장음표시 사용
291쪽
hisque ministret, idque faciat consuetudine, non introducta aetate aut nostra , aut patrum, avorumque nostrorum, sed ab ejusdem Ecclesiae institutione atque origine ; dicendum ust , id non esse inanem ceremoniam , humanumque figmentum, sed iacrosanctum mysterium tradiatione Apostolica, divino mandato, & perpetua , firma, invioIabili Iege custodiendum . Sed haec modo in compendium redacta, in praecitato capite primo suse . lateque dicuntur . PROP. II. Theologorum sententia, quae tenet Drmam hujus sacramenti olim fuisse expressam verbis indicativi modi. & consequenter etiamnum formam absolutam , si adhiberetur , validam futuram λre . nulla censoria nota perstringi debet, ac magna probabilitate defenditur. Ac primum, ut dixi, propugnant sententiam illam plures e schola Theologi tam superioris aetatis, quam hujus nostrae, illamque inconiscussam existimarunt viri in veterum Ritualium temone exercitatissimi: quorum unus , idest, Edmundus Martene miratur potuisse oppositam sententiam, quae unice probat 'mam depre torram, tanto plausa excipi in sectis disputantium Theologorum; S Launoius scriptor liberioris ingenii, S linguae aliquando procacis Volum. I. pag. SI . n tam dixit ex ignorantia traditionis , quae in decursu praeteritorum
saeculorum comparet. Menardus praeterea cit. adnot. 9ia. profert Theses quasdam a n. i63 s. propugnatas in Universitate Parisiensi, S. Dr- mare indicati Mi modi non improhantes . Rursias Albertus Magnus, &S. Bonaventura in dist. 23. libri quarti describunt hanc Drmam tunc temporis in Ecclesia Ambrosiana obtinentem : Ungo te oleo sancti eato in nomine Patris, ct Filii, ct Spiritur sancti, ut more militis xnin praeparatus ad eertamen aereas pos superare potesates- Praeterea iudieativam formam exhibent Ritualia vetustiora: ex Mss. illud. quod lib. v. Concordiae cap. s. laudatur ab Amudio, Halligarii, qui floruit .cirea annum Domini 82o. Corbriense exaratum iussu Ratoidi Abbatis. qui e vita decessit circa annum Domini 986. S antiquissimus liber Sacramentorum Vaticanae Bibliothecae, in quo laudatus Menardus inquieformulam hanc reperiri: Inungo te de oleo sancto, seαι unxit Samue David in regem, dr propbetam. Operare ereatura olei in nomine μῶPatris Omnipotentis, at non lateat his spiritus immundas, neque is membris tuis, neque in medullis, neque is ulla compagine membrorum,
sed in te habitet .irtus Christi aliis i , ct SpiritusDucti. M'. alia
permulta, in quibus legitur consimilis formula, collegit, exscripsitque Ioannes Launojus. Ex editis vero, S in lucem emissis eamdem formam exhibet liber Sacramentorum Gregorii tom. I. pag. 23 s. edi tionis postremae, Manuale Corhriense editum an. I 6 2. Viennense scio. Suessionense Isso. Metense is a. Virdunense iss . Atrebatenser S63. Lugdunense i6s8. &c. in quibus hae , aut consimiles formulae leguntur z Urgo Oealor mos de oleo sanctificato , ut quidquid illieiso visu
292쪽
Liber vigesimus quintus Cap. VI. 2 s
d si usi, hu ur olei unUisne expietur: Ungo aures tuas saerati oleῖ liquore, ut quidquid pereasti nocivo auditu, medietna spiritualis eva-enet. Duo narer, ut quidquid noxio rentractum es odorata, isa emaeulet medieatio. Ungo labia tua Dero olei medicamine, o e. ves sine distincta enumeratione inungendarum partium , Dungo te de oleos Eo, ut non lateat in te spiritur ἰmmundas . Habet formam indieatia
eam etiam Sacramentale Venetum, quod approbatum dicitur a Romano Pontifice Leone X. eademque forma haec est: Duo te oleo san- Eo , ut hae unctione proteiaus fortiter stare valeas adversus aerear eaotervas. Praeterea Ioannes Echius hom. s4. de sacramentis ait absque ulla ambiguitate existimandum esse, quod forma indicativa qualis est praecitata , & appellata a S. Bonaventura , ct a Paludano eAmbrosiana, sussciat revera ad sacramentum perficiendum; quanquam in nonnullis Ecclesiis utraque forma, indieativi modi, & constans deprecatione prudenter K circumspecte seleat confungi. Addam tandem argumen
lationes duas satis obvias: quarum una cst inter formam absolutam atque deprecantem interesse discrimen tantum accidentale; constat autem ex cap. I a. libri tricesimi nequaquam sacramentum reddi nullum S irritum accidentaria tantum variatione verborum. Petitur ratio altera ex comparatione baptismi, qui etsi forma indicativi modi confi- Citur , magnorum tamen TheoIogorum sententia valeret collatus etiam forma precantibus verbis compacta, qualis ob linguae ignorationem a multis creditur forma Graecorum; quod item diximus cap. 8. tricesimi
primi Ithri. Si autem pro sorma indicativi modi poset auctoritate Ecclesiae usurpari forma modi optativi; quare obsecro pro ea, quae op ptativi modi est, substitui non posset forma indicativi, maxime cum tot Rituales libri, tot pervetusta Mss. tantarum demum Ecclesiarum pristina con et udo hanc praescribant & praeserant ZPROR. III. Videtur tamen congruentior forma per modum deprecationis prolata , cujusmodi est illa, quam in praesentia servant Latinorum Ecclesiae.
Forma, de qua agimus, haec est: Par istam Rectam ansionem . ct Dam piissimam miserisOrdiam laedulgeat tibi Deus, cte. ut praecedenti cap. num. 6. quam congruentissimam esis primum evincitur eX Epist. Jacobi cap. v. i . Infirmatur quis in eobis Z Indueat presisteros Ecclesirae , ct orent super eum, ungenter eum oleo is nomine Domini :quo in loco & unctio & oratio exprimitur: quorum unum materiae, alterum formae rationem habet; unde Tridentina Synodus cap. I. sess. iv. hoc loco producto, stibus verbis, inquit, ut ex Ovsotica tr ditione per manus Meepta Leelsa didieit, Meet materiam , formam proprium miniprum, he. I i. Eamdem formam ipsum Concilium Tridentinum approbat, atque communi Ecclesiae sensu definit, immediate
subjiciens et Intellexis onit. Delesia materiam esse ώleum ab Episcopo
293쪽
lenedictum , nam unctio aptissime Spiritus juncti gratiam , qua Munsbiliter anima aegrotantis ιυungitur, repraIcusat: formam aetnae esse ilia verba, fer illam usuιοπι is , ero. Sinai in in Instructione Ariamcnom n antea tradiderat Florentinuin Conciliu .a: atque post Trideatinum eadem docuit Calcehismus juitu ejusdem Coucilii editum , p. a. cap. 6. num. 7. ubi etiam traditur ratio , cur haec forma precationis modo contineatur. ii L. Eamdem probat usus Latinae Ecclesiae, ut constat ex Rituali Romano, in quo non ritus, ct forma recenter ici
tituta proponitur, sed ea , quam Ecclesia Romana majorum instituta custodiena jam longe antea servabat. Eamdem exhibet, ipl. Launori satente, pervetustus liber Pontificalis Laudunensis Ecclesiae, Sacerdotale Romanum , hodierna Ritualia fere omnia , Ambrosianum quoque pag. I 89. Sc. rv. Accedunt Eucliologia Graecorum, quae praeter inv catio nem plurium sanctorum , quam certum est ad formae lubstantiam non pertinere, immo deesse in Codicibus vetustioribus, formam ipsam ita describunt : Πάτερ ἄγn , A ei ς ψοχον , s , --
quae 'fum detinet , eorporis, ct animi infirmitate . Videsis lib. v. Concordiae p. 393. l)etru in Arcuuium . v. Theologi omnes , qui pugnant pro validitate formae modi iudicativi, fatentur optimam quoque illam esse , quae precatione coneipitur: e contra plurimi duce Ilio hane unice probant, S prioris formae Malorem aut negant, aut saltim in duhium revocant. Est ergo propositio ista communis , Pracedens vero posita in controversia. Quis autem, ubi agitur de forma S de materia sacramentorum, communes, probatissiarasque sententias incertis dubiisque non praeferat Z vi. Maioris congruentiae, quam avi struimus, assert Theologicas rationes Doetor Angelicus. primam quidem , quoniam aegroti Undtionem cxtremam suscipientes viribus d stituti sunt, ac interdum morbi acerbitate correpti exercere nequeunt actus illos Christianarum virtutum, qui fieri est repeti tolent ad uberiorem sacramentorum fructum percipiendum: quam ob rem in hoc sacramento, dum oleo liniuntur infirmi, juxta ritum S. Romanae Ecclesiae, recitantur ab adstantibus flexis genibus Litaniae, ac Ps.lmi, qui dicuntur Paenitentifex. Instituta est igitur hujus lacramenti forma ad modum precum,propterea quod sacro oleo inungendus est vi precum adju vandus atque erigendus. Rationem alteram tradit S. rhomas,quia scilicet aegrotan tium plurimi de hac mortali vita ad sempiternam transituri fiant, ideoque Numini, ad cuius tribunal sisti debent, precibus commendantur . Subjicit Sc rationem tertiam, proptereaquod presbyteri aegros inungentes apprecantur illis effectus, quorum.aliquis, idest , sanitas corporis, aliquando non expedit ut conseratur , ideoque peti debet, quemadmodum bona omnia temporalia, humili deprecatione . Haec Ad homas, qu
294쪽
Libet Trigesimus quintus cap. VL a 3r
Constantius Pulcharellus Soe.Iesu Ecloga .lib. 2. ita cleganter expressit: Hlae petit extremum auxilium iam proxima fato
Progenies, aegros areas host unguine tergent.
Hoe miseris anuis summo in discrimise rerum Praesidiam dubia menti , fessis e levamen Vbibus; hoe eertum pacari Numinis omen: Ime subit auspieio vitae melioris origo . vi r. Illud semper opportunum magis, congruentissimumque debet existimari, quod ab Ecclesia Catholica in uium recipitur e quuatque, ut saepe monuimus, nemini liceat illius ritus pervertere: id praesertim in hoc sacramento religiosissime servandum est, in quo haeretici homines
nos arroganter, ac temere superstitiosae ceremoniae redarguunt. Quare Tridentini Patres praeter canonem 13. sessionis vi I. quo provide statuerunt neque contemni, neque pro libito omitti, neque per quemcunque Ecclesiarum Pastorem in alios mutari posse ritus ab Ecclesia Catholica receptos & approbatos, atque in solemni sacramentorum administratione adhiberi consuetos; ediderunt canonem hunc peculiarem, tertium de Extrema Unctione se sis. X r .. Si quis dixerit Extremae Uniris-nis ritum, er usum , quem observat Sancta Romana Ecelesti , repuguare sententia beati Iacobi e vostoli, ideoque eum mutandum, posseque sorbitanis absque pereato contemni; anatbemast.
uo solvuntur Delitimae psaedam Hrea propositam
Forniam quaestiuncula. AT enim potest alicuius rudi ingenio subire mentem haec parvi momenti quaestio num argumentis postremae propositionis evincatur , Tridentinum Concilium, ubi ait Ecclesiam ex Iacobi Apostoli ver- his intellexisse, formam Extremae Unctionis esse illam, Per istam fa-Ham Mnesionem, o e. omnino reiecisse formam indicativi modi , de qua in propositione secunda . Respondeo autem id mihi persuasum esse nullum a Tridentinis Patribus praejudicium fuisse illatum sententiae sormam illam probanti . Primo quoniam, ut saepe diximus, ad contrC- versias fidei stabiliendas , non ad dirimendas Scholarum opinion, sOecumenica illa Synodus eoadia fuit. Tum quia libri auctorum pro illa forma pugnantium, complurium saltim , ut Martenti, Menar. di, aliorumque, inoffenis pede, & maxima utilitate Ieguntur . Ru sis quoniam dum Concilia aliquam determinatam sormam comme dant, minime definiunt non potuisse eamdem sermam nunc enunciati Ve, nunc autem optative proferri. Ad haec quoniam Concilia, ac praesertim Florentinum, commemorant sormam singulorum sacramentorum , Io. VIII. Nn nec Disitiam by Corale
295쪽
nec tamen intelligendum est reprobare illas , quibus sacramenta perficiuntur in orientalium Ecclesiis, etsi a Latinis discrepent in modo, Sesyntaxi orationis, dummodo conveniant in substantiali significatione verborum ἔ ut constat ex iis . quae diximus alibi de forma baptismi .& confirmationis, ac nupor de serma huius sacramenti, in quibus Latini , Graecique servant sermulam aliquatenus permutatam , acciden tali tamen, non essentiali variatione. Dicam verbo et permutatis ritibus , precibus , eademque sacramentali sorma de modo indicativo iaoptativum transeunte, inviolata permansit doctrina fidei, sacramentorum veritas, atque Brinae substantia ; sed nunquam nobis fas est discedere a doctrina, a ritu , a forma , quam S. Romana Ecelesia tenet ac probat: idque tum in his, cum in aliis omnibus dubitationibus esse
debet tam iudicii, quam operis dirigendi praescriptum & norma .
II. Inquiret praeterea aliquis, num productionem sacramentalis esk-ctus aeque exprimant forma deprecans, ct forma ab luta . Cui pariter interrogationi respondens dico formam sacramentalem effectum. producere non vi grammaticalis enunciationis, sed propter Dominiis eam institutionem , ac superna virtute operante. Tam ergo una, qu1m
altera serma effectum significat, si utraque ab illa, quam Christus instituit, ac tradiderunt Apostoli, non sit substantialiter diversa. Dieci insuper , si cum serma deprecante inspiciatur significatio maturiae proximae, qualis est in hoc sacramento unctio sacri olei, ct aegri delinitio, designari quoque collationem gratiae, & produmonem effectus , unctionem stilicet Spiritus sancti animum lenientis, S abstergentis peccatorum reliquias. Ac tandem assirmo per formam indicativi mois di , meo te , ere. significari actionem mysticam atque externam , cuius emcacitate producitur salutaris effectus: per sermam vero modi optativi, Per istam sanctam ere. commonstratur salutarem effectum alis tendi quidem a Deo gratiarum omnium auctore , sed per sacram unis ctionem , ct per signum sensibile quod ex Christi institutione perficitura non autem per istam orationem, aut emcaci unctionis symbolo non adhibito, S consequenter in una ct altera forma eumdem sensum deis prehendi, nisi 'limus nugari verbis, S plus aequo Grammaticorum verbositate garrire.
Sed oritur quaestio tertia, cum in serma Graecorum nullatenus emprimatur unctionis actus , neque indicativo modo , neque optativo , arivitiosa & fallaκ dicenda sit, prout quidam scripserunt apud Arcudium pag. 794. an autem sit revera sussiciensi Respondeo a me absque ulla hae- statione suffcientem existimari, propterea quod lichi nonnulli Theologi scripserint necessum esse ut in Brmarum sacramentalium verbis actus exprimatur; id tamen non est asserendum de omnibus sacramentis: sedat Diqiligod bu Coo le
296쪽
Liber Trigesimus quintus Cap. VII. a 83
,ttendi debet Christi institi itio & voIuntas , nobis aut in novi Testamenti libris , aut in Traditione Apostoli ea , aut in Ecclesiae Catholicae definitionibus manifestata. Id vero praemonui Volum. vl. pag. 37s. demonstrans ad substantiam sermae sacramenti Baptismatis requiri utique verbum , aut, Naptizatur , non autem ob illam quorum. dam Scholasticorum ratiocinationem , probabilem quidem , sed non invictam . videntur praeterea Scholastici illi ignorasse sermulas , quihus Graeci utuntur, tum in sacramento Unctionis extremae, de qua pracedenti capite, tum in sacramento Confirmationis , de qua pertractavi lib. XXXII. cap. 6. demonstrans suffcientem esse larmulam illam, Signaeulum Spiritus sanm: quoniam etsi non exprimat ministri confirmantis amonqm, non hinc tamen, sed a Christi voluntate pendet valor sacramentorum. Accedit Latinam Ecclesiam numquam hanc Graecorum sermam damnasse: ac sanctissimum dotassimumque Pontificem BENEDICTUM XIV. quantum ad Extremam Unctionem pertinet, hoc unum Graecis mandare, ut idem sacerdos, qui ungit, sermam respondentem pronunciet, nequaquam correcta serma in Euchologiis descripta: de qua re legi potest j. v. constitutionis, Etsi Pastoralis, editae an. i 42. Tandem Graeci quamquam unctionis actum non exprimant in formae pronunciatione, illum tamen expresse innuunt in rivariis sacrae unctioni praemissis : in quibus Deum orantes inquiunt: Ita fae, ut nos
quoque miniyri simus novi Testamenti tui super oleum istud, Στο-' - ας γενέem διλκίνας τοῦς νεωνης σου λαθήMe εποῦ τὸ ελα, o TA, S rursus precantur, ut aegrotis constratur corporis animique salus, Unctionestet, or Deerdotum, mυ ελάου, - Ii ἰ-r ideoque nee deest inritu a Graecis servato actionis sacramentalis expressio, siquis velit hanc pertinere ad sacramenti substantiam; quod nequaquam existimo. Quaeri ulterius potest, num disserentia, quae videtur Intercedere inter formam indicativi modi, S modi optativi, possit omnino com poni , ita , ut dissidia Scholasticorum circa susscientiam prioris sermae. sive necessitatem alterius tollantur , atque evanescantὶ Ad haec re spondeo Theologos quosdam cum Petro Ledesma hanc conciliaturae rationem excogitasse, asserendo Brmam illam, te oleo sanctificato acte. non ad sacramenti constitutionem pertinere, sed esse praefatiuncu tam quamdam , atque, ut harbare inquit ille, praeambulum . At remotatur quod ait Ledesina ab Hugone Menardo duplici ex capite ς primM quoniam antiqui scholastici illam indicativi modi sermam recensentes, ct nonnulli quoque validam existimantes non adeo stupidi erant, ut praecedenti hus verbis adtribuerent shbstantialis formi rationem : deinde vero , quoniam sicut inepte dicitur verba ista , I ρο te haptizo , esse id, quod praemittitur ad sacramentalem rmam baptismi; ita improprie. R admodum inscienter asseritur haec verba, vetore, antecedore λr N n a mam IDiuitigod by GOrale
297쪽
mam sacramenti Unctionis extremae, non eam constituere Adde seliolasticis illis ita formam indicativi modi descriptam , probatamque suisse, ut illi minime affrmaverint alteram addendam vir constantem depreeatione, sive modi optativi. Intrem ego potius hanc concordiae rationem , ut in eadem forma duo te, c. quam nescio, quo iure Ambrosiana dicatur, aliquid inveniatur absolutae orationis , aliquid vera deprecatoriae: quorum unum commonstret materiam proximam sacramenti, idest unctionem; alterum indigitet sacramenti spiritualem effectum, idest, remissionem peccatorum & robur adversus aereas po
testates , ac serpentem antiquum, calcaneo, & extremae vitae hominum insidiantem . Igitur haec verba, ungo te, indicati Wi sunt modi, S respondent aliis . Per sam sanctam unctionem : Reliqua , ut more militis, ere. si We, Ut quisquid deliquisti, M. continent deprecationem haud secus, ac verba illa , Indulgeat tibi Deur, iste. Huic sane conciliationi non repugnant Thom istae: nam Ioannes Baptista Gonet prae laudato ν. I. ad i. Angelici Doctoris sententiam propugnans cono tendit etiam sormam illam , Dugo te, ere. esse deprecatoriam , propterea quod in illis verbis , ut more militis, cte. facile intelligitur deprccatio , quasi idem sit. ae si diceretur, ut Dei ope , atque adjutorio suffultus valeas , Sc. Eadem serme scribit in sine cap. Tradi. de
Extrema Unctione Ludovicus Haberi Doctor Parisionsis .
Tandem quaeri potest, cur forma huius saeramenti dicatur in C tholica Iacobi Epistola oratio fidei; nam quaestio , quae illa proponi ulterius posset de formae repetitione in unitionibus lingulis, soluta est
Cap. v. thesi 6. Respondeo primum hanc sormam appellari o tione uia
sidet, quoniam a fide prosecta est, ct fidei subnititur, si non ministri, quod ad effectum sacramenti necessarium non est, saltem Ecclesiae , cujus ille per nam gerit, ct cujus fides nunquam deficiet: atque hoc idem respondet Eslius eruditissimo Commentario in Iacobi Epistolam . Uide
quae scripsi cap. I. prop. I. ad s. hoc eodem in libro. Hac autem rationueonstat sermam quoque indicativi modi posse appellari oratiouem fidei a quemadmodum S sorma baptismi verbum fidei dieitur ab Augustino .
Formae autem , quae verbis precantibus constat, aliis quoque nomi nibus competit, ut dicatur oratio sidet, nimirum , quia deprecatio te stimonium fidei est; non enim Deum invocant, qui in illum non cre diderunt, ut inquit Apostolus ad Romano X. I . ac rursus, quoniam fides orationis comes est individua, prout scribit Iacobus in eadem Epistola Catholica cap. r. 6. Tres alias rationes addo: unam quidem squia Unctio extrema infirmos allevat, S erigit, ut agonum pugnani sitie postrema in imperterriti subeant, est autem per fidem victoria no Bra, atque ex sue robur, animique levamen , qtio morituri ad hanc
luctam excirantur, ct confirmantur et alteram, quoniam pro ablis ε' deliis
298쪽
Liber Trigesimus quinius cap. VIII. a 83'
desibus instituta suerunt sacramenta omnia, Bapti sinate excepto, cuius virtute regeneramur, & Ecclesiae inserimur ; unde & effectum producunt fide percipiendum, idest, qui superexcedit sensibilium rerum naturalem Virtutem ἰ extrema autem Unctio aliquando confert etiam corporis sanitatem, quam fide tenendum est non produci nativa facultate olei, sed efficacitate mysterii: postremam denique , quoniam Ω- eramentum istud rite collatum, ut docet sess. XIV. cap. a. Synodus Tridentina, magnam in aegrotis excitat divime misericordiae fiduciam , qua credunt sibi . vita migraturis Deum, patrem misericordiarum propitium re . Recte itaque verborum sormula, qua sacramentum e tremae Unctionis conficitur, appellatur oratio fides.
In quo de Misybo Unctionis Extreme di enatis instituitur.
Acturi de huius saeramenti ministro praemittimus varias esse quaestiones, quae possunt hoc in loco moveri & agitari, singulas autem non admodum difficiles, atque uno capite expediendas. Nam quum ex Epistola Iacobi manifestum sit fideles infirmitate gravatos a presbyteris esse inungendos;principio oritur quaestio veniant ne hoc loco prerocerorum nomine sacerdotio initiati, aut quod heterodoxi contendunt , majores natu, S qui fidei primogenitura ceteros antecellunt. Dcinde vero, quoniam Iacobus Apostolus nesΘteros tantum comme morat ς quaeri potest num horum nomine veniant etiam Episcopi, quod olim ab innocentio l. Romano Pontifice quaesivit Decentius Fugubinus Episcopus. Rursius aliquando diaconis permissum, aliquando autenia denegatum illis fuisse, ut urgente necessitate sacramentum istud administrarent, scribit tom. i. pag. s69. Ioannes Launoius ς atque id etiam in quaestionem cadere potest. Quia vero Iacobus 4 postolus numero multitudinis commemoravit, inquiri potest , an ad infirmum ungendum plures presbyteri necessario advocandi sint, an iussiciat duntaxat unus; quidve Iacobi Epistolae, traditioni, & disciplinae Ecclesia sicae magis sit consonum . Scribente demum Martento lib. l. de Antiq. Rit. cap. 7. art. I. aliquando contigisse , ut unus presbyterorum aegros inungeret, alter vero sacramenti formam proferret, id quoque in quaestionem venit, an ritus ille prohari possit, & qualis sit ceteris praeserendus. His ergo quaestionibus quinque expeditis, arbitror nullam deministro huius sacramenti superesse difficultatem.
PROP. I. Ministri sacramenti Extremae Un,ionis non sunt seniores aetate, sed sacerdotes. Haec Diuitigod by Corale
299쪽
a8ις De Theologicis Disciplinis
Haec propositio spectat ad fidem, prout constat ex cap. 1. sess.lliri Tridentini Concilii, atque ex canone 4. eiuslem sessionis, q ui est hujusmodi: Si quis dixerit presbyteros Gelesiae, quos beatur Deobus σώ-cendor esse ad infirmum inungendum hortatur, non esse Deerdotes ab Epia sevo ordinarer, sed aetate seniores in quavis eommunitate, ob idque pra.' prium Extrema Unctionis ministrum non esse suum Deerdotemἔσπathema sit. Itaque hanc propositionem demonstro primum ex Iacobi Apostoli verbis : Infirmatur quis in vobisὶ Indueat presbmeros Ecelesia, cte. Η
enim in loco presbterorum nomine sacerdotes inteIliguntur: id,quod seoquentibus momentis demonstro: Primum ubicunque agitur de Ecclesiae ministeriis,nomen presbyterorum pro sacerdotio initiatis accipitur, Aet.
initio a. & I. Ioannis . Deinde Iacobus non ait Presisteros tantum , sed τὰ μεσβυτέρα τους ἐκ--as, Presbyteror Gelesiae, aperte significans loqui se de sacerdotibus, qui regunt Ecclesiam , non de senioribus , qui praesunt communitati : idque Grotius Acatholicus Comment. in Epist. Iacobi fatetur aperte significari Uersone Syriaca. Rursus idem Iacobus advocandos pre isteros docet, ut orent super infirmum , ut illum ungant 1n nom3πe ut per illorum ministerium tribuatur animi levamentum, S peccatorum remisso: ad quae omnia impertinens omnino est senilis aetas. Idem confirmatur traditione Patrum t omnis qui aetas accepit praelaudata Iacobi verba de sacerdotibus, ut apparet ex prop. a. cap. I. Accedit perpetuus usus Ecesesiae; nullibi enim invenimus ab aliis, quam a Sacerdotibus hoc sacramentum fuisse collarum ς nec alios , quam sacerdotes, huius saeramenti ministros esse commonstrant Rutuales omnes lihri, sive Oecidentalis, sive orientalis Ecclesiae. Nec desunt rationes Theologicae r quarum unam producit S. Thomas quaest. 3 1. Supplem. art. I. ex quo nullius sacramenti administratio competat laico, solo baptismo excepto, cujus collatio in casu necessitatis laico permittitur ex divina dispensatione, ut nulli reteserationis Diritualissaeustas desit. Rationem alteram assert Eslius in IV. dist. 2I. I. II. quoniam etiam aetate iuvenes interdum praeficiuntur Ecclesiae, ut Timotheus constitutus suit ab Apostolo, ideoque absurdum est ad seniores aetate hoc mysticae unctionis ministerium remittere. Te tiam rationem communiter assignant Theologi, quoniam sacramentum Extremae Unctionis, ut inquit sese. x ι .. cap. r. Synodus Tridentina, o Paenitentiae eonsummativum: ad sacerdotes ergo, qui sacramenti Pinnitentiae ministri sunt, proprie spectat etiam sitremam Unctionem
Nil habent aliud, quod huic positioni obiiciant hcterodoxi, nisi
Fresisteri nomen significare provectiorem aetatem: Innocentium ii Epistola ad Decentium scribere, quod sancto oleo ab Episcopo consuzio
300쪽
Liber vigesimus quintus Cap. VIII. a 83
Dorum neeessitate ruungendo et Venerabilem Budam in cap.riCatholicae Epistolae monere infirmos, in femorum adjutorio earari se meminerint, neque ad juniores minusque doctor e fam suae imberimιatis deferant:
extare demum exempla , ex quibus apparet non presbyteros tantum , verum etiam sinctos Aegyptiacae Blitudinis incolas oleum ad aegrotos misisse, ut illo recuperandae salutis causa sese inungerent: immo aliquas probatae virtutis seminas, ut de S. Genovesa narratur, aegrotos oleiunctione curasse. Sed haec nullo negocio discutiuntur . Ad primum enim respondemus nomen presisteri, quamquam ju Xta grammaticalem etymologiam idem sonet, ac senior aetate, accipi tamen in sacris litteris ad designandos praesertim illos, qui sacra munera eXercent, prout ostendimus paullo supra , ac data opera explicabimus libro proximo cap. vii l. dZ xx. pertractantes de sacro ordine Presbyterorum , istorumque ab Episcopis discrepantia . Ac praeterea si ambiguum foret, qua significatione in Epistola beati Iacobi nomen presisterorum esset accipiendum znon de heret amphibologia , ct anceps potestas vocabuli dispelli arbitraria interpretatione aut Lutheri, aut Calvini, aut Aetii, aut alterius Novatoris cujuslibet, sed explicatione sanctae matris Ecelesiae , Apostolicis institutis, & Pastorum suorum , conciliorumque definitionibus subnixae. ovo i ad Innocentium attinet, Dominicus Scito in I ν. dissi a I. art. r. aliique permulti censent producta verba explicanda esse non de unctione Deramentali, sed de alia ad corporis sanitatem recuperandam adhihil a pio animi assecta; ut proculdubio dicendum est de unctione sanctae Genoveis , S Monachorum Aegypti, cum D. Thoma quaest. xxx r. Supplem. art. l. ad a. Atque hanc responsionem resutare non audet ipsemet Launotus in sine pag. s I. Potest, ac sorte melius responderi, participium illud inungeodo , non activa significatione usurpatum fuisse, sed passiva, ita . ut sensus sit, non sacerdotes tantum , verum etiam fideles omnes sacra unctione deliniendos esse , quum infirmantur. Et quoniam praecitatus Launosus eo loci responsionem hanc nititur oppugnare, infeliciter tamen, Sc ineptissime, nec aliam rationem asserens, nisi quia licet Iacobus Presisterorum dunta. Xat meminerit, reipsa tamen ceteros Ecclesiae homines non excludit a sacramenti ministerio, quemadmodum Matth. cap. ultimo Christus so-Ios alloquitur discipulos , cum ait: Euntes eraeo Aeete omnes gestes , baptizautes eos . ere. idcirco eamdem responsionem, priori non rein
Iudiata, brevissime vindicabo . Ac primb non selum responsio illa proinatur, ceterisque praesertur in lib. de hoc sacramento c.9. ab Em. Bellar-mino , quem Launotus, ubicunque ei offertur occasio minima, punxit , Se vellicat; nec solum a Iansenio Gandavensi Episcopo in caput sextum Marci; verum etiam a Theologis praestantissimis, Estio in iv. dist. 23. l. ι a. Sylvio in q. xxxi. Supplem. art. r. Sc a recentioribus