Simplicii Commentarius in Enchiridion Epicteti, ex libris veteribus emendatus. Cum versione Hieronymi Wolphii, et Cl. Salmasii Animadversionibus, et notis quibus philosophia stoica passim explicatur, & illustratur. Quae accesserunt, sequens pagina in

651쪽

1 6 C L. SALMAs I futura inter res illas talis coniunctio. Sed ea coniunctio non potest elle huiusmodi, ut ex ea pariatur, satis est si αὐφυας inde existat diversarum substantiarum. Hanc sympathiam Cicero

continuationem convenientiamque natura Latinereddidit. Melius convenientiam tantum dixisset. Nam continuatio, in his tantum spectatur quae κατα συμφυσο coalescunt, quam σι-εχει- Graeci vocant, qui solis corporibus quae per continuitatem una fiunt, eam tribuunt. Sympathia est naturalis inter ferrum 3c magnetem. Ea sympathia praestat ut admotum magneti serrum illi adhaereat, noniciem συμυ- σιν, sed κατα σανι φυσιν. Sympathia igitur ipsa talem gignit conium chionem ferri, & magnetis, non ipsa συι ταθεια gignitur ex continuatione partium κατα σύμφυσιν iunctarum, ut in membris ac partibus unius corporis συμφυτοις. Eodem modo arbores diversi gens ris quae hanc inter se convenientiam naturalem habent, si altera alteri vicinae plantentur, radices miseere gaudent, & implicare inviacem. Quae συμπλοκῶ, nexus est προσφυῆς, non de ad illum partium iungendarum modum pertinet, quem σα. -α AH ων vel α κ μ ων Graeci vocant. Eadem si intercedat inter res sese moventes, ut sunt animalia, eam coniunctionem appetunt, quae in illis corporibus spectatur quae constant em quςωτων, & contregatio vocatur. Haec σμ-θεια ut plurimum inter pares aetate cernitur.

Unde proverbium Γλιξηλικα πιπει, & Latinis, pares cum paribus facile coniregantur. Non naturales συμπ sunt, quas generat id studium, eadem ars, atque eadem professio. Unde &in urbibus omnibus si culis instituta collegia & corpora artificum ide profitentium. In his non συμπαθεια congregationem, & corporationem, ut ita di- eam, collegii fecit, sed artium similitudo συμωθειαν peperit, dein- . de illa συριποίθεια ex artium similitudine creata in unum coetum ac corpus conveniendi cupiditatem ingeneravit. Naturalis tamen &illa posset videri repetenti rem ex alto. Nam inclinatio in aliqua artem

est a natura & ingenio , quam sequitur & propenso in eiusdem

artis professores. Eo quippe nomine eos maxime videmur amare, quod idem quod nos ament. Sic naturaliter magis favemus eumdem nobiscum gustum habentibus quam diversum: iis qui eamdem

quam nos erga rem quamcunque arsectus aut studii significationem' ostenderint, quam qui contrariam. Hinc illae animorum miμα - Θ vi & ἀν ποίθεια nascuntur. Ex his porro amor, aut odium. Primo

652쪽

IN Epic τε ruM ET SIMPLICI u M. 277

est simplex quae ea facultate principalis animae partis oritur, quam ἐπεκλεκτDdMὰ δ αυειν appellant. Ea facultas maxime apparet α 'λη κ των, in rebus nihil phine differentibus, nec ullam maiorem qua praeseratur altera alteri, dignationem aut pretium

prae se ferentibus. In rebus eiusmodi plane per omnia paribus si altera teligenda est, cum nulla causa sit quae hanc potius quam illam

optare suadeat, in alteram tamen magis serimur propensione quadam, de T κλωπι naturali. E εκλεύκη enim illa Jhi αεδες ζ μγεμονι - κῆ in illa dubitatione, utra ex duabus rebus oblatis & caetera partibus sumenda sit, λυτη ψ ψυχῆς ἴλκλιαν--της λαζῆσα τ ποαν, protinus per se assisnpta animae inclinatione dubiunt sel-vit , & alteram eligit. Haec eadem e κλιος in hominibus amplectendis & amandis aeque spectatur, quam in rebus cligendis. Ex duobus qui in sphaeristerio- ludunt, nunquam antea vitis , statim nullia de causa illa επεκλεκτκη mentis facultas, inclinat magis in altorum illorum, & vincere illum cupit, alterum vinci. Nam ει κλι-

aeni Chrysippus non sine causa fieri censebat, & reprehendebat illos philosophos qui nulla praecedente causa sive interna sive externa incidere eam animo putabant. Qui tamen ipse alibi,ut in aliis multis sibi contrarius, sine causa eam fieri dixit. Οἰα , inquiebat , οτα,

τη λαμζοι, υτlti . Viseri amat, cum duabus propostis drachmis, tetera smilibus, in alteram inclinantes eam potius eligimus. Hic motus ani mi, quem κατ cmκλισιν ἐπεκλεκὼκον vocabant , nihil aliud est quam amor vel amicicia in potentia. ἀ-άμει vel φιλία liceat appellare. Si hcedat mox consuetudo&convictus, in habitum exit, Ic talis plerumque ὀνεργεία ex eo evadit συμ ταθεια, quas si ex dii bus unum fieret. Inde illa: Corporibus geminis stiritus unus erat. Et Plato ἐνῆEM m' ἐρων τῶ ἐρωμ is dixit. Hinc uno dolente aut gaudente, alter quoque dolet aut gaudet. Ea ratio est cur suadeat poeta, sedalitates & amicicias non nimis esse persequendas. Naim qui nemini est ex intuno affectu amicus, ut gaudet minus, ita minus dolet.Inter tales quippe amicos talis existit συμ ταξια, ut dolere alterius dolore debeat alter, alterius gaudio gaudere. Et vero saepe ita fit.

Ita haec συμπαθεια ex animorum comuncimne quae praece uit plane

videtur exoriri , haud secus atque illa quae ex unione partium

653쪽

1 8 C L. SALMA si Icorporis, συμφυm existit. Narn ut illa συαφυσις partium & uniatio, ut ita loquar, sive ενωσιν malis, caula est illius συμπαθείας qua digito dolente totum corpu*.dolore asticitur, ita arcta haec inter intimos amicos animorum coniunctio etiam συμπιδ πιν illam producit qua eosdem affectus induunt, & amici dolorem suum putat esse amicus. Si recte tamen aestimemus, haec μαπα is originem sumpstis illa naturali quam κατα- fieri diximus, & ex ea facultate animi quam ἐπεκλεκIκlta vocarunt. Quae συρισαθω naturalis, materiae vicem obtinet, cum haec eius tarma sit. Illa enim si α- μοι est, haec ρνεργῶα. Naturali illi συμ-θεια opposita est Sc naturalis ἀνῖ παθεια, qua plerumq; certos homines, ut sine causa amamus, ita sine caula aversamur. Hinc illud distichon:

Non amo te, Sabidi, nec possum dicere quare: Hoc tantum possum dicere, non amo re.

Ea naturalis ob Iπμα, quae ex offensione de aversatione ingenita procedit, de potentia tantum est, si di flensionibus & simultatibus

perpetuis foveatur dc augeatur , in actum tantum producitur, de quae simplex extiterat ex naturae imperio aversio , inimicicia evadit . Quae alienatio disiunctionem animorum tantam parit, quantam amor aut amicicia coniunctionem. His praestructis de duplicis συμπαθειM & αντ-θείας generibus, videamus quς-

nam ex his in animae partibus inducenda sit συμπα α, Sc qualisl roinde ἔνω ne in his sit intelligenda. Idem velle atque idem nole, ut maxima est animi coniunctio, ita ex ea procedit atque oritur maxima συμπαθεια. Sed haec minime naturalis, quamvis ex natur ii originem videatur ducere. Convictus enim,consuetudo, & Ω- miliaritas eam coniunctionem peperit , coniunctio vero ι μ' bo M. At naturalis quae fit κατ' Nn--ν, quaeque etiam inter diversi generis animalia reperitur, causa ut plurimum fit coniunctionis& conglegationis in illis animalibus quae hanc a natura συμπαθειαν inter se habent. Expetit enim unumquodque eorum ei maxime proximum fieri,ac,in quantum potest,coniungi sestinat cum eo quod ex insita diligit inclinatione. Naturalis quoque est illae-GAAα quq intercedit inter omnes unius corporis partes quς φυτως continuantur , dc uno spiritu continentur. Unal sa, neci sionis expertes cςterς ,' & sensis doloris in totum corpus diffunditur. An in animς partibus idem fit, ex quibus τυς totam

654쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. 279

animam componi, opinione Platonis & Aristotelis unanimi liqueta Constat illa rati nata, & irrationali parte. Ubi illa συμπαθεια naturalis inter has aras partes quae est in corporis partibus potius est, ut ante dicebamus. Si idem velle eu idem nolle maxima est idem vult ratio quod cupiditas. Habet quidem suam naturalem ορεξ ν animi mens , habet & suam pars illa animae quae vocatur ,& rationis est expers. Ea quoque subdividitur in duas iteram partes , in irascentem & concupiscentem. Inter quas & ipsas tantum abest ut συμπαλα sit, quin fe- pius tanta laborant αντ- εία, ac repugnantia, ut quod altera vult altera nolit. Quod nec dissimulat Pniloponus his verbis : ἀπώam γε έδὲ η αλογ γ ζυχη πῶσα μιῆς δειας ἐςἰ ,- α' ριάχε Θαη

Satyricum , altercante libidinibus tremit ossa parore , θυμόν habet pugnantem cum μ υμίφ. Libido audacem facit , sed pussillanimitas metu contrahit, ac retrahit. Si inter duas partes unius animae

rationalis tanta cst a b ase , quanto maior futura est inter animam rationalem & irrationalem Eas tamen invicem esse Phisoponus dicit, quippe qui animam velit συγκεῖβν ωο --

Φορων δε se , 31Mν ων ὐληλους Gus αμεχων, ex pluribus differentibus substantiis constare , unitate continuis. Partes sic continuae non possent unae esse nisi per . Idem tamen negat, unam saeta, animae esse quae sic ex partibus per συμφυον unitis constat. Quod absurdum est . Addit, σανεχων ουτως ως am ρυ- μνεβα ψύτων συμrάθων. Ideo videtur ηνω- ας & αυεχῶς animae partes fecisse, quia inter ear συμπαθει esset. Atqui ut talis Guπάθυι sit inter partes, non opus est eas per σοι putris iunctas teneri, cum etiam possit esse in partibus γωι m. Cres υσιν connexis. Immo etiam in disiunctis, & habentibus potius quam συμφυ πιν, quemadmodum videre est in grege. Transitione quippe ea uno gregali πο παγ γ m alterum transnittitur , & nc totum gregem lues pervadit. Ita enim scribit, Psectavi M' ωι λογει εἰς τα πολ ,

ὀμεινων εἰς τ λογον. Sextus Empiricus vocat 2 δοσιν. Contagio sic totum gregem ab uno invadk , co ιν Oi αγδοσιν. Ovidius : Multaque corporibuι transitione nocent. Inde & illi qui duas animas substantiali sorma diversas agnoverunt , eamdem συρισαγ. is qualem Philoponus in partibus animae σε υτοις admittit, inter

655쪽

18o CL. SALMASII inter illas intercessere existimarunt, quae tantum mesae vim sint. Nam etsi συμπαίγειαμ non nominat Porphyrius, ex verbis tamen eius facile colligitur & intelligitur , cum dicit, νψ ἐάρος ααλαατων. Haec enim συμπολοι est quae fit MaseMin, quae & cadere potest in partibus compositorum corporum

per connexionem, id est,' προσφυinmunctis. Nec aliam possimi statuere connexionem duarum diversarum animarum qui eas stib- stantia invicem distare volunt, quam cre3 φυαν. Et miror, Phlialopolium, qui huiusi nodi συμπρ οε ponat inter animae partes, Gu-φ ους cas facere, cum alioquin opinio quam defendit, quamque Aristoteli attribuit,partes animae per συγ*υαν potius adhaerescere invicem postulet quam per os ιιιν coaliscere . Tres enim

animas constituit . Ergo κατα σα σφυσιν iunctae sunt & connexae . Nec enim aliter potest. Male itaque μωμί-ω-

εχεῖς esse perhibet, quae non unam substantiam componant, sed plures, iuxta eius sententiam. Sed nec vir α naturalis talem συμφυσιν requirit, ut corpora quae hanc inter se convenientiam h

bent a natura, continua per unitatem reddantur. Quae non nat

talis est, ut ca quam conciliat longa habitudine dc familiaritate conia tracta amicicia, effectus potius est,ut diximus,coniunctionis & ἐν--σεως, quam causa. Quae ομι εια ergo est inter animae partes, videtur potius ex eo genere esse quod habitu contrahitur . Ubi prava ise invaluit ex vitiorum familiaritate , Sc malorum hominum conversatione, tum ratio Θμ-Θές fit caeteris partibus animae ratione carentis, irae, ac cupiditati. Tum, inquam, quod dicit Philoponus , Pisc νi ' Moιον - π πα θων δε - λογον. At ubi contrariam . ξιν ex virtutum acquistione ac bonorum contuberniis coim

traxerit anima & DUυἰ, cum εἰς fiunt rationi, nec aliud volunt nisi quod illa exigit. Ut in contraria εξει vitiositatis, ratio quae debet imperare, sese mancipat cupiditatum imperio, &ita cum illis consentit , ut idem per OUrbolae, velit ac nolit.

Priusquam autem utraque εἷς animum occupaverit , quae θυμ- inter animaelartes inducat vel in bonum vel in malum, quaeque aut vitiis deterrimum hominem essiciat, aut virtutibus perfecte sapientem, pugna est naturalis inter animae partes. Modo ratio dominatum tenet, de ei se adplicant patientiamque indutigent partes animae ratione carentis , modo illae vicissim regnum

656쪽

possident ac rationem sub iugum mittunt. Et haec alternis fiunt

intra unum saepe horae momentum. In corporis partibus non mirum est talam consensim reperiri ac συμπαθειαν, ut una offensa caeteras etiam offenso & noxa attingat. Quamvis enim dissimiles sint

sibi, non tamen sint contrariae, ut caput, pectus, manus, pedes. Pr terea cum uno spiritu contineantur, a quo profecta eadem sentiendi

facultas ad omnes simul permanat, non potest sensit mali affici una pars, quin aliae quae eadem sensitiva pr ditae sint, id pariter sentiant.

Et haec est συμ- θεια quam Sextus ineste dicit mχ ηναιεύς- σύαο i, id est, quorum partes ex continuatione unitatem habent. Quae tamen συμπαθεια, si recte aestimemus, animae potius est quam corporis partium. Nam cum corporis partes sibi dissimiles sint, ac specie invicem differant, quod continuae sint, eam μυαε ocis opera spiritur possident, sive animae, aqua continentur. Ea ομοώ ς, secundum quosdam,& ἀμέως , corpus autem ipsem in partibus sitis ἀνομοιοει- δυς, & μεοςον. Ideo & partes cius non habent proprie eam συμ--ειαι, quam dicit Sextus, sed anima, vel certe per animam eam habent. Cum dolet caput, pedes non dolent, & contra. At cum d lor est in pedibus,anima quae in capite est, eum sentit. Si ita se haberet anima ut corpus, aliis atque aliis partibus specie differentibus constans, parte altera affecta sensus mali ad alteram non perveniret. Nam, ut dixi, saepe dolore tentantur pedes, cum & ossicio suo fungi non possunt, cum tamen manus opus situm sanae administrant. Multi sunt cardiaci,quos lien non enecat,& sic de aliis. Si ad hunc

modum anima quae inest in pedibus, alia esset ab illa quae manus sensificat, & per se, cum illa pars aliquo morbo affecta est,eius sensu

sola tangeretur, ita ut ad animam quς in manibus & capite est,dolor non pertineret, tum necellario plures forent animae ponendς. Haec illi, quibus anima est ομοειδs, de οἰαἱ D& ομοιομερης, qui 'ue censent animam in qualibet parto corroris esse totam. Nullam eius partem principalem agnoscebant, sed per totum corpus aequaliter diffusam volebant. Non enim aliter elle o Aio poste omnium eius partium, nec ανέχειαν , nisi talis induccretur. Quae non posset inter paries animae procedere secundum eos qui animam

in partes dividerent, ut Stoici. Nec iuvari eo quod dicerent quasi per gradus ae numeros ab reliquis partibus per Iacm sensum ad partem principalem transmitti. De Stoicis enta in- Nn telli-

657쪽

δίεκτάον. Quam sententiam multis ibi renitat. Quod enim, inquit, aliqua sit pars animae principat , id sine ulla probatione silmitur. IQuomodo enim partientur illud η γελονῆν, aut quali spatio partes eius circumscribent, aut quas-cis disterentes qualitates adscribent, ecs αυεχῆς ἴγκ ου οντ ; Vide reliqua eius argumenta. Ex his perspicitur, ab illis qui animam in partes describerent, qua divisione veluti σ εχ αμ eius dispertirent, rationem exigi polle quomodo partes illae ellent συμπαθεις. Respondebunt illi,eam o ame; ora fieri, distributione & transmissione ab altera parte in alteram, donec ad principalem partem quae in medio sita esset, I FAIκως accά κως sensus perveniret. Ita enim dicebat Chrysippus,scut aranea in medietate cassis omnia florum tenet pedibus exordia, ut cum quod ex besi tu plagas incurrerit ex quacunque parte de proximo sientiat, sic anima principale positum in media sede cordis, sensivum exordia retinere, ut cum quod nu ciabunt de proximo, recognostat. Quae verba sunt Chalcidii iam paulo ante a nobis allata. Qui plures animas fabricabant, per eamdem Ἐέδοmν ab altera in alteram πιπαγμα singularum transnitti censebant, quamvis invicem per συμ αν iunctet non sint, sed per oes φυσιν. Eamdem 2 δοσιν etiam admittit Philoponus in partibus animς ἡ ω πις si σανεχ αν. In quibus tamen Placitim non datur, nisi partes animς iecundum partes corporis distribui sint ac dispositς, ut a Platone determinantur, & a Stoicis, sed alio modo. Ubi enim animοῦ bin unus& σ-εχης, ἀμέρ/- μ ὀρι-ομερης, huius

in partibus animς unius localiter divisis i que ac in pluribus animabus substantia distinctis locum habet, ideo pleri que auctores non dubitarunt credere, plures animas ab illis statui qui animam in plures partes Gmκώς dividerent. Sic Galenus Platonem putat tresanti 'mas posuisse quia animam in tres partes regionibus disseptas partutus est. Ita & Plotinus ex eorum sententia qui animam ad illum modum tantum dividerent , ut corporis certet paries certis animet partibus subiicerentur, totidem animas cssici scripsit. Ipse & άμέοι- αν simul & μευςlta diverso respectu esse vult. De cuius sententia, ut & Platonica, cui Plotinica ex parte consentit, nos in sequentibus. In anima quidem brutorum ρος tantum sensitiva est, non ratiocinatrix,

658쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLICI u M. 283 natrix, Acile potest defendi illa partium eius omiομε μι de ομο-Θεια.

Primum quidem anima eorum ita tota corpori commixta est,& co tinua cum eo ut una sit , atque inseparabilis, συγκaκυ ψύη, e Mωε- χης, e αχωρος Deinde ipuus animae o unus est, ac se εχ ,δc per totum corpus ex aequo diffusus & concretus , ita ut tota sit anima in parte qualibet corporis. Cum igitur aliqua pars in eorum corpore laborat & dolore aliquo afficitur, tota anima id sensit percipit, & fit συμ αθεια & ομο-θεια omnium animae sensitisae partium. Nam de in homine illam ριπα α quae proponitur, solam animam eius sensiseram spectat. At nunc quaestio est, quandoquidem praeter sentientem ctiam rationali anima ac mente homo praeditus est, quaenam sit inter utrasque συμ- θειοι, siquidem sub unam substantiam reducantur, ut a Platone & Aristotele factum est. Nam qui duas animas substantia distinctas ex his duabus partibus secerunt, συμ--

inter eas, vel communicatione et ματων, per Miν fieri e

istimarunt. Nec aliter eam procedere in partibus loco distinctis, sub unam tamen substantialem sermam redigendis, sicut censuit Pi to, quibusdam placuit. Quinimo & id locum habere in opinione Aristotelis, quamvis non ita illam divideret sicut Plato, ut totum in

partes. Sed cum partem eius faciat corporis, alteram χω- Osην, ανὶ - α potiu4 inter eas quam συμ-θεια naturalis cerniatur, dum rationi refugnat cupiditas. Quinimo saepe maior inter duas animas diversis inclusas corporibus συμπα α ex amore vel amici cia elucescit, quam in una eidem corpori indita vel insita,cuius partes inter sedissentiunt. Diceres, inter illas duas geminis corporibus

disclusas, ex voluntatum concordia naturalem συμφυ- & -μπνοιαν

intercedere, haud secus quam si ab uno spiritu continerentur. At in illa anima, quς partes habet dissidentes ac dissentientes , ut cum ratio altercatur passionibus, quamvis una substantia sit utriusque

partis, maior 2, 3 ας ac 2ὰς υας apparet inter eas, quam in grege ex distantibus corporibus constante. Ut de sola sentiendi facultate dicamus, saepe animus, quae facultas est animae ion nrai, dum aliis intentus est, quae ad aures eius dicuntur non audit: quae oculis incurrunt, non videt. Pars quinetiam h Urai, dum in medio ardore pugnae versatur, adeo corpori vulnus inflictu non sentit, ut quamdiu aliquid ei restat languinis , pugnet, nec sciat vulneratum, nisi desectu virium extremo, & morte ipsa. Tunc non mμπαθὴς est stικὴ τη α ρη-

659쪽

iῖ C L. S A L M A s i ivi, G. Sed aliquis posset dicere, non solam fis cita tum ibi opus agete, sed ipsam mentem, qua illa impellitur ac dirigitur, Etsimul in pugna studio quod dedita mens eILCorpore reliquuo pugnam caedesque petessit, iNec tenet,amisam lavam cum tegmine sapel Inter equos abtraxe rotas, falcesque rapaces . . M . Nec cecidisse alius dextram, cum sicandit ct instat. . Inde alius conatur adempto surgere crure,

Cum digitos agitat propter moribundus humi pes. Fatendum tamen praecipuum ibi opus esse s , nullum poementis,interdu nullum plane. Ut plurimum enim sine mente accomsilio praecipites ruunt in vulnera homines , solo irae impetu niri, quam cotem esse sortitudinis, Peripatetici cum Platonicis dicebatit. Quod autem mentem poeta vocat, ex sectae suae scitis loquitur, quae mentem animumque ab anima non distare docet. Si isitur pars antimae quae θήρεικῆ dicitur, prae studio agendi quod agit, vi sentientis s cultatis deseritur,quanto magis ipsa νοη 1 1, quam Jc χωρ/ςLν esse Icorpore volunt, cum reliquae partes, η DUm Sc THDw - , sint plane or Quae societas denique rei mortalis cum immortali, ut est animus δc anima Si nulla est inter eos ενωας, nec erit συμιπα- ulla. Atqui ενωρον esse Plato & Aristoteles pertendunt, de tantam quidem, ut una ex duabus fiat ουσία. Si una est utriusque s-stia, unde igitur illa inter utramque , quae tam sepe existit, & sere semper, nisi in sapientibus qui rati sunt aut nulli, & contrarietas Haec cum viderent alii, ut hanc dividiam evitarent, negarunt esse animum, quin de animam quoque, vimque omnem eam quaret agamus quid, vel sentiamus, in omnibus corporibus cuivis aequabiture esse

fusam, nec separabit ea corpore est, quippe qua nulla sit: nec fit quicquam nisi corpus unum Ofimplex ita figuratu, ut temperatione natura vigeat,=sentiar. Haec suit sententia Dicaearchi, quae ne sic tamen illi dubio potesto

currere, cur in corporibus brutorum animalium istet contrarietates&repugnantiae non reperiantur, quae cernuntur in humanis corporubus. Si enim ista, eadem ratione, hoc est, naturi simili temperati ne, vigent ac sentiunt, ut pecuina, cur quod pecora non habent homines habent, ut modo velint, modo nolint idem, de intra horam

interdum saepius sibi ipsi sint contrarii, aliud atque aliud adpetendor At bestiae impetum naturae sequuntur, dc in iis persequendis ad 3uae

660쪽

IN Epic TETu M ET SIMPLI cIu M. 28 fert eas ille naturalis instinctus, semper sibi constant. Nulla alia res videtur efficere hanc in hominibus δεῖ πάθειαν ζ λόγου in ομεως,

rarumis ac cupiditaris, nisi animus ad animam additus, quo carent

bestiae. Stoici nostri diversam in totum viam institerunt, & plane oppositam illi sententiae Dicaearchi. Nam M' αλογον ex humana anima sistulerunt, solum relinquentes λογ*ων, sive λογικον. Unde igitur apud istos passiones & affectiis in homine rationi & rectae menti contrarii Unde vitia & morbi animi, sanitati eiusdem ac rectae valetudini contraversi ut in corpore, cuius una est ista, morbus ex humorum ασυμμετρία oritur, si bilis superaverit, si phlegma,si

sanguis, aut humor melancholicus,nec apto concentu inter se omnes sint temperati, ita & similem υεργειων animae facultatumque eius ἀσυμμετε - , morbos eius ac vitia creare. Idem spectarunt qui animam esse harmoniam voluerunt,& similem hominem choro concinenti ,' in quo alii acutas, alii graves voces edunt. Si concordent, bonus est concentus. Si discordent, vitiosus & praqus. Sed haec in sequentibus fusius. Platonici aliam etiam viam sequuti sunt, ut docerent, quam ob rem interdum recta capesseret,interdum contraria homo idem , Animam quasi medium quid esse inter mentem animi & corpus, & Um ad utrumque habere, de συαπάθειαν naturalem. Cum vergit in partem deteriorem, eique σε ιπλεκε- , tum tota corpori addicta & ei immersa non curat nisi quae ad illud fovendum, ac Dene tractandum pertinent. Cum vero ad mentem se erigit, & ad meliorem sui portionem sese adplicat, melior etiam inde fit ae divinior , quia vivinae particulam aurae quae ipsi ingenita est, excolere sata*it potius quam terrestrem & corpoream, cui ipsa ingenita & inuta. Priore modo evadit corpori, per nexum

quem cum illo contrahit. . Nam εα ψ ἐν- ως συα . Posterior ita cum mente coniungitur,ut etiam ei existat oliminis. Tum& inter partes animi συμποδεψα conciliatur, vice iam-Θειας,quq prius

extiterat. Nam θυμικη & NMuodita sese dicto audientes ac morigeras praebent ni Mys i. Nec ita longe abit Aristoteles ab hac opinione,quamvis animam πιυς- non faciat. Sed nec mere με- - Platoni dicitur , qui diverso respectu ac μεριςlta esse probat, quod infra explicabimus. Caeterum longe alia est membrorum corporis πρ αλα, alia partium animae. Inter χω-lta & αχω- animae partem modo est αμπαλα, modo Meti improut Nn 3 cum