장음표시 사용
671쪽
296 CL. S, ALMA somae facultates ac δε--θ, ex quibus animam constare numero pluribus volebat Aristoteles. Ita enim scribit de intellectu ad primum
cet S istoteles, non inde sequi qum de aliae eius partes M u sint. Nam et stare γη, inquit, id est, omnis animae facultas, substantia est. Et dappellat, &-animae facultates, ut & ipse Aristoteles, ne quis inde censeat plures animas ab illo statui. Nam & paulo post eamdem atque unam animam ex pluribus ζώπις componi dicit :
cat enim γοις, Atu ψεις. Et passim πις αλογους ζωοῖς etiam in hoc commentario in Epictetum nominat, quae αλογοι δbi αλεις &ipsi &aliis dicuntur. Iamblichus in libro de Anima scribit , Aristoteliacos de omnes qui individuam esse animam imaginantur , facultates eius Meet άσίbis differre velle, operationes κατ' . Κιλὰ θ Vos λιάς, 6 -ντας οπι ἀμερο ν τ 2ων--s, P σία ora δ αμεις, si θ' ων δ ο τ s πιιῶν. Intelligit - ἐνεα- γ ,quarum plura esse ει ni dicit secundum Aristotelem, cum ipsae quυάμεις, quarum ἐνεργεια , essentialiter inter se differant. De quo nos adhuc inserius tractabimus. In partitione animae Platonica pars a parte disert non solum τῆ δεία, sed etiam τω 1 Miμνω. In Aristotelica divisionefacultates a facultatibus disserunt siria tantum, non bubiecto. E ξιν dici spiritum quo continentur partes in corporibus
E x his quae diximus constat, non solum ώ μέ ut partitus est animam Plato differre Mni με' ς-υμ τῆ έσία, sed etiam δ αμιν
τῖ δ αμεως. Quae & ipsa partem animae facit ab aliis specie& substantia differentem. Noli ergo diversa δωαμις animae, ut eam Aristoteles accepit, μερους, sicut accipitur Platoni, nisi solo Q --δε ω. Aeque enim facultas a facultate, ut pars a parte differt
aδA 6 jῆ άHα, sed iacultas a parte differens est x--H A. Summa igitur
672쪽
IN Epic TETuM ET SIMPLI Iu M. 29 Tigitur quaestio est utrum una sit anima in unoquoque animali an plures. Plures esse, neque Platoni, neque Aristoteli placuit. Utrique enim ex aequo unam esse in singulis animalibus statuitur. Sed
naec inter illos controversia unam esse consentientes , utrum ἀπλη
λτ - πλειονωνουπιῶν, ηοἰ-ῆ- , πλυLγαμ s,οῖεν - πληθγ των ἐνεργειων. Nam ex multitudine facultatum unius animae emergit multitudo ἐνεργειων, non ex multiplici animarum numero. Sed si
ex ἐνεργεια argumentum ac fides s δεία ducitur, ut alio loco scripsit Simplicius, non minus erunt multa: ουσία in anima ex divisione Aristotelis,quam ex Platonis. Et certe ita est mλυδ α ιγ animae ista secundum Aristotelem , ut singulae δ αμως ab aliis disterant non luna τι. ειδει, sed etiam τῆ Idem etiam alibi ait, singulas
vel δ αυεις, este ουσίας. Quomodo igitur id inter cos controversari ait, de unitate aiiimae caetera concordantes , utrum κατ' ύσία
sit, an κατ' Diara m 1, si aeque δεία in anima Aristotelis unica, quam in Platonis λDeinde cum Plato manifesto anima ως σαί- Ἀ-ων Diων faciat, quasi ex pluribus substantiis compositam, ut Simplicius & Iamblichus tradiit, nec minus Aristoteles iuxta eumdem Iamblichum, σπιῶ τας δε αμεις ως εν et θέτω mx: τῆ q.
Recte itaque Philoponus sententiam Aristotelis hanc fuisse refert,
disserentibus constare Abstantiis, invicem unitis o continuis, sed male ex eo infert, Aristotelem non unam animae esse voluisse substantiam. Quod est ridiculum. Plures quippe substantiae ita unitae dc continuae, ut ille vult, non possunt nisi unam esticere substantiam. Ut in corporibus quorum partes ita unitae sunt, etsi τῆ iista separatae sint ac τω et hi, unam nihilominus substantiam corporis componunt. Unica est igitur ac specifica Aristotelicae & Platonicae de anima sententiae disterentia, in uno, aut pluribus subiectis. Hic ita animam partitur, ut lingulas partes subiecto invicem distare velit, ille unum idemque omnium esse subiectum. Sic ἁμερης Aristoteli anima, quae plures tamen habet facultates, ύσία & differentes, noni ποκειμ) Ἀω. Platoni est πιμερῆς, tripertita, cum totidem facultatibus , substantiis, atque
etiam subiectis. Explicari hic deberet, quomodo una eademque anima ἀμερης sit ac rii με iti sed infra melius silio loco id explicabitur.
673쪽
198 C L. SALMAsir In utriusque divisione, vel per facultates, ut Aristotelis, vel per partes, ut Platonis, pariter plures lubstantiae ponuntur, sed quae sint singulae
tanquam unius atque eiusdem substantiae partes. ac δ αρον sic etiam distinguenda docet idem Porphyrius his verbis quae in editione Canteri mendosissime excusa sunt, ita emendanda: f μεοους δαύαμις, οm ora H. δωυααεις ὁ emes e ενος - πλείου
ut μόρμον ι etης. Dissert a facul*te pars, quia facultates in eodem ct uno subiecto plures cernuntur, non in abo atque alto quanto ordinata ac dispositae. subiectaesubstantiae: partes vero desinimunt certam substantie quantitatem , ct circumfribunt portionem eius aliam atque aliam. Hoc probat pomi exemplo, quo omnes Aristotelis interpretes usi sunt. Αυτι - , inquit, si μήλου πι-δ-αμεις amarus εν ἐνὶ, τα δὲ μερη ααα άλαχῆ M. Vt ecce in pomo omnes facultates in uno sunt pubiecto, partes vero alia aliis locis separate existunt. Ut malum unum subiectum est, & varias habet A. cultates per totum subiectum pertinentes, odorem, colorem, figuram, sapore. At partes aliae sunt, & locis divisae. Sed quantumis αε γac δ ιόπιν distinguant, has tamen λωαμεις,quae in toto variae conlid
rantur ut in eodem subiecto, de μορμα Aristoteles, appellat , &alii philosophi. Haec tantum est differentia, quod haec si ismιον intelligenda fiant, quae per totum manant, & in eodem subie- octo versantur : alia mσον appellanda, quibus certa quantitas ex substantia subiecta attribuitur. Hoc qui faciunt, revera animam Ῥυςta esse volunt. Aliud est itaque, μερ di animae appellare. quae facultas est, ut Aristotelis sententia est, aliud mmita eam facere, quod Platoni visum est. Aristoteles suidem non minus quam Plato existimavit, nD Qis ιυχLi αλ ω αλω νοειν ' ἴλλμῶν, ω- tam animam alta atque alta parte intelligere, ct concupiscere. Nam & ipse Aristoteles ubique aliud esse quo intelligimus dixit, aliud quo coim cupiscimus. Plato vero non solum aliud esse voluit quo cogitaret anima, aliud quo cuperet, pro indiviso tota, sed tanquam Aiυis diri ac per partes separatas id facere. Atqui debuit, inquit Simplicius, ω ς άμερι ν Φάνα κ ipsiοις ζωους ἀμιερίως ἀλλήλους συμφυο ἀμίως tanquam indiuuluam dicere, ct diversis facultatibus pro indiviso in picem comitiis, ct concretu. Nec solum facultates illae variae animae, quas et laeto ve vocat simplicius, inter se unitae & concretae esse debent.
674쪽
IN Epic TETu M' ET SIMPLICI u M. 299
sed etiam toto coalitae,ac συμφυῶς. Ut tota anima sentit per sens tivam facultatem, quia facultas illa toti si συμφυαν coniuncta est ac concreta . Simplicii vetba sic lependa , ὼς αἰ νε-s ἡ ολη d
Et paulo post, omnium animae facultatum, excepta intellectuali, - υπιν is ολν τῆ ψυχ' , mirisibilem concretionem in tota anima cerni dixit, & per eam corpus totum ab anima contineri. In sententia Platonis, quae animae facultates locis dividebat. dc in certas partes regionibus corporis disterminatas totam animam partiebatur, quae- ri posse censuit Aristoteles quae partes illas copula contineret. Dr-ximus supra, corporum alia ad cn υ ν, alia προσφυαν ex partibus suis componi. In his duobus solis quaerendum videtur quae ratio partes cum toto conciliet,easque inter se tangat.Nam in illis corpori bus quae acervatione,& ex distantibus partibus constant,supervacua haec quaestio, cum nullo vinculo de copula partes illae invicem contineantur,ut in acervo frumenti, & in grege ovium, de in concione populi. Haec sunt quae vi Mnν componuntur, & in quibus 2Gφυine est, qua singulae partes separatur, non συμψυπις, neq; σκώψυας At in iis quae si cae σφυinit inter se cohaeret, ut in partibus domus vel navis, vel caten ς, causa quae illas contineat, de coniungat, dispicienda est. In pariete lapides lapidibus per arenatum cohaerent, vel, arenati vice, bituminis ope,ut apud Babylonios, parietes cum parietibus & cς te-rς partes domus aliis vinculis & θααντωμα nν coniunguntur,& lic totam componunt domum. Navis ita etiam asteribus ac tabulis;oi texitur & compaginatur, multis subscudibus ac clavis. Atque ita dec teris quς cro φυm cohqrent, & - ο μα Grςci vocant , σκ
animas substantia distinctas in corpore imaginabantur, eo modo eas inter se connectebant, ut Basilides, qui ψυχάς multas hariolabatur, quς ταρσάρτημα , dc appendices propterea vocabat. Sed qui duas ponebant , ut illi de quibus Porphyrius, si συμπολοκλῆ eas sibi coli rere somniabant, quod idem est a in ta .m,σφυσιν, ut ante docuimus. Nam si συμφυον accipiamus, non erunt amplius duς
animς, sed una, ex duabus concretis , dc σε υπις facultatinus constans. Ut in corporibus partes κατα προσφυαν iunctas habentibus
M stio moveri potest de vinculo quo continentur, utrum sir gluten, an plumbum, an serrumen, an bitumen, an iubscudes, ita de duabus P p a . anima-
675쪽
3oo C L. SALMA sit animabus,ita per αμπλοκlta , & ne r*υMν cohqrentibus in corpore,
tu ri potest quq cauia illam effecerit. Alioquin, si nulla est qua invicem teneantur πιόσφυας aut μολοκή, ita appositas δίcontiguas tangere e termino dividuo dicendum sit, ut oves in grege, aut homines in concione, aut grana in acervo frumenti.Quod multis modis absurdum videatur. Rutius si aliqua res dabitur quς cre3 cpum, illam & nexum copulationis inter duas animas faciat, quodnam illud erit λ Facultas nimirum aliqua ςque nobilis atque ipsa anima, vel etiam nobilior, quatenus potens sit res duas in totum diversas, ut animam rationalem & irrationalem, sic connectere atque uno complexu vincire. Non ex propria virtute cuiusque anim hie nexus potest contingere. Qui enim id pote in tam contrariis utriusque animς viribus ac virtutibus t Anima igitur fuerit opo tet,vel aliquid animς α λογον, quod duas animas substantia diversas in corpore ita apte ac cohqrenter connectere idoneum sit. Sic tres
pro duabus exurgent miniri. An Plato, qui unam quidem animet substantiam agnoscebat, sed partes plures re ipsa distinctas ac locis divisas, eas partes κατα προσψυMν inter se necti putavit y Si id putasset, qu renti certe Aristoteli quo vinculo partes illς animet inter se continerentur, potuisset respondere, animam esse. Ut in anulis serreis, quos effusus e magnete lapide spiritus coniungit & continet, qui
omnes quidem κατα- , non enim λωιοι συμφυσο, tenen-
tur, & unam quasi catenam reddunt. De quo eleganter Lucretius his versibus:
Hunc homines lapidem mirantur: quippe carenam Saepe ex anellis reddit pendentibus ex se. Quinque etenim licet interdum, pluinque videre ordine demissos levibus iactarier auris. Vnus enim ex uno dependet subter adhaerens, Ex alioque alius lapidis vim, vinclaque noscit, I sique adeo permananter vis per let eius. Prorsus tamen ratione caret, ut una eademque substantia, qualem in consesso est anime tribuere Platonem, partes habeat νωι ι cro adhqrentes. Nam προσψλ ρος proprie est coniunctio diversarum substantiarum,& naturarum nexu uno alterius rei opera ac ministerio devinctarum. Προ φυπις quippe secundum notationem nominis nihil aliud est quam Φ. ως adiunctio&adllaesio, qua
676쪽
IN Epic TETu M tr SIMΡLIC Iu M. 3OIsubstantia & natura alia ad aliam adiungitur &adplicatur, ut simul connexae maneant. Ssc lapidem lapidi calx iungit, tabulam tabulet taurinum gluten , aut subscudes. Adolescere id vocabant Latini, hoc est, Sallustius apud Iunium Philargyrum: Tabulae glutiane adolescebant. Sic inolescere est ἐμφυε A. Virgilius : V loque docent inolescere libro. Et coolescerem αφυε s. Si partes igitur animae variae σαρφυον iunctae una compage necterentur, totidem substantiae & οὐ- deberent intelligi , & sic totidem animae censeri. Certum est igitur, Platonem, qui unitatem substantiae in animae partibus, quam vis loco ac re ipsa divisis, tuetur, non aliter eas quam συμ- φύος potuiste statuere. Nam plures συμφυm quυάμεις, aut plura συμφυτα η unam substantiam ac naturam constituunt. Nec aliud est omini P vi verbi quam res unius de eiusdem φυστως atque eLec. Et Simplicius, qui videtur συμφυρον partium inseparabilium in anima Aristotelis tantum agnoscerellane erravit, si ita putavit. Non enim minus Platoni illa συμφυος alteria quam Aristoteli, ut diserte praeter alios testatur Iamblichus, qui hac in parte Aristotelem Platoni paria sentire assirmat. Sed Platonis animae δαυαμεις ita sunt mis ut etiam sint, quas Aristoteles vult omnes, una excepta intellectiva. De quo inserius. Cur igitur Aristoteles, cum Platoni animae facultates omnes mis ora sint inter se, unius utpote substantiae, quamvis aliud sit quo intelligat, aliud quo cupiat, qu rere institit, quid animam contineat, si partibilem habeat nat ram ' An συμψυmς non datur, nisi in his qliae sunt individuae naturae 3 aut in quibus partes omnes ομοιομερειςὶ Atqui si cxemplum a corporibus sumamus, quς κνωμα Grqci vocant ac ni in φυῆ, alia quide sunt quae partes habent sibi invicem dissimiles, alia vero quae umiles. In lapide partes sunt ομοιοεικῶς, in arbore non omnino, in animali multo minus. Pomponius: Tria autem corporum generasiunt: unum quod continetur uno spiritu, ct Graece κνωψ ἄν vocatur, ut homo, tignum, lapis, ct similia. Sextus Empiricus : ἡνωψ H si ςν ἐδε - Onά ρωας ἔξεως κυ- του δα, καθαπερ ς α υκ ζωα. Hoc est, quod reddidit Pomponius, qua uno duritu continentur, ψ ύ- ροας εξεως κbeo ια. Ita etiam loquutus est Seneca Epist. C II. Nullum bonum putamus esse quod ex distantibus constat. Vno enim stiritu unum bonum contineri debet at regi: unum esse unius boni principale. Ita etiam loquutus est Quintilianus in Institutionibus, sed locus nunc ad manum non est. Non solum
677쪽
in his plantas 3c animalia, sed etiam lapides & ligna. Ut idem paulo post Sextus ostendit,mis /ιλ π εξεως κρατουα α,ου δεμίων αξιολογον reo rim ἀναδεχετ', καθαπερ ξυλα vi λύθει. Ligna, vel, ut Pomponius, tigna, & lapides, in numero eoru sunt quae Gr cin νω α vocant ac Unita de continua concretaque. Sed horum partes OUDομερῶς, ac proinde eorum συμφυσις ἴλη mla αρώοιeomes e. In plantis & animalibus aliud est. Ita sunt , ut partes habent, ceu vulgo barbari vocant,dissimilares , quae tamen saetinaei ολ αις habentur. Possunt itaque in partes ac membra dividi ac Arborem in truncum, in ramos,in radices pamtiri liceat: animal in sita membra & partes, quas liquet esse ανορ ιο- με. Nec minus tamen in his partibus συμφυπις cernitur, quam in
saxis & lignis. Si P gratur quae sit causa συμφυσυις ui lapidibus ac tignis, quς uno quali spiritu continentur, palam est respondetri debere spiritum illum esse quo continentur. Tuliaris, eum spiritum v eat Sextus. Quia ς proprie dicitur de his quae solum habent mειναι, quae & εκῖκη δί- αις vocatur, ut supra ostendimus. Haec ipsa ξκ qua sunt, ea continet, quam & 1 ιλο- εξιν appellat Sextus culia r liquis Philosophis. Non enim habent linimam cpwnκlω, ut muta, non λογικlias, ut homines. Ideo i&m εξεως continentur. Idem Sextus dixit, omnia corpora quae ἡμεδνα Graeci vocant, U--κe quod Latini dixere, uno stiritu contineri, καθα ερ, inquit, φυ---γα. Ergo&εξις etiam in plantis Sc animalibus. Nam .se vel ἐκ ira, Atti; Ἀως facultas ea est, vel spiritus, qua res omnes tam in , animes quam animatae, in statu suo,&, ut barbari vocant, suo esse, continentur. Omnia enim corpora opus habent aliqua vi ac virtute qua contineantur. Eatenus quippe corpora sunt, ac dicuntiir,quatenus continentur, & in statu suo manent : dis luta ac dissipata non sunt amplius corpora. σ-ἐχετ s S σοῦ simi M σωμα, εινα λε- γε- , 2 λυοψ γ θ φθείρεθ. Platonici omnia corpora vivere, non omnia animam habere censebant. Inanima Gm 44λῆς ζξεως continebantur, quam & εκῖκLu sita vocabant Platonici, quia ab ea continentur, ne dissolvantur. Quia autem animam haec propriam ac peculiatam non habent, ab anima mundi hanc εξιν ea obtinere credebant. 14.' λέγουm πη-- πη αιυχα ἐκπικli Flia, καθ' ο ιπωέχε--s i, παντος , τω εἰναι μονον, - μὴ Nec ea
tantum fuit Platonicorum opinio, sed & Thaletis de Stoicorum,
678쪽
IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. 3 3 unum nempe a Deo spiritum omnes substantias tam animatas quam inanimas permeare, Sc sic nihil rerum omnium sine vita reperiri. At spiritus qui plantas continet vitalis est ac namgalis: qui animalia, sensi abs & motualis: qui homines, rationalis, & intellectualis. Sextus:
Τῶν ἡνω ων σωματων τοι- αἰ x λης Mis ετ s, τα A' ύατο φυσεως, ταθ Laam ψ λῆς μω εξεως, λ λίθοι e ξύλα , ς ως b, MAO τὰ φυτα, γ,τα ζωα. Continuorum corporum alia a solo stiritu continentur, aba a natura , alia ab anima. Et a solo quidem spiritu, ut lapiaci ac ligna: a natura, ut planta: ab anima, ut animalia. Haec i pla, aut eade omnino Stoici, qui ζυον plantis dabant, non etiam Fli, ut Aristotelici, inulto minus ut Platonici. Quae hic docet Sextus, omnium corporum alia ei te quae Laad et ξεως, alia quae Uin s cpυσεως, alia quae Umi P continentur ac I κατῆντα , alia porro quae ro νου, a mente ac ratione, ut corpora hominum, sunt tetissima Zenonis scita. Themistius ad librum I. de Anima: Ταχα ρο- ὰ ἀ Z, συμΦιη διοξα, et σης δείαππε οιτηκεν τ θεον τλ
tassean o Zenonis sectatoribus hac opinio consentit, qui per omnem subsantiam Deum permeare credu*t, ct alibi hunc mentem esse, alibι animam, alibi naturam, alibi spiritum. Forte ct ipsi Platoni. Animam quippe, ut ait, in medio reponens, per universium eam extendit. Nῆς est in hominibus, sic enim re ἡγεμονικὴν appellant, in mutis, cpo ς in plantis, εξις in rebus animae vitaeque expertibus. Hic spiritus est distinctus, ab intellectu, anima, & natura plantarum, quo inanima continentur. Anima igitur, ς est in animalibus qua continentur, ιν--οντ . In plantis, φ ις. In corporibus anima carentibus sola est Θς, quae ea continet. Quae ἐκπικὴ διαυαρος , etiam spiritus est, ex anima mundi, Zi res omnes pervadit, etiam inanimas. Hoc est, quod voluit Arioteles, dum quaerit quid animam contineat, si in partes divisibilis sit, ut placuit Platoni. Non enim a corpore contineri, cum potius anima contineat corpus. Ti ἔν δ, mn α-χει et usus K
σωμα. Anima est igitur, aut animae ἀνάλογγ spiritus, quae corpora omnia, & partes eorum uno quasi vinculo copulat, ac reddit, sive sint ομοιομερεις, & οροειδῶς τω ολω, ut in auro, argento, saxo,
ligno, & sirnilibus, uve ut in plantis mutis, & homini
679쪽
3o CL. SALMA si ibus. Ipsam quoque animam in corporibus animatis, quorum συμ- conservat ac continet, illis i is corporibus esse συμφυ-ν, pi ne liquet. Sed hic quaestio est de animae ipsius partibus , si rem-
κως dividantur, ut factum a Platone, quid eas continere valeat , de συμφυτους invicem enicere. Nam de corporis partibus loco & Gma disterentibus, hoc est, ανοριοιοειδέ Πν dc οἰνορμιομερ- , nullum est dubium quin anima iit quae συμφυσιν eis conciliet. Sine anima aut naturali aliqua vi quae illis praestat ut invicem sint, hoc non
haberent, sed appositae tantum S adplicatae aliae aliis κα τα προσφυσιν tenerentur, aut etiam in cumulum coacervatae. Anima igitur aut
individua, aut dividua, partes illas corporis dissimiles, & specie disserentes in unum per σύμφυον conciliatas continet. Si ipla individua est atque αρους , ut ab Aristotele ponitur, supervacuum est labor re quaerendo quid partes contineat, in re quae partitione non recipit, aut, si recipit, non alia crit, qua 'ua facultates eius diversie separantur invicem,non loco, nec re ipsa, sed sola mente & intellectu. Si dividua
est, ut eam secit Plato, & porticus magistri, Zenon & Chrysippus,
partes habebit, συμφυτους, aut αἰσυμυπους. Si ασυμψwm, oportet ut aut
iungantur, aut d 2ώσασιν. Illud in corpori bus,quarum, diversae partes iunctim in unum coactis. .Hoc in illis quq distantibus ac separatis partibus constant. At neutro modo partes animae,si dividatur, intelligere possumus,quin plures animae pro una exeant. Probavimus autem supra, Platonem unitatem animae in substantia non silum ubique asserere, sed etiam partes eius omnes συρι φυτους sub una forma atque consistentes astirmare. Quae ratio igitur Aristoteli quaerendi, quid illas partes,in quas animam divisi Plato, comtineret λ Ostendimus paulo ante, aliquid esse omnino debere quod
partes in toto, sive sint ὀμοειδεις, sive απιρροιοειδεῖς,contineat, ac συμφυ- Ψους esticiat. Anima est, quae in corpore, ut toto, partes eo modo continet. Si autem eodem modo dc anima ut totum in partes
dividatur, quantumlibet illas partes invicem συματυυς imagineris,alti quid tamen es le debet quo contineantur. Non est corpus, inquit Aristoteles,quod illas continet, nam ipsum potius ab anima continetur. Non ipsa est anima, cuius illae sunt partes. Ut enim in corpore non corpus est quod eius partes continet, sed alia est qua in unum corpus illae partes rediguntur, & continentur, ut in arboribus η ς iri in animalibus ἡ-: Sic in animae partibus, si dividua
680쪽
IM Epic TETu M ET SIMPLI cIu M. 3OJsit, aliud omnino esse necesse est praeter animam, a quo illae contineantur. Nam ut ait Simplicius ad hunc locum, M' μεο ν -ν ἔ αυεχοντ . Omne quod dividuum est, opus habet a quo contineatur. Si vero anima in partes discedat, neque se ipsam, neque aliud quic- quam continebit, sed neque ipsum corpus. Atqui certum est, corpus ab ea contineri. Ergo ἀυέως . Videndum quid sit illud Avermes ita accepit quasi idem sit quod mυε θες πριειν. Ita enim eius versio : uuid igitur continuat animam, id est, unam Sc continuam facit, ηνωμενlω, σαυε η, e συμφυτον. Per quod partes eius άληλως συμφυρμεν reddantur. Alio loco copulare interpretatur. Quod Graecis σωδῆ q. Sic enim in.oraculo accipitur in quo anima πιας vocatur, trinitas divina, ex duabus substantiis composita, mente,& spiritu divino, & tertio, quasi utriusque copula, Amore sancto. Quem σαυδ. Γών propterea appellat, id est, με AGν.
δδεν, id verbi conveniet tantum his corporibus quae Graeci ἡνωμένα, . εχῆ, &συμμυῆVocant, quaeque unitate divisionem respuen;e continua iunt, is uno stiritu contineri, ut loquitur Seneca , ac regi debens Ut τὸ orisεχον tamen videtur acceptile Aristoteles, etiam in his quae composita Latini, Graeci moαΨορφα appellant, locum habet. Nam τὸ - ον vocat quod τὸ σαωε ψ ον dilabi ac dissipari vetat. Sicanima est si νεχον, corpus 'c χομιον. Ubi reliquit anima corpus, tum 2 πνει m ac re ευμ,dissuti,dimatur,ac putrescit. In compositis quae nexu constant, aliquid cliam esse oportet quo contineantur ac copulentur, ne partes quibus constat, dissipentur. In muris lapide structis calx & arena id praestat. In annariis, aut arcis quae ex diversis tabulis & asseribus compaginatae sunt, gluten id facit, aut subscudes ferreae ligneaeve.Quin tabulae tabulis ita arcte ope glutinis iunguntur, ut emμφυῆ videantur,& si pius ea parte hient & rumpantur qua συμυ- ροι sunt invicem, quam qua per gluten cohaerent. Lucretius:
Saxa vides primum sola coalescere calce.
--Glutine materias taurino ita inriter uvas ia . ri
Vt vitio tabula venarum saepius hiscant, uam laxare queant compages taurea vincla.