sunt ex partibus non per συμφυm cohaerentibus

nec continuis de concretis, aliquid est tamen σνέχον, quo partes in toto continentur, ne decidant ac dissiliant. Ergo trux ειν non est proprie m συνεμ ποιῶν, ut interpretatus est Averroes, sed M' 2, - -

τειν. Quo verbo Sextus Empiricus usus est ut , quod idem valet atque illud Aristotelis ουν ι τα is ροῶς

ἐξεως κροτήμοι. Et paulo post de partibus mundi: Πομτως , ὀ

de unius eiusdemque rei verba esse synonyma , atque etiam de his corporibus proprie ab illo usurpari,quq continuationem

unitatis habent,& partium invicem concretarum in toto,atque coo-litarum, unitatem. Sed de in anima corpus continente non est dubium quin illa irru εξις, vel εξις qua corpus continetur, sit συνεχειας de ἐνοίσεως mi liκ . Et recte ad eam explicandam verbis continuandi,& copulandi significationem habentibus usus est Averroes. Licet utem in compositis opus etiam sit aliqua re vel εξει quae partes inter se iunctas quasi nexu contineat, ac ne dissolvantur prohibeat, illud amen iuna est συνεχυ , ut neque partes quas continet, sunt συνεχῶς. Satis est partes partibus adpositas quodam vinculo teneri invicem, ne seorsum abeant, ac dissipetitur. Ut ergo partes compositorum non sunt sub eadem unitate continuae, ita nec illud quidquid est quo iunctae inter se adtinentur, unum de continuum esse necelle est. Immo totidem sunt minimo minus τασωχον , quot sunt τα συνεχοεδ α μερη . Duae quidem tabulae ad mensam unam compingendam iunctae, unum in medio habent M' Gνεχον, gluten nimirum quo coalescunt. Si tres sunt tabulae,duo sunt diversa - νεχρν S. Gluten enim quod primam tabulam cum secunda facit cohaerere, non unum est ac continuum cum eo glutine quod secun dam cum tertia conciliat,& componit. At in corporibus unitis per συμφυοπν , &-, Oportet quoque ut-ς ipsa qua continentur una sit, atque continua. Corpora animalium talia sunt, una & continua. Ergo & causa, quae praestat ut hoc sint, de omnes eorum partes

682쪽

Is Epic TETu M ET SIMPLI cIu M. 3ογηno m ραφυαως vinculo copulat & continuat, talis quoque esse debet

in toto corpore ι-εχης ac συμφυG. Haec anima est. Ergo sic tota totum corpus continet, ut per partes proprias, id est, facultates vitales varias,sed individuas, corporis quoque partes o υτις inter se devinciat. Σαυεχει-η ἴλη m' σωμα, ζωάς, cs Quo τουτων οὐλεο- τ' ολη m υm, ut ait Simplicius. Pone, animam dividuam esse, atque ut ipsa tota totius est corporis, per extensionem in toto, σαυεHoc , ita partes eius singularum corporis partium σανε κἀς esse videri, ut totidem nimirum animae dentur partes, quot sunt partes corporis, quae unicuique animae parti continendae subiicientur. Simplicius; cuius verba ita emendanda sunt:

detur, inquam, etiam mens debebit suam sortito obtinere corporis partem, quam contineat. Duobus maxime argumentis partitionem anima Platonicam ab Arit tela refelli. Quomodo partes animae contineat pars eius principalis. Principalem partem pro tota anima a Stoicis dici. Philo-nnus explicatus O refutatuι.

Dua igitur hae dissicultates, quas opponit Aristoteles Platonis opinioni, partibilem animam facienti. Prima, quia si in partes dividatur, aliquid inveniendum sit quod partes illas in unum cogat, &continuet praeter animam, quodque videatur esse principium huius ενο- ,συνεχεία. Secunda, qua videri potest , si tota anima totum corpus contineat, probabile esse, dc partium eius singulas aliquam partem corporis continere. Ad hanc re ondet, id impos.sbile videri, quia menti nulla corporis portio possit dari quam tropriatim contineat. Ad ptimam dicit, ad infinitum qu renda fore illius unitatis dc continuationis principia, nec unquam perveniri ad ullam unitatem posse si ultra animam aliud quid proponatur quo Partes eius contineantur. Videamus quid ad utramque obiectionem dici queat. Ei μευ , inquit, πεφυκεν η ἰὼ δίη συνεχει ι-Qui; Si recipit anima partitionem, quid igitur est quod illam continet ' Facilis r

sponsio. Quod anima est corpori vel eius partibus, hoc erit ani- QR a mus

683쪽

mus animae. Ut anima partes corporis continet, ita animus animae partes, easque continuat. Nec opus erit ad infinitum procedere quaerendo utrum Sc ipse animus ut Nihil enim in ho mine ibi ra animum de quo id quaeri possit. Is ergo ααερης. Anima autem μερι . Animus igitur est qui partes illas animae σιωέχει, ut anima corporis. Sic in oraculo quod paulo ante produximus, cum animae partes duas faciat, mentem ac spiritum, copulam illis dat Amorem qui ipsas continet. Ergo secundum oraculum anima partilis est in mentem & spiritum. Ipse autem Amor ἀμεμς, quia partes

caeteras quasi coniugat & copulat. Emcnetrer vocat eum,&σ-δεm-Gν. Ita Platoni νῆς est Tnζητωρ, aurigae enim vicem habet, reliquae duς partes animς, πο -& M' A DUA,ων, combinatorii equorum in biga. Ut auriga equos continet copulatos invicem, eosq; moder tur ac regit, ita mens partes animae quae equis adsimilantur, quasi insidet, quae ipsi velut οχ αα S. sint. Unus ex illis equis oris durioris de magis contumax, nempe pars concupiscibilis: alter starnis parere docilior, nimirum irascibilis portio animae. Sic Platoni animus sive . mens, quasi anima animae, quia eam continet. Stoici, cum & ipsi unitatem animae tueantur, & tamen in partes quoque eam dividant, unam principalem faciunt, quae caeteras contineat, quia ab illa emanant, ut rivuli ab uno sonte, ut rami ab uno trunco, aut ut cirri e corpore polypi. Chalcidius commentario in Timaeum, de Stoicorum super anima dogmate : Porro animae partes velut ex capite fontis, ἰordisside manantes, per universum corpus porriguntur, omniaque m vibrausiquequaque vitali liritu complent, reguntque 2 moderantur, innumerabilibus diversi que virtutibus nutriendo, adolendo, movendo, motibus localibus instruendo, sensibus compellendo ad operandum, totarue anima sensius, qui eius sunt oscia, velut ramos ex principali parte illa tanquam trabe pandit, futuros eorum quae sentiunt nuncios, ipsa de iis quae nuntiarerint, iudicat, ut

rex. Pars partem non continet. Ut Q ψουν αουον, non continetur

o bibis, sed illa pars principalis E qua caeterae omnes descendunt, & in quam referuntur, omnes Ideo & in medio eam parteo principalem collocabant corporis, id est, corde, ut sensitum omnium principia retineret,& in eam veluti convenirent, ut diversae viae urbis in forum , quod est in medio urbis, conveniunt. Chrysippus apud Galenum lib. i ii. de dogmate Hippocratis: ει ἡ ἴ ο συμ - ζωνει το - μερ , de animae partibus loquitur, E. H κα λά

684쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. 3o9-α ον - τῆς ra' ἡγεμονιον. Idem Chalcidius ibidem: solus νero homo ex mortalibus principati mentis bono, hoc est, ratione utitur, ut ait idem Chysippus. Sicut aranea in medietate cassis omnia florum tenet pia bus exordia, ut cum quid ex besiolis plagas incurrerit ex quacunque parte de proximo sientiat, sic anima principale positum in media sede cordis sensivum exordia retinere, ut cum quid nuntiabunt, de proximo recognosicat. Ideo illius ηγεμονlia nomine, quod principale erat animae membrum, & Cetera continebat, totam animam solebant intelligere. Hoc enim

maxime illis visum est animae appellatione dignum, quod per partessitas & quasi facultates a se emanantes, in totum corpus effunderetur. Namque ut corpus ipsum totum ab illis partibus , principali ema . nantibus continetur , ita & ipsae partes ab illo principali quod in medio situm est. Omne principium motus ac sensses quo corpus instruitur, ab illo principali oriri iidem assirmabant. Zeno apud. Sextum Empiricum adversus Mathematicos: Ποανς φυσεως φῆ ,- αρχη ὐ κινηπως γηνεὰν δυκει scio ζ ηγεμονικοῦ, - - φ αἰ Nn m χερη ολου ἐλπα λοή. -ώς scire τιν γης ζ ἡγμονικοῦ ἐξα

orem, ra' scisi T c. α - ἡγε emia 2 ιπι οβαι. Cusu Ou enim naturae ct amnia principium motus videtur oriri a parte principali, ct omnes quae in partes totius emittuntur facultates, tanqtiam e fonte quodam re principati parare e stiuntur,adeo ut omnis vis O facultas que est in parte, sit etiam toto, quia ab eius principali parte per omnes distribuitur. Ita reddendus ille locus Latine fuit. Hinc iidem Stoici cum quocabant, plerumque οἰ ἡγεμον sν intelligebant . Duplici enim modo ut notat idem Sextus nomen accipiebatur: aut pro eo quod totam corporis compagem continet, aut pro principali: Φαm μ λεγε. A-

qui Stoici ab ipso vinorim totam σύγκ=riis contineri putabant, quatenus virtutes ab ipso effulae & prosectae totius corporis contextum permearent. Principalem enim illum spiritum multos particulares spiritus a se emittere qui totum corpus pervaderent. Inde& Cleanthes de rationem ab hegemonico procedentem usque in pedes permitti dicebat, cum Chrysippus solum hegemonicum rationem esse vellet. Seneca Epist. Cxiii. Inter Cleanthem cipulum eius non convenit quid sit animae ratio. Cleanthes ait spiritum esse a principaliu que in pedes permissum: Chusippus ipsum princetpale. Non video rati

685쪽

;io CL. SALMAs IInem dissensionis in hac de animae ratione Cleanthis &Chrysippi opinione. Uterque idem dicit. Chrysippo principale animae r tio est, sive principalis animae pars. Principale illud per totum corpus

meat, secundum ipsius ac Zenonis sententia, spirituum variorum qui ex illo principali spiritu dividuntur, de in totum corpus sparguntur, scaturigo. Quae alia mens Cleanthis, docentis, ratione spiritum esse 1 principali usque in pedes permissum Z Nam ratio ipsa illis inmνnsν est. Forsitan voluerit Cleanthes, vim illam rationalem per totum

corpus diffundi ab ipso erincipali ortam , cum Chrysippus, in ipso

ηγεμ πικω,quod in corde situ est, haerere eam proprie, intelligat. Sed de his infra pluribus. Hinc ut dixi per ipsam saepe solum ἡγεμονι- intelligebant, de vicissim nomine ηγε νικῆ ipsam. Sextus: O - .

dicimus, hominem constare anima ct corpore,aut mortem esse discidium animae a corpore, o lam appellamus principalem animae partem. ασαύτως inquit, οπιν Pothisin Oi φαμωψ , ἀγαθων - μ - ωή δὲ Uri σωρια, τὰ δε ἐκτος,ου His ολlis ἐμφαίνομk, αἰλὰ m' ηγωνικον λύ ς μωργον, et ea τοῦτο g - - b c τοὶ οἰγιθα minis P. Similiter quando dividendo dicimus, bonorum alia esse in anima, alia circa corpus, alia autem extra, non totam animam significamus, sed eius tantummodo partem principalem, quia circa hanc existunt perturbationes, o bona animi. Sic cum Zeno definiebat φαντασία esse impressionem in anima, nomine nihil aliud intellexit quam eius principalem partem. Ita ergo cum & Chrysippus ex oμμετρία de ἀσυμμετρώιοι τ μερων φ/--χης constare eius pulcritudinem aut foeditatem diceret, appellatione - - ἡγεμονι- eius μορμον, in quo ratio inest, signincabat. Et perperam Galenus eum hoc nomine perstrinxit quod dixisset pro ηγεμονικαῖ. Quod supra notabamus . Πρωτων H id si ιυχῆ:

ημειονικον non solum Stoicis, sed dc Platoni etiam appellatur. Ea porro est νοῦς tam Platoni quam Stoicis. Et quemadmodum Stoici animam OGHρη faciunt, ex quibus septem partes ab una contin tur principali, ita de re a se Platoni cum anima facta sit, ex tribus una est quae caeteras duas continet, quae rectoris de aurigae partes implet, cum duae reliquae bigam equorum ab illa quae principatum

tenet

686쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. Iutenet regendorum , sinusitudinem reserant. Ut Stoici principale animae in medio locarunt, ut quasi in centro omnes ab eo partes in totum corpus emissas contineret, sic Plato μονικον in capite quasi in arce, quo in caeteras subiectas sibi partes dominatum exerceret, posuit , aurigaeque ac rectoris vices obiret. In dispari ratione idem utrique sequuti sunt, ut nimirum una pars animae estet quae in caeteras imperium inhiberet, casque contineret. Aliter enim animam corpori alligavit Plato , aliter Stoici, aliter etiam Aristoteles. De quo erit infra differendum. Hic nos tantum id agimus, cur in opinione Platonis, qui alia parte nos intelligere dixit, alia concupiscere, quaerendum sibi putaverit Aristoteles, quidnam sit quo illae

partes anim e contineantur. Ubi aequalitas est, ut in pluribus hominibus ciusdem aetatis ac sortis dignitatisque, quaeri potest, quis illis praesit,& sub imperio eos uno cotineat. At ubi unus inter plures eminet, inate, meritis, auctoritate,qui & re ipsa omnes sub dominatu Borenet, frustra in dubium vocari putem a quo homine tot homines regantur. Si septem tantum partes animae posuissent Stoici, quinque quibus sentimus , sextam qua voces proserimus, & septimam qua progeneramus, merito ambigi deberet quid illas partes contineret. Non enim verisimile seret, partem ac facultatem generatricem continere eam quae voces mittit, aut illam ab hac contineri, nec alterutram caeteras quinque sensiseras, nec aliquam ex sensiferis reliquas eiusdem geueris, aut etiam duas illas quas prius pronosuimus, vocalem&ίpninalem. Ita enim irae omnes invicem dissident, ut altera alteri non praevaleat, sed paene pares sint in sui generis facultate, quam ut propriam singulae illae partes obtinent. Sed cum illis

septem octavam addunt, rationalem vel intellectivam, quam de principalem faciunt,& e qua caeteras oriri & manare volunt, palam est, ab ea illas etiam contineri. Ita si Plato duas tantum animae partes constituisset, animositatem,quae est, & concupiscentiam, quae 5 hw1m ιέ, non sine ratione dubitatum foret, quaenam copula ex duabus illis partibus unam efficeret substantialem formam. Sed cum tertiam addiderit partem, quae duabus longe potior meliorque, &hominis naturς propria, nemini dubium potuit esse,quin illa sit a qua reliquae duae contineri debeant , ut pote quae & principatum in

eas obtineat. In mutis animalibus, quae teste eodem Aristotele non

solum riεHOdin animam habent, qualis in plantis est,sed etiam H

687쪽

3ri CL. SALMA si im δυ, de mν,17 κlm H re αν, similiter quaeri deberet de tertia aliqua vel

quarta anima quae illas omnes facultates sive partes in animali coimtineret . VAliam quippe esse ficultatem qua alitur animal, aliam qua sentit, aliam etiam qua movetur, ex eo perspicuum est,quod a bores neque moventur neque sentiunt,& quod animalia quaedam sunt, quae sentium,& non moventur localiter. Cum horum anum alium quae sentiunt dc secundum locum moventur, una sit, & coim

tinua anima unoque sipiritu totum corpus eorum contineat, licet v

riis facultatibus ac partibus constans, ecquid illud erit quod partes omnes tam diversas in eadem substantia copulabit dc quasi coniugabit, atque ut Graeci loquuntur, e συμφυσει Sensi seram antimam in his praecipuam esse constat. Hanc enim ἐξωροτως habent, qua carent plantae. Atqui ea πι Γιή quam praecipuam obtinent praeter arbores, in quinque sensus particulares, locis etiam ac partibus corporis distinctos, dividitur. Sic Irtiis ιερος brutorum anima partitione etem vii aeque statui potest, ut humana ex divisione Platonica. Nam eadem anima morimo , quae praecipua &in bestiis & reliquas omnes facultates continet, in homine pars est humanae secundum Platonem, quae rationalis est. Atque ut tota anima in brutis dividitur in sensus quinque, quae totam imbiam componunt, praeter loco motivam, de altricem ac generatricem, in homine non haec diviso est totius animae, sed rubdivisio unius partis. De caeteris partibus sive facultatibus nihil laboram υ, quas c5stat per totum corpus aequaliter diffulas, sed de his tantum quia certas co poris partes obtinent. Nam de his tota quaestio. Non negat quippe Aristoteles,diversias in anima esse facultates plures, quae quasi totidem eius partes esticiant, sed cum omnes ex una sede oriri eas vealit,quemadmodum de Stoici, in eo Platonem reprehendit, quod ceriatas partes corporis certis animae partibus assignarit. In quapartitione dubitari posse ait, quid partes ita disgregatas ac locis dispulsas in unam substantian. compellat. Quasi vero non & idem & maiori cum ratione in brutorum anima in dubium revocari queat, quae cum praecipua anima sentiente censeantur, ea, ut dixi, etiam divisionem similem recipit, qualem in humana Plato admisit, nempe mm-κήν. Aliud est enim in corpore membrum quo audiunt, aliud quo vident, aliud quo odorantur, &ita de caeteris. Aliud etiam est in his quod vim genitricem continet. In plantis, quarum anima est

688쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. Issimplicissima, si & anima illa est,& non φυας,ut placet Stoicis, nomine , χης indigna, an non alia pars in arbore cernitur qua alimentum trahit, alia qua fructum profert, alia qua solia r Ex aliis quippe locis exeunt frondes sine floribus fructum promittentibus,

ex aliis flores in fructum formandi. Adeo certum est, in certa parte arboris vim generatricem Se propagatricem contineri, ut, qui hirculos cx ea ad instionem desecant, nisi eum elegerint qui oculum habeat genitabili vi plenum , insitus non coalescat. Fibrae ex radicibus sumptae non inolescerent. Ex quo patet, eam vim in radicibus non esse, sed in siimmitate frondium. Sed nec omnes plantae per insitionem propagantur. In quibusdam facultas illa propagatrix per totam aequaliter plantam videtur diffusa, ut in salicibus &aliis. Nam talea quaelibet ex his desecta, ac in terram depacta pullulat, ac radices agit. Salici hoc ideo natura indulsit, quia nisi isto

modo proveniret, non posset propagari, cum nec semen nabeat,quo

pleraeque generant sibi simile, nec per insitionem plantari queat.

Cum igitur vegetante anima sola donatae sint plantae, quae omnium simplicissima ere, eam tamen in plures etiam partes discedere localiter divisas, certum est. Multo magis hoc idem fit in animalibus, quibus anima data cum pluribus facultatibus, corpori infusa membris instructo pluribus,& multiformibus. Quod etiam in homine

magis conspicitur, quatenus animam quoque sortitus est longem λυδι- - προν quam est animalium ceterorum. Rationem quippe habet qua illa carent, eamque non una secultate praeditam. Enimvero negare non queat Aristoteles, nisi omnia neget, de quibu lamanimae facultatibus fatendum omnino este, in quibus tam corporis partibus ita eas emicare ut sedem in iis propriam habere censeri debeant.De corde, in quo animositatem locat animalium Plato, certum est,ex eius conformatione magis aut minus animosos homines exist

re. Quibus parvum est, fortiores esse atque impavidiores: quibus maius pro caeterorum intestinorum proportione, eos pusillanimes deprehendi observatum est. Notatum est de quibusdam ex antiquitate , in quibus cor pilosum a morte dissectis repertum est, quod inaudita animi sortitudine praediti invita suissent. Huius rei causam in pilis obsito corde placuit reponi, ut de Aristomene Messenio narrant. Sabiros Indiae populum Dionysus in Bastaricis scripsit ideo magnanimos esse ac sortitudinis singularis, quod omnes in R r corde

689쪽

C t. S A L M Α's I Icorde pilos haberent. Si haec incertae fidei, constat, quosdam memoriam amisisse lapide ictos in occipitio. Ergo in ea parte sedes

memoriar. In dubitatum etiam est, multos ex morbo omnium etiam propinquorum cepille oblivionem , recuperata ad caetera valetudine. Astecta itaque parte in qua m μνημονί κον residet, cum reliquam sanitatem recepit sent, in hac sola facultate quae morbum re petuum contraxerat, vitio partis in qua sedem habuit, mansisse aegrotos. Quis nescit, exemptis geminis homines ad generandum inhabiles atque ineptos reddi In illis igitur vasis uine cetiisa contineri palam est vim ac virtutem generatricem quasi certa sede inclusam. De sensibus nihil dicam exterioribus, quibus & ipsis singulis sua in corpore sedes & attributa . De splene paene compertum est , magna ex parte eam facultatem quae homini propria tributa est, qua risibilis existat, in eo viscere sitam videri. Hinc illud vulgarium: Spio ridere facit, cogit amare iecur. Perinde igitur ut est affectus lien vel formatus, ita risui magis aut minus o noxios esse homines,& ex eo quosdam vel existere. De his omnibus facultatibus animae quas in certis corporis locis sitas,atque invicem dissitas esse compertum est,quq ri aeque posset, quae causa eas in unum conciliet, & unam ex his substantiam efficiat. Aio mcis autem totius principium in capite esse, inter omnes convenit, quam tamen Aristoteles,ne discederet, principiis sivi dogmatis, in corde collocavit, praeter rationem. At Plato tribus tantum corporis partibus tres praecipuas animae partes determinaverat, rationalem capite, concupiscentem iecore, irascentem & animosam corde. Non quod non essent plures, ut Porphyrius & Iamblichus scribunt, animae facultates, sed ut numerus virtutum his facultatibus & partibus animae de corporis adaequandus constaret. A mstoteles hanc divisionem tripartitam in duo contraxit, αλλω Hμ νοειν,6 ἴ-θηιA,. Per haec divisionem summam animae sequitur, quae in duas eam partes scindit, rationalem & irrationalem. Nam rati natis est si νοειν, & irrationalis M' Nn υμεῖν. Sic in Politicis animam ex duobus dissimilibus ait compositam, ex ratione, & appetitione,

ut animal ex corpore & anima. E 'τι επει, inquit, ανομοίων εἰ πολις,

divisio

690쪽

divisio Platonica aeque & Aristotelica . Nec eam in Platone im- robat, nisi quatenus putavit ille, aliam esse in corpore partem quae

edes sit intellectus ac rationis, aliam quae concupiscentiae de appetitionis. Sic enim μευςi anima inducitur, secundum μευσμον cor

loris. Quod Aristoteli non placet, & dubitari ex ea divisione poLe ait, quid animam contineat, si μευ πέφυκεν, si divisionem recipit. N aior & potior continebit minorem, nempe et is ἴλ- , Mi is, ut dc alias omnes, quae a se ut principali dependent. In μευ Π , Stoicosum eadem posset dubitatio emergere, quae causa tot partes illas in quot animam illi diviserunt contineret. Sed in promptu responsio est, mr Ommουν, hoc est, vel λογον, caeteras omnes continere. Non est igitur ambiguum, quin Aristoteles hoc solum in divisione animae Platonica reprehenderit atque improbarit, . quod eam ut totum in partes secuerit, corporis partibus divisibiles. Et recte Plutarchus & Alexander Aphrodisieus hanc differentiam utriusque opinionis in eo consistere adnotarunt, quod Aristoteles animam ως μίαν -- in facultates divideret, Plato vero, ως ολον εις μερο. Uterque autem unam animae substantiam vel formam suta stantialem fatebatur, quam alter individuam re ipsa in plures facultates viresque dividebat, λογω λωρ' -: alter re ipsa dividuam in plures partes secabat , iuxta corporis membra divisibiles. Nugatur itaque Philoponus, qui Platonem notat ideo ab Aristotele reprehensum, quod duas animas substantia distinctas, rationalem & irrationalem, unam faceret, & quod hanc ipsam unam ita factam rursiis in tres divideret partes, rationem, iram, & cupiditatem. Quae fal

λης ο βουλεms τας- ιυχ.M. Nec Platonis sententiam nec Aristotelis ille satis percepit, de ab utriusque mente abit quam longissime. Uterque enim ex aequo μίαν ουσίαν il agnovit, circa divisionem eius tantum dissident, cuius partes Plato τλω distinguit, Aristoteles, λογω, mente de intellectis. Sic Aristoteli ἀμεής ψυχὴ, sed . σπλυδιω- . Platoni tu πολυαερης & πολυδώοια . Philoponus ex eo quod imaginatur, ab Aristotele culpatum Platonem quia animam lubstantia unam in tres partes divitisset , ita pro Platone responderi posse ait. Mκmri δε εω Uula Πλατωνγ , οτι Γα τοῦ