장음표시 사용
101쪽
mentando fuisset commissa,nonideo tamen--pa, da stemmam Iesbitinam,ciun hoc secundum eam nequaquamfiat,sed contra eam. Deinde respondeo dachs Nam quarationeprobasmunes,velunam a te filiaciam commonstratam est empe quia sine omni ratione subinde, quando hesciebas quid negandu quid concedendum, a d aut quo modo distinguendo
esset,ut supra colanus es,exclamabas, est petistoprinc , ' est ignoratio Elenchi e stiria ea arum, est Syllogi in isse. i em Hura affirmatiuiu, quantumuis esset in prima.&c. ideo scilicet euide-etiam demonstrasti fallacias fatidnobis impositas. ni
Secundum profert ex Sessione decima Aposto Thes sentemsi tradidit ab uadogmata a priore pisotiraesalonioren in inseripta non tradiderat, ergo commisis aliqua dogmata, indisioni votas, qua inscripis etruria mn extant. Sed quid bNonne haec frons Praedicanticaformina Thaidem inamsua
perat , quando amimpudentermentiri non erubescit Certὸsitotum iocollum perimatur,nusquam aut primum, aut secundum hocargumentum a nobis proposixum esse lector comperieti Exemplum quidem illud quare praecepti decalogi adductum est, s c
102쪽
probaretur, aliquid toti systemati scripturae potuisso ad ij ci; sed solum ad demonstrandam vanitatem illius
miserabilis propositionis, qua Praedicantes dicebant,si pinaiti sint omnes, qui recesserunt a verbo Dei scripto, atq; adeo verbum Dei scriptum transgressi sunt,tum illud esse cum normam ei oc quam quidem exemplo 4 praecepti decalogi euideter redarguim,hac rationαNam si eius propositionis sequela bona esset, tum eadε
forma argumentari concludere liceret in hunc senia sum: si puniti sunt omnes, qui recesserunt a quarto procepto decalogi,tum sequitur quartum praeceptum decalogi esse unicam normammei.oc. quam argumentatio nem nemo non videt esse vanissimam,vsq; adeo,ut Prτdieantes suam illam propositionem nunquam in ora meansmisem ate probaturi sint, ut Cu Hunnio loquar.
Sessione vero decima non illudHunnianu,sed hoc a nobis argumentu est propositum: si1 S. Paulus non obiasantibus ijs, quae tum a se, tum ab alijs Euangelistis,&sacris scriptoribus jam conscripta erant, nihilominus Thessalonicensibus traditiones quasdam non scriptae commendat, tum sequitur traditiones quasdam non scriptas praeter scripturam , esse agnoscendas, sed veruest illud antecedens;ergo c5sequens, quod profecto Ionge diuersum est ab eo, q, nobis Hunnius affingit.P te ergo illa, quae Hunnius attulit, non esse argumeIMta Iesu itica, sed mendacia Hunniana
Deinde Vero non . Omnem es argumentationenia a
partibus ad totu vitiosam esse, discere poterit Hunnios ex Arist oteleo, nec ullo exemplo probaret Oxςxi Uλέπis. ωνα aliqua in hoc genere fassacram a nobis coimissam ess Atq; haec quide Hunnius Culpat in dialectica forma Ἀ-suitaru, duargumentantis partes obit. CA-
103쪽
N diluendis autem MPmentisaberis partis,quam ess prosa' maiore videam-, in Mit Hunnius, cum tuo &nos, sed lius,quam ipso, vide mus. Elinitio quidem gloriatur praedicans nullum argumentum assi parte propositum ad Amma --
steri nequeamin. Sed ut rem pauCis expediam,in utroq; Hunniana veritas tam clare elucescit, ut nullo negotio selsitatis redargui possit. Annon enim frequentissume ad oculum tibi demonstrauimus,fallaciampetiIIona. principν a te commissam,praesertiin vero Sessi s. cum tO-ties tanquam irrefutabile argumentum obhceres. r.
3-- ου --m esse δη---inter in πα-ρον ni - δεμών, o totumcarp- - πη γ hoc contineat omnia, quae adcestum rcfidem petinem, illud veronequaquam' An nontoties tibi fallacias aequivocationis seu ambiuguitatis demonstrauimus,quotiesperimmotas disti ctiones, vestras obiectiones dissoluimus 3 An non toties vestros elenchos tanquam pseudographos redarguimus,quoties aut unam,aut utramq; ex adductis propositiombu sellam esse dςmonstrauimus iactu dicis.
104쪽
nunquam tuos syllogismos de vitio redargui potuisse' Alterum autem vel ipso facto falsium esse demonstramus, quando re ipsa , diserte ac jur optimo negamus,ullam fallaciam a nobis comissam, aut a vobis inta Colloquio unquam esse monstratam , vis etiam supra
indicatum est. Itaq; utrumq; dictum illud contineo apertam fallaciam Hunnianae pseudologiae. In specie vero Iesuiticae formae artificium describer nunc aggreditur &quia nunquam didicit suas distinctiones ad propositionesin terminos propositionum ambiguos applicare,nec in alijs quoq; id artificitaequo animo ferre potest ,liuidus plane Praedicans, qui quod in alijs bonum videt, cum in se non videt, inuidet quinetiam,vi vulpes illa, quae sua cauda fructus
quamuis optatis imos ex arbore decutere non pote-r i,contemnit ,&ridet . Ego Vero laudi duco eam,
quam Praedicans in hoc genere exempli loco amert responsionem meam ,,lic ipsi πολ λῆς φαντασιασincessitans eam rideat,neq; dubito cuiq; fano magis probatum iri, quam illas Hunnianas distinctiones , quae quales sint, supra ostensum est . Quin etiam meliorem esse ea distinguendi ratione, quam hoc loco Praedicans tradit etsi paulo melius tradit, quam exercuit, qui utram leget, intelliget. Ait enim o i rares/ρνή- stetitim LC, informa veteri,inesse argumento aequivocationem vocasuli, ex qua homonymia emergant quatuor termini,ideo connexionem H irrihi uxta regulam,cauendum, nesiit ambiguitas in terminisse apud Isuitas haecforma nimis velinimicere debebat praedicans
trivialis, est,ideo Hslicet. Et merito quidem. Primo enim tali distinguendi ratione, dicitur quidem ines eo aequivocatio terminis sed no ostenditur, quaeue qualis.
105쪽
Secundo ad seluendum argumentu, non satis est oste, dereiquivocationem esse in termino,nisi simul stem datur,terminulico nunc aequivoce accipi, ut ex hoc exemplo liquet omne sentiens est animal omnis canis latrans Tentit ergo omnis canis latrans est animal. Quae argumentatio optima est,tametsi vox canis' alioquin aequivoce non sumatur. Tertio non satis esti dicere terminum in praemissis significata habere diue sa, nisi ostendatur propositionem aliquam ex praemiΩss in uno sensit veram esse,in altero taliam. Nam ut illud tuum exemplum proponamus:Omnis a sanimale uoddam instramentum bellicum es animal Ergo quoddam instrumentum bellicum es animal frustra , dixeris', imis argumento aequivocationem vocabia arietis, ex qua homon mia emergant quatuortermini die.Nisi ostendas si mesI maio- . rem viri minorem illam propositionem uno quodam sensu falsam esse, etsi altero sit vera; quod inta illa tua
distinguendi ratione non accidit. Quarto etiamsi per omnia selida esset illa,quam Hunnius adfert,distinguendi ratio, nulla tamen aeque clare ipsius distinctioni
vim, atq; argumenti blutionem ob oculos ponit ac ilia laa nobis usurpata. Illud vero, quod ai suam distinguendi rationem esse veterem, nostram autem nouam tum demum credam, quando suam mihi vel in scripturis uspiam, vel in sanctorum Patrum , monumentis de- Relat. Hunii. C., monstrarit. Secu . ob metuctminquit Hunnius hane
quosparticuiam artifici Iesuisici,qu.disti visenda sub crimine asorma Papisis. imperisseposuiant, ut ad argumentum nomprim res ondeas, quam is ex more puerorum inscholis assumendis repetiueris. 'es plane optima,&ad quanta sine dubio maxima ratione in scholis dialecticae studiosi assuefi
106쪽
ont; sed quam epueri quidem'centum annorum interri dicantes norint,quibus hoc valde incommodum accidit Adimitur enim eis hac rationes Cultas tergiue sandi,aliasq; propositiones &argumentationes co fingendi, contra quas declamitent, ut subinde in Colloquio faciebat Hunnius,&in hac ipsa Relatione feci quando,ut paulo supra ostensum est,sua figmeta nostra facit argumenta. Deinde Collocutores, auditores melius responsi vim intelligunt. Et si nos Praedicantissargumenta, quae saepe ante horas,nonnunquam etiam pridie fuerat proposita,no repetiuissemus,qualis haec, non dico disputatio, sed altercatio fuisse O, qualis reruomnium confusio. Sed qsua Praedicantes de rerum verit te insui conficienti' deserarunti agnoscit sua verba Praedicans, ideo fugiunt luce, strudentque ita respodere, ut nee ipsi,nec argumentans, nec auditores, quid responsumis sit,intelligere possint. Tertio ait formam Iesultisam ignoraresiub completo uniuer uvisti. αEhε ς' salieontineriparticularia o vularia. Idq; eo exemplo demonstrat, quasi a nobis dilium sit, scripturam non judicare Arium , , quia nonis indiuiduo isium nomine his ver-his,Arius est haereticus. Sed minime ignoramus,Hunni,sii caeteris tuis mendacijs, hoc ipsum parti Cularo&singulare contineri Certe quidem idi nobis asse tum nunquam est,cum ideo solum negatum sit, scripturam proprie iudice in Arrircausa fuisse, quia non clare pronunciauit sententia his aut similibus verbis, Arrius est haereticus, ideoq; prς terscriptura op fuerit,visibili aliquo judice,perque elucidata scripturet sentetia clare Arrius codemnaretur,ut in cocilio Nicaeno factu
est. Atq; hunc fuisse sensum illius argumenti facile po- tussiet intelligere Husinius, si veritatem intelligero a quam
107쪽
quam calumniari maluisset, ex eiusdem argumenti cursu, quando dictum est smenti ia de Nesseira se disincZa se explicitis: Istafinienti cum Ἀωnfii race, istinctu eo pestis Graiasini tmesiberetur ergo oc pecus, o forma memmia a Iesinu H AEamua, in iura nilquisi L. ntamplius quiareson---ransi quemiam, in Eninymemate videlicet, seu imperse Syllogismo,non autem in perfecto Syllogismo,ut alibi
Notat ius. . mentitur Praedicans. Id vero absurdum esse, duobur mendacijs demonstrat. Primum, e vel ex vinculisauιιι -- qnd tortura resondere debeant, assignare non possentvltimprobabilem saltem ratione ua negationis. Fallis, Hunni,aut falleris,paulopost enim extra torturam rationem tibi insignabo planissimam. Semindum, Modusitat i moream fuste negari non posse, tam nt, quamμα--ntdigius. imo juste in Enthymemate negari posse,iamarmini, raseum tigitos Acceduint aliaeduae firmissimae rati nes,quibus id plane abstu dum esse demonstrat Praedi Not.Hunn.ALB.ε. cans. Prima, quiani fais notationibus ad episto iam illam historicam cuiussiam Catholici est,negare--
sequentia e praecepta Hauritices minime licet, m vitium m-- freturinalterutrapramissarum. Secunda quia al1as quis 3 in imm L 3 a re iram in sua Relatione ait Hunnius,perpetuo negara do consequentiam duiutaret in infinitum,nec unquam erroris aut
fastati osse redarguisquis haeforma euxiniseleratis cora, dicio condemnandis praesentissimam Me u e rigereret, ne inquam ad alem tentum,-- exemetisne emem δημSedheu quam auimiseret,aut taedet me tui,milani; ita non modo do trina, sedci docilitas tibi deesse idetur,quem,socerosequor am imperitum ess
108쪽
nec iuranti quidem credidistem:jam expertus credet
debeo. Sed esto bono anim adhuceriama sequi
quid estlaboris taedij deuorabo thoelaeo dialecti cam te doceam Forte si me audiremtiui,tuam, disetatem nonnitul adhucperpolire poteris Vt ergo intelligariandi quandorem negari possit consequenti scire debesprimoquid sit consequentia.
cundo O idnegare consequentiam. Vtrumque enim ignorasse hactenus videris. Itaq; consequentia propriEvii cepto apud dialecticos loquendi modo, nequaquam est idem, quod conClusio seu consequens illud vidia. lectici vocant 'uod in Enthymemate ex antecedent. infertur, ut tu existimasse videris, sed ipsa propositi num connexio siue uia. Vnde nega conseque tiam,non est idem,quod negare conclusiqnem ipsam
per se , sed nexum seu connexionem c0piequentis caantecedent ;&mmoverb0 shi nihil aliud es
quam negare,conclusionem siue comeque sequi ex antecedente seu pi missis, alioqui sint verissimaeat i-εconuers consequens
verissimum esse potest, cu tame pessima sit conse. tia. Hinc ergo jam aperte liquet, eum, qui Conserquentiam negat,non debere ostendere vitium in prae. missisied in ipsa duntaxat collectione siue illatione. Exemplo res tibi declaranda est. Proponat ali quis'hunc Syllogismum : Omnis asinus est animat:
sunnius est animal ergo Hunnius est Asinus. Da ςoncessis utim praemissis negabis consequentiam : quantumuis nullum inpraemissis vitium monstrare possis, utpote quae perseverissimaesint,sedsilumi collinioneipsa,siueitation &argumentandi. quae
109쪽
qmeideo mala est, quod sit affirmativa innesidauu .ra Hinc ergo ulterius disce,miHunni,si proponaturi, hi aliquaconsequentia, quam .m sciuntes imp sectam, utpote per quamead sermaseruata,aliqua Mora, aliqua domo prop'sitio, antecedεtev ro colligatur,vo quiMest Bithymema, amliberia ne gare poteris consequentiam Necopus erit, ullam aliam negatae c5sequentiae peculiare rationem reddere. cum haec ipsa uniuersalis, jam omnibus satis perspect aratio sussiciatiquod ea consequentia sit imperfecta. Aequando syllogismus proponitur,negaritio debet consequella,nisi ostendaturuitium informa seu Illaticino
et tune scilice locum habebit tua illa responsio,est
inprima figuri Quod aure obhcit Hunnius, --Η---πλαν. in esu fitrematur sese liberaro possi libenter cocedo si haeretico aulsari, Hunnim illice,disceptandum sit,qui no videtur posse ex Enth memate facere perfectum Syllogisinum, seddi ex tua
Informidialectica,quando ita furum patrocinium suscipere placet,docere illos poteris adhuc longe commodiqrem rationem euadendi furcam, quo imposterum te authore facillim in iudicio tueri se fur quis'; oeat. Etemm accuset uris audin hoo argumento,ugulum
110쪽
nire,aut perturbare judicem potest; tum quia fui ha ratione n5sbium ab Enthymematis imperfectis c5- sequentiis, sed etiam a perfectissimis Syllogismis in Barbara facile expedire se queat, quod altero illo modo fieri non potest; ut plane nullum esse dubiu possit.
eans , ut aserat res Menti is se inbui petisionem principis Fateo Hoc ipsum enim docet Aristoteles formae dialecticae magister, qui petitione principiDediplicans sic est, danda quod non pers notum si atqueadeo probati ne indiget perseipsum ignisconaturostendere,iunepetit quod exprimipio es. Vides,Hunni,principiu non peti nisi quLdo quis coatur ostendere, sine Amasi persissemita'n'mba noninres 1ndendo caee6ringi cum alioquisemper respondens suam inclis sionem ut certam supponat, i qui dcum distinctioneam maheadem distinctionem, qua hiabopponem renon euertitur ure repetat,ut in mea quoq; lati ne demonstratum est,sedquid nitio cum Aristotel quid Aristoteli cum Hunnio minus certequat Zmnonicum Epicuro, vel asino cum irriti